Procedura : 2019/2886(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0125/2019

Teksty złożone :

B9-0125/2019

Debaty :

PV 23/10/2019 - 7
CRE 23/10/2019 - 7

Głosowanie :

PV 24/10/2019 - 8.8
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0049

<Date>{21/10/2019}21.10.2019</Date>
<NoDocSe>B9‑0125/2019</NoDocSe>
PDF 169kWORD 52k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie tureckiej interwencji wojskowej w północno-wschodniej Syrii i jej skutków</Titre>

<DocRef>(2019/2886(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Malik Azmani, Hilde Vautmans, Petras Auštrevičius, Izaskun Bilbao Barandica, Phil Bennion, Sylvie Brunet, Olivier Chastel, Katalin Cseh, Anna Júlia Donáth, Laurence Farreng, Valter Flego, Luis Garicano, Barbara Ann Gibson, Klemen Grošelj, Christophe Grudler, Bernard Guetta, Svenja Hahn, Martin Hojsík, Karin Karlsbro, Nathalie Loiseau, Karen Melchior, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Susana Solís Pérez, Marie‑Pierre Vedrenne</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B9-0123/2019

B9‑0125/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie tureckiej operacji wojskowej w północno-wschodniej Syrii i jej skutków

(2019/2886(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Syrii oraz swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie europejskiego systemu sankcji za naruszenia praw człowieka[1],

 uwzględniając odnośne oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, w szczególności jej oświadczenie z dnia 9 października 2019 r. w sprawie ostatnich wydarzeń w północno-wschodniej Syrii, a także jej uwagi wygłoszone po przybyciu na miejsce oraz na konferencji prasowej po posiedzeniu Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 14 października 2019 r.,

 uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 17 października 2019 r. w sprawie Turcji,

 uwzględniając konkluzje Rady z dnia 14 października 2019 r. w sprawie północno-wschodniej Syrii,

 uwzględniając przemówienie wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini wygłoszone podczas sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego w dniu 9 października 2019 r. w sprawie sytuacji w północnej Syrii,

 uwzględniając oświadczenia rzecznika Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z 11 i 15 października 2019 r. w sprawie Syrii,

 uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie elementów strategii UE na rzecz Syrii (JOIN(2017)0011) oraz konkluzje Rady z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie strategii UE na rzecz Syrii,

 uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych oraz wszystkie konwencje ONZ, których stronami są Turcja i Syria,

 uwzględniając odnośne rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ, w szczególności rezolucję nr 2254 (2015) z dnia 18 grudnia 2015 r., oraz komunikat z Genewy z 2012 r.,

 uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 71/248 z 21 grudnia 2016 r. ustanawiającą międzynarodowy, bezstronny i niezależny mechanizm wspomagający prowadzenie dochodzeń i postępowań karnych w sprawie osób odpowiedzialnych za najpoważniejsze zbrodnie na mocy prawa międzynarodowego popełnione w Syryjskiej Republice Arabskiej od marca 2011 r.,

 uwzględniając statut rzymski i dokumenty założycielskie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, a także precedens, jakim było ustanowienie takich międzynarodowych trybunałów, jak Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii, Międzynarodowy Trybunał Karny dla Rwandy czy Specjalny Trybunał ds. Libanu,

 uwzględniając memorandum dotyczące utworzenia stref deeskalacji w Syryjskiej Republice Arabskiej, podpisane w dniu 6 maja 2017 r. przez Iran, Rosję i Turcję,

 uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. i towarzyszące im protokoły dodatkowe,

 uwzględniając przyjęte dnia 16 marca 2015 r. konkluzje Rady w sprawie regionalnej strategii UE dotyczącej Syrii i Iraku oraz zagrożenia ze strony ISIL/Daisz,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że po decyzji prezydenta USA Donalda Trumpa o wycofaniu wojsk USA z północno-wschodniej Syrii w dniu 9 października 2019 r. Turcja rozpoczęła operację wojskową na obszarach kontrolowanych przez Demokratyczne Siły Syrii (SDF); mając na uwadze, że spowodowało to poważną liczbę ofiar cywilnych i wojskowych po obu stronach granicy oraz – według źródeł ONZ – przesiedlenie co najmniej 300 000 obywateli, w tym 70 000 dzieci; mając na uwadze, że większość międzynarodowych organizacji pomocowych została zmuszona do zawieszenia działalności i ewakuacji personelu międzynarodowego w związku z obawami dotyczącymi bezpieczeństwa; mając na uwadze, że dziennikarze zostali zmuszeni do opuszczenia regionu w związku z poważnymi obawami dotyczącymi bezpieczeństwa, co uniemożliwia rzetelne i szczegółowe relacjonowanie konfliktu;

B. mając na uwadze, że 18 października 2019 r. Stany Zjednoczone i Turcja ogłosiły natychmiastowe pięciodniowe zawieszenie broni w regionie przygranicznym Syrii; mając na uwadze, że porozumienie to jest tymczasowe, ponieważ Turcja nie zgodziła się na wycofanie swoich sił z północnej Syrii;

C. mając na uwadze, że zawieszenie broni obejmuje terytorium między Ras al-Ajn i Tall Abjad – terytorium przy granicy tureckiej, które rozciąga się na prawie 120 km, natomiast nie dotyczy innych regionów znajdujących się pod kontrolą kurdyjską;

D. mając na uwadze, że 17 października 2019 r. Rada Europejska zatwierdziła konkluzje Rady z dnia 14 października 2019 r. w sprawie północno-wschodniej Syrii, potępiające jednostronne działania wojskowe Turcji w północno-wschodniej Syrii, które spowodowały niedopuszczalne cierpienia ludzi, osłabiły walkę z Daisz i poważnie zagroziły bezpieczeństwu europejskiemu;

E. mając na uwadze, że ta jednostronna turecka operacja wojskowa nie ma podstawy prawnej, jedynie zaostrza ośmioletni konflikt w Syrii i powoduje dodatkowe cierpienia humanitarne, a także będzie miała negatywny wpływ na wysiłki zmierzające do wynegocjowania rozwiązania konfliktu i zwalczania terroryzmu; mając na uwadze, że konflikt cywilny w Syrii trwa mimo szeregu międzynarodowych wysiłków na rzecz doprowadzenia do zawieszenia broni i wypracowania rozwiązania w drodze negocjacji;

F. mając na uwadze konkretne doniesienia o zabójstwach, zastraszaniu, złym traktowaniu, uprowadzeniach, plądrowaniu i przejmowaniu domów cywilów przez wspierane przez Turcję zbrojne ugrupowania, a także o tym, że osoby cywilne oskarżone o przynależność do określonych grup kurdyjskich są przymusowo usuwane ze swoich domów lub zatrzymywane przez członków tych grup na punktach kontrolnych; mając na uwadze doniesienia o stosowaniu broni niekonwencjonalnej wobec ludności cywilnej, w tym dzieci; mając na uwadze, że według ONZ istnieją doniesienia o doraźnych egzekucjach przeprowadzanych przez bojowników należących do zbrojnego ugrupowania Ahrar al-Szarkija, które jest powiązane z Turcją; mając na uwadze, że według doniesień znana kurdyjska polityczka Hewrin Chalaf była torturowana i została zamordowana przez bojowników Ahrar al-Szarkija;

G. mając na uwadze doniesienia o atakach z powietrza i ziemi dokonywanych przez wojsko tureckie i sprzymierzone grupy zbrojne, których celem były obiekty medyczne oraz infrastruktura cywilna, np. pompownie wody, zapory i elektrownie, a także pola naftowe; mając na uwadze, że tysiącom ludzi grozi pozbawienie dostępu do czystej wody;

H. mając na uwadze, że po wycofaniu wojsk USA w dniu 14 października 2019 r. oddziały Baszara al-Assada weszły do wielu miast w regionie Rożawa po raz pierwszy od siedmiu lat, po tym jak siły kurdyjskie przystąpiły do wynegocjowanego przez Rosję porozumienia, aby odeprzeć turecki atak; mając na uwadze, że szczegóły porozumienia między Damaszkiem a Kurdami pozostają niejasne; mając na uwadze, że według jeszcze niezweryfikowanych doniesień Ministerstwa Obrony Rosji oddziały rosyjskie patrolują linię frontu między pozycjami wojsk tureckich i syryjskich, aby odseparować je od siebie;

I. mając na uwadze, że naruszenia, jakich podczas konfliktu syryjskiego dopuszczają się reżim al-Assada i jego sojusznicy, ISIS/Daisz oraz inne ugrupowania terrorystyczne, obejmują ataki z użyciem broni chemicznej, ataki na ludność cywilną, egzekucje pozasądowe, tortury i brutalne traktowanie, wymuszone zaginięcia, masowe i arbitralne aresztowania, kary zbiorowe, ataki na personel medyczny, a także odmowę zaopatrzenia w żywność, wodę i pomoc medyczną; mając na uwadze, że przestępstwa te stanowią zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo, a dotychczas pozostają bezkarne;

J. mając na uwadze, że ofensywa prowadzona przez Turcję – mimo że kraj ten jest sojusznikiem państw członkowskich NATO – oraz jej konsekwencje niweczą wysiłki podjęte przez światową koalicję na rzecz walki z ISIS, w której siły SDF obecnie nadal odgrywają kluczową rolę, zwalczając wciąż aktywnych bojowników ISIS; mając na uwadze, że bojownicy ISIS przetrzymywani w kurdyjskich obozach wydostali się już na wolność, by wrócić do walki i szerzyć terror, któremu należy w pierwszej kolejności zapobiegać, gdyż stanowi to kluczowy priorytet, jeśli chodzi o bezpieczeństwo w regionie i w UE;

K. mając na uwadze, że znaczna większość spośród tysięcy europejskich dzieci będących potomkami bojowników Państwa Islamskiego znajduje się obecnie w trzech różnych obozach w północno-wschodniej Syrii – Al-Haul, Roj i Ajn Isa – które poważnie ucierpiały wskutek tureckiej ofensywy;

L. mając na uwadze, że przymusowe wysiedlenia ludności, w tym w celu dokonania zmian demograficznych, stanowią wyraźne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego i mogą prowadzić do zmian demograficznych i etnicznych; mając na uwadze, że utrudnianie bezpiecznych, niezakłóconych i trwałych dostaw pomocy humanitarnej, ewakuacji i opieki medycznej również stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego oraz szeregu rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ; mając na uwadze, że Rada Bezpieczeństwa ONZ nie osiągnęła porozumienia mimo jedności UE; mając na uwadze, że Rosja w przeszłości zawetowała 14 rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ i odegrała aktywną rolę w ograniczaniu treści tych rezolucji;

M. mając na uwadze, że porozumienie między USA a Turcją z dnia 17 października 2019 r. w sprawie tymczasowego zawieszenia broni nie uwzględnia rzeczywistej sytuacji na miejscu; mając na uwadze, że pojawienie się nowych napięć i zagrożeń może doprowadzić do osłabienia bezpieczeństwa ludności cywilnej po 120-godzinnym zawieszeniu broni;

N. mając na uwadze, że obowiązkiem społeczności międzynarodowej oraz poszczególnych państw jest pociągnięcie do odpowiedzialności osób, które dopuściły się łamania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w czasie konfliktu w Syrii, w tym przez stosowanie zasady jurysdykcji uniwersalnej oraz prawa krajowego; mając na uwadze, że można tego dokonać albo przed istniejącymi krajowymi i międzynarodowymi sądami i trybunałami albo przed międzynarodowymi doraźnymi trybunałami karnymi, które należy ustanowić;

O. mając na uwadze, że UE nadal zależy na pozytywnym wyniku negocjacji prowadzonych pod auspicjami specjalnego wysłannika ONZ ds. Syrii (tzw. proces genewski); mając na uwadze, że 23 września 2019 r. przy okazji sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ sekretarz generalny ONZ ogłosił porozumienie w sprawie utworzenia komitetu konstytucyjnego, którego posiedzenie być może nie będzie mogło teraz dojść do skutku w wyniku jednostronnych działań wojskowych Turcji;

P. mając na uwadze, że sytuacja w Syrii oraz brak kompleksowego, prawdziwego i pluralistycznego procesu przemian politycznych w dalszym ciągu utrudniają pełne wdrożenie strategii UE na rzecz Syrii, a w szczególności udzielenie znacznego wsparcia, jakie UE może zapewnić na rzecz odbudowy kraju; mając na uwadze, że odbudowa Syrii powinna opierać się na podejściu oddolnym i skutecznym wzmacnianiu pozycji podmiotów lokalnych, a tym samym wykluczać znane ugrupowania terrorystyczne; mając na uwadze, że 18 lutego 2019 r. UE była gospodarzem trzeciej brukselskiej konferencji dotyczącej wspierania przyszłości Syrii i regionu; mając na uwadze, że wszyscy darczyńcy powinni dotrzymać swoich zobowiązań;

Q. mając na uwadze, że wysiłki UE w zapewnianiu pomocy humanitarnej i planowaniu przyszłości Syrii są godne pochwały; mając na uwadze, że UE nigdy nie powinna zapewniać bezwarunkowej pomocy w odbudowie Syrii pod rządami i nadzorem al-Assada i jego sojuszników – Rosji i Iranu; mając na uwadze, że nie można pozwolić na to, by al-Assad, Turcja, Rosja oraz Iran uniknęli gospodarczych konsekwencji swoich interwencji wojskowych; mając na uwadze, że wszelkie zobowiązania w zakresie odbudowy muszą służyć pokojowi i odpowiedzialności;

R. mając na uwadze, że w związku z sytuacją w Syrii Rada wprowadziła szereg środków ograniczających wobec osób odpowiedzialnych za represjonowanie ludności cywilnej w Syrii oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych; mając na uwadze, że w odpowiedzi na turecką ofensywę wojskową w północnej Syrii USA nałożyły sankcje na tureckie ministerstwa i wysokich urzędników rządowych; mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie nałożyły na Turcję embargo na broń;

1. zdecydowanie potępia jednostronną turecką interwencję wojskową w północno-wschodniej Syrii i wzywa Turcję do natychmiastowego i trwałego zaprzestania działań wojskowych; podkreśla, że otwarcie nowych frontów walk w Syrii nie leży w interesie bezpieczeństwa Turcji i ostrzega przed dalszym pogłębianiem się kryzysu humanitarnego w Syrii; domaga się pełnego poszanowania prawa humanitarnego, w tym ochrony ludności cywilnej;

2. zdecydowanie potępia przypadki naruszenia praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w czasie tego konfliktu, nie tylko te, których według doniesień dopuściły się siły tureckie, lecz również te popełnione przez siły reżimu al-Assada przy wsparciu jego sojuszników, Rosji i Iranu, oraz przez organizacje terrorystyczne figurujące w wykazie ONZ;

3. wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do przekazania stanowiska UE władzom tureckim i stworzenia podwalin dla zdecydowanej i kompleksowej reakcji UE na ten kryzys; wzywa ją do rozpoczęcia dialogu z władzami tureckimi w celu zapewnienia szybkiej deeskalacji konfliktu i znalezienia trwałego rozwiązania kryzysu; podkreśla, że UE powinna we współpracy z partnerami międzynarodowymi rozważyć wszelkie możliwe opcje, w tym zrzuty paczek z pomocą humanitarną z powietrza, korytarze pomocy humanitarnej oraz ustanowienie stref zakazu lotów na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

4. podkreśla wagę konsekwencji dalszej eskalacji i destabilizacji w regionie, zarówno dla samego regionu, jak i dla UE, w związku z coraz większymi zagrożeniami dla bezpieczeństwa, kryzysami humanitarnymi i przepływami migracyjnymi; apeluje do Komisji, aby przygotowała UE we wszystkich aspektach do optymalnej reakcji na każdy możliwy rozwój wydarzeń oraz aby informowała Parlament Europejski o wszelkich konsekwencjach dalszej eskalacji konfliktu i destabilizacji w regionie;

5. z zadowoleniem przyjmuje decyzję różnych państw członkowskich o wstrzymaniu pozwoleń na wywóz broni do Turcji; podkreśla w szczególności potrzebę rygorystycznego stosowania przez wszystkie państwa UE zasad określonych we wspólnym stanowisku Rady 2008/944/CFSP[2] w sprawie wywozu broni, w tym ścisłego przestrzegania kryterium 4 dotyczącego stabilności regionalnej; wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do podjęcia inicjatywy mającej na celu nałożenie na Turcję ogólnounijnego, kompleksowego embarga na broń, biorąc pod uwagę poważne zarzuty dotyczące naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego;

6. ubolewa, że Rada do Spraw Zagranicznych w dniu 14 października 2019 r. nie była w stanie osiągnąć porozumienia w sprawie ogólnounijnego embarga na broń dla Turcji, którego domagały się Niemcy i Francja;

7. przypomina dowódcom obecnej operacji wojskowej, że zgodnie z prawem międzynarodowym ponoszą odpowiedzialność za zbrodnie, których dopuszczają się w Syrii, oraz że sprawcy takich zbrodni, niezależnie od tego, czy są to państwa, czy ludzie, zostaną pociągnięci do odpowiedzialności; przypomina o obowiązku ścisłego przestrzegania prawa międzynarodowego; wzywa do przyjęcia unijnej strategii mającej na celu pociągnięcie do odpowiedzialności sprawców przestępstw popełnionych w Syrii;

8. wzywa Radę do wprowadzenia szeregu ukierunkowanych sankcji i zakazu wydawania wiz wobec tureckich urzędników odpowiedzialnych za łamanie praw człowieka podczas obecnej interwencji wojskowej, a także do przedstawienia podobnej propozycji w odniesieniu do tureckich urzędników odpowiedzialnych za łamanie praw podstawowych wewnątrz kraju; wzywa wszystkie państwa członkowskie do zapewnienia pełnej zgodności z decyzją Rady 2013/255/WPZiB[3] dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, w szczególności jeżeli chodzi o zamrożenie aktywów osób wymienionych w tej decyzji oraz ograniczenia wjazdu dla osób czerpiących korzyści z reżimu w Syrii lub wspierających ten reżim;

9. podkreśla, że w ciągu ostatnich lat Parlament proaktywnie zmniejszał środki finansowe przeznaczone na Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) w związku z obawami dotyczącymi braku poszanowania praw człowieka; stwierdza, że ostatnie działania podjęte przez władze tureckie naruszają wartości europejskie; wzywa Komisję do zamrożenia wszystkich środków finansowych w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej dla Turcji oraz do uzależnienia ich od zachowania Turcji w przyszłości, a tym samym do zadbania o to, by żadne (przyszłe) fundusze UE nie były wykorzystywane do finansowania trwającej operacji wojskowej lub do ułatwiania przymusowych powrotów syryjskich uchodźców do tzw. „strefy bezpieczeństwa”;

10. jest głęboko zaniepokojony doniesieniami, że w związku z turecką ofensywą setki więźniów ISIS, w tym wielu zagranicznych bojowników, uciekają z obozów w północnej Syrii, co zwiększa ryzyko odrodzenia się ISIS; wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel, aby zwróciła się do władz tureckich o wyjaśnienie i potwierdzenie dotyczące zapewnienia ze strony prezydenta Turcji, które ogłosił w liście do Wall Street Journal z dnia 14 października 2019 r., że żaden bojownik ISIS nie opuści północno-wschodniej Syrii, a także o informacje na temat polityki Turcji w tej kwestii; wzywa krajowe agencje wywiadowcze i służby bezpieczeństwa do zwiększenia czujności w odniesieniu do ewentualnego powrotu zagranicznych bojowników i ich rodzin;

11. jest zaniepokojony dramatyczną sytuacją i losem europejskich dzieci pochodzących z rodzin bojowników Państwa Islamskiego w północnej Syrii; wzywa państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na sytuację i potrzeby tych dzieci, aby zagwarantować poszanowanie ich praw podstawowych; wzywa państwa członkowskie, aby we wszystkich decyzjach dotyczących dzieci dobro dziecka stało na pierwszym miejscu;

12. głęboko ubolewa nad fiaskiem podejmowanych na szczeblu regionalnym i międzynarodowym prób zakończenia wojny i apeluje o wznowienie i zacieśnienie światowej współpracy na rzecz pokojowego i trwałego rozwiązania konfliktu zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254 oraz komunikatem z Genewy z 2012 r.;

13. wzywa państwa członkowskie, aby ponownie zwróciły się do Rady Bezpieczeństwa ONZ o przyjęcie rezolucji, która umożliwi Radzie działanie w ukierunkowany sposób, mający na celu utworzenie pod auspicjami ONZ strefy bezpieczeństwa w północnej Syrii z korzyścią dla osób tam mieszkających;

14. potwierdza swoje poparcie dla wysiłków światowej koalicji przeciwko Daiszowi, której Turcja jest partnerem; podkreśla, że koalicja i syryjskie siły partnerskie dokonały znacznych postępów w kampanii na rzecz pokonania Daiszu w Syrii, ale wyraża zaniepokojenie, że jednostronne działania wojskowe Turcji osłabiają te postępy; wzywa USA do wywiązania się ze swoich obowiązków w ramach tej koalicji, mając na względzie znaczenie walki z Daisz;

15. domaga się poszanowania prawa mniejszości oraz grup etnicznych i religijnych w Syrii, a także wszystkich osób wysiedlonych, do dalszego życia na ziemiach ojczystych w poczuciu godności, równości i bezpieczeństwa lub do powrotu na te ziemie;

16. docenia godną podziwu solidarność, jaką okazują Jordania, Liban i Turcja wobec uchodźców, i wzywa UE i państwa członkowskie do kontynuacji wsparcia finansowego w celu zaspokojenia pilnych potrzeb uchodźców i przyjmujących ich społeczności; podkreśla potrzebę zadbania o to, by żadne środki UE nie były wykorzystywane do finansowania trwającej operacji wojskowej ani do ułatwiania przymusowych powrotów syryjskich uchodźców do tzw. „strefy bezpieczeństwa”; podkreśla konieczność pełnego przestrzegania zasady non-refoulement; wyraża sprzeciw wobec oświadczeń prezydenta Erdogana, w których groził UE zalewem uchodźców;

17. ponawia zalecenie wydane w rezolucji z dnia 13 marca 2019 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2018 dotyczącego Turcji[4], aby Komisja i Rada Unii Europejskiej, zgodnie z ramami negocjacyjnymi, formalnie zawiesiły negocjacje akcesyjne z Turcją oraz aby wszelka współpraca polityczna między UE i Turcją była uzależniona od poszanowania demokracji, praworządności i praw podstawowych;

18. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Turcji, członkom Międzynarodowej Grupy Wsparcia Syrii oraz wszystkim stronom zaangażowanym w ten konflikt, przy jednoczesnym zapewnieniu tłumaczenia powyższego tekstu na język arabski i turecki.

 

[1] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0215

[2] Wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99).

[3] Decyzja Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147 z 1.6.2013, s. 14).

[4] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0200).

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2019Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności