Procedura : 2019/2956(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0040/2020

Teksty złożone :

B9-0040/2020

Debaty :

Głosowanie :

PV 15/01/2020 - 10.5
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2020)0005

<Date>{10/01/2020}10.1.2020</Date>
<NoDocSe>B9-0040/2020</NoDocSe>
PDF 271kWORD 79k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu</Titre>

<DocRef>(2019/2956(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Bas Eickhout</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B9-0040/2020

B9-0040/2020

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu

(2019/2956(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając zasadę ostrożności zapisaną w art. 191 TFUE,

 uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

 uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych i jej wejście w życie 21 stycznia 2011 r. zgodnie z decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych[1],

 uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz załączony do niej protokół z Kioto,

 uwzględniając porozumienie przyjęte na 21. Konferencji Stron UNFCCC (COP21) 12 grudnia 2015 r. w Paryżu (porozumienie paryskie),

 uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych o różnorodności biologicznej (CBD),

 uwzględniając najnowsze i najbardziej wyczerpujące dowody naukowe dotyczące szkodliwych skutków zmiany klimatu, przedstawione przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC) w sprawozdaniu specjalnym zatytułowanym „Globalne ocieplenie o 1,5 °C”, jego piąte sprawozdanie oceniające oraz sprawozdanie podsumowujące, a także sprawozdanie specjalne dotyczące zmiany klimatu i gruntów oraz sprawozdanie specjalne dotyczące oceanów i kriosfery w zmieniającym się klimacie,

 uwzględniając ogromne niebezpieczeństwo utraty różnorodności biologicznej, opisane w podsumowaniu sprawozdania z oceny globalnej w sprawie różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych, przygotowanym dla decydentów politycznych i opublikowanym 29 maja 2019 r. przez Międzyrządową Platformę Naukowo-Polityczną w sprawie Różnorodności Biologicznej i Funkcjonowania Ekosystemów (IPBES),

 uwzględniając 25. Konferencję Stron UNFCCC (COP 25), która odbyła się w Madrycie (Hiszpania) w dniach 2–15 grudnia 2019 r.,

 uwzględniając 26. Konferencję Stron UNFCCC, która odbędzie się w grudniu 2020 r., oraz fakt, że zgodnie z celami porozumienia paryskiego wszystkie strony tej konwencji zobowiązały się do zwiększenia swoich wkładów ustalonych na poziomie krajowym,

 uwzględniając 15. Konferencję Stron Konwencji o różnorodności biologicznej (COP15), która odbędzie się w październiku 2020 r. w Kunmingu (Chiny) i podczas której strony zadecydują o globalnych ramach powstrzymujących utratę różnorodności biologicznej na okres po 2020 r.,

 uwzględniając 10. sprawozdanie podsumowujące Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP) na temat emisji gazów cieplarnianych z listopada 2019 r. (sprawozdanie z 2019 r. w sprawie rozbieżności między potrzebami a perspektywami w zakresie redukcji emisji),

 uwzględniając pierwsze sprawozdanie podsumowujące Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP) na temat produkcji paliw kopalnych z grudnia 2019 r. (sprawozdanie z 2019 r. w sprawie rozbieżności między celami porozumienia paryskiego a planowaną przez kraje produkcją węgla, ropy naftowej i gazu ziemnego),

 uwzględniając sprawozdanie Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) pt. „Środowisko Europy 2020 – stan i prognozy”,

 uwzględniając Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych,

 uwzględniając przekroczenie czterech z dziewięciu poziomów krytycznych dla planety określonych przez Stockholm Resilience Centre w celu zmierzenia przestrzeni bezpiecznego działania dla ludzkości i ogólnego stanu systemu Ziemi,

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 grudnia 2019 r. zatytułowany „Europejski Zielony Ład” (COM(2019)0640),

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie zmiany klimatu – europejska, długofalowa i zgodna z porozumieniem paryskim wizja strategiczna na rzecz dobrze prosperującej, nowoczesnej, konkurencyjnej i neutralnej dla klimatu gospodarki[2],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu 2019 (COP25) w Madrycie (Hiszpania)[3],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie alarmującej sytuacji klimatycznej i środowiskowej[4],

 uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z 12 grudnia 2019 r. o zmianie klimatu,

 uwzględniając ustalenia i zalecenia Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji w sprawie ACCC/C/2008/32 (część II) dotyczące przestrzegania jej przez Unię Europejską, przyjęte przez Komitet ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus 17 marca 2017 r.,

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2017 r. w sprawie stosowania dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (tzw. ELD)[5],

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2018 r. w sprawie międzynarodowego zarządzania oceanami – programu działań na rzecz przyszłości oceanów w kontekście celów zrównoważonego rozwoju do roku 2030[6],

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych[7],

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa[8]

 uwzględniając ministerialną deklarację z Malty w ramach inicjatywy MedFish4Ever z 30 marca 2017 r.,

 uwzględniając „Przegląd wdrażania polityki ochrony środowiska 2019” (COM(2019)0149),

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że co najmniej od Szczytu Ziemi w Rio de Janeiro w 1992 r. rządy oficjalnie uznają na szczeblu międzynarodowym dowody naukowe dotyczące poważnych i bezpośrednich zagrożeń dla dobrostanu człowieka na naszej planecie wynikających ze szkód w środowisku wywołanych działalnością człowieka;

B. mając na uwadze, że sprawozdanie pt. „Granice Wzrostu” z 1972 r. dotyczące komputerowej symulacji gwałtownego wzrostu gospodarczego i wzrostu liczby mieszkańców Ziemi przy wyczerpujących się zasobach naturalnych, które okazało się precyzyjne z naukowego punktu widzenia, było niestety przez ostatnie dziesięciolecia ignorowane przez decydentów politycznych;

C. mając na uwadze, że w przeglądzie Sterna opublikowanym w 2006 r. stwierdzono, iż korzyści płynące ze zdecydowanych i szybkich działań w sprawie zmiany klimatu znacznie przewyższają koszty niepodjęcia działań; mając na uwadze, że w przypadku braku działań ogólne koszty zmiany klimatu będą równe utracie co roku co najmniej 5 % światowego produktu krajowego brutto (PKB), obecnie i w przyszłości;

D. mając na uwadze, że najnowsze opracowania naukowe opublikowane m.in. przez IPCC, IPBES i EEA wyraźnie pokazują, iż dotychczas przyjęte strategie polityczne są zdecydowanie niewystarczające, aby zapobiec katastrofalnemu w skutkach przekroczeniu zdolności naszej planety do zapewnienia dobrobytu mieszkańców, zwłaszcza w związku z przekroczeniem progu 1,5 °C w odniesieniu do globalnego ocieplenia, ograniczaniem różnorodności biologicznej, zakłócaniem przepływów biogeochemicznych i w rezultacie doprowadzeniem do zagrożenia katastrofą ekologiczną;

E. mając na uwadze, że m.in. te sprawozdania jasno wskazują również na to, iż skuteczne środki polityczne i technologie mające takiej sytuacji zapobiec nie tylko istnieją, ale są wręcz możliwe do realizacji ze społecznego i gospodarczego punktu widzenia, a decydenci polityczni muszą zagwarantować ich wdrożenie w ciągu najbliższych dziesięciu lat;

F. mając na uwadze, że zgodnie ze specjalnym badaniem Eurobarometru opublikowanym w kwietniu 2019 r. i z badaniem Eurobarometru z jesieni 2019 r. zmiana klimatu coraz bardziej niepokoi obywateli UE (według 93 % ankietowanych zmiana klimatu jest poważnym problemem);

G. mając na uwadze, że Parlament wezwał nową Komisję do zapewnienia pełnej zgodności wszystkich jej wniosków z celami ograniczenia globalnego ocieplenia do poniżej 1,5 °C i powstrzymania utraty różnorodności biologicznej;

H. mając na uwadze, że przejście na zrównoważony i sprzyjający włączeniu społecznemu model społeczno-gospodarczy niesie ze sobą korzyści społeczne, środowiskowe i gospodarcze oraz pozwoli uniknąć przyszłych kosztów społecznych, środowiskowych i gospodarczych, które zdecydowanie przewyższyłyby niezbędne do tego przejścia inwestycje finansowe;

I. mając na uwadze, że UE zatwierdziła 5 000 mld EUR na ratowanie banków podczas kryzysu finansowego oraz że w latach 2015–2019 EBC uruchomił kwotę 2 400 mld EUR w ramach programu luzowania ilościowego;

J. mając na uwadze, że z literatury naukowej wynika, iż przestawienie się na dietę opartą w większym stopniu na produktach roślinnych oznaczałoby mniejsze obciążenie gruntów, ograniczyłoby emisję gazów cieplarnianych z sektora rolnictwa i pomogłoby przywrócić ekosystemy;

K. mając na uwadze, że sprawiedliwa transformacja polega na podziale korzyści bez dyskryminacji i na dążeniu do dotarcia do osób społecznie wykluczonych, zwłaszcza w celu wyeliminowania utrzymujących się w UE niedopuszczalnych nierówności, przy jednoczesnym ścisłym stosowaniu przy podziale kosztów zasady „zanieczyszczający płaci” (i nie otrzymuje wynagrodzenia);

L. mając na uwadze, że zasada ostrożności zapisana w TFUE powinna stanowić podstawę wszystkich działań podejmowanych w kontekście Europejskiego Zielonego Ładu, tak aby przyczynić się do ochrony zdrowia i środowiska;

M. mając na uwadze, że UE odpowiada za około 10 % globalnych emisji, a zatem musi wykorzystać wszystkie dostępne środki, aby objąć silne przywództwo na arenie międzynarodowej w celu podniesienia poziomu ambicji swoich partnerów międzynarodowych, w szczególności USA, Chin, Indii, Rosji, Japonii i Brazylii;

N. mając na uwadze, że sprawiedliwa transformacja oznacza również, iż obywatele mają pełny dostęp do wymiaru sprawiedliwości, a sam wymiar sprawiedliwości w pełni egzekwuje przepisy dotyczące zobowiązań Unii, jej państw członkowskich i sektora prywatnego w zakresie klimatu i środowiska;

O. mając na uwadze, że z ustaleń Komitetu ds. Przestrzegania Konwencji z Aarhus wynika, iż UE nie przestrzega postanowień art. 9 ust. 3 i 4 konwencji w odniesieniu do dostępu obywateli do wymiaru sprawiedliwości, ponieważ ani rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus, ani orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie zapewniają wdrożenia ani przestrzegania obowiązków wynikających z tych postanowień, w związku z czym przegląd tego rozporządzenia staje się obowiązkiem wynikającym z konwencji, a nie opcją, jak zasugerowano w komunikacie w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu;

P. mając na uwadze, że 20 grudnia 2019 r. sąd najwyższy Holandii uznał, iż zmiana klimatu narusza prawa człowieka, w szczególności art. 2 i 8 europejskiej konwencji praw człowieka, oraz że państwa członkowskie mają obowiązek podejmować działania niezależnie od działań partnerów międzynarodowych; mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie są sygnatariuszami konwencji, a przystąpienie Unii do tej konwencji przewidziano w Traktacie z Lizbony;

Q. mając na uwadze, że Komisja rozpoczęła ocenę i kontrolę sprawności w celu sprawdzenia, w jakim stopniu przepisy na szczeblu Unii pomagają w zwalczaniu przestępstw przeciwko środowisku i w zwiększaniu ochrony środowiska z myślą o ewentualnym przeglądzie tych przepisów dotyczących przestępstw przeciwko środowisku; mając na uwadze, że musi to odbyć się w sposób spójny z ambitnymi celami określonymi w Europejskim Zielonym Ładzie;

Spójny i kompleksowy plan działania na rzecz opanowania alarmującej sytuacji klimatycznej i środowiskowej

1. zgodnie ze swoim oświadczeniem na temat alarmującej sytuacji klimatycznej i środowiskowej ponownie podkreśla, że natychmiastowe i ambitne działanie ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia globalnego ocieplenia do 1,5 °C i dla uniknięcia olbrzymiej utraty różnorodności biologicznej; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji zatytułowany „Europejski Zielony Ład”; uważa, że Unia powinna przyjąć przełomowy, kompleksowy, sprzyjający włączeniu społecznemu, niedyskryminacyjny i spójny plan działania, umożliwiający transformację sprawiedliwą ze społecznego punktu widzenia, obejmującą wszystkie regiony i sektory gospodarki, zapewniającą powszechny dobrobyt z poszanowaniem poziomów krytycznych dla planety;

2. podkreśla, że wszystkim osobom mieszkającym w Europie powinno przysługiwać podstawowe prawo do bezpiecznego, czystego, zdrowego i zrównoważonego środowiska oraz stabilnego klimatu bez dyskryminacji, a także że prawo to musi być w pełni egzekwowane przez wymiar sprawiedliwości na szczeblu krajowym i unijnym;

3. podkreśla, że Europejski Zielony Ład to projekt transformacyjny, który musi doprowadzić do zasadniczej zmiany sposobu tworzenia wartości ekonomicznej w naszych gospodarkach przez ponowne osadzenie modelu gospodarczego w społecznej gospodarce rynkowej; zwraca uwagę, że chociaż od czasu kryzysu nierówności dochodowe w UE między grupami o wysokich i niskich dochodach jeszcze wzrosły, to udział dochodów 20 % najbiedniejszej ludności zmniejszył się od 2008 r. do zaledwie 7,7 % ogólnego dochodu narodowego; udział inwestycji (prywatnych i publicznych) w UE w stosunku do PKB pozostaje poniżej poziomu sprzed kryzysu, a ponadto nie wykorzystuje się w sposób produktywny utrzymującego się wysokiego poziomu oszczędności; zwraca uwagę na wysoki poziom finansjalizacji naszej gospodarki, który prowadzi do niezrównoważonego podejścia krótkowzrocznego w gospodarce realnej; zauważa, że istnieje coraz większe niebezpieczeństwo, iż inwestycje w paliwa kopalne przekształcą się w aktywa osierocone, co może mieć destrukcyjne skutki dla rynków finansowych, inwestorów i instytucji finansowych;

4. apeluje, aby Europejski Zielony Ład zaradził obecnemu problemowi niedoinwestowania i nierówności przez wykorzystanie panujących niskich stóp oprocentowania inwestycji prywatnych i publicznych w ekologizację gospodarki, zmniejszanie nierówności i zapewnienie kluczowych dóbr publicznych w przyszłości; apeluje o przekształcenie sektora finansowego w celu ponownego powiązania go z gospodarką realną, przy jednoczesnym ograniczeniu systemowej niestabilności finansowej, zwłaszcza przez przeciwdziałanie ryzyku związanemu z aktywami osieroconymi; uznaje, że w gospodarkach poddanych zasadniczej i radykalnej transformacji dojdzie do utraty miejsc pracy w niektórych sektorach, w odniesieniu do której Europejski Zielony Ład musi dostarczyć odważnych rozwiązań, aby zapewnić najbardziej dotkniętym regionom wysokiej jakości zatrudnienie, zabezpieczenie społeczne i perspektywy;

5. podkreśla, że choć Unia i jej państwa członkowskie zdołały ograniczyć emisję gazów cieplarnianych o 23 % między 1990 r. a 2018 r., przy jednoczesnym wzroście gospodarczym, to ślad ekologiczny Europy pozostaje znaczący, co potwierdziła Europejska Agencja Środowiska; zaznacza, że według badań naukowych zaspokojenie światowego zapotrzebowania na zasoby naturalne związane z produkcją i konsumpcją w Europie wymagałoby 2,8 Ziemi; podkreśla w związku z tym, że Europejski Zielony Ład powinien dążyć nie tylko do znacznego ograniczenia krajowych emisji gazów cieplarnianych w Unii, ale również do rozwiązania problemu importu emisji i ogólnego globalnego śladu węglowego Unii;

6. wyraża głębokie ubolewanie w związku z określeniem przez Komisję Europejskiego Zielonego Ładu mianem „nowej strategii na rzecz wzrostu”, podczas gdy jego podstawowym celem musi być wspólny dobrobyt z poszanowaniem poziomów krytycznych dla planety; nalega, aby Komisja sprecyzowała, iż przy wyborze opcji politycznych w ramach Europejskiego Zielonego Ładu wzrost gospodarczej wartości dodanej w rozumieniu tradycyjnym jest w bardzo dużym stopniu podporządkowany skuteczności w osiąganiu celów w zakresie klimatu i środowiska; w związku z tym wzywa Komisję do pracy nad rozwiązaniami innymi niż PKB rozumiany jako sposób pomiaru dobrobytu i dobrostanu w Unii i jej państwach członkowskich;

7. uznaje Europejski Zielony Ład za wyjątkową szansę wzmocnienia europejskiej demokracji, tak aby stała się ona bardziej sprawiedliwym, sprzyjającym włączeniu społecznemu, opartym na współpracy, przejrzystym i odpowiedzialnym modelem zarządzania gospodarczego i publicznego; apeluje do Komisji, aby w swoim podejściu do transformacji ekologicznej wykorzystała tę okazję do osiągnięcia celów;

8. jest głęboko przekonany, że ambicje w zakresie środowiska określone w Zielonym Ładzie powinny przyświecać wszystkim pracom nowej Komisji, w szczególności przez zagwarantowanie, że wszystkie nowe wnioski ustawodawcze i nieustawodawcze, a także stosowne obowiązujące przepisy, są spójne z celami ograniczenia globalnego ocieplenia do poniżej 1,5 °C, powstrzymania utraty różnorodności biologicznej oraz poszanowania poziomów krytycznych dla planety;

9. jest głęboko przekonany, że Europejski Zielony Ład powinien sprzyjać zintegrowanemu podejściu i zbliżyć wszystkie sektory, tak aby dążyły one do osiągnięcia tego samego celu; uważa, że połączenie różnych strategii politycznych w całościową wizję stanowi prawdziwą wartość dodaną Europejskiego Zielonego Ładu, dlatego też należy dążyć do takiego połączenia; wzywa Komisję do opracowania i wdrożenia Europejskiego Zielonego Ładu, który będzie stanowił wspólne ramy i obejmował odpowiednią strukturę zarządzania oraz szczegółowe, zintegrowane i transformacyjne strategie dla poszczególnych sektorów określające sposób, w jaki każdy sektor przyczyni się do osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu, a także szacunkową ocenę potrzeb w zakresie finansowania;

10. apeluje, aby program transformacji ujęty w Europejskim Zielonym Ładzie stał się centralnym elementem odnowionego europejskiego semestru, tak aby za pomocą wiążących środków zagwarantować, że polityka społeczno-gospodarcza, makroekonomiczna i fiskalna wszystkich państw członkowskich jest w pełni zgodna z celami Europejskiego Zielonego Ładu i przyczynia się do ich osiągnięcia;

11. podkreśla, że aby sprawiedliwa transformacja rzeczywiście nie pozostawiła nikogo samemu sobie, nie należy ograniczać jej do łagodzenia niektórych skutków gospodarczych dla przedsiębiorstw; musi ona bezwzględnie rozwiązać problem panujących w UE nierówności – m.in. gospodarczych, regionalnych, geograficznych oraz związanych z wiekiem i płcią; w tym celu musi ona zagwarantować, że korzyści – w tym nowe miejsca pracy w sektorach zielonych, niższe rachunki za energię, czyste powietrze i woda – zostaną rozdzielone w sposób ograniczający nierówności, a koszty poniosą przede wszystkim te podmioty, które w przeszłości czerpały największe korzyści z działań będących przyczyną alarmującej sytuacji klimatycznej;

12. wyraża ubolewanie z powodu braku odniesień do perspektywy płci i związanych z nią działań i celów w komunikacie w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu i wzywa Komisję Europejską do uwzględnienia aspektu płci, w tym w działaniach na rzecz klimatu i środowiska, na wszystkich szczeblach; wzywa Komisję, aby zrealizowała zobowiązanie podjęte przez przewodniczącą Ursulę von der Leyen dotyczące promowania równości płci w całym procesie kształtowania polityki i propozycje wiceprzewodniczącego Fransa Timmermansa, takie jak stosowanie dwutorowego podejścia „do problematyki płci i zmiany klimatu”, a także wprowadzenie środków mających na celu „włączenie kwestii płci i zmiany klimatu we wszystkie aspekty europejskiej polityki rozwojowej”; przypomina, że konstruktywny i równy udział kobiet w organach decyzyjnych oraz w polityce i działaniach w dziedzinie klimatu na szczeblu UE, krajowym i lokalnym ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia długoterminowych celów klimatycznych;

Bardziej ambitne cele klimatyczne UE na lata 2030 i 2050

13. z zadowoleniem przyjmuje uznanie, że obowiązujące unijne wkłady ustalone na poziomie krajowym są niezgodne z zobowiązaniem Unii do poszanowania długofalowych celów porozumienia paryskiego i wzywa Komisję i państwa członkowskie do pilnego zintensyfikowania działań w dziedzinie klimatu; apeluje do Komisji, aby do marca 2020 r. przedstawiła ambitne europejskie prawo o klimacie, ustanawiające budżet emisji dla Unii, który zostanie zapisany w prawie Unii, oraz uwzględniające zobowiązanie Unii do podjęcia działań w oparciu o najnowsze dowody naukowe dotyczące metod zgodnych z celem utrzymania globalnego ocieplenia poniżej 1,5 °C, z podwyższonym celem polegającym na osiągnięciu co najmniej 65 % redukcji krajowych emisji gazów cieplarnianych w całej gospodarce do 2030 r. w porównaniu z poziomami z 1990 r., a także z celem osiągnięcia neutralności emisyjnej w Unii do 2040 r.;

14. wzywa Komisję do dokonania przeglądu – w jak najkrótszym terminie, a najpóźniej do czerwca 2021 r. – wszystkich unijnych instrumentów polityki w dziedzinie klimatu i energii oraz dostosowania ich do podwyższonych średnio- i długoterminowych poziomów ambicji w dziedzinie klimatu, a także do pilnego zlikwidowania wszelkich luk lub niespójności w obowiązujących unijnych strategiach politycznych lub zobowiązaniach międzynarodowych, zwłaszcza w odniesieniu do obróbki biopaliw i biomasy leśnej zgodnie z dyrektywą w sprawie odnawialnych źródeł energii i EU ETS; wzywa Komisję do przedstawienia, do czerwca 2020 r., unijnego planu strategicznego dotyczącego metanu, obejmującego konkretne cele, narzędzia i strategie polityczne dotyczące stopniowego wycofywania, tak aby w jak najkrótszym czasie zdecydowanie ograniczyć emisje metanu we wszystkich odnośnych sektorach, mianowicie rolnictwa, odpadów i energii;

15. ubolewa, że w Europejskim Zielonym Ładzie Komisja nie określiła szczegółowo żadnych planów przeglądu rozporządzeń w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych; apeluje do Komisji, aby wykorzystała przegląd rozporządzenia w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych zaplanowany na 2020 r. w celu wyeliminowania wad zagrażających ambicjom klimatycznym UE, takich jak nielegalny handel wodorofluorowęglowodorem (HFC) i niewystarczające przeciwdziałanie użyciu heksafluorku siarki (SF6);

16. z zadowoleniem przyjmuje cel zapewnienia skutecznego ustalania opłat za emisję gazów cieplarnianych w całej gospodarce i wzywa Komisję do przeprowadzenia ambitnej reformy EU ETS w celu osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2040 r., m.in. przez znaczne podwyższenie współczynnika liniowego redukcji, zniesienie wszystkich bezpłatnych uprawnień, wprowadzenie skutecznej i rosnącej minimalnej ceny emisji dwutlenku węgla oraz objęcie transportu morskiego zakresem EU ETS; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do wprowadzenia mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2, aby zapewnić równe warunki w handlu międzynarodowym; uważa, że przegląd dyrektywy w sprawie opodatkowania energii powinien położyć kres niesprawiedliwemu i szkodliwemu dla środowiska zwolnieniu od podatku stosowanemu obecnie w odniesieniu do paliwa lotniczego i żeglugowego oraz zapewnić skuteczne i sprawiedliwe ustalanie opłat za emisję gazów cieplarnianych we wszystkich sektorach nieobjętych EU ETS; podkreśla, że przy opracowywaniu takich środków należy zadbać o to, by nie zwiększać nierówności; zdecydowanie zachęca do wykorzystania dodatkowych dochodów z podatków na zmniejszanie nierówności, pokrycie kosztów obciążających osoby najbardziej dotknięte transformacją oraz zagwarantowanie, że nikt nie zostanie pozostawiony samemu sobie w procesie, którego celem jest kontynent neutralny klimatycznie;

17. uważa, że wszystkie istniejące środki w zakresie ucieczki emisji powinny zostać zastąpione strategiami i instrumentami, które internalizują wszystkie koszty związane z emisjami gazów cieplarnianych; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący utworzenia zgodnego z zasadami WTO mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 oraz fakt, że mechanizm ten nie powinien zastępować istniejących środków, lecz stanowić dla nich alternatywę; wyraża jednak głębokie ubolewanie, że na wprowadzenie mechanizmu wpływ mają utrzymujące się rozdźwięki między ambicjami Unii a jej partnerów międzynarodowych;

18. podkreśla, że rozwiązania oparte na zasobach przyrody mogą pomóc Unii i jej państwom członkowskim w osiągnięciu celów redukcji emisji gazów cieplarnianych i różnorodności biologicznej; nalega, by rozwiązania oparte na zasobach przyrody miały charakter uzupełniający w stosunku do redukcji emisji gazów cieplarnianych u źródła; jest zaniepokojony sygnalizowanymi w sprawozdaniu z 2020 r. na temat stanu środowiska negatywnymi tendencjami w odniesieniu do ochrony, zachowania i wzbogacenia przyrody i różnorodności biologicznej w Europie; w tym kontekście wzywa do uruchomienia strategii poświęconej naturalnym rozwiązaniom w dziedzinie klimatu, w tym ram prawnych mających na celu utrzymanie dobrego stanu ekologicznego ekosystemów, wdrożenie polityki zerowej degradacji oraz odbudowę zniszczonych ekosystemów, w tym poprzez pełną ochronę co najmniej 30 % ekosystemów lądowych i morskich oraz zrównoważone zarządzanie pozostałymi obszarami;

19. wzywa Komisję do kontynuowania prac nad długoterminową strategią mającą na celu uwzględnienie nowego scenariusza opartego na gospodarce, która jest w pełni energo- i zasobooszczędna i w pełni oparta na odnawialnych źródłach energii oraz bazuje na rozwiązaniach ekosystemowych, a nie na technologiach usuwania dwutlenku węgla, które pociągałyby za sobą znaczne ryzyko dla ekosystemów, różnorodności biologicznej i bezpieczeństwa żywnościowego, z myślą o przedłożeniu tej strategii UNFCCC do 2020 r., zgodnie z porozumieniem paryskim;

20. z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź uruchomienia do marca 2020 r. Europejskiego Paktu na rzecz Klimatu, aby zaangażować publiczne i niepaństwowe podmioty w działania w dziedzinie klimatu; uznaje znaczącą rolę władz lokalnych i regionalnych w realizacji ambicji w dziedzinie klimatu; wzywa wiceprzewodniczącego wykonawczego do spraw Europejskiego Zielonego Ładu do pełnego zaangażowania władz lokalnych i regionalnych oraz przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego w opracowywanie, wdrażanie, monitorowanie i ocenę Europejskiego Zielonego Ładu; wzywa do wzmocnienia podejścia opartego na wielopoziomowym systemie zarządzania oraz do uznania podmiotów lokalnych i regionalnych za najbardziej odpowiednie szczeble administracji, które mogłyby dokonać zdecydowanej zmiany w kierunku gospodarki bezemisyjnej;

21. ponawia swój apel o zmianę rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus, dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za środowisko i dyrektywy 2008/99/WE w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne, aby zapewnić wdrożenie we wszystkich państwach członkowskich i na szczeblu Unii zasady „zanieczyszczający płaci”, w tym poprzez jasne zasady odpowiedzialności przedsiębiorstw za szkody wyrządzone środowisku, oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości dla ofiar zanieczyszczeń i przestępstw przeciwko środowisku;

22. uważa, że istnieje zasadniczy i niemożliwy do pogodzenia konflikt między interesami przemysłu opartego na paliwach kopalnych a polityką wymaganą w ramach Europejskiego Zielonego Ładu; w związku z tym nalega, aby decydenci i ich przedstawiciele na szczeblu Unii lub państw członkowskich, w kontaktach z sektorem paliw kopalnych lub podmiotami zaangażowanymi w pogłębianie korzyści tego sektora, ponosili pełną odpowiedzialność i działali z zachowaniem przejrzystości; ponadto nalega na wdrożenie środków mających na celu zapewnienie, aby sektor paliw kopalnych i podmioty pracujące na rzecz pogłębienia jego korzyści działały i zachowywały się w sposób w pełni odpowiedzialny i przejrzysty; wzywa Komisję do ponownego podjęcia negocjacji w sprawie zaktualizowanego międzyinstytucjonalnego rejestru służącego przejrzystości w celu umożliwienia  znaczącego udziału Rady UE i wszystkich stałych przedstawicielstw;

23. z zadowoleniem przyjmuje zapowiedź, że do 2030 r. Komisja stanie się neutralna dla klimatu; przypomina, że Parlament Europejski już od 2016 r. jest neutralny pod względem emisji dwutlenku węgla, głównie za sprawą swojej polityki w zakresie ochrony środowiska i EMAS, stosowania kompensacji emisji i certyfikatów zielonej energii; uważa, że Parlament powinien zintensyfikować swoje działania w dziedzinie klimatu poprzez wprowadzenie polityki na rzecz osiągnięcia przez PE neutralności klimatycznej do 2030 r.; zobowiązuje Prezydium Parlamentu Europejskiego do omówienia i uzgodnienia do końca 2020 r. planu działania na rzecz osiągnięcia tego celu;

Dostarczanie czystej, taniej i bezpiecznej energii

24. z zadowoleniem przyjmuje dążenie Komisji do dekarbonizacji systemu energetycznego, tak aby UE mogła osiągnąć neutralność klimatyczną najpóźniej do 2050 r., najlepiej do 2040 r.; ponadto z zadowoleniem przyjmuje priorytetowe potraktowanie efektywności energetycznej; w tym kontekście wzywa Komisję i państwa członkowskie do wdrożenia zasady „efektywność energetyczna przede wszystkim” we wszystkich sektorach i politykach; ubolewa, że Komisja nie uwzględniła do efektu odbicia wynikającego z zastosowania środków na rzecz efektywności energetycznej, chociaż wykazano empirycznie, że anuluje on znaczny odsetek początkowych zysków; wzywa Komisję do odpowiedniego zajęcia się tą kwestią przy opracowywaniu przyszłych polityk i środków;

25. uważa Europejski Zielony Ład za ważny i wyjątkowy impuls do stworzenia wizji w pełni efektywnego systemu energetycznego opartego na odnawialnych źródłach energii, który może odpowiadać oczekiwaniom ludzi w UE; wzywa Komisję do pilnego opracowania dodatkowego scenariusza przewidującego 100 % energii ze źródeł odnawialnych, zgodnego z celem osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2040 r.;

26. wzywa Komisję, aby najpóźniej do czerwca 2021 r. dokonała przeglądu wszystkich istotnych przepisów w dziedzinie energii, aby osiągnąć wiążący cel w zakresie efektywności energetycznej do 2030 r. na poziomie co najmniej 45 % oraz wiążący cel w zakresie energii ze źródeł odnawialnych do 2030 r. na poziomie co najmniej 40 %, jako konieczny krok w kierunku przekształcenia gospodarki w gospodarkę efektywną energetycznie i opartą w 100 % na energii ze źródeł odnawialnych oraz osiągnięcia do 2030 r. celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o 65 %; nalega, aby Komisja ustaliła wiążące cele dla każdego państwa członkowskiego, zarówno w odniesieniu do efektywności energetycznej, jak i udziału energii ze źródeł odnawialnych do 2030 r., oraz dopilnowała, by wszystkie powiązane przepisy były jasne, możliwe do wyegzekwowania i wolne od luk;

27. domaga się natychmiastowego zaprzestania bezpośrednich i pośrednich dopłat na szczeblu UE do paliw jądrowych i paliw kopalnych oraz wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia takich samych wymogów na szczeblu krajowym i regionalnym; wymaga od państw członkowskich oraz publicznych i prywatnych funduszy emerytalnych całkowitego zaprzestania w inwestycji w paliwa kopalne; wzywa do stopniowego wycofywania do 2030 r. elektrowni jądrowych, lignitu, węgla, torfu i łupków bitumicznych do wytwarzania energii oraz do zakazu stosowania paliw kopalnych do 2040 r., przy jednoczesnym zapewnieniu sprawiedliwej transformacji sprzyjającej włączeniu społecznemu;

28. podkreśla, że kraje partnerskie muszą być w pełni włączone w politykę zielonego ładu, a także być w stanie wnieść wkład w fundusze, zwłaszcza na badania i sprawiedliwą transformację; zwraca uwagę na konieczność przeprowadzenia transformacji energetycznej w krajach Bałkanów Zachodnich w odniesieniu do produkcji energii z węgla kamiennego i brunatnego na potrzeby krajowej energii elektrycznej i cieplnej, a także w odniesieniu do importu energii elektrycznej do UE;

29. podkreśla, że UE musi priorytetowo potraktować walkę z ubóstwem, w tym ubóstwem energetycznym, oraz sprawiedliwość społeczną; popiera włączenie celu redukcji ubóstwa energetycznego i przyjęcie ujednoliconej definicji ubóstwa energetycznego;

30. wzywa Komisję do zaprojektowania rynku gazu zgodnie z zasadą „efektywność energetyczna przede wszystkim” oraz do stopniowego wycofywania wykorzystania paliw kopalnych w celu osiągnięcia do 2040 r. neutralności klimatycznej; uważa, że 4. lista projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania wiąże się z ryzykiem uzależnienia od technologii wysokoemisyjnych, a zatem zagraża celowi osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2040 r.; uważa, że rola gazu ze źródeł odnawialnych jest ograniczona i w związku z tym wzywa do ograniczenia jego stosowania w sektorach, w których trudno będzie obniżyć emisyjność, przy jednoczesnym zapewnieniu, że gaz ze źródeł odnawialnych jest ograniczony do biogazu lub wodoru ze źródeł odnawialnych produkowanych z energii w 100 % odnawialnej, pochodzących z energooszczędnych procesów i ograniczonych do zrównoważonego dostępnego surowca;

31. przypomina, że energia jądrowa jest technologią niebezpieczną, niezrównoważoną i nieopłacalną; uznaje zatem, że energia jądrowa nie stanowi rozwiązania problemu klimatycznego i apeluje do UE, państw członkowskich i EBI o zaprzestanie finansowania tej technologii i przekierowanie dostępnych zasobów na inwestycje w odnawialne źródła energii, efektywność energetyczną i rozwój inteligentnych sieci; uznaje, że energia jądrowa jest ze swej natury niezgodna z koszykiem energii ze źródeł odnawialnych ze względu na jej nieelastyczne dostawy i szkodzi rozwojowi zrównoważonych rozwiązań; przypomina, że żaden kraj na świecie nie ma potencjału długotrwałego składowania w głębokich warstwach geologicznych odpadów jądrowych, które wyrządzają znaczącą i długotrwałą szkodę środowisku naturalnemu; proponuje zmianę traktatu EURATOM w celu zapisania zasad bezpieczeństwa, w szczególności w odniesieniu do likwidacji elektrowni jądrowych i składowania odpadów promieniotwórczych, a także obowiązku ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej;

Budowanie i renowacja w sposób oszczędzający energię i zasoby

32. z zadowoleniem przyjmuje proponowaną inicjatywę mającą na celu pobudzenie fali renowacji w Europie, a także środki mające na celu ułatwienie dostępu do finansowania renowacji budynków; zdecydowanie podkreśla, że musi to obejmować szczególny nacisk na mieszkalnictwo socjalne i mieszkania wynajmowane;

33. podkreśla, że każdy obywatel europejski potrzebuje bezpiecznego, zdrowego i bezpiecznego miejsca, które mógłby nazwać domem; wyraża ubolewanie, że środki nielegislacyjne i ambitne inicjatywy w przeszłości okazały się nieskuteczne oraz że obecne przepisy nie pozwalają w odpowiedni sposób stawić czoła wyzwaniom;

34. wzywa do przyjęcia środków ustawodawczych i dokonania niezbędnych inwestycji w celu zwiększenia rocznego wskaźnika renowacji budynków do 3 % oraz zapewnienia renowacji istniejących budynków w celu przekształcenia ich w budynki o niemal zerowym zużyciu energii; odrzuca pomysł rozszerzenia EU ETS na emisje z budynków, gdyż oznaczałoby to odejście od działań publicznych i mogłoby doprowadzić do wyższych rachunków za energię dla najemców i właścicieli mieszkań;

35. podkreśla rolę obywatelskich społeczności energetycznych i włączenia sektora do zrównoważonej gospodarki; wzywa, by nadać polityce dotyczącej budynków globalny i inkluzywny charakter, aby połączyć usługi społeczne, przemysł, mobilność i funkcje energetyczne domów, miejsc pracy i budynków użyteczności publicznej z korzyścią dla obywateli europejskich;

36. podkreśla, że istniejące inicjatywy, takie jak inicjatywa „Inteligentne finansowanie na rzecz inteligentnych budynków”, wymagają większego budżetu i nie rozwinęły jeszcze w pełni swojego potencjału; apeluje o specjalne instrumenty finansowe na rzecz nowych modeli biznesowych, takich jak przedsiębiorstwa usług energetycznych (ESCO), połączenie usług bezpłatnego doradztwa w zakresie renowacji budynków z rozszerzonym i odpowiednio finansowanym europejskim wsparciem energetyki na poziomie lokalnym (ELENA) w celu identyfikacji projektów dotyczących renowacji na małą skalę i łączenia ich w projekty mogące uzyskać finansowanie z banków, a także uruchomienie dodatkowych usług bezpłatnego doradztwa i pakietów w zakresie efektywności energetycznej dla obywateli;

Mobilizacja sektora przemysłu na rzecz czystej gospodarki o obiegu zamkniętym

37. z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie na rzecz neutralnej dla klimatu gospodarki o obiegu zamkniętym i w związku z tym wzywa Komisję do zadbania o to, by wszystkie działania mające na celu osiągnięcie neutralnej dla klimatu gospodarki o obiegu zamkniętym były w pełni zgodne z dążeniem do zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń na rzecz nietoksycznego środowiska, aby osiągnąć nietoksyczne cykle materiałowe;

38. wzywa do ustanowienia wiążących celów na szczeblu UE w celu zmniejszenia zużycia surowców pierwotnych i efektywniejszego gospodarowania zasobami w celu osiągnięcia zrównoważonej i czystej gospodarki o obiegu zamkniętym najpóźniej do 2050 r.;

39. wzywa do internalizacji kosztów zewnętrznych poprzez odpowiednie opodatkowanie zasobów i podkreśla, że przy pozyskiwaniu zasobów należy respektować ograniczenia naszej planety w rachunkowości gospodarczej i polityce makroekonomicznej;

40. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w marcu 2020 r. Komisja przyjmie strategię przemysłową UE w celu rozwiązania podwójnego wyzwania, jakim jest zielona i cyfrowa transformacja, podkreśla jednak, że strategia przemysłowa musi być zgodna z celem osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2040 r. oraz że jeżeli przemysł europejski zamierza utrzymać swoją konkurencyjność i stać się światowym liderem ekologicznej produkcji, jego odnowa musi koncentrować się na efektywności energetycznej i zasobooszczędności oraz na podejściu uwzględniającym cykl życia i czystą gospodarkę o obiegu zamkniętym; wzywa do wprowadzenia regularnego sprawozdania monitorującego koncentrującego się na konkurencyjności i odporności ekoprzemysłu, MŚP i przedsiębiorstw rozpoczynających działalność na kryzys;

41. apeluje o to, by polityka przemysłowa UE kierowała inwestycje w stronę kreatywności, umiejętności, innowacji, zrównoważonych technologii i rozwiązań oraz by wspierała modernizację europejskiej bazy przemysłowej poprzez politykę uwzględniającą łańcuch wartości, która obejmuje wszystkie sektory przemysłu i wszystkie podmioty, w tym MŚP, we wszystkich regionach UE; podkreśla, że podstawą strategii powinny być długoterminowe ramy regulacyjne obejmujące jasne cele i wskaźniki oraz pomiar postępów, i które opierają się na inkluzywnych i przejrzystych procesach zapewniających spójność polityki;

42. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja przyjmie nowy plan działania w zakresie gospodarki o obiegu zamkniętym obejmujący politykę w zakresie „zrównoważonych produktów” i kładący nacisk na ograniczenie i ponowne wykorzystanie materiałów przed ich recyklingiem, aby ukierunkować proces transformacji wszystkich sektorów; podkreśla rolę systemów wielocyklowych, zwłaszcza w odniesieniu do opakowań przemysłowych i pojemników na żywność, takich jak butelki z wodą, oraz apeluje o wprowadzenie ogólnounijnego systemu kaucji;

43. wzywa do podjęcia stanowczych działań przeciwko celowemu i niezamierzonemu uwalnianiu mikrodrobin plastiku oraz do podjęcia dalszych działań przeciwko stosowaniu produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych; popiera zamiar Komisji dotyczący przeglądu przepisów w sprawie przemieszczania odpadów, aby przerwać wywóz odpadów poza UE;

44. wzywa Komisję do dokonania przeglądu prawodawstwa dotyczącego ekoprojektu w celu rozszerzenia go poza efektywność energetyczną, z uwzględnieniem środków mających na celu wyraźne wskazanie możliwości recyklingu i możliwości naprawy produktów; wzywa ponadto Komisję do przedstawienia do marca 2020 r. planu prac w sprawie ekoprojektu i etykietowania energetycznego na lata 2020–2024 oraz do przyjęcia środków w odniesieniu do każdej konkretnej grupy produktów, gdy tylko będą one gotowe;

45. nalega, aby Komisja włączyła do swojej strategii przemysłowej materiały włókiennicze oraz by wprowadziła zachęty do recyklingu materiałów włókienniczych w UE;

46. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza umieścić zrównoważony rozwój w centrum sektora cyfrowego; w tym kontekście nalega również na poprawę efektywności energetycznej i wyników gospodarki o obiegu zamkniętym w sektorze cyfrowym, począwszy od sieci szerokopasmowych przez centra danych po urządzenia ICT; w związku z tym wzywa do stworzenia unijnej strategii na rzecz zielonych technologii informacyjnych, z uwzględnieniem konkretnych norm w zakresie efektywności energetycznej dla ośrodków przetwarzania danych oraz dyrektywy w sprawie ekoprojektu IT, która określa wiążące normy i cele w zakresie efektywności energetycznej, oszczędności zasobów, zdolności do recyklingu i naprawy urządzeń IT, wprowadza „prawo do naprawy” dla cyfrowych urządzeń końcowych, określa wymogi w zakresie norm efektywności dla platform wideo, takie jak dezaktywowanie autoodtwarzania jako ustawienia domyślnego, wprowadzanie widocznego przycisku „tylko audio” lub ustawień domyślnych dla rozdzielczości strumienia transmisji oraz usług wideo na żądanie, a także ustanawia europejski ośrodek analityczny ds. najlepszych praktyk cyfrowych w celu zidentyfikowania przykładów najlepszych praktyk na rzecz zrównoważonego wykorzystania cyfryzacji oraz udostępnienia ich przedsiębiorstwom i administracjom;

47. przypomina, że zrównoważone i sprawiedliwe łańcuchy dostaw poprzez systematyczne uwzględnianie zrównoważonego rozwoju w kryteriach udzielania zamówienia są kluczowym instrumentem osiągnięcia celów Europejskiego Zielonego Ładu; wzywa Komisję do gruntownego zbadania, jakie dostosowania legislacyjne i nielegislacyjne istniejących ram udzielania zamówień publicznych są konieczne, aby zapewnić pełną spójność z celami Europejskiego Zielonego Ładu, w szczególności z celem osiągnięcia do 2040 r. neutralności klimatycznej, oraz do przedstawienia konkretnego planu działania w tej dziedzinie, obejmującego konkretne wymierne cele i monitorowanie postępów poczynionych w tym zakresie przez każde państwo członkowskie;

Szybsze przejście na zrównoważoną i inteligentną mobilność

48. podkreśla, że sektor transportu jest jedynym sektorem, w którym emisje wzrosły od 1990 r., i z zadowoleniem przyjmuje wyraźne stwierdzenie, że wszystkie rodzaje transportu (transport drogowy, kolejowy, lotniczy i wodny) będą musiały w pełni przyczynić się do dekarbonizacji sektora transportu zgodnie z celem osiągnięcia gospodarki neutralnej dla klimatu; zdecydowanie popiera cel internalizacji wszystkich kosztów ponoszonych przez sektor transportu w dziedzinie ochrony środowiska i zdrowia, które obecnie wynoszą ok. 1 000 mld EUR rocznie, co znalazło odzwierciedlenie w przeprowadzonej niedawno na zlecenie Komisji analizie kosztów zewnętrznych i internalizacji kosztów;

49. uważa, że ogólne ukierunkowanie na projekty w dziedzinie transportu i politykę transportową musi opierać się na pełnym zrozumieniu wszystkich krótko- i długoterminowych kosztów zewnętrznych; wzywa w związku z tym do opracowania kompleksowej strategii na rzecz pełnej internalizacji tych kosztów za pomocą środków uwzględniających zasady zanieczyszczający płaci i użytkownik płaci, a także podejście „od źródła do koła”; uważa, że takie środki powinny zapewniać równe warunki dla wszystkich rodzajów transportu i obejmować między innymi kompleksowe opłaty drogowe, wyeliminowanie dopłat do paliw kopalnych, takich jak dopłaty do lotnictwa i paliwa żeglugowego, ewentualne wzajemne połączenia między infrastrukturą kolejową państw członkowskich i przystępność cenową transportu niskoemisyjnego, brak podatku VAT od biletów lotniczych, a także przegląd wytycznych w sprawie pomocy państwa w celu wstrzymania inwestycji w rozbudowę portów lotniczych;

50. biorąc pod uwagę złe warunki pracy wielu pracowników sektora transportu, a także starzejące się społeczeństwo, w którym brakuje równości, głęboko ubolewa nad faktem, że w propozycjach Komisji brakuje aspektu integracyjnej, niedyskryminacyjnej i w pełni dostępnej polityki transportowej; podkreśla, że oprócz kosztów środowiskowych i zdrowotnych, złe warunki pracy sztucznie zaniżają koszty podróży i umożliwiają rozkwit modeli biznesowych, które są niezrównoważone pod względem społecznym i środowiskowym;

51. z zadowoleniem przyjmuje nacisk na rozbudowę infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych, które są częścią rozwiązania mającego na celu ograniczenie emisji pochodzących z transportu drogowego; wzywa jednak do opracowania bardziej kompleksowego planu mobilności miejskiej na rzecz zmniejszenia zagęszczenia ruchu i poprawy jakości życia w miastach, w szczególności w celu ograniczenia miejsca dla prywatnych samochodów, aby uzyskać przestrzeń dla transportu publicznego, mobilności aktywnej oraz mikromobilności; ubolewa nad brakiem strategii mobilności dla obszarów wiejskich, które są zazwyczaj bardziej odizolowane i będą wymagały znacznych inwestycji w transport publiczny w celu zapewnienia sieci połączeń przy jednoczesnym ograniczeniu emisji;

52. zdecydowanie wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich, które chcą wprowadzić zakaz sprzedaży nowych pojazdów wyposażonych w silniki spalinowe po upływie określonego terminu, oraz uważa za konieczne wprowadzenie najpóźniej do 2030 r. ogólnounijnego zakazu stosowania konwencjonalnych silników spalinowych w nowych samochodach osobowych i pojazdach lekkich, aby osiągnąć cel neutralności klimatycznej do 2040 r., przy jednoczesnym zapobieganiu fragmentacji jednolitego rynku; przypomina, że odrzucił rozszerzenie EU ETS na transport drogowy i apeluje o wprowadzenie surowszych norm emisji CO2 dla samochodów osobowych, dostawczych i pojazdów ciężkich;

53. przypomina, że według szacunków EEA 412 tys. przedwczesnych zgonów w UE w 2016 r. było spowodowanych zanieczyszczeniami powietrza; w związku z tym wzywa do wprowadzenia obowiązku modernizacji wszystkich pojazdów z silnikami diesla w UE, które nie są zgodne z unijnymi standardami, oraz do ustanowienia agencji UE ds. badania emisji, a także do przyjęcia w odniesieniu do emisji z pojazdów norm EURO 7, które uwzględniają wszystkie emisje, w tym emisje z opon i hamulców; wzywa UE do finansowania technologii i infrastruktury teledetekcji;

54. apeluje o odnowienie zobowiązania do podjęcia zdecydowanych działań w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego do 2030 r. dzięki realizacji celu „Wizja Zero” oraz zobowiązania do wprowadzenia większych ograniczeń prędkości, lepszego egzekwowania przestrzegania przepisów drogowych, stworzenia stref bez ruchu samochodowego w centrach miast, priorytetowego traktowania mobilności aktywnej, zmniejszenia potrzeby przemieszczania się i położenia nacisku na przesunięcia międzygałęziowe i czystsze środki transportu;

55. podkreśla, że sfinalizowanie jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej może przyczynić się do zwiększenia wydajności, ale może również prowadzić do ogólnego wzrostu natężenia ruchu lotniczego, a zatem nie przyczyni się do znacznego zmniejszenia emisji lotniczych wymaganego do osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2040 r.; podkreśla w tym kontekście znaczenie zapewnienia przesunięcia międzygałęziowego z transportu lotniczego na transport kolejowy i wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania polityki, inwestycji i zachęt w celu zapewnienia, by podróże koleją w Europie na odległościach do 1 000 km, o ile jest to wykonalne i praktyczne, były bardziej atrakcyjne dla obywateli niż równoważny transport lotniczy lub drogowy; wzywa do wprowadzenia moratorium na nowe umowy w dziedzinie lotnictwa, które mają na celu zwiększenie przepustowości lotnictwa i otwarcie nowych tras, ponieważ jest to sprzeczne z celami Zielonego Ładu;

56. ubolewa nad faktem, że Komisja nie zamierza jeszcze wyeliminować bezpłatnych uprawnień dla działalności lotniczej w ramach EU ETS, a jedynie je ograniczyć;

57. podkreśla, że finansowanie transportu w UE, w tym wszystkie odpowiednie fundusze UE (instrument „Łącząc Europę”, europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne, InvestEU itd.), a także polityka EBI w zakresie pożyczek transportowych powinny być dostosowane do celu, jakim jest obniżenie emisyjności sektora transportu, dzięki priorytetowemu traktowaniu zrównoważonego przesunięcia międzygałęziowego, zwiększeniu finansowania brakujących połączeń kolejowych, transgranicznych i w ramach sieci TEN-T, przy jednoczesnym promowaniu pociągów nocnych, a także zwiększeniu inwestycji w przystępny i dostępny transport publiczny, transport kombinowany, mobilność aktywną oraz mobilność jako usługę; przypomina, że inwestycje w infrastrukturę, taką jak autostrady, parkingi i porty lotnicze, zazwyczaj powodują powstawanie popytu, przyczyniają się do wzrostu emisji i w związku z tym są sprzeczne z celami Europejskiego Zielonego Ładu; uważa, że zbliżający się przegląd TEN-T ma kluczowe znaczenie dla skorygowania obecnych ram, tak aby położyć w nich nacisk na przesunięcia międzygałęziowy i wiążące cele dotyczące przejścia z transportu drogowego na koleje i drogi wodne; uważa, że niezbędne jest silniejsze powiązanie finansowania transportu miejskiego z planami zrównoważonej mobilności miejskiej, by pobudzić transformację mobilności w miastach;

58. wzywa Komisję do przyjęcia wniosków ustawodawczych w celu wyeliminowania emisji zanieczyszczeń z transportu morskiego (emisji NOx, SOx i pyłu zawieszonego) i opodatkowania wykorzystania paliw kopalnych w żegludze, a także do nałożenia obowiązku stosowania energii elektrycznej z lądu oraz wprowadzenia ambitnych norm efektywności dla statków zawijających do portów UE; wzywa Komisję do wyznaczenia celów w zakresie wykorzystania w żegludze mocy żagli, stosowania na pokładzie energii słonecznej i wiatrowej oraz zmniejszenia prędkości statków, co razem pozwoli na znaczne zaoszczędzenie paliwa; wzywa Komisję do zapewnienia, aby wszystkie statki zamówione dla wód UE były w stanie osiągnąć zerowy poziom emisji, a wkrótce potem były bezemisyjne;

Od pola do stołu: stworzenie sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego środowisku systemu żywnościowego

59. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do zagwarantowania, że żywność europejska stanie się światowym standardem dla zrównoważonego rozwoju, i zauważa, że wymaga to, aby cały łańcuch dostaw żywności, od pola do stołu, obejmujący wszystkie komponenty, w tym przywóz pasz, nie był szkodliwy dla klimatu i środowiska; ubolewa jednak, że Komisja nie skorzystała z tej okazji, aby osiągnąć te cele dzięki zmianie wniosku w sprawie przyszłej wspólnej polityki rolnej;

60. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zobowiązała się do dopilnowania, by krajowe plany strategiczne dla rolnictwa od samego początku odzwierciedlały bardziej ambitne cele obejmujące znaczące ograniczenie stosowania chemicznych pestycydów i zagrożeń z nimi związanych, jak również stosowania nawozów i antybiotyków; przypomina o potrzebie przejścia na systemy agroekologiczne, które cechują się wysoką różnorodnością biologiczną, za pomocą rozwiązań opartych na ekosystemach, takich jak integrowana ochrona roślin, płodozmian z wykorzystaniem roślin strączkowych i inne praktyki rolnictwa ekologicznego;

61. uważa, że daleko idąca reforma wspólnej polityki rolnej ma zasadnicze znaczenie dla spójności z celami UE w zakresie klimatu i różnorodności biologicznej:

i. płatności powinny być dokonywane wyłącznie w celu łagodzenia zmiany klimatu, odbudowy różnorodności biologicznej, dobrostanu zwierząt, a zwłaszcza ograniczonego stosowania środków ochrony roślin; Komisja zatwierdzi płatności związane z wielkością produkcji w odniesieniu do zwierząt gospodarskich wyłącznie w przypadku hodowli o niskiej gęstości;

ii. płatności bezpośrednie powinny być ograniczone do maksymalnej kwoty 50 000 EUR na gospodarstwo na rok (z wyłączeniem kosztów zatrudnienia), z zastosowaniem pułapu przyznanego dla płatności redystrybucyjnych na pierwsze hektary, zapobiegając tym samym, że dotacje trafią w sposób nieproporcjonalny do największych podmiotów;

iii. 50 % pul krajowych na EFRG należy przeznaczyć na ekoprogramy, które spełniają ambitne kryteria zgodne z celami UE w zakresie klimatu i różnorodności biologicznej, w odniesieniu do rolników przechodzących na zrównoważone praktyki, w szczególności agroekologię. Komisja sprawdza wysoki poziom ambicji i skuteczności ekoprogramów państw członkowskich oraz ściśle monitoruje wyniki ich wdrażania;

iv. odpowiednio finansowany EFRROW powinien być ukierunkowany na wspieranie rolników i społeczności wiejskich w procesie gruntownej restrukturyzacji gospodarek lokalnych i regionalnych na rzecz zrównoważonych pod względem środowiskowym i społecznym systemów, w szczególności w oparciu o unikanie marnotrawienia żywności i krótsze łańcuchy dostaw, ochronę przyrody i wspieranie zatrudnienia na obszarach wiejskich;

62. wzywa Komisję do zastosowania się do postulatów zawartych w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 stycznia 2019 r. w sprawie unijnej procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów do obrotu, w tym do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zagwarantowania, że państwa członkowskie odpowiednio ocenią formy użytkowe pestycydów zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-616/17;

63. wzywa Komisję do zaproponowania przepisów zawierających wiążące zobowiązanie na szczeblu UE do zdecydowanego ograniczenia stosowania syntetycznych pestycydów o 50 % do 2025 r., przy wiążącym wkładzie krajowym, z myślą o ich stopniowym wycofaniu w ciągu 15 lat; wzywa do zakazu wywożenia z Unii pestycydów, które są zakazane w UE; apeluje o ścisłe ograniczenie udzielania nadzwyczajnych zezwoleń na korzystanie z pestycydów do rzeczywistych sytuacji nadzwyczajnych, oraz by towarzyszyły temu szczegółowe przepisy dotyczące zgłoszeń, z pełnymi i szczegółowymi wyjaśnieniami, a także obowiązek upublicznienia tych zgłoszeń;

64. wzywa Komisję do ostatecznego wdrożenia pełnego europejskiego planu w zakresie białka roślinnego, który będzie miał na celu ograniczenie przywozu produktów powodujących wylesianie;

65. apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby zadbały o przyjęcie w trybie pilnym ogółu wytycznych EFSA z 2013 r. dotyczących pszczół oraz wzywa państwa członkowskie do odpowiedniego dostosowania ocen pestycydów; ponadto wzywa Komisję do działania zgodnie ze stanowiskiem Parlamentu, które zaleca wprowadzenie zakazu stosowania wszystkich pestycydów na bazie neonikotynoidów;

66. uważa, że ważne jest ustanowienie wyższych standardów w prawodawstwie dotyczącym dobrostanu zwierząt oraz wszczęcie postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom członkowskim, które systematycznie nie spełniają wymogów w zakresie wdrażania i egzekwowania obowiązujących przepisów w zakresie dobrostanu zwierząt, niezależnie od tego, czy są to normy w zakresie transportu zwierząt czy rolnictwa; w celu znacznego ograniczenia transportu zwierząt Komisja powinna również wspierać lokalne i mniejsze ubojnie oraz zakazać wywozu żywych zwierząt poza UE;

67. wzywa Komisję do jak najszybszego przyjęcia dyrektywy w sprawie gleby w celu położenia kresu degradacji gleby, która prowadzi do utraty właściwości gleby i gruntów oraz zdolności pochłaniania dwutlenku węgla;

68. podkreśla pilną potrzebę położenia kresu nadmiernej eksploatacji żywych zasobów morza w celu zapewnienia wydajności rybołówstwa, ochrony różnorodności biologicznej mórz i utrzymania odporności oceanów na skutki zmiany klimatu; wzywa w związku z tym Komisję i państwa członkowskie do pełnego wdrożenia wymogów wspólnej polityki rybołówstwa dotyczących zrównoważonego odławiania ryb oraz do minimalizacji i, w miarę możliwości, eliminacji szkodliwego wpływu działalności połowowej na ekosystemy morskie;

69. wzywa Komisję do dalszego rozważenia, w jaki sposób wspierać przechodzenie na przyjazne dla klimatu, niskoemisyjne i zrównoważone rybołówstwo we wszystkich europejskich basenach morskich;

70. podkreśla, że potrzebne są pilne działania legislacyjne w odniesieniu do materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności; pilnie wzywa Komisję do zakazania potencjalnie niebezpiecznych i zbędnych dodatków do żywności;

71. wzywa Komisję do dokonania przeglądu etykietowania w celu zapewnienia większej przejrzystości w zakresie wszystkich substancji obecnych w żywności oraz do poprawy oznaczania wartości odżywczej (Nutriscore), oznaczania kraju pochodzenia i etykietowania informującego o dobrostanie zwierząt; wzywa Komisję do ostatecznego wprowadzenia profili składników odżywczych w ramach dyrektywy w sprawie oświadczeń zdrowotnych;

72. wzywa do niewydawania nowych zezwoleń na stosowanie GMO (zarówno w przypadku przywozu, jak i uprawy), ponieważ procedura udzielania zezwoleń nie uwzględnia w odpowiedni sposób zagrożeń dla zdrowia i wpływu na różnorodność biologiczną; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia pełnego i szybkiego wdrożenia orzeczenia ETS w sprawie nowych GMO (tzw. „nowe techniki hodowli”) i zapewnienia, by nowe GMO nie zostały zderegulowane; podkreśla, że wszelkie procedury udzielania zezwoleń powinny być w pełni demokratyczne; podkreśla znaczenie naturalnej różnorodności biologicznej, zarówno w przystosowywaniu się do zmiany klimatu, jak i w łagodzeniu jej skutków;

Zachowanie i odtworzenie ekosystemów i różnorodności biologicznej

73. z zadowoleniem przyjmuje ogłoszenie strategii ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2030 r., która zostanie opublikowana do marca 2020 r.; wyraża przekonanie, że ambitna strategia ma kluczowe znaczenie dla Unii, aby utorować drogę do COP15 w Kunmingu i wydać prawnie wiążące porozumienie na rzecz ochrony i przywrócenia światowej różnorodności biologicznej; podkreśla, że unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej powinna zająć się wszystkimi głównymi przyczynami utraty różnorodności biologicznej w UE, w szczególności niezrównoważonymi praktykami rolniczymi, leśnymi i rybackimi, oraz ustanowić wiążące cele dla Unii i jej państw członkowskich dotyczące ochrony co najmniej 30 % obszarów lądowych i morskich Unii oraz przywrócenia do 2030 r. co najmniej 30 % zdegradowanych ekosystemów, przy jednoczesnym wspieraniu ich wzajemnych połączeń i zapewnieniu ich wystarczającego finansowania i skutecznego zarządzania nimi;

74. podkreśla potrzebę działań na rzecz ochrony oceanów i obszarów przybrzeżnych, zarówno w zakresie łagodzenia zmiany klimatu, jak i przystosowania się do niej, ochrony i odbudowy ekosystemów morskich i przybrzeżnych, zgodnie ze sprawozdaniem specjalnym IPCC na temat oceanów i kriosfery, poprzez ograniczenie do minimum wpływu rybołówstwa i akwakultury oraz przemysłu wydobywczego na ekosystemy morskie, a także poprzez ograniczenie do minimum zanieczyszczenia środowiska morskiego i emisji z żeglugi; uważa, że celem wspólnej polityki rybołówstwa powinno być wyeliminowanie przełowienia i odbudowa stad powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu, oraz wzywa państwa członkowskie do stosowania tej zasady przy podziale kwot połowowych;

75. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie państw położonych wokół Morza Śródziemnego do opracowania kompleksowego zarządzania, usprawnienia gromadzenia danych i oceny naukowej, ustanowienia ram zarządzania rybołówstwem w oparciu o ekosystem, wypracowania kultury przestrzegania przepisów oraz wyeliminowania nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, wspierania zrównoważonego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego i akwakultury oraz osiągnięcia większej solidarności i koordynacji;

76. zdecydowanie zachęca Komisję do zintensyfikowania działań na rzecz ochrony i odbudowy lasów w Unii i na świecie; ponawia swój apel o blokowanie dostępu do rynków UE w odniesieniu do produktów powstałych w wyniku wylesiania oraz o wprowadzenie obowiązkowych wymogów w zakresie należytej staranności wobec przedsiębiorstw wprowadzających na rynek unijny towary o podwyższonym stopniu ryzyka, jeśli chodzi o wylesianie, takich jak soja, olej palmowy, eukaliptus, wołowina, skóra i kakao; wzywa Komisję do zaprzestania wydawania zezwoleń na nasiona soi zmodyfikowane genetycznie, których przywóz prowadzi do wylesiania na dużą skalę w krajach takich, jak Brazylia i Argentyna; zwraca uwagę na rolę coraz bardziej zagrożonych ludów tubylczych i społeczności żyjących w lasach jako powierników i strażników ekosystemów leśnych;

77. podkreśla obecne niespójności między celami Unii w zakresie różnorodności biologicznej a jej polityką w dziedzinie bioenergii; wzywa w związku z tym Komisję do przyjęcia bardziej rygorystycznych kryteriów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do bioenergii w celu zagwarantowania, że nie będzie ona szkodzić różnorodności biologicznej i ekosystemom;

78. zauważa, że nowe zalesianie nie jest w stanie zastąpić starych kompleksów leśnych, ani w odniesieniu do pochłaniania dwutlenku węgla, ani też pod względem różnorodności biologicznej; przestrzega przed zastąpieniem lasów o bogatej różnorodności biologicznej plantacjami ubogimi pod względem występowania gatunków, i podkreśla, że błędna koncepcja „kompensacji różnorodności biologicznej” nie powinna być stosowana jako instrument polityki; wzywa do opracowania europejskiej strategii przywracania przyrody w Europie do stanu pierwotnego oraz odbudowy lasów paneuropejskich;

79. podkreśla znaczenie zwiększenia zarówno zasięgu, jak i skuteczności sieci obszarów chronionych w celu łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej oraz umożliwienia przywrócenia różnorodności biologicznej poddanej wielu czynnikom stresogennym; wzywa Komisję i państwa członkowskie do połączenia wysiłków zmierzających do osiągnięcia porozumienia w sprawie ambitnego celu w zakresie obszarów chronionych na całym świecie, przewidującego co najmniej 30 % efektywnie zarządzanych obszarów morskich i lądowych połączonych z siecią do 2030 r.; zachęca Unię i państwa członkowskie do sfinalizowania Europejskiego Zielonego Pasa jako projektu pilotażowego i znaczącej części zielonej infrastruktury w Europie;

80. wzywa Komisję do ustanowienia wiążących kryteriów w celu zapewnienia właściwego zarządzania siedliskami fauny i flory i obszarami Natura 2000, do zakazania szkodliwej działalności i stosowania pestycydów na obszarach chronionych i na ich obrzeżach oraz do wzmocnienia monitorowania i inspekcji prowadzonych przez niezależne organy; wzywa Komisję do wzmocnienia dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za środowisko zgodnie z zaleceniami Parlamentu Europejskiego zawartymi w rezolucji przyjętej w dniu 26 października 2017 r.; wzywa Komisję do wszczęcia postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom członkowskim, które nie przestrzegają przepisów w zakresie ochrony przyrody;

81. podkreśla fakt, że często zagrożenia dla różnorodności biologicznej mogą wynikać z różnych planowanych infrastruktur, takich jak m.in. transport, produkcja i dystrybucja energii, obiekty gospodarowania odpadami lub działalność górnicza; przypomina, że wpływ takich projektów na środowisko musi zostać właściwie oceniony na najwcześniejszym etapie planowania, włącznie ze skutkami dla istniejącej działalności społeczno-gospodarczej, takiej jak rolnictwo; przypomina, że podstawowym celem i duchem odnośnego prawodawstwa UE jest zapobieganie w największym możliwym stopniu znacznym szkodom dla siedlisk i gatunków, co może również prowadzić do nierealizowania projektu; wzywa Komisję do wypełnienia jej roli strażniczki traktatów również w tej dziedzinie dzięki wykroczeniu poza jej obecny komunikat „Prawo Unii: lepsze wyniki dzięki lepszemu stosowaniu” i dokonaniu należytego przeglądu przypadków ewentualnych naruszeń prawodawstwa UE w dziedzinie ochrony środowiska sygnalizowanych przez obywateli i organizacje;

82. podkreśla znaczenie uzgodnienia do końca 2020 r. nowego międzynarodowego prawnie wiążącego instrumentu w ramach Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, dotyczącego ochrony i zrównoważonego wykorzystania morskiej różnorodności biologicznej na obszarach znajdujących się poza jurysdykcją krajową, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia wysiłków na rzecz osiągnięcia porozumienia w sprawie ambitnego światowego traktatu na najbliższej czwartej konferencji międzyrządowej w Nowym Jorku w marcu 2020 r.;

83. zwraca się o nadanie statusu prawnego ekosystemom lądowym i morskim, oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania międzynarodowego statusu globalnych dóbr wspólnych na forum Konwencji o różnorodności biologicznej podczas posiedzenia COP15, które odbędzie się w Kunmingu;

84. przypomina o poziomach krytycznych naszej planety w kontekście programu niebieskiego wzrostu, który powinien się rozwijać wyłącznie z uwzględnieniem ograniczeń ekologicznych;

Zerowy poziom emisji zanieczyszczeń na rzecz nietoksycznego środowiska

85. z zadowoleniem odnosi się do dążenia do zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń na rzecz nietoksycznego środowiska oraz do uznania, że wymaga to większej liczby działań zapobiegających zanieczyszczeniu, a także środków na rzecz jego oczyszczenia i zaradzenia mu; oczekuje, że Komisja dostosuje przyszłą strategię przemysłową i plan działania dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym do zakładanego zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń;

86. wzywa Komisję do właściwego stosowania rozporządzenia REACH zgodnie z wyrokiem w sprawie T-837/16 (Szwecja przeciwko Komisji Europejskiej);

87. wzywa do podjęcia działań w celu zlikwidowania luk regulacyjnych w prawodawstwie UE dotyczącym chemikaliów oraz do zapewnienia spójności we wszystkich sektorach, przyspieszenia zastępowania toksycznych chemikaliów nietoksycznymi rozwiązaniami alternatywnymi, z wykorzystaniem, w miarę możliwości, podejścia grupowego, w celu realizacji wszystkich czterech elementów opóźnionej strategii w zakresie nietoksycznego środowiska naturalnego, w szczególności w odniesieniu do substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego oraz nanomateriałów, a także do podjęcia działań na rzecz wyeliminowania trwałych substancji chemicznych;

88. wzywa do podjęcia kompleksowych działań w odniesieniu do wszystkich istotnych zanieczyszczeń w celu przywrócenia naturalnych funkcji wód gruntowych, przybrzeżnych, morskich i powierzchniowych;

89. wzywa Komisję do dokonania przeglądu dyrektywy w sprawie jakości powietrza, aby dostosować wartości docelowe do najnowszych zaleceń WHO oraz do wprowadzenia krótkoterminowej wartości dla pyłu zawieszonego PM2,5;

90. wzywa do przeglądu dyrektywy Seveso w celu zapewnienia ochrony środowiska naturalnego w kontekście strategii zerowej emisji zanieczyszczeń/nietoksycznego środowiska, która ma być stosowana w odniesieniu do wszystkich rodzajów działalności przemysłowej, oraz do przeglądu dyrektywy w sprawie mórz w celu wprowadzenia zakazu wiercenia morskiego;

Finansowanie Europejskiego Zielonego Ładu i zapewnienie sprawiedliwej transformacji

Wspieranie zielonego finansowania i zielonych inwestycji oraz zapewnienie sprawiedliwej transformacji

91. z zadowoleniem przyjmuje uznanie znacznych potrzeb w zakresie finansowania, aby osiągnąć cele określone w komunikacie w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu oraz potrzebę opracowania planu inwestycyjnego; ponadto z zadowoleniem przyjmuje uznanie w komunikacie, że zrównoważony rozwój powinien zostać w większym stopniu włączony w ramy ładu korporacyjnego i zrównoważone ramy inwestycyjne, aby zapewnić, że sektor prywatny skutecznie przyczynia się do osiągania celów Zielonego Ładu i nie stoi im na przeszkodzie;

92. z zadowoleniem przyjmuje niedawne oświadczenia nowo mianowanego prezesa EBC, że instytucja, zarówno w dziedzinie polityki pieniężnej, jak i nadzoru bankowego, powinna przyczyniać się do walki ze zmianą klimatu, w szczególności poprzez ukierunkowane zakupy obligacji w ramach swoich programów oraz poprzez zapewnienie ostrożnej oceny ryzyka związanego z klimatem i innych rodzajów ryzyka środowiskowego w systemie bankowym; podkreśla, że mandat ESBC obejmuje wsparcie ogólnej polityki gospodarczej w Unii z myślą o przyczynieniu się do osiągnięcia celów Unii określonych w art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, które obejmują wysoki poziom ochrony i poprawę jakości środowiska, a także sprawiedliwość społeczną i ochronę socjalną; wzywa w związku z tym Komisję do współpracy z EBC w celu zapewnienia spójnego działania obiecanego w komunikacie w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu;

93. wyraża głębokie ubolewanie z powodu faktu, że szacunki Komisji przedstawione w komunikacie nie uwzględniają niezbędnych wydatków na przystosowanie się do zmiany klimatu lub innych wyzwań środowiskowych, takich jak różnorodność biologiczna, a także inwestycji publicznych koniecznych do zajęcia się społecznymi kosztami transformacji lub kosztami braku działań;

94. oczekuje, że Komisja przedstawi jasny plan finansowania określający przydział środków na inwestycje, który obejmie finansowanie znacznie przekraczające poziom 2 % PKB UE rocznie, w celu zapewnienia, by wszystkie obszary, które wymagają inwestycji w związku z transformacją, dysponowały zasobami niezbędnymi do dekarbonizacji i ochrony różnorodności biologicznej bez pozostawiania nikogo w tyle, oraz obejmujący różne obszary działania, w tym zrównoważony transport, energię ze źródeł odnawialnych, oszczędność energii i efektywne gospodarowanie zasobami oraz odbudowę pochłaniaczy dwutlenku węgla i różnorodności biologicznej, a także koszty społeczne transformacji;

95. aby zapewnić kompleksowy i spójny charakter finansowania niezbędnego do osiągnięcia celów określonych w komunikacie, odpowiedni plan finansowania musi jasno określać, które prywatne i publiczne źródła środków finansowych zostaną uruchomione na szczeblu unijnym, krajowym i lokalnym, na jakie działania zostaną przeznaczone i w jaki sposób wydatki te mają przyczynić się do osiągnięcia celów;

96. kładzie nacisk na to, że dla zapewnienia spójności polityki niezbędne jest sprawdzenie wszystkich inwestycji UE pod względem odporności na klimat i różnorodność biologiczną, a cały budżet UE musi być w 100 % zgodny z celami porozumienia paryskiego, oraz wzywa do pilnego przekształcenia EBI w pełnoprawny bank klimatyczny;

97. z żalem odnotowuje niespójność z celami określonymi w komunikacie Komisji, dotyczącymi utrzymania w WRF docelowego poziomu 25 % na wydatki związane z klimatem; nalega, by nie tylko co najmniej 50 % WRF przeznaczyć na działania w dziedzinie klimatu, lecz także, by pozostała część środków sprzyjała odporności na zmianę klimatu i ochronie różnorodności biologicznej; nalega, aby istniał prawny obowiązek planowania wszystkich wydatków w nowych WRF ze starannym uwzględnieniem kwestii odporności na zmianę klimatu, dzięki specjalnie wprowadzonemu instrumentowi na rzecz odporności na zmianę klimatu zaproponowanemu przez Komisję Europejską i Parlament Europejski;

98. nalega ponadto, aby budżet UE był w pełni zgodny z jej zobowiązaniami i celami międzynarodowymi i aby nie finansowano już z niego bezpośrednio ani pośrednio infrastruktury podaży ani popytu na paliwa kopalne, ani w UE, ani za granicą;

99. uważa, że należy wspierać spójność przez zniesienie wszelkich szkodliwych dotacji, w tym dotacji w ramach pomocy państwa i dotacji pośrednich, takich jak zwolnienia podatkowe, które przyczyniają się do utrzymania szkodliwych praktyk, niweczą wysiłki na rzecz ochrony klimatu i różnorodności biologicznej oraz powodują zużycie cennych zasobów potrzebnych do sprawiedliwej transformacji ku gospodarce neutralnej dla klimatu i sprzyjającej bogatej różnorodności biologicznej;

100. wyraża niezbite przekonanie, że w budżecie UE nie tylko wydatki, lecz także przychody muszą być w pełni zgodne z celami określonymi w komunikacie; zaznacza, że reforma zasobów własnych powinna doprowadzić do lepszego dostrojenia do polityki i priorytetów UE;

101. z zadowoleniem przyjmuje propozycje Komisji dotyczące zasobów własnych, zwłaszcza podatek od tworzyw sztucznych i zasoby własne oparte na ETS; podkreśla, że należy pilnie rozważyć nowe podatki, aby zwiększyć zasoby własne UE i zmniejszyć zależność od wkładów krajowych;

102. zaznacza, że należy przesunąć obciążenia podatkowe zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci”, wykraczając poza mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2, tak aby uwzględnić podatki środowiskowe na szczeblu europejskim, np. od paliw kopalnych, lotów i tworzyw sztucznych, zaś dochód z tych podatków należy przeznaczyć na realizację środowiskowych i społecznych celów Europejskiego Zielonego Ładu; uznaje korzyści płynące ze zharmonizowanych podatków europejskich, zastępujących podatki krajowe i powodujących zmniejszenie obciążenia administracyjnego dla przedsiębiorstw i konsumentów;

103. nalega, by oparto się na osiągnięciach inicjatywy dotyczącej zrównoważonego finansowania, aby zapewnić pełną przejrzystość co do stopnia zrównoważoności systemu finansowego UE, stworzyć czarną listę najbardziej szkodliwych inwestycji, wprowadzić ekologiczne oznaczenie produktów finansowych oraz przekierować przepływy inwestycyjne na ekologiczną transformację gospodarki;

104. z nadzieją oczekuje na rozszerzenie zakresu taksonomii UE, tak by obejmował on działania szkodliwe dla środowiska; wzywa, aby szybko przyjęto unijną normę dotyczącą obligacji ekologicznych, włączono czynniki z zakresu ochrony środowiska, polityki społecznej i ładu korporacyjnego w ramy ostrożnościowe banków i innych pośredników finansowych oraz uwzględniano ryzyko środowiskowe w testach warunków skrajnych;

Ekologizacja budżetów krajowych i zapewnienie odpowiednich sygnałów cenowych

105. z zadowoleniem przyjmuje uznanie przez Komisję, że budżety krajowe odgrywają kluczową rolę w transformacji oraz że na rolę tę zasadniczo wpływają obecne ramy zarządzania gospodarczego i traktowanie/uwzględnianie inwestycji wspierających cele Zielonego Ładu w ramach reguł fiskalnych UE;

106. stanowczo twierdzi, że należy przyjąć spójne podejście do znacznych potrzeb inwestycyjnych na szczeblu krajowym, których zaspokojenie jest niezbędne do realizacji ambitnych celów określonych w komunikacie, w celu zapewnienia przeglądu unijnych przepisów fiskalnych i procesu europejskiego semestru, aby:

  zapewnić, by przy ocenie budżetów państw członkowskich działania w dziedzinie klimatu oraz cele środowiskowe i społeczne uznawano za równie ważne i wiążące jak cele w zakresie zadłużenia i deficytu;

  usunąć przeszkody dla inwestycji niezbędnych do działań w dziedzinie klimatu poprzez rozłożenie kwoty wydatków inwestycyjnych przez cały okres akumulacji kapitału brutto w związku z inwestycjami publicznymi zgodnymi z wymogami dotyczącymi zrównoważonych inwestycji na podstawie rozporządzenia w sprawie taksonomii;

107. stanowczo twierdzi też, że spójność wymaga przeglądu przepisów o pomocy państwa (w szczególności ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych oraz wytycznych dotyczących pomocy państwa na ochronę środowiska i energetykę), aby były one w pełni spójne z celami w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych i celami środowiskowymi oraz zdecydowanie zniechęcały do subsydiowania paliw kopalnych, w tym do ukrytej pomocy dotyczącej paliw kopalnych, takiej jak pomoc na zamykanie kopalń, rekompensata za aktywa osierocone lub pomoc na rozbudowę portów lotniczych;

108. uważa, że koniecznie należy wprowadzić proces audytu służący sprawdzaniu spójności decyzji w sprawie pomocy państwa z unijnym celem osiągnięcia neutralności emisyjnej do roku 2040;

Aktywizacja kształcenia i szkolenia

109. z zadowoleniem przyjmuje propozycję dotyczącą europejskich ram kompetencji mających pomóc w rozwijaniu i ocenie wiedzy, umiejętności i postaw w odniesieniu do zmiany klimatu i do zrównoważonego rozwoju, a także proponowaną inicjatywę pozyskania inwestycji o wartości 3 mld EUR w zrównoważoną infrastrukturę szkolną;

110. uważa, że promowanie „zielonej mobilności” w programie Erasmus+ na lata 2021–2027 to kwestia spójności z celami komunikatu;

Zapewnienie sprawiedliwej transformacji

111. z zadowoleniem przyjmuje, że w komunikacie dostrzeżono potrzebę sprawiedliwego programu działań sprzyjającego włączeniu społecznemu; ubolewa, że w komunikacie nie zawarto propozycji zajęcia się nierównościami społecznymi i gospodarczymi innych niż odnoszące się do zdobywania nowych kwalifikacji i do miejsc pracy w nowych sektorach gospodarki;

112. z głębokim żalem zauważa, że przedstawiając w komunikacie potrzeby inwestycyjne, zignorowano koszty społeczne transformacji i koszty przystosowania się do zmiany klimatu, które trzeba ponieść, aby zapewnić sprawiedliwą transformację;

113. wzywa Komisję, aby oparła mechanizm sprawiedliwej transformacji na solidnej polityce społecznej, zwłaszcza w odniesieniu do likwidacji ubóstwa i do zabezpieczenia społecznego; wzywa Komisję, aby w ramach programu sprawiedliwej transformacji przedstawiła europejską dyrektywę ramową w sprawie dochodu minimalnego, ponieważ likwidacja ubóstwa umożliwia ludziom dostosowanie się do zmian; wzywa Komisję, aby dogłębnie oceniła efekt dystrybucyjny dotychczasowych i nowych instrumentów polityki klimatycznej oraz zapewniła jak największą postępowość z punktu widzenia dystrybucji w celu zminimalizowania potencjalnych negatywnych skutków społecznych;

114. nalega, aby środki finansowe z mechanizmu sprawiedliwej transformacji przyznawano tylko wtedy, gdy przyjęty zostanie skuteczny i wiążący plan stopniowego wycofania paliw kopalnych na szczeblu państwa członkowskiego, oraz aby środków nie marnowano na przyznawanie korzyści przede wszystkim dużym przedsiębiorstwom przemysłu górniczego, w szczególności przez subsydiowanie ich zobowiązań korporacyjnych, takich jak oczyszczanie terenów i wody, lecz aby to zwykli ludzie byli głównymi beneficjentami;

115. stanowczo twierdzi, że spójność z celami określonymi w komunikacie wymaga, by kluczowym elementem sprawiedliwej transformacji był szeroki program mający na celu ekologizację zasobów mieszkaniowych, a także budowę nowych mieszkań socjalnych o niemal zerowym zużyciu energii; zwraca uwagę, że taki program nie tylko znacznie przyczyniłby się do działań w dziedzinie klimatu i do przystępności cenowej, lecz także stworzyłby długoterminowe ekologiczne miejsca pracy, zmniejszyłby zadłużenie gospodarstw domowych i zaradziłby problemom dotyczącym zdrowia;

116. domaga się prawdziwie przejrzystego procesu dostępu do środków finansowych służących zapewnieniu sprawiedliwej transformacji, aby można je było ściśle monitorować w celu zapewnienia skuteczności, spójności i inkluzywności;

117. nalega, aby stworzono równe szanse dla obszarów wiejskich i obszarów miejskich w celu zapewnienia sprawiedliwej transformacji w całym społeczeństwie;

118. zdecydowanie nie zgadza się z propozycją Komisji, aby przy finansowaniu sprawiedliwej transformacji oprzeć się głównie na instrumentach finansowych, w tym programie InvestEU;

119. postuluje reformę unijnej polityki łączenia przedsiębiorstw, uwzględniającą skutki społeczne i środowiskowe potencjalnych połączeń;

120. wzywa Komisję Europejską, aby wdrożyła systematyczną ocenę wpływu w aspekcie płci oraz przeznaczyła konkretne środki finansowe na równouprawnienie płci w odpowiednich działaniach i polityce klimatycznej w ramach Europejskiego Zielonego Ładu;

Wspieranie badań naukowych i pobudzanie innowacji

121. z zadowoleniem zauważa, że Komisja kładzie nacisk na potrzebę współpracy między sektorami i dyscyplinami oraz stosowania podejścia systemowego w unijnym programie badawczo-inwestycyjnym; ubolewa, że wydatki UE na działania badawczo-inwestycyjne w dziedzinie klimatu nie są współmierne do skali alarmującej sytuacji klimatycznej i środowiskowej; zwraca uwagę na potrzebę zwiększenia unijnych wydatków badawczo-inwestycyjnych w ramach programu „Horyzont Europa” do co najmniej 50 % (z obecnych 35 %) z przeznaczeniem na odpowiedzialne innowacyjne technologie, produkty i przedsiębiorstwa oraz rozwiązania nietechnologiczne, przy czym należy zaprzestać inwestycji publicznych w działalność badawczo-inwestycyjną związaną z paliwami kopalnymi; zaznacza, że potrzebne jest systemowe uwzględnianie kwestii klimatu oraz uwzględnianie kwestii odporności na zmianę klimatu we wszystkich programach w ramach unijnego planu badawczo-inwestycyjnego;

122. uważa, że zasadnicze znaczenie ma to, by Zielony Ład wspierał przemianę systemową, a nie technologie polegające na naprawianiu skutków, podtrzymujące niezrównoważony system i zależność od nakładów zewnętrznych; przestrzega przed tzw. zasadą innowacyjności często stosowaną przez przemysł w celu promowania innowacji wszelkiego rodzaju za wszelką cenę; zauważa, że często już istnieją prostsze, tańsze i skuteczniejsze techniki i rozwiązania odpowiednie do skali problemu, takie jak agroekologia, pomocne w pokonywaniu kryzysu dotyczącego klimatu i różnorodności biologicznej; wzywa Komisję, aby wspierała wyłącznie innowacje, które służą dobru publicznemu, mają partycypacyjny i zrównoważony charakter, nie powodują szkód oraz są zgodne z zasadą ostrożności;

123. należy promować kluczowe projekty przemysłowe służące ograniczeniu emisji i zasobów, a także w większym stopniu ukierunkować ważne projekty stanowiące przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania (IPCEI) na sprawy związane z odpornością na zmianę klimatu, tak by projekty te miały rzeczywistą wartość dodaną z punktu widzenia dążenia do gospodarki neutralnej pod względem emisji;

124. ubolewa, że Europejski Zielony Ład nie obejmuje przyszłej strategii na rzecz MŚP; przypomina, że MŚP są podstawą gospodarki europejskiej; zwraca uwagę na potrzebę ścisłego powiązania strategii na rzecz MŚP i strategii przemysłowej, a także na cel zakładający osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2040 r.; należy uruchomić ambitny program dotyczący innowacji ekologicznych / firm zajmujących się technologiami przyjaznymi środowisku (tzw. zielonych jednorożców), przewidujący specjalne działania i środki finansowe wspierające MŚP i start-upy w sektorach związanych z klimatem i gospodarką o obiegu zamkniętym, obejmujący pojedynczy punkt informacji i doradztwa w sprawach takich, jak finansowanie, działalność na całym rynku wewnętrznym, a także sposoby automatycznego uwzględniania zrównoważoności i zasobooszczędności jako integralnej części planów i działań biznesowych;

125. zaznacza, że należy pobudzać innowacje w technologie ważne dla transformacji ku zrównoważonej gospodarce, których celem jest zwiększenie efektywności energetycznej, zasobooszczędności i możliwości recyklingu, takie jak ogniwa i baterie fotowoltaiczne;

„Nie szkodzić” – uwzględnianie kwestii zrównoważonego rozwoju we wszystkich obszarach polityki UE

126. z zadowoleniem odnotowuje, że w komunikacie Komisja zobowiązała się do przestrzegania zasady, zgodnie z którą wszystkie działania i strategie polityczne UE należy połączyć, aby pomóc UE w osiągnięciu pomyślnej i sprawiedliwej transformacji ku zrównoważonej przyszłości; zauważa, że ten minimalny wymóg nie tylko maksymalizuje skuteczność działań, lecz także pozwala uniknąć marnotrawstwa zasobów publicznych;

127. z zadowoleniem odnotowuje, że Komisja dostroi wszystkie przyszłe inicjatywy polityczne do celów Zielonego Ładu, podkreśla jednak, że należy też ocenić spójność obowiązującego prawodawstwa z celami określonymi w komunikacie oraz uwzględnić koszty niepodjęcia działań;

128. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do wzmożenia wysiłków w celu zapewnienia egzekwowania i skutecznego wdrażania prawodawstwa i polityki; wzywa Komisję, aby szybko reagowała na naruszenia prawa UE, a w szczególności zlikwidowała luki we wdrażaniu stwierdzone w przeglądzie wdrażania polityki ochrony środowiska z 2019 r., jak również przyspieszyła postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczące przepisów środowiskowych;

129. z zadowoleniem zauważa, że uzasadnienia towarzyszące wszystkim wnioskom ustawodawczym i aktom delegowanym będą zawierać specjalną sekcję wyjaśniającą, w jaki sposób każda z inicjatyw gwarantuje przestrzeganie zasady „nie szkodzić”; postuluje, by rozszerzyć to na akty wykonawcze i środki w ramach procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą;

130. podkreśla, że zasada ostrożności odgrywa kluczową rolę jako siła napędowa korzystnych innowacji i rzetelnego stanowienia prawa, a także pomaga wprowadzać na rynek nowe, bezpieczniejsze produkty i zachęcać do innowacji sprzyjających zrównoważoności środowiskowej, społecznej i gospodarczej;

131. nalega, aby wsparcie publiczne przyznawano tylko na innowacje, które przyczyniają się do zrównoważonego rozwiązania głównych wyzwań społeczno-ekonomicznych i ekologicznych, a jednocześnie chronią prawa konsumentów;

UE w roli światowego lidera

132. z zadowoleniem odnotowuje, że Komisja zamierza zapewnić, by przestrzeganie porozumienia paryskiego było istotnym elementem wszystkich przyszłych umów handlowych, a także zapewnić pełną zgodność wszystkich chemikaliów, materiałów, produktów spożywczych i innych produktów wprowadzanych na rynek europejski z odpowiednimi przepisami i normami UE; w związku z tym zauważa, że wszelką pomoc budżetową dla państw trzecich oraz umowy o partnerstwie należy uwarunkować przestrzeganiem zasad i celów porozumienia paryskiego;

133. z zadowoleniem odnotowuje, że Komisja uznaje, iż globalne wyzwania klimatyczne i środowiskowe są istotnym czynnikiem zwielokrotniającym zagrożenie i źródłem niestabilności; w związku z tym zauważa, że we wszystkich unijnych działaniach w ramach polityki zagranicznej należy uwzględniać obawy związane z bezpieczeństwem klimatu i gotowość do wzmocnienia globalnego zarządzania środowiskiem oraz że UE powinna rozwijać zdolność do monitorowania zagrożeń związanych ze zmianą klimatu, co powinno obejmować uwrażliwianie na konflikty, politykę zapobiegania kryzysom oraz podejście antycypacyjne do geopolitycznych aspektów dekarbonizacji przez przeciwdziałanie jej skutkom za pomocą strategii przewidujących długoterminowe zaangażowanie;

134. podkreśla, że wszystkie unijne fundusze na rzecz przystosowania się do zmiany klimatu powinny wiązać się z gwarancjami dotyczącymi praw człowieka; ponadto popiera włączenie gwarancji dotyczących praw człowieka i równości płci do wszystkich mechanizmów wynikających z art. 6 porozumienia paryskiego, a także wdrożenie mechanizmu rozpatrywania skarg przeznaczonego dla społeczności, na które wpływ ma wdrażanie mechanizmów wynikających z art. 6;

135. z żalem odnotowuje, że w piśmie określającym zadania wysokiego przedstawiciela UE do spraw zagranicznych nie wspomniano o znaczeniu spójności działań zewnętrznych z celami Europejskiego Zielonego Ładu; oczekuje, że zostanie to skorygowane przez udzielenie wyraźnego mandatu do wykorzystywania wszystkich wpływów dostępnych UE w relacjach z globalnymi partnerami w celu zapewnienia najwyższego poziomu ambicji w dziedzinie klimatu i różnorodności biologicznej; wzywa do zaprzestania importu gazu łupkowego z krajów nienależących do UE;

136. zauważa, że światowy system handlu, oparty na nadmiernej konsumpcji zasobów naturalnych, znacznie przekraczającej możliwości naszej planety, powoduje niszczenie siedlisk w państwach trzecich oraz sprzyja zastępowaniu zrównoważonej produkcji niezrównoważoną produkcją opartą na monokulturze i zależną od środków chemicznych, praktykom dumpingowym oraz całkowicie bezzasadnemu jednoczesnemu eksportowi i importowi tych samych towarów i produktów; wzywa Komisję do gruntownego przeglądu polityki handlowej UE w celu zapewnienia jej pełnej spójności z ambitnymi celami określonymi w komunikacie;

137. zaznacza, że zwiększenie przejrzystości, zrównoważoności i rozliczalności w globalnych łańcuchach wartości jest podstawowym i niezbędnym warunkiem tego, by handel sprzyjał zrównoważonemu rozwojowi; w tym celu wzywa Komisję do szybkiego zaproponowania unijnych ram prawnych nakładających na przedsiębiorstwa unijne obowiązek dochowania należytej staranności w całym łańcuchu dostaw;

138. wzywa też Komisję, aby dokonała przeglądu obowiązujących umów handlowych, tak by w tych umowach dwustronnych pełniej uwzględnić cele zrównoważonego rozwoju, ambitne przepisy dotyczące środowiska i klimatu, a także standardy socjalne i pracownicze, a tym samym zachęcić partnerów do przyjmowania strategii klimatycznych zgodnie z porozumieniem paryskim;

139. wzywa Komisję do zapewnienia, by zgodność z porozumieniem paryskim, celami zrównoważonego rozwoju i ambitnymi przepisami dotyczącymi środowiska i klimatu stanowiła obowiązkowy, ściśle egzekwowany wymóg we wszystkich rozdziałach dotychczasowych i nowych umów handlowych i inwestycyjnych; uważa, że nowo utworzone stanowisko głównego urzędnika ds. egzekwowania przepisów powinno być w stanie zapewnić skuteczne wdrażanie przepisów, w tym przez europejskie podmioty gospodarcze za granicą i ich podwykonawców, oraz że umowy handlowe mogą zostać zawieszone w przypadku nieprzestrzegania przepisów;

140. uważa, że umowa UE–Mercosur – a w szczególności postanowienia jej rozdziałów dotyczących kwestii takich, jak dostęp do rynku, przepisy sanitarne i fitosanitarne, bariery techniczne w handlu, własność intelektualna, surowce i energia – jest sprzeczna z celami Europejskiego Zielonego Ładu i dlatego należy ją w całości renegocjować, w pełni uwzględniając warunki takie, jak powstrzymanie zmiany klimatu oraz ochrona środowiska i różnorodności biologicznej;

141. wzywa Komisję, aby w dążeniu do wypromowania UE na lidera międzynarodowych negocjacji w sprawie klimatu i różnorodności biologicznej opracowała konkretny plan działania na rzecz realizacji zobowiązań wynikających z nowego 5-letniego planu działania w sprawie równości płci uzgodnionego na konferencji COP25 (wzmocniony program prac z Limy), promowała równość płci w procesie UNFCCC oraz wyznaczyła stały unijny punkt kontaktowy ds. problematyki płci i zmiany klimatu, dysponujący wystarczającymi środkami budżetowymi, służący realizacji i monitorowaniu działań na rzecz klimatu w UE i na świecie odpowiedzialnie uwzględniających problematykę płci;

142. nalega, aby nowe umowy handlowe i inwestycyjne nie przewidywały mechanizmów rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem (ISDS) ani podobnego uprzywilejowanego traktowania inwestorów; wzywa Unię i państwa członkowskie, aby wycofały się z Traktatu karty energetycznej, który pozwala przemysłowi paliw kopalnych na wnoszenie pozwów za utracone dochody;

143. zaznacza, że UE ma do odegrania rolę w zapewnieniu sprawiedliwej i uporządkowanej transformacji na całym świecie, zwłaszcza w regionach, które są w dużym stopniu uzależnione od produkcji paliw kopalnych i których niestabilność polityczna może wywołać poważne skutki na skalę światową;

144. zwraca uwagę na konieczność nasilenia transformacji ekologicznej przez dążenie do realizacji celów Zielonego Ładu również w stosunkach zewnętrznych UE, w szczególności w stosunkach z partnerami eurazjatyckimi, zgodnie z unijną strategią na rzecz konektywności z 2018 r., opartą na podstawowej zasadzie zrównoważonej konektywności;

145. apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby kontynuowały międzynarodowe zarządzanie rybołówstwem spójne z wymogami wspólnej polityki rybołówstwa oraz ochronę zdrowego, wydajnego i odpornego oceanu światowego; w szczególności zaznacza, że Unia i jej państwa członkowskie powinny postępować zgodnie z najlepszymi dostępnymi opiniami naukowymi, aby ustalić uprawnienia do połowów charakteryzujące się wysokim prawdopodobieństwem jak najszybszego zapewnienia utrzymania lub odbudowy populacji ryb powyżej poziomów umożliwiających uzyskanie maksymalnego podtrzymywalnego połowu;

146. uważa, że dla spójności Europejskiego Zielonego Ładu istotne jest, by położyć kres eksportowi emisji powodowanemu przez import towarów (w tym towarów rolnych) produkowanych według norm niższych niż normy unijne, a także wywozowi wszelkiego rodzaju odpadów;

°

° °

147. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

 

[1] Dz.U. L 23 z 27.1.2010, s. 35.

[2] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0217.

[3] Teksty przyjęte, P9_TA(2019)0079.

[4] Teksty przyjęte, P9_TA(2019)0078.

[5] Dz.U. C 346 z 27.9.2018, s. 184.

[6] Dz.U. C 458 z 19.12.2018, s. 9.

[7] Dz.U. L 198 z 25.7.2019, s. 105.

[8] Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 22.

Ostatnia aktualizacja: 14 stycznia 2020Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności