Procedura : 2019/2755(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0132/2019

Teksty złożone :

B9-0132/2019

Debaty :

PV 23/10/2019 - 18
CRE 23/10/2019 - 18

Głosowanie :

PV 24/10/2019 - 8.9
CRE 24/10/2019 - 8.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


<Date>{21/10/2019}21.10.2019</Date>
<NoDocSe>B9‑0132/2019</NoDocSe>
PDF 149kWORD 47k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie pytań wymagających odpowiedzi ustnej B9‑0052/2019 i B9‑0053/2019</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 136 ust. 5 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie poszukiwania i ratownictwa na Morzu Śródziemnym</Titre>

<DocRef>(2019/2755(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Lena Düpont</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

</RepeatBlock-By>


B9‑0132/2019

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie poszukiwania i ratownictwa na Morzu Śródziemnym

(2019/2755(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając Konwencję Genewską z 1951 r., w szczególności jej art. 33, protokół z 1967 r. dotyczący statusu uchodźców, Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS) z 1982 r., Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) z 1974 r. oraz Międzynarodową konwencję o poszukiwaniu i ratownictwie morskim (SAR) z 1979 r. z poprawkami,

 uwzględniając wspólną deklarację intencji w sprawie kontrolowanej procedury nadzwyczajnej – dobrowolne zobowiązania państw członkowskich dotyczące przewidywalnego tymczasowego mechanizmu solidarności z dnia 23 września 2019 r. (Niemcy, Francja, Włochy i Malta w obecności fińskiej prezydencji Rady Unii Europejskiej oraz Komisja Europejska),

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie unijnego planu działania na rzecz zwalczania przemytu migrantów na lata 2015–2020 (COM(2015)0285),

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 18 maja 2017 r. w sprawie urzeczywistnienia relokacji[1],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie wytycznych dla państw członkowskich, mających na celu zapobieganie kryminalizacji pomocy humanitarnej[2],

 uwzględniając pytanie skierowane do Rady (O-000024/2019 – B9‑0052/2019) oraz do Komisji (O-000025/2019 – B9‑0053/2019) w sprawie poszukiwania i ratownictwa na Morzu Śródziemnym,

 uwzględniając art. 136 ust. 5 i art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że zgodnie z liczbami podanymi przez Międzynarodową Organizację do Spraw Migracji (IOM) w 2019 r. podczas przeprawy przez Morze Śródziemne utonęło lub zaginęło prawdopodobnie około 933 osób; mając na uwadze, że liczba ofiar śmiertelnych na Morzu Śródziemnym maleje od 2015 r. (3 771 w 2015 r., 2 277 w 2018 r.); mając na uwadze, że według Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców (UNHCR) pomimo znaczącego spadku liczby przybywających (141 472 w 2018 r. w porównaniu z 1 032 408 w 2015 r.) trasa migracyjna z Libii do Europy nadal pozostaje trasą z największą na świecie liczbą ofiar śmiertelnych (do tej pory w 2019 r. odnotowano 646 ofiar);

B. mając na uwadze, że ratowanie życia to akt solidarności z ludźmi znajdującymi się w niebezpieczeństwie, ale przede wszystkim zobowiązanie prawne wynikające zarówno z prawa międzynarodowego (zgodnie z art. 98 konwencji UNCLOS – ratyfikowanej przez wszystkie państwa członkowskie oraz samą Unię Europejską – państwa członkowskie mają obowiązek udzielenia pomocy osobom będącym w niebezpieczeństwie na morzu)[3], jak i z prawa unijnego;

C. mając na uwadze, że art.19 ust. 2 lit. g) UNCLOS oraz art 17 tejże konwencji przewidują, że statki wszystkich państw mają prawo do nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne państw stron konwencji oraz że przepływ obcego statku uznaje się za naruszający pokój, porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwa nadbrzeżnego, jeśli na morzu terytorialnym przyjmuje on na pokład lub wydaje jakiekolwiek towary lub waluty, lub gdy przyjmuje na pokład lub wysadza ze statku jakiekolwiek osoby z naruszeniem ustaw lub innych przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych państwa nadbrzeżnego;

D. mając na uwadze, że międzynarodowe prawo morskie zobowiązuje państwa do podjęcia środków służących zapobieganiu, wczesnemu ostrzeganiu oraz reagowaniu, aby zmniejszyć liczbę ofiar śmiertelnych na morzu, także dzięki zapewnieniu skutecznych służb poszukiwawczo-ratowniczych;

E. mając na uwadze, że wszystkie statki pływające po Morzu Śródziemnym, także te prowadzące akcje ratownicze, mają obowiązek przestrzegania odpowiednich konwencji międzynarodowych oraz innych obowiązujących przepisów;

F. mając na uwadze, że Frontex prowadzi obecnie na obszarze Morza Śródziemnego operacje „Temida” (wsparcie dla Włoch w środkowej części Morza Śródziemnego), „Posejdon” (wsparcie dla Grecji na granicy morskiej z Turcją) oraz „Indalo” (wsparcie dla Hiszpanii w zachodniej części Morza Śródziemnego); mając na uwadze, że w 2018 r. dzięki bezpośredniemu zaangażowaniu agencji Frontex w działania poszukiwawczo-ratownicze uratowano łącznie 37 439 osób; mając na uwadze, że do tej pory w 2019 r. we wszystkich połączonych operacjach poszukiwawczo-ratowniczych przeprowadzonych przez Frontex uratowano łącznie 25 982 migrantów, z czego 1582 osoby w centralnej części Morza Śródziemnego; mając na uwadze, że – jak podaje Frontex – większość akcji poszukiwawczo-ratowniczych ma miejsce poza obszarem objętym wspólną operacją „Temida”;

G. mając na uwadze, że migracja przynosi korzyści przemytnikom, którzy wykorzystują przepisy poszukiwawczo-ratownicze oraz pobliskie statki do narzucenia swojego modelu biznesowego; mając na uwadze, że Unia Europejska musi podjąć walę z przemytnictwem;

H. mając na uwadze, że w czerwcu 2018 r władze libijskie zakomunikowały powstanie libijskiego obszaru poszukiwawczo-ratowniczego; mając na uwadze, że zdaniem Komisji libijska straż przybrzeżna nadal przechwytuje lub ratuje na morzu znaczącą liczbę osób – około 15 000 w 2018 r.;

1. przypomina o obowiązku udzielenia pomocy osobom w niebezpieczeństwie wynikającym z międzynarodowego prawa morskiego i apeluje do wszystkich państw członkowskich, aby działając indywidualnie, jako państwa członkowskie UE lub na odpowiednich forach międzynarodowych, w pełni stosowały się do odpowiednich przepisów międzynarodowych oraz do prawa unijnego; apeluje do wszystkich statków prowadzących akcje poszukiwawcze i ratownicze o przestrzeganie instrukcji przygotowanych przez właściwy ośrodek koordynacji poszukiwania i ratownictwa i zgodnych z przepisami międzynarodowymi i unijnymi, a także o współpracę z organami państw członkowskich oraz agencją Frontex, aby zapewnić migrantom bezpieczeństwo;

2. z zadowoleniem przyjmuje wyniki posiedzenia ministrów na Malcie dotyczącego rozwoju bardziej przewidywalnego i wydajnego mechanizmu solidarności i apeluje do wszystkich państw członkowskich o uczestnictwo w tym mechanizmie tymczasowym;

3. wzywa Frontex oraz wszystkie państwa członkowskie do nasilenia działań w zakresie wsparcia akcji poszukiwawczo-ratowniczych na Morzu Śródziemnym;

4. wzywa wszystkich uczestników działań na Morzu Śródziemnym do przekazywania właściwym organom odpowiedzialnym za działania poszukiwawczo-ratownicze informacji o osobach znajdujących się w niebezpieczeństwie;

5. ponawia apel do Komisji o przyjęcie do końca tego roku wytycznych dla państw członkowskich jasno określających, których form pomocy nie należy uznawać za przestępstwo, i które pomogą zapewnić większą spójność przepisów prawa karnego w zakresie ułatwiania we wszystkich państwach członkowskich oraz ograniczą nieuzasadnioną kryminalizację;

6. wzywa Komisję do oceny, które jeszcze państwa tranzytowe i kraje pochodzenia migrantów mogłyby przyczynić się do zacieśnienia współpracy w zakresie migracji do Unii Europejskiej;

7. wzywa Komisję do dalszego monitorowania praw człowieka i do dalszego zapewniania szkoleń, sprzętu oraz wsparcia na rzecz budowy potencjału w Libii;

8. wzywa Komisję do dalszej współpracy z Libią w celu zwalczania działalności przemytniczej, zmniejszenia liczby nielegalnych przepraw przez Morze Śródziemne oraz zapewnienia przestrzegania praw człowieka przez władze libijskie;

9. wzywa Komisję do oceny czynników przyciągających w unijnej polityce migracyjnej i do zaproponowania zmian mających na celu zmniejszenie nielegalnej migracji ekonomicznej z państw trzecich do Unii Europejskiej;

10. przypomina, że polityka migracyjna UE musi opierać się na wyraźnym rozróżnieniu migrantów zarobkowych i uchodźców, że legalne ścieżki i korytarze humanitarne można ustanowić wyłącznie dla uchodźców oraz że należy znacznie ograniczyć nielegalną migrację zarobkową do Unii Europejskiej;

11. wzywa Komisję do rozpoczęcia pracy nad nowymi, bardziej zrównoważonymi, wiarygodnymi i trwałymi strategiami poszukiwawczo-ratowniczymi, które zastąpią tymczasowe rozwiązania, oraz do zapewnienia państwom członkowskim wsparcia materialnego, finansowego i operacyjnego, umożliwiającego lepszą koordynację operacji poszukiwawczo-ratowniczych;

12. wzywa Komisję do dalszego zacieśniania współpracy między Unią a krajami tranzytowymi oraz krajami pochodzenia migrantów w celu przeciwdziałania nielegalnej migracji, rozbijania sieci przemytu migrantów oraz zwalczania działalności przestępczej i handlu ludźmi związanych z tymi sieciami, a także do zachęcania migrantów do powrotu do swojego kraju;

13. wzywa Komisję do przedstawienia propozycji mających na celu ustanowienie na zewnętrznych granicach Unii Europejskiej wspólnych ośrodków dla przyjeżdżających, w których organy unijne będą mogły szybko ocenić zasadność każdego wniosku o azyl;

14. wzywa Komisję do włączenia zrównoważonego i sprawiedliwego mechanizmu relokacji osób przybywających drogą morską do planowanej ponownej reformy zasad azylowych;

15. wzywa przyszłego komisarza odpowiedzialnego (przyszłych komisarzy odpowiedzialnych) za sprawy, o których mowa w niniejszym dokumencie, do złożenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych sprawozdania na temat rozwoju sytuacji na początku 2020 r.;

16. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, rządom i parlamentom państw członkowskich, Fronteksowi, Europejskiemu Urzędowi Wsparcia w dziedzinie Azylu, Europolowi, Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców oraz Międzynarodowej Organizacji do Spraw Migracji.

[1] Dz.U. C 307 z 30.8.2018, s. 137.

[2] Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0314.

[3] Zob. także obowiązki wynikające z konwencji SOLAS z 1974 r., SAR z 1979 r. oraz Międzynarodowej konwencji o ratownictwie morskim z 1989 r.

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2019Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności