Procedura : 2019/2956(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0041/2020

Teksty złożone :

B9-0041/2020

Debaty :

Głosowanie :

PV 15/01/2020 - 10.5
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


<Date>{10/01/2020}10.1.2020</Date>
<NoDocSe>B9‑0041/2020</NoDocSe>
PDF 215kWORD 63k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu</Titre>

<DocRef>(2019/2956(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Alexandr Vondra, Anna Zalewska</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

</RepeatBlock-By>


B9-0041/2020

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu

(2019/2956(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając komunikat Komisji z 11 grudnia 2019 r. pt. „Europejski Zielony Ład” (COM(2019)0640) wraz z załącznikiem,

 uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z 12 grudnia 2019 r.,

 uwzględniając sprawozdanie specjalne Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) pt. „Globalne ocieplenie o 1,5°C”, jego piąte sprawozdanie oceniające wraz ze sprawozdaniem podsumowującym, a także sprawozdanie specjalne dotyczące zmiany klimatu i gruntów oraz sprawozdanie specjalne dotyczące oceanów i kriosfery w zmieniającym się klimacie,

 uwzględniając poważne zagrożenie utratą bioróżnorodności opisane w globalnym sprawozdaniu z oceny w sprawie różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych Międzyrządowej Platformy Naukowo-Politycznej w sprawie Różnorodności Biologicznej i Funkcjonowania Ekosystemów (IPBES) z 31 maja 2019 r.,

 uwzględniając porozumienie paryskie (decyzja 1/CP.21) z 21. Konferencji Stron (COP21) Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC) i 11. Konferencję Stron służącą jako spotkanie Stron protokołu z Kioto (CMP11), które odbyły się w Paryżu (Francja) w dniach 30 listopada – 11 grudnia 2015 r.,

 uwzględniając 24. Konferencję Stron UNFCCC (COP24), 14. sesję spotkania Stron protokołu z Kioto (CMP14) i trzecią część 1. sesji Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron porozumienia paryskiego (CMA1.3), które odbyły się w Katowicach (Polska) w dniach 2–14 grudnia 2018 r., oraz 25. Konferencję Stron UNFCCC (COP25), 15. sesję spotkania Stron protokołu z Kioto (CMP15) i 2. sesję Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron porozumienia paryskiego (CMA2), które odbyły się w Madrycie (Hiszpania) w dniach 2–15 grudnia 2019 r.,

 uwzględniając agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych,

 uwzględniając Śląską Deklarację na rzecz Solidarności i Sprawiedliwej Transformacji przyjętą na początku COP24,

 uwzględniając sprawozdanie Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) z 4 grudnia 2019 r. pt. „Europejskie środowisko – stan i prognozy na 2020 r. w kontekście procesu transformacji w kierunku zrównoważonej Europy”,

 uwzględniając niezależne sprawozdanie naukowe grupy głównych doradców naukowych Komisji Europejskiej z 24 września 2019 r. pt. „Scientific Advice to European Policy in a Complex World” (Doradztwo naukowe na rzecz polityki europejskiej w złożonym świecie) (opinia naukowa nr 7),

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze art. 15 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, który stanowi, że „Rada Europejska nadaje Unii impulsy niezbędne do jej rozwoju i określa ogólne kierunki i priorytety polityczne”;

B. mając na uwadze, że w październiku 2014 r. państwa członkowskie jednomyślnie uzgodniły unijne cele klimatyczne i energetyczne w postaci obniżenia emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. o co najmniej 40 % w porównaniu z 1990 r., zwiększenia udziału energii odnawialnej do co najmniej 32 % i poprawy efektywności energetycznej o co najmniej 32,5 %;

C. mając na uwadze, że Komisja przedstawiła Europejski Zielony Ład w dniu 11 grudnia 2019 r. i ustanowiła główne założenia i cele polityczne UE, zanim Rada Europejska zdążyła osiągnąć porozumienie w sprawie celu neutralności klimatycznej;

D. mając na uwadze, że w dążeniu do osiągnięcia swych celów klimatycznych UE powinna działać konsekwentnie i zgodnie, w pełni uwzględniając obawy mniej zamożnych państw członkowskich, które wciąż są zależne od paliw kopalnych;

E. mając na uwadze, że Europejski Zielony Ład określa cele i plan działania na rzecz przekształcenia UE w pierwszy region, który osiągnął neutralność klimatyczną do 2050 r. i wykroczył tym samym poza ramy czasowe redukcji emisji gazów cieplarnianych przewidziane w porozumieniu paryskim;

F. mając na uwadze, że według szacunków EEA obecne zobowiązania państw członkowskich UE na 2030 r. w zakresie redukcji emisji pozwolą im osiągnąć redukcję na poziomie 36 %, a więc mniej niż zakładane 40 %; mając na uwadze, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE spowoduje dalsze zmniejszenie tej liczby do poniżej 34 %; mając na uwadze, że w tej sytuacji osiągnięcie redukcji na poziomie 50 % i więcej zdaje się wysoce nieprawdopodobne i będzie wymagać niespotykanych dotąd nakładów;

G. mając na uwadze, że osiągnięcie neutralności klimatycznej będzie wiązało się ze znaczną dywersyfikacją i transformacją gospodarczą oraz istotnymi zmianami w modelach biznesowych i sposobie kształtowania polityki krajowej; mając na uwadze, że zmiany te będą oznaczały nowe możliwości, lecz również poważne wyzwania społeczno-gospodarcze w wielu regionach i sektorach przemysłu;

H. mając na uwadze, że konsekwencje te rozłożą się na terenie UE nierównomiernie, tworząc wygranych i przegranych; mając na uwadze, że tłumaczy to potrzebę powstania solidnego i kompleksowego Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji oraz mechanizmu wsparcia, tak aby „nikt nie został w tyle”;

I. mając na uwadze wyniki COP25, które pokazały, jak wielu wyzwaniom musi jeszcze sprostać świat, zanim porozumienie paryskie pozwoli dokonać istotnej redukcji światowych emisji gazów cieplarnianych; mając na uwadze, że UE nadal musi chronić swoje przedsiębiorstwa przed nieuczciwą konkurencją ze strony regionów o mniej rygorystycznych zobowiązaniach klimatycznych;

J. mając na uwadze, że każde państwo członkowskie nadal ma prawo „do określania warunków wykorzystania jego zasobów energetycznych, wyboru między różnymi źródłami energii i ogólnej struktury jego zaopatrzenia w energię” (art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej);

1. przyjmuje do wiadomości komunikat Komisji na temat Europejskiego Zielonego Ładu i popiera jego cel w postaci nadania gospodarce UE bardziej zrównoważonego charakteru; stwierdza, że komunikat ten zawiera szereg ambitnych inicjatyw mających ułatwić przejście na gospodarkę niskoemisyjną, a zarazem zobowiązuje się do konstruktywnej pracy na rzecz poprawy stanu środowiska oraz utrzymania miejsc pracy, konkurencyjności gospodarczej i dobrostanu obywateli;

2. obawia się, że z powodu decyzji Komisji o przedstawieniu tak ambitnego i szeroko zakrojonego planu w tak krótkim czasie korzyści polityczne przeważą nad solidną oceną skutków; zauważa, że proponowany harmonogram prac legislacyjnych może negatywnie wpłynąć na wiarygodność i wartość europejskiego sposobu kształtowania polityki w oparciu o dowody, a także na pozyskiwanie zasobów finansowych niezbędnych do realizacji wyznaczonych celów;

3. podkreśla obawy, że polityczny rozmach Europejskiego Zielonego Ładu, który stara się jednocześnie sprostać wyzwaniom gospodarczym, społecznym i środowiskowym oraz niesie ze sobą daleko idące konsekwencje dla wielu sektorów, może przyczynić się do przekraczania kompetencji, podważając unijne zasady pomocniczości i proporcjonalności oraz klauzulę elastyczności (art. 352 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) ze szkodą dla uprawnień decyzyjnych państw członkowskich;

4. jest zdania, że rozwój można uznać za zrównoważony jedynie wtedy, gdy w kształtowaniu polityki społeczeństwo, środowisko i gospodarka są jednakowo ważne;

5. uważa, że przejście na gospodarkę niskoemisyjną może przyczynić się do powstawania miejsc pracy związanych z nowymi gałęziami przemysłu i technologiami, lecz może również pociągnąć za sobą koszty społeczne i utratę pracy w tradycyjnych sektorach przemysłowych i energetycznych, często najmocniej dotykając najbardziej doświadczonych pracowników; uważa, że przejście na gospodarkę niskoemisyjną powinno być społecznie akceptowalne i powinno zapewniać dostęp do godnej pracy w gospodarkach, które wciąż zależne są od paliw kopalnych;

6. potępia wszelkie decyzje Komisji zmierzające do przeglądu niedawno przyjętych przepisów, które nie zostały jeszcze całkowicie wdrożone, gdyż decyzje takie zagrażają pewności prawnej i regulacyjnej dorobku prawnego w zakresie ochrony środowiska;

7. apeluje do Komisji, by opracowując przepisy w ramach Europejskiego Zielonego Ładu, w pełni stosowała zasadę innowacyjności; zauważa, że dzięki temu nowe propozycje polityczne będą wspierały innowacje i przyczynią się do powstania ram prawnych bardziej sprzyjających innowacjom;

8. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do stosowania zasady „jedno więcej – jedno mniej”, w myśl której każdy wniosek ustawodawczy tworzący nowe obciążenia powinien uwalniać obywateli i przedsiębiorstwa od podobnych obciążeń istniejących na szczeblu UE w tym samym obszarze polityki;

9. podkreśla, że podejmowanie decyzji politycznych w sprawie środków ustawodawczych musi odbywać się w sposób skoordynowany, i wyraża poważne obawy, że bez pełnego konsensusu politycznego pojedyncze wnioski przedstawiane w ramach pakietu mogą stać się przedmiotem przerostu ambicji, zagrażając w ten sposób realizacji ogólnych celów Europejskiego Zielonego Ładu; zwraca uwagę na potrzebę skutecznej koordynacji wszystkich koniecznych środków, tak aby zapewnić ich zgodność w dążeniu do realizacji najważniejszych celów i uniknąć konfliktu z innymi celami ustawodawczymi po ich wdrożeniu;

10. ostrzega, że choć sondaże, takie jak badanie Eurobarometru na temat klimatu, potwierdzają poparcie dla szeroko pojętych lub bliżej nieokreślonych działań na rzecz klimatu, ich koszty lub zmiany stylu życia, jakich realizacja tych działań będzie wymagała od obywateli, nie są jasno zdefiniowane; uważa zatem, że poparcie społeczne może być niezbyt silne i że w obliczu skali zmian wymaganych przez Europejski Zielony Ład poglądy wielu obywateli UE mogą ulec zmianie, jeśli nie uzyskają odpowiedniego wsparcia; podkreśla znaczenie, jakie ma zapewnienie społecznego poparcia dla wszystkich działań zaproponowanych w ramach Europejskiego Zielonego Ładu w oparciu o dokładne i rzetelne oceny ich prawdopodobnych skutków i przewidywanych kosztów;

11. uznaje swoją instytucjonalną odpowiedzialność za zmniejszenie śladu węglowego; proponuje przyjąć własne środki na rzecz redukcji emisji obejmujące m.in. wymianę swojego parku samochodowego na pojazdy bezemisyjne oraz wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby jak najszybciej zgodziły się na ustanowienie jednej siedziby Parlamentu Europejskiego;

Ambitniejsze cele klimatyczne UE na lata 2030 i 2050

12. zauważa, że UE przyjęła niedawno przepisy służące realizacji celu w postaci redukcji emisji gazów cieplarnianych o 40 % uzgodnionego jednomyślnie przez Radę Europejską w 2014 r. i wciąż jest w trakcie wdrażania odnośnego ustawodawstwa; ma zatem poważne wątpliwości co do politycznej i ekonomicznej wykonalności planu Komisji dotyczącego zwiększenia celu w zakresie redukcji na 2030 r. zaledwie sześć lat później;

13. przypomina ocenę Komisji Junckera, z której wynikało, że całkowite wdrożenie istniejących przepisów w dziedzinie klimatu doprowadzi do ograniczenia emisji do 2030 r. o 45 % bez konieczności formalnej zmiany tego celu; jest jednak głęboko zaniepokojony sprzeczną oceną EEA, według której polityka UE w zakresie klimatu doprowadzi do ograniczenia emisji do 2030 r. o zaledwie 36 %, a nawet 34 % po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z UE;

14. sprzeciwia się wszelkim próbom zwiększenia w najbliższej przyszłości aktualnego ustalonego na poziomie krajowym wkładu UE w ramach porozumienia paryskiego, bowiem UE musi jeszcze wdrożyć przepisy oparte na obecnym wiążącym celu redukcji emisji do 2030 r. o co najmniej 40 % w porównaniu z poziomem z 1990 r. (czyli 4. etap (2021–2030) unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), rozporządzenie w sprawie wspólnego wysiłku redukcyjnego itd.); zauważa, że wszelkie propozycje zwiększenia celów UE w zakresie redukcji emisji powinny opierać się na kompleksowej ocenie skutków pozwalającej oszacować wszelkie związane z tym ryzyko oraz uwzględniać cykl planowania, wdrażania i przeglądu postępów stron porozumienia paryskiego w zakresie ustalonych na poziomie krajowym wkładów;

15. wzywa Komisję Ursuli von der Leyen, by wzięła pod uwagę wnioski poprzedniej Komisji, która odmówiła zwiększenia celu UE w zakresie redukcji emisji na 2030 r., i by ponownie rozważyła swoje stanowisko, i obawia się, że to znaczne zwiększenie celu będzie opierać się na mało wiarygodnych dowodach i doprowadzi do poważnych problemów gospodarczych i społecznych w wielu regionach, narażając przedsiębiorstwa unijne na konkurencję ze strony regionów o dużo niższych standardach środowiskowych;

16. uważa, że plan zwiększenia celu UE w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych do co najmniej 50 %, a nawet do 55 % będzie wymagał niespotykanych dotąd nakładów finansowych i zmian w modelach gospodarczych, na których skorzystają państwa członkowskie o wyższych dochodach, najpewniej kosztem uboższych państw członkowskich, wciąż w dużym stopniu zależnych od finansowania w ramach polityki spójności;

17. popiera założenia i cele porozumienia paryskiego, w tym osiągnięcie neutralności klimatycznej w drugiej połowie tego stulecia; jest zdania, że wszystkie strony porozumienia paryskiego powinny dążyć do jak najszybszego osiągnięcia tego celu;

18. podkreśla swoje obawy związane z faktem, że Komisja zobowiązała się już osiągnąć neutralność klimatyczną do 2050 r. bez przeprowadzenia kompleksowej oceny skutków czy przygotowania szczegółowego planu finansowania (wraz z przepisami dotyczącymi sprawiedliwej transformacji) i nie czekając, aż Rada Europejska odegra swoją rolę w wyznaczaniu długoterminowego kierunku politycznego zgodnie z postanowieniami art. 15 TUE;

19. uważa, że UE może osiągnąć długoterminowe cele takie jak neutralność klimatyczna tylko wtedy, gdy działać będzie w oparciu o konsensus; jest zatem zdania, że należy uwzględnić obawy wszystkich państw członkowskich, jak również ich regionów, władz lokalnych, przedsiębiorstw i społeczeństwa obywatelskiego;

20. odnotowuje, że Komisja zamierza zaproponować mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji dwutlenku węgla; podkreśla, że to narzędzie to tylko jedna z wielu potencjalnych strategii politycznych, które można zastosować, by rozwiązać problem ucieczki emisji, i że jego wpływ należy poddać gruntownej ocenie; zwraca zatem uwagę, że propozycja transgranicznego podatku od emisji dwutlenku węgla, którą należy traktować jako ostateczność, jeśli porozumienie międzynarodowe okaże się niemożliwe, powinna w pełni przestrzegać zasad WTO i opierać się na gruntownej ocenie skutków i innych opcji politycznych z uwzględnieniem wpływu na potencjalnie zainteresowane sektory i produkty oraz konkurencyjność UE, a także szerszych implikacji i konsekwencji dla handlu;

21. zauważa, że nawet jeśli UE osiągnie swój cel i przed 2050 r. stanie się pierwszym regionem neutralnym pod względem emisji dwutlenku węgla, będzie to miało jedynie marginalny wpływ na emisje w skali świata (około 9 %); sądzi, że w związku z tym także inne duże gospodarki muszą wypełnić swoje zobowiązania wynikające z porozumienia paryskiego, aby w drugiej połowie tego stulecia można było osiągnąć neutralność klimatyczną; uważa, że UE powinna postawić na dobre stanowienie prawa w dążeniu do realizacji swoich zobowiązań w ramach porozumienia paryskiego i wykorzystać swoje wpływy dyplomatyczne do zacieśnienia współpracy z państwami trzecimi, a tym samym zwiększenia poziomu ambicji w skali świata;

Dostarczanie czystej, taniej i bezpiecznej energii

22. podkreśla, że osiągnięcie celów klimatycznych i energetycznych na lata 2030 i 2050 nie może podważać prawa każdego państwa członkowskiego do określania swojego koszyka energetycznego i powinno być zgodne z zasadą neutralności technologicznej;

23. uważa, że energia jądrowa może odgrywać rolę w realizacji celów klimatycznych, ponieważ nie emituje gazów cieplarnianych, a także zapewnić znaczny udział produkcji energii elektrycznej w Europie; uważa jednak, że ze względu na odpady, jakie wytwarza, energia ta wymaga średnio– i długoterminowej strategii uwzględniającej postęp technologiczny (laser, synteza jądrowa itp.) w celu poprawy zrównoważonego charakteru całego sektora; wzywa w związku z tym Komisję, by przygotowując prawo wtórne w ramach ułatwiania zrównoważonych inwestycji, uwzględniła niezbędną rolę, jaką odgrywa energia jądrowa jako rozwiązanie niskoemisyjne;

24. podkreśla, że gaz ziemny musi również stać się istotnym źródłem energii, jeżeli UE ma osiągnąć swoje ambitne cele klimatyczne; przypomina o jego ważnej roli jako „paliwa pomostowego”, ponieważ znacznie zmniejsza emisję cząstek stałych i CO2 oraz stanowi element umożliwiający wprowadzenie na szeroką skalę odnawialnych źródeł energii na znacznie dłuższy okres po 2030 r; jest zaniepokojony decyzją Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) o zaprzestaniu finansowania projektów dotyczących gazu ziemnego bez nieobniżonej emisji;

25. wyraża poparcie dla czwartej listy projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, która zawiera szereg istotnych projektów gazowych w celu rozwoju dobrze połączonej i odpornej na sytuacje kryzysowe sieci gazowej dla UE i jej sąsiadów;

26. podkreśla, że według Międzynarodowej Agencji Energetycznej ograniczenie emisji metanu z sektora gazowego jest jedną z pięciu głównych globalnych możliwości zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu osiągnięcia ambitnego celu 2 ºC oraz że połowy tych emisji można by uniknąć lub zmniejszyć przy zerowych kosztach netto; przypomina, że sektor gazowy poczynił znaczne postępy w ograniczaniu emisji metanu w Europie, przy czym emisje metanu spadły o 61 % w porównaniu z poziomem z 1990 r., podczas gdy zużycie gazu wzrosło o 25 %;

27. z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji dotyczący przygotowania wytycznych mających pomóc państwom członkowskim w rozwiązaniu kwestii ubóstwa energetycznego, poważnego problemu występującego w całej UE, który jest szczególnie powszechny we wschodnich i południowych państwach członkowskich; zwraca uwagę na fakt, że istnieją różne przyczyny ubóstwa energetycznego, które różnią się w poszczególnych krajach UE, takie jak ceny energii, spadek dochodów gospodarstw domowych i nieefektywne energetycznie domy, oraz że opinie ekspertów znacznie różnią się od siebie pod względem sposobów rozwiązania tego problemu; przypomina, że według szacunków, aby rozwiązać problem braku efektywności energetycznej w samych gospodarstwach domowych o niskich dochodach, potrzebne byłyby inwestycje w wysokości od 55 do 110 mld EUR;

28. podkreśla, że bezpłatne przydziały uprawnień muszą być nadal przyznawane programom ciepłowniczym w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS), ponieważ oferują one obywatelom przystępne cenowo ogrzewanie, zmniejszają zanieczyszczenia pochodzące z mniej wydajnych źródeł ciepła i produkują energię w sposób efektywny dzięki kogeneracji;

Zmobilizowanie sektora przemysłu na rzecz czystej gospodarki o obiegu zamkniętym

29. zauważa, że w niektórych gałęziach przemysłu emisje gazów cieplarnianych stanowią nieuniknioną część procesu produkcyjnego i że obecnie nie istnieją komercyjnie opłacalne technologie zeroemisyjne; podkreśla, że energochłonne gałęzie przemysłu stanowią zasadniczy element gospodarki UE i zapewniają ponad 6 mln bezpośrednich miejsc pracy oraz są odpowiedzialne za wiele łańcuchów wartości;

30. w związku z tym wzywa do opracowania nowej i zintegrowanej unijnej strategii przemysłowej dla energochłonnych gałęzi przemysłu w celu zakończenia procesu przejścia na gospodarkę niskoemisyjną w UE; przypomina o roli, jaką polityka publiczna odegra w pobudzaniu innowacji przemysłowych poprzez modernizację i racjonalizację, co ma prowadzić do zmniejszenia kosztów kapitałowych projektów niskoemisyjnych i tworzenia nowych produktów niskoemisyjnych; zgadza się z Komisją, że energochłonne gałęzie przemysłu, takie jak produkcja stali, są niezastąpione, i wzywa ją do przyjęcia spójnego podejścia strategicznego do zarządzania nimi w celu zapewnienia wzrostu gospodarczego i zatrudnienia w całym sektorze;

31. wzywa Komisję do jak najszybszego przedstawienia wniosku opartego na zaproponowanym przez Europejską Agencję Chemikaliów ograniczeniu celowego stosowania mikroplastików w produktach wprowadzanych do obrotu w UE w celu uniknięcia lub ograniczenia ich uwalniania do środowiska;

32. uważa, że ułatwienie i zachęcanie do naprawy produktów mogłoby być korzystne zarówno w celu wydłużenia okresu eksploatacji produktów, jak i rozwoju rynków wtórnych w zakresie naprawy produktów i dostaw części zamiennych; odnotowuje pozytywne wysiłki poczynione ostatnio w sektorze motoryzacyjnym w celu wsparcia prężnego sektora niezależnych napraw i uważa, że model ten mógłby zostać powielony w sektorach, w których produkty nadają się do naprawy;

33. uważa, że gospodarka o obiegu zamkniętym ma zasadnicze znaczenie dla powodzenia polityki klimatycznej ze względu na wysoką emisję gazów cieplarnianych wynikającą ze zużycia materiałów na różnych etapach łańcucha wartości gospodarki linearnej (np. wydobycie, produkcja, transport, wykorzystanie i utylizacja materiałów); w związku z tym wyraża zadowolenie, że Komisja przedstawi nowy plan działania, w tym inicjatywę na rzecz zrównoważonych produktów, ze szczególnym uwzględnieniem sektorów intensywnie wykorzystujących zasoby, takich jak przemysł włókienniczy, budowlany, elektroniczny i tworzyw sztucznych; oczekuje, że ten plan działania będzie miał zasadnicze znaczenie dla rozwoju nowych strategii politycznych promujących w całym łańcuchu wartości modele produkcji i konsumpcji o obiegu zamkniętym;

34. uważa, że celowe postarzanie produktów jest bardzo niekorzystne dla konsumentów i stoi w sprzeczności z ich oczekiwaniami dotyczącymi dłuższej żywotności i większej wydajności produktów; przypomina, że trwałość produktów i okresy wsparcia, w tym w przypadku towarów cyfrowych, zostały szczegółowo omówione w niedawno przyjętych przepisach dotyczących ochrony konsumentów; zwraca się do Komisji o dokonanie oceny skutków tych nowych środków oraz o zaproponowanie dalszych zobowiązań, jeżeli okaże się to konieczne;

35. podkreśla, że nowe modele biznesowe pojawiające się w gospodarce współpracy mają potencjał do wspierania bardziej ekologicznych wyborów gospodarczych, w tym łączenia osób z produktami, które mogą wynajmować lub którymi mogą się dzielić z innymi, co oznacza, że nie muszą już kupować własnych produktów; ponadto uważa, że rozwój usług cyfrowych spowodował, że konsumenci są bardziej wymagający, w tym w odniesieniu do wpływu na środowisko; uważa, że należy zachęcać do świadczenia takich usług i eliminować krajowe przeszkody regulacyjne, aby umożliwić ich świadczenie we wszystkich państwach członkowskich;

36. podkreśla ewentualne pozytywne korzyści płynące z elektronicznego oznakowania, które może umożliwić łatwy i prosty dostęp do informacji regulacyjnych, w tym zgodność z obowiązującymi wymogami lub normami dotyczącymi produktów, szczegółów dotyczących składu, jak również dostęp do wytycznych dotyczących naprawy i wycofania z eksploatacji, oraz wzywa Komisję do wprowadzenia elektronicznego oznakowania odpowiednich produktów, w tym produktów regulowanych; uważa, że można osiągnąć oszczędności poprzez wyeliminowanie konieczności korzystania z papierowych instrukcji użytkowania i innej powiązanej dokumentacji, która obecnie dołączana jest do produktów;

37. uważa, że rozporządzenie w sprawie wyrobów budowlanych przyczyniło się do rozwoju wspólnego rynku wyrobów budowlanych w UE, ale nadal występują trudności; zauważa, że opóźnienia i niepowodzenia w procesie normalizacji utrudniły wdrożenie zharmonizowanych wymogów i wzywa Komisję do zajęcia się tym problemem przed wdrożeniem dalszych działań; podkreśla, że rozporządzenie w sprawie wyrobów budowlanych, jeśli będzie skutecznie wdrażane, może wspierać dokonywanie bardziej zrównoważonych wyborów; przypomina, że wbrew prognozom rozporządzenie w sprawie wyrobów budowlanych zwiększyło koszty przestrzegania przepisów, a przestrzeganie przepisów było szczególnie trudne dla małych przedsiębiorstw i mikroprzedsiębiorstw; wzywa Komisję do uwzględnienia trudności we wdrażaniu podczas rozważania ewentualnego bardziej dogłębnego przeglądu rozporządzenia w sprawie wyrobów budowlanych i wynikających z niego zobowiązań;

Przyspieszenie przejścia na zrównoważoną i inteligentną mobilność

38. wyraża zaniepokojenie, że niedawno osiągnięte tymczasowe porozumienie w sprawie pakietu dotyczącego mobilności I, a zwłaszcza wymóg powrotu pojazdów ciężarowych do państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa co osiem tygodni, jest sprzeczne zarówno z celem pierwotnych wniosków legislacyjnych Komisji dotyczących ograniczenia negatywnych skutków dla środowiska naturalnego, jak i z celami klimatycznymi UE określonymi przez Komisję w nowym Europejskim Zielonym Ładzie, w tym z celem polegającym na osiągnięciu przez UE neutralności klimatycznej do 2050 r., ponieważ wymóg ten spowodowałby znaczny wzrost liczby pustych przejazdów samochodów ciężarowych po drogach UE, co doprowadziłoby, wraz z ograniczeniami nałożonymi na przewozy kabotażowe, do znacznego wzrostu emisji CO2, zanieczyszczenia i zatorów spowodowanych przez sektor transportu; przypomina, że wymóg powrotu pojazdu ciężarowego nie stanowił elementu wniosków Komisji i nie był przedmiotem oceny skutków, dlatego też wzywa Komisję do podjęcia natychmiastowych działań, w tym pełnej oceny skutków, w celu usunięcia tego wymogu, tak aby rozwiązać te niespójności i sprzeczności we wszystkich odpowiednich przepisach i strategiach politycznych UE;

39. wyraża zastrzeżenia wobec uniwersalnego podejścia w odniesieniu do opłat drogowych od pojazdów ciężarowych („dyrektywa w sprawie euro-winiety”) oraz ambicji rozszerzenia zakresu stosowania wspomnianej dyrektywy w kierunku zapewnienia większej spójności opłat za przejazd w sektorze transportu drogowego i nalega, by państwa członkowskie zachowały prawo do dostosowania swojej polityki w zakresie pobierania opłat drogowych oraz możliwość dalszego stosowania winiet czasowych;

40. podkreśla znaczenie zwiększonego udziału niskoemisyjnych środków transportu, takich jak żegluga śródlądowa, transport morski i kolej, oraz podkreśla konieczność zwiększenia przepustowości kolei i śródlądowych dróg wodnych oraz zapewnienia odpowiedniego dostępu na ostatnim odcinku i odpowiednich połączeń kolejowych z wzajemnie powiązaną infrastrukturą kolejową w terminalach żeglugi śródlądowej, a także z węzłami transportowymi na obszarach portowych; podkreśla, że transport kombinowany musi stać się skutecznym i funkcjonalnym narzędziem europejskiego jednolitego rynku transportu towarowego, wspierającym multimodalne przewozy towarowe;

41. sprzeciwia się próbom rozszerzenia EU ETS na transport drogowy, ponieważ w sektorze tym obowiązują już normy w zakresie ograniczania emisji gazów cieplarnianych, a włączenie go do EU ETS może prowadzić do nadmiernych, uciążliwych regulacji i potencjalnie dużego obciążenia finansowego dla konsumentów;

42. wyraża zaniepokojenie planami Komisji dotyczącymi ponownej oceny zwolnienia od podatku w odniesieniu do paliwa lotniczego, co może być sprzeczne z warunkami art. 24 Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r. (konwencji chicagowskiej), która ustanowiła ramy prawne dla międzynarodowego lotnictwa cywilnego; zauważa, że zwolnienie linii lotniczych z krajowych podatków i opłat celnych od szeregu towarów związanych z lotnictwem, w tym części, zapasów i paliwa, stanowi standardowy element dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między poszczególnymi krajami; podkreśla, że bez globalnego porozumienia w sprawie opodatkowania paliwa lotniczego bardzo prawdopodobne jest, że działania mające na celu nałożenie podatków na loty międzynarodowe (zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym) zachęcałyby do „tankeringu” (tankowanie paliwa na zapas), w ramach którego przewoźnicy tankowaliby jak najpełniej swoje samoloty za każdym razem, gdy wylądują poza UE, aby uniknąć płacenia podatku; uważa, że jeżeli zostanie wprowadzony podatek od paliwa lotniczego, powinien on być stosowany na całym świecie i odzwierciedlać wielkość i efektywność paliwową samolotu;

„Od pola do stołu” – stworzenie sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego środowisku systemu żywnościowego

43. podkreśla istotny wkład unijnego sektora rolnego w bezpieczeństwo żywnościowe, utrzymanie obszarów wiejskich UE i dbałość o środowisko naturalne; podkreśla, że w nowej wspólnej polityce rolnej oraz w strategii „od pola do stołu” należy zapewnić zrównoważony rozwój gospodarczy, ekologiczny i społeczny, przy czym modernizacja oraz dostęp do badań i innowacji powinny stanowić cel przekrojowy; podkreśla potrzebę podejścia oddolnego, angażującego rolników wszystkich pokoleń, ze szczególnym uwzględnieniem młodych rolników, odpowiednich rekompensat finansowych i zachęt dla rozwiązań korzystnych dla obu stron, z uwzględnieniem warunków lokalnych;

44. wzywa Komisję do zapewnienia unijnym rolnikom dostępu do najlepszych dostępnych narzędzi, takich jak nowe techniki hodowli roślin i rolnictwo precyzyjne; wyraża zaniepokojenie przedłużającym się tempem udostępniania narzędzi i wzywa Komisję do priorytetowego potraktowania oceny nowych technik i produktów, wspieranej przez doradztwo naukowe, oraz do uaktualniania w razie potrzeby przepisów w celu zapewnienia dostępu do nich rolnikom;

45. wzywa do zapewnienia równych warunków działania dla sektora rolnego i apeluje do Komisji o staranną ocenę spójności wniosków w ramach Europejskiego Zielonego Ładu z polityką handlową, w celu zapewnienia, że rentowność europejskiego sektora rolnego nie jest osłabiona przez nieuczciwą konkurencję wynikającą z nierównych standardów produkcji;

46. podkreśla, że wszystkie szczeble łańcucha żywnościowego, a także konsumenci, powinni przyczyniać się do tworzenia zrównoważonych systemów żywnościowych poprzez ograniczanie marnotrawstwa i optymalizację ilości produktów wykorzystywanych jako żywność i pasza; wzywa Komisję do kontynuowania wysiłków na rzecz poprawy pozycji negocjacyjnej producentów surowców, aby zapewnić możliwość odzyskania dodatkowych kosztów związanych z inicjatywami na rzecz zrównoważonego rozwoju po wprowadzeniu produktów na rynek;

47. podkreśla, że arbitralne ograniczenie stosowania środków ochrony roślin nie przynosi żadnych korzyści dla zdrowia zapylaczy ani dla sektora rolniczego; zauważa, że zgodnie z dyrektywą w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów (Dyrektywa 2009/128/WE) państwa członkowskie wprowadziły już w swoich krajowych planach działania pilotażowe cele redukcji emisji i zrezygnowały z nich (np. Dania), ponieważ podejście to nie odzwierciedla złożoności kontroli szkodników i chorób w różnych warunkach lokalnych przy zastosowaniu integrowanej ochrony roślin;

48. podkreśla znaczenie naukowego podejścia przy udzielaniu zezwoleń na stosowanie substancji czynnych, przejrzystości i skutecznego informowania o ryzyku w celu zapewnienia akceptowalności decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem oraz zaufania konsumentów;

49. wzywa Komisję, aby udoskonaliła swoją komunikację zewnętrzną w celu informowania społeczeństwa w odpowiedni i łatwy do zrozumienia sposób o potrzebie stosowania środków ochrony roślin w produkcji bezpiecznej i przystępnej cenowo żywności oraz o każdym udowodnionym wpływie tych środków na zdrowie ludzi i środowisko; zauważa, że informacje te powinny zawierać wyjaśnienie różnicy między zagrożeniem a ryzykiem oraz wyjaśnienie akceptowalnego ryzyka i ustalonych bezpiecznych zastosowań, a także powinny ujmować zagrożenie i ryzyko związane ze stosowaniem środków ochrony roślin w kontekście innych produktów chemii gospodarczej i substancji stosowanych w gospodarstwie domowym; zaleca, by informacje te były łatwo dostępne i informowały użytkowników o możliwych środkach ograniczających ryzyko;

50. podkreśla, że zrównoważona żywność pochodzenia morskiego może przyczynić się do realizacji strategii „od pola do stołu” dotyczącej zrównoważonej żywności; wzywa do przyjęcia podejścia zakładającego zerową tolerancję dla nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów; podkreśla, że należy usprawnić procedurę kontroli i zapewnić większą zgodność przywożonych produktów rybołówstwa i akwakultury z ustawodawstwem UE;

Zachowanie i odtworzenie ekosystemów i różnorodności biologicznej

51. zauważa z zaniepokojeniem, że jak wskazano w sprawozdaniu IPBES oceniającym różnorodność biologiczną i usługi ekosystemowe na świecie, stan przyrody na całym świecie pogarsza się w nigdy dotychczas nieobserwowanym tempie, a tempo wymierania przyspiesza, w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zamiar przedstawienia przez Komisję do marca 2020 r. ambitnej strategii na rzecz różnorodności biologicznej, w następstwie której w 2021 r. zostaną podjęte konkretne działania; strategia ta określi stanowisko, jakie przyjmie UE z myślą o odegraniu wiodącej roli na 15. Konferencji Stron Konwencji o różnorodności biologicznej (CBD COP15), która odbędzie się w październiku 2020 r. w Kunmingu w Chinach, z globalnymi celami w zakresie ochrony różnorodności biologicznej i nowymi wymiernymi celami dotyczącymi zajęcia się głównymi przyczynami utraty różnorodności biologicznej w UE;

52. odnotowuje, że zanieczyszczenie środowiska, rozwój obszarów miejskich, uszczelnianie gleby i niszczenie siedlisk stanowią główne przyczyny zanikania różnorodności biologicznej; przypomina, że z przeprowadzonej przez IPBES oceny różnorodności biologicznej i usług ekosystemowych na świecie wynika, że od 1992 r. powierzchnia obszarów miejskich podwoiła się; wzywa Komisję, aby przeprowadziła ocenę roli obszarów miejskich i miast w ochronie różnorodności biologicznej, którą to ocenę będzie można wykorzystać w programach takich jak agenda miejska dla UE, aby pomóc w opracowaniu strategii politycznych na rzecz ochrony różnorodności biologicznej;

53. wzywa Komisję, aby zaproponowała kompleksowy zestaw środków opartych na wymogach w zakresie należytej staranności i mających na celu ograniczenie śladu gruntowego wywieranego przez unijną konsumpcję, w tym przepisy, które zapewnią zrównoważone i niepowodujące wylesiania łańcuchy dostaw produktów wprowadzanych na rynek UE, a także plan działania dotyczący oleju palmowego;

54. podkreśla, że usługi świadczone przez sektor leśnictwa i system rolno-leśny, które są korzystne dla klimatu i różnorodności biologicznej, należą do kompetencji państw członkowskich; podkreśla, że należy wykorzystywać wiedzę fachową właścicieli lasów w promowaniu zrównoważonego zarządzania surowcami i ich efektywnego wykorzystywania;

55. wspiera rozwój niebieskiej gospodarki, gdyż przyczynia się ona do ogólnego wzrostu gospodarczego, zwłaszcza w regionach przybrzeżnych i na wyspach;

56. podkreśla, że ważne jest, aby wykorzystać część dostępnych środków finansowych na łagodzenie skutków nierównowagi hydrologicznej, aktywności sejsmicznej, erozji obszarów przybrzeżnych i stabilności linii brzegowej oraz na zmniejszenie zagrożeń związanych z tymi zjawiskami, których występowanie w ciągu ostatnich dwudziestu lat stało się coraz częstsze;

Zerowy poziom emisji zanieczyszczeń na rzecz nietoksycznego środowiska

57. oczekuje na wyniki przeprowadzonej przez Komisję oceny adekwatności w odniesieniu do substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, która przyczyni się do szerszej oceny tego, czy ustawodawstwo UE w zakresie chemikaliów spełnia cel ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska przez zminimalizowanie narażenia na działanie tych substancji; zauważa, że chociaż kryteria identyfikacji substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego zostały już ustanowione na mocy przepisów dotyczących środków ochrony roślin i produktów biobójczych, należy zachować ostrożność przy opracowywaniu i stosowaniu zharmonizowanych kryteriów w innych dziedzinach, ponieważ muszą one obejmować przepisy zabraniające stosowania substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, przepisy, które zezwalają na ich stosowanie pod warunkiem spełnienia rygorystycznych wymogów i przepisy, które nie odnoszą się bezpośrednio do substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego, lecz regulują je na podstawie ogólnych przepisów;

58. podkreśla, że przejście na gospodarkę o obiegu zamkniętym będzie wymagało, tam gdzie jest to możliwe, stopniowego wycofywania substancji potencjalnie niebezpiecznych, aby zapewnić rozwój nietoksycznych cyklów materiałowych, które ułatwią recykling i będą miały zasadnicze znaczenie dla utworzenia funkcjonującego rynku surowców wtórnych;

59. pilnie wzywa Komisję, aby wykorzystała strategiczne podejście do zagrożeń stwarzanych przez produkty lecznicze zgodnie z ramową dyrektywą wodną oraz aby przygotowała wniosek ustawodawczy w sprawie przeciwdziałania przedostawaniu się produktów leczniczych do środowiska, zarówno w wyniku procesu produkcji, jak i stosowania i unieszkodliwiania leków;

Finansowanie Europejskiego Zielonego Ładu i zapewnienie sprawiedliwej transformacji

60. wyraża nadzieję, że środki budżetowe na kolejny okres programowania będą proporcjonalne do planów przedstawionych w Europejskim Zielonym Ładzie; potwierdza, że należy nadal wyraźnie skupić się na europejskiej wartości dodanej jako zasadzie przewodniej; sprzeciwia się cięciom środków na politykę spójności, które osłabią główny instrument inwestycyjny UE na rzecz finansowania miejsc pracy i wzrostu, tworzenia konwergencji terytorialnej i przyspieszania rozwoju na szczeblu regionalnym;

61. podkreśla, że należy określić jaśniejsze cele i skoncentrować się na mniejszej liczbie wskaźników skuteczności działania zapewniających wyższą jakość, dzięki którym możliwe będzie określenie i śledzenie wydatków związanych z działaniami w dziedzinie klimatu i ograniczania utraty różnorodności biologicznej;

62. wyraża zaniepokojenie, że źródła dochodów, jakie zaproponowano, aby wpływy do budżetu UE stały się bardziej ekologiczne, mogą prowadzić do zakłóceń równowagi; popiera obecny system wkładów krajowych i podkreśla, że wkład oparty na dochodzie narodowym brutto (DNB) jest najbardziej sprawiedliwym zasobem własnym, ponieważ opiera się na zdolności ekonomicznej każdego państwa członkowskiego; powtarza, że przepisy podatkowe leżą w zakresie suwerennych kompetencji państw członkowskich;

63. uznaje kluczową rolę instytucji finansowych EU w promowaniu przechodzenia na zieloną gospodarkę; odnotowuje w tej kwestii, że EBI podwoił swój cel klimatyczny na 2025 r. z 25 % do 50 %; ponownie wyraża jednak ubolewanie, że w nowej polityce inwestycyjnej EBI ograniczono wsparcie dla gazu, który pozostaje głównym źródłem energii dla państw członkowskich uzależnionych od paliw kopalnych;

64. apeluje do Komisji, aby starannie oceniła wszelkie ewentualne słabe strony sprzyjania dokonywaniu selektywnych inwestycji, w tym przepisów rozluźniających wymogi kapitałowe w celu przydzielenia większej ilości środków na rzecz zielonych aktywów; wzywa Komisję, aby przyjęła bardziej usystematyzowane i spójne podejście na rzecz ograniczania ryzyka związanego z aktywami osieroconymi;

65. przypomina, że należy zapewnić odpowiednie wsparcie finansowe dla dotkniętych regionów górniczych i wysokoemisyjnych przechodzących transformację energetyczną; podkreśla, że nie wszystkie regiony mają taką samą pozycję wyjściową w procesie przechodzenia na gospodarkę neutralną dla klimatu, że nie wszystkie regiony dysponują takimi samymi instrumentami i że nie we wszystkich regionach odczuwalne będą takie same skutki; podkreśla w związku z tym, że potrzebna jest transformacja, która uwzględnia specyfikę regionów, ludności i sektorów znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji; z zadowoleniem przyjmuje decyzję EBI o udzieleniu najuboższym państwom członkowskim pożyczki do 75 % wartości projektów związanych ze sprawiedliwą transformacją;

66. wzywa Komisję do zapewnienia, że nowy Fundusz na rzecz Sprawiedliwej Transformacji dysponuje dodatkowymi środkami poza tymi przeznaczonymi na fundusze polityki spójności; zauważa, że inwestycji na rzecz sprawiedliwej transformacji nie należy uwzględniać przy ocenie deficytów krajowych w ramach paktu stabilności i wzrostu, aby władze publiczne mogły raczej inwestować w usługi i infrastrukturę;

67. wzywa Komisję, aby zapewniła spójność transformacji z punktu widzenia gospodarczego, społecznego i terytorialnego oraz zwróciła szczególną uwagę na regiony znajdujące się w najtrudniejszej sytuacji, obszary dotknięte transformacją przemysłową (głównie regiony górnicze i obszary zależne od wysokoemisyjnych sektorów przemysłu, takich jak przemysł stalowy), obszary słabo zaludnione i obszary wrażliwe pod względem środowiskowym;

Wspieranie badań naukowych i pobudzanie innowacji

68. podkreśla rolę, jaką badania naukowe i innowacje muszą odgrywać w procesie przechodzenia na gospodarkę niskoemisyjną; podkreśla, że badania naukowe i innowacje, w tym badania pionierskie, mogą wspierać wszystkie sektory gospodarki oraz że wdrażanie nowych technologii, nawet jeśli nie są one bezpośrednio związane z wpływem na środowisko, może przynieść pozytywne skutki uboczne przyczyniające się do transformacji;

69. podkreśla, że strategie polityczne w zakresie badań naukowych i innowacji powinny rozszerzać dostęp do neutralnych dla klimatu dostaw energii i promować ich dostępność po cenach konkurencyjnych w skali światowej; podkreśla w związku z tym, że należy dokonać demonstracji na skalę przemysłową przełomowych technologii, w tym „czystej technologii węglowej ”, oraz stymulować rozwój i wprowadzać na rynek projekty w zakresie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla; zachęca Komisję i państwa członkowskie, aby wspierały szeroko zakrojone projekty pilotażowe, które mają na celu wykazanie rentowności czystej technologii w okresie od pięciu do dziesięciu lat, oraz aby wspierały ich wdrażanie na dużą skalę w późniejszym okresie;

70. podkreśla kluczową rolę programu „Horyzont Europa” jako czynnika sprzyjającego innowacjom i badaniom w UE oraz potencjał programu we wspomaganiu wprowadzania nowych technologii na rynek; uważa że właściwość tę należy pogłębiać i wykorzystywać w większym stopniu w celu wspierania przejścia na gospodarkę niskoemisyjną; wzywa Komisję, aby nawiązała jeszcze ściślejszą współpracę między publicznymi instytucjami badawczymi a podmiotami działającymi na rynku przemysłowym w celu dalszego napędzania praktycznego stosowania innowacyjnych technik i wspierania szybkiego wdrażania nowych technologii;

71. podkreśla, że potrzebna jest koordynacja między programem „Horyzont Europa” a innymi programami UE, aby uniknąć powielania działań; uważa również za istotne, by w ramach strategicznego planu programu „Horyzont Europa” istniał wysoki poziom wewnętrznej koordynacji i komplementarności działań obejmujących partnerstwa, misje oraz wspólnoty wiedzy i innowacji, tak aby czerpać korzyści płynące z współpracy i korzystać ze zwiększenia efektywności, jakie ona niesie;

72. przypomina, że w planie strategicznym programu „Horyzont Europa” należy skupić się na strategiach i technologiach niskoemisyjnych mających na celu ożywienie znajdujących się w okresie przejściowym obszarów, które są w dużym stopniu uzależnione od węgla i emitują dużo dwutlenku węgla;

73. zwraca uwagę na kluczową rolę funduszu innowacyjnego i funduszu na rzecz modernizacji w ramach EU ETS i wzywa do zwiększenia liczby przydzielonych im uprawnień, jeżeli są one dostępne;

„Nie szkodzić” – uwzględnianie kwestii zrównoważonego rozwoju we wszystkich obszarach polityki UE

74. uważa, że zamówienia publiczne mogą być ważną siłą napędową i odnotowuje, że Komisja rozważy sposoby ułatwienia ekologicznych zamówień publicznych; uważa, że kryteria zrównoważonego rozwoju mają do odegrania określoną rolę w procesie podejmowania decyzji w sprawie udzielenia zamówień publicznych, w szczególności jeżeli wspierają one efektywne wykorzystanie pieniędzy podatników w perspektywie długoterminowej;

75. zauważa, że oczekujący na przyjęcie wniosek Komisji dotyczący 8. programu działań w zakresie środowiska naturalnego powinien być dostosowany do Europejskiego Zielonego Ładu i ułatwić osiągnięcie celów zrównoważonego rozwoju w celu uzyskania wyników i zapewnienia przewidywalnych i skoordynowanych działań w odniesieniu do strategii politycznych UE w zakresie środowiska i zmiany klimatu;

76. przypomina, że zasada ostrożności odgrywa ważną rolę w opracowywaniu strategii politycznych UE; zauważa, że podejście Komisji do jej stosowania okazało się odpowiednie i w związku z tym uważa, że nie ma potrzeby wprowadzania zmian w celu zapewnienia zgodności środków w ramach Europejskiego Zielonego Ładu z tą zasadą;

UE w roli światowego lidera

77. zauważa, że aby osiągnąć cele porozumienia paryskiego, UE musi współpracować z innymi sygnatariuszami tego porozumienia, ponieważ sama nie będzie w stanie skutecznie stawić czoła wyzwaniom związanym z degradacją środowiska i zmianą klimatu; podkreśla, że UE, w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi, musi nawiązać współpracę z państwami trzecimi, zwłaszcza z gospodarkami G20, które wytwarzają około 80 % światowych emisji gazów cieplarnianych;

78. popiera wnioski w sprawie Zielonego programu działań dla Bałkanów Zachodnich; uważa, że program ten, w ramach szerszego procesu rozszerzenia, pomoże krajom ubiegającym się o członkostwo w stosowaniu unijnego dorobku prawnego w dziedzinie energii, klimatu, rolnictwa, transportu i środowiska;

79. podkreśla znaczenie wspólnej strategii Afryka–UE, zwłaszcza w świetle ogromnego potencjału tego kontynentu w zakresie ochrony różnorodności biologicznej i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych; jest zdania, że wszelkie strategie muszą być korzystne dla zdrowia i dobrostanu lokalnych społeczeństw;

80. nalega, aby kontynuować strategiczny dialog z Chinami, zwłaszcza w ramach przygotowań do tegorocznego szczytu UE-Chiny w Lipsku i do CBD COP15; podkreśla jednak szkodliwą rolę, jaką Chiny odegrały podczas negocjacji na konferencji COP25 w Madrycie, zwłaszcza w odniesieniu do przejrzystości zobowiązań w zakresie redukcji emisji wynikających z porozumienia paryskiego;

81. przyznaje, że globalne wyzwania w zakresie klimatu i środowiska mogą stać się źródłem konfliktów i prowadzić do braku bezpieczeństwa żywnościowego i przepływów migracyjnych i że zjawiska te mogą mieć również wpływ na UE i jej państwa członkowskie; uważa w związku z tym, że Europejski Zielony Ład powinien również obejmować wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa UE;

°

° °

82. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

 

 

Ostatnia aktualizacja: 14 stycznia 2020Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności