Procedura : 2019/2854(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0120/2019

Teksty złożone :

B9-0120/2019

Debaty :

Głosowanie :

PV 24/10/2019 - 8.6
CRE 24/10/2019 - 8.6
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0047

<Date>{21/10/2019}21.10.2019</Date>
<NoDocSe>B9‑0120/2019</NoDocSe>
PDF 155kWORD 48k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie negatywnego wpływu upadłości Grupy Thomas Cook na turystykę w UE</Titre>

<DocRef>(2019/2854(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>José Manuel García‑Margallo y Marfil, Rosa Estaràs Ferragut, Pablo Arias Echeverría, Elissavet Vozemberg‑Vrionidi, Cláudia Monteiro de Aguiar, Radan Kanev, Manolis Kefalogiannis</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B9-0118/2019

B9‑0120/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie negatywnego wpływu upadłości Grupy Thomas Cook na turystykę w UE

(2019/2854(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając art. 6 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

 uwzględniając art. 195 TFUE,

 uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91[1],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 października 2007 r. pt. „Agenda dla zrównoważonej i konkurencyjnej turystyki europejskiej” (COM(2007)0621),

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. pt. „Europa – najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego” (COM(2010)0352),

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady[2],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie funkcjonowania i stosowania nabytych praw osób podróżujących drogą lotniczą[3],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie ochrony pasażerów w przypadku niewypłacalności linii lotniczej (COM(2013)0129),

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1309/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (2014–2020)[4],

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie europejskiej strategii na rzecz większego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w turystyce przybrzeżnej i morskiej (COM(2014)0086),

 uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 5 lutego 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 261/2004 ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów oraz rozporządzenie (WE) nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego w odniesieniu do przewozu drogą powietrzną pasażerów i ich bagażu[5],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 29 października 2015 r. w sprawie nowych wyzwań i koncepcji w zakresie promowania turystyki w Europie[6],

 uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniającą rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylającą dyrektywę Rady 90/314/EWG[7],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 – stanowisko Parlamentu z myślą o osiągnięciu porozumienia[8],

 uwzględniając konkluzje Rady z dnia 27 maja 2019 r. o konkurencyjności sektora turystyki jako czynnika trwałego wzrostu gospodarczego, tworzenia miejsc pracy i spójności społecznej w UE w kolejnym dziesięcioleciu,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że upadek brytyjskiej spółki Thomas Cook – drugiego pod względem wielkości touroperatora na świecie – wywiera bardzo negatywny wpływ na gospodarkę, rynek wewnętrzny UE, zatrudnienie i swobodny przepływ osób w obrębie UE i poza nią;

B. mając na uwadze, że dodatkowo negatywny wpływ na sektor turystyki ma niepewność co do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE;

C. mając na uwadze, że statystyki pokazują, iż większość obywateli UE podróżujących za granicę podróżuje w obrębie UE oraz że liczba turystów zagranicznych odwiedzających UE będzie nadal rosnąć;

D. mając na uwadze, że udział turystyki w PKB UE wynosi około 4 %, a jeśli weźmie się pod uwagę wszystkie sektory związane z turystyką – ponad 10 %; mając na uwadze, że sektor turystyki jest również głównym motorem zatrudnienia, ponieważ zatrudnia prawie 12 mln pracowników i zapewnia co najmniej 5 % wszystkich miejsc pracy (ponad 27 mln pracowników i blisko 12 % wszystkich miejsc pracy, jeśli wziąć pod uwagę powiązania z innymi sektorami), a także 20 % miejsc pracy wykonywanych przez młodych ludzi w wieku poniżej 25 lat;

E. mając na uwadze, że sektor turystyki obejmuje szeroki zakres różnorodnych usług i zawodów; mając na uwadze, że sektor ten jest zdominowany przez małe i średnie przedsiębiorstwa, których działalność generuje miejsca pracy i dobrobyt w regionach silnie uzależnionych od turystyki;

F. mając na uwadze, że od czasu wejścia w życie Traktatu z Lizbony Unia Europejska jest uprawniona do wspierania lub uzupełniania działań państw członkowskich w dziedzinie turystyki; mając jednocześnie na uwadze, że turystyka nie ma żadnej konkretnej linii w budżecie UE, choć Parlament wnioskował o to w swojej rezolucji z dnia 14 listopada 2018  r. w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 – stanowisku Parlamentu z myślą o osiągnięciu porozumienia; wezwał on w niej do wprowadzenia specjalnego przydziału środków na rzecz zrównoważonej turystyki;

G. mając na uwadze, że turystyka może przyczynić się do realizacji co najmniej trzech priorytetów Komisji pod przewodnictwem Ursuli von der Leyen, a mianowicie „gospodarki, która służy ludziom”, „Europy na miarę ery cyfrowej” i „ochrony naszego europejskiego stylu życia”;

H. mając na uwadze, że upadek Grupy Thomas Cook wymagał operacji repatriacyjnej na wielką skalę, polegającej na przetransportowaniu ponad 600 000 osób z różnych miejsc na świecie do ich miejsca zamieszkania;

I. mając na uwadze, że ustanie działalności Grupy Thomas Cook zadało poważny cios sektorowi turystyki i zatrudnieniu; mając na uwadze, że sytuacja ta będzie wymagała podjęcia odpowiednich działań w celu zwiększenia konkurencyjności tego sektora oraz utrzymania przez Europę pozycji światowego lidera jako kierunku turystycznego, gdyż turystyka jest siłą napędową wzrostu i zrównoważonego rozwoju miast i regionów;

J. mając na uwadze, że pasażerowie mają prawo do zaplanowanych wcześniej usług, tym bardziej że przed wyświadczeniem usługi zapłacili już cenę biletu; mając na uwadze, że pasażerom należy udzielać zrozumiałych, dokładnych i aktualnych informacji, które są dla wszystkich dostępne;

1. wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że 600 000 osób utknęło z dala od domu, a tysiące lokalnych dostawców i spółek zależnych, głównie MŚP, znalazły się w poważnych tarapatach finansowych spowodowanych upadkiem Grupy Thomas Cook, nie zapominając o jego szkodliwym wpływie na wizerunek i reputację Europy jako najpopularniejszego kierunku turystycznego na świecie;

2. wyraża uznanie dla państw członkowskich za przeprowadzenie w trybie pilnym planów awaryjnych w celu skutecznej repatriacji osób w potrzebie; wzywa Komisję do zbadania, w jaki sposób mogłaby ona szybko i skutecznie przyłączyć się do działania w podobnej sytuacji w przyszłości;

3. wzywa właściwe władze do zbadania przyczyn upadłości Grupy Thomas Cook w celu uprzedzenia przyszłych kryzysów oraz opracowania strategii na rzecz minimalizacji ryzyka w tym jakże ważnym dla UE sektorze;

4. apeluje do Komisji, aby wskazała unijne instrumenty finansowe, które mogłyby zrekompensować szkody, jakie poniósł sektor, oraz przyczynić się do zwiększenia jego konkurencyjności, a także by umożliwiła szybki i skuteczny dostęp do tych instrumentów;

5. zachęca ponadto państwa członkowskie oraz władze lokalne i regionalne do wykorzystania narzędzi oferowanych przez Europejski Fundusz Społeczny i inne instrumenty unijne, krajowe, regionalne i lokalne; wzywa Komisję i państwa członkowskie do regularnego sporządzania szczegółowych zaproszeń do składania ofert dotyczących branży turystycznej w oparciu o priorytety określone w odpowiednich funduszach;

6. wzywa państwa członkowskie i Komisję do rozważenia – jedynie jako ostateczności – środków pomocy państwa, które mogłyby złagodzić negatywny wpływ gospodarczy na przedsiębiorstwa, miasta, regiony i miejscowości turystyczne oraz poważne konsekwencje dla zatrudnienia;

7. podkreśla znaczenie dbania o dobrze funkcjonujący wewnętrzny rynek usług transportowych, utrzymania wysokiego poziomu ochrony konsumentów oraz poprawy konkurencyjności przedsiębiorstw w sektorze turystyki;

8. podkreśla znaczenie trwałego dialogu społecznego na wszystkich szczeblach, opartego na wzajemnym zaufaniu i wspólnej odpowiedzialności, będącego jednym z najskuteczniejszych instrumentów wypracowywania kompromisowych rozwiązań i wspólnych podejść przy przewidywaniu procesów restrukturyzacyjnych, zapobieganiu tym procesom i zarządzaniu nimi; wzywa państwa członkowskie do przeprowadzania konsultacji z partnerami społecznymi przy opracowywaniu wszystkich stosownych środków;

9. wzywa Komisję i Radę do poddania ocenie i przyjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu obrony interesów UE i uniknięcia podobnych sytuacji w przyszłości oraz do wyciągnięcia z tych doświadczeń wniosków, które będzie można wykorzystać w negocjacjach w sprawie przyszłych umów o usługach lotniczych;

10. wzywa Komisję do przekazywania Parlamentowi wszelkich nowych istotnych informacji dotyczących upadłości Grupy Thomas Cook; w związku z tym podkreśla, jak ważne jest ustalenie, czy właściwe organy wydające koncesje dokonały oceny sytuacji finansowej Grupy Thomas Cook, czy stwierdzono jakiekolwiek problemy finansowe i czy nie można było podjąć jakichkolwiek środków, aby nie dopuścić do pozostawienia tysięcy pasażerów samym sobie z dala od domu;

11. wzywa Komisję do rozważenia dalszych środków w celu utrzymania wysokiego poziomu ochrony konsumentów w przypadku fiaska działalności gospodarczej; wzywa Radę do jak najszybszego zajęcia stanowiska w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w sprawie egzekwowania praw pasażerów linii lotniczych i granic odpowiedzialności przewoźników lotniczych oraz do poparcia stanowiska Parlamentu z lutego 2014 r.; ubolewa, że Rada od pięciu lat nie jest w stanie osiągnąć porozumienia;

12. jeżeli chodzi o zmianę rozporządzenia (WE) nr 261/2004 w sprawie egzekwowania praw pasażerów linii lotniczych i odpowiedzialności przewoźników lotniczych, ponownie podkreśla potrzebę stworzenia obowiązkowych mechanizmów służących utrzymaniu obecnego poziomu ochrony pasażerów w przypadku niewypłacalności lub upadłości, w tym poprzez stworzenie przez linie lotnicze funduszy gwarancyjnych lub umów ubezpieczeniowych gwarantujących pomoc, zwrot kosztów, odszkodowanie i zmianę planu podróży;

13. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

[1] Dz.U. L 46 z 17.2.2004, s. 1.

[2] Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64.

[3] Dz.U. C 257E z 6.9.2013, s. 1.

[4] Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 855.

[5] Dz.U. C 93 z 24.3.2017, s. 336.

[6] Dz.U. C 355 z 20.10.2017, s. 71.

[7] Dz.U. L 326 z 11.12.2015, s. 1.

[8] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0449.

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2019Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności