Procedura : 2019/2956(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0045/2020

Teksty złożone :

B9-0045/2020

Debaty :

Głosowanie :

PV 15/01/2020 - 10.5
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2020)0005

<Date>{10/01/2020}10.1.2020</Date>
<NoDocSe>B9-0045/2020</NoDocSe>
PDF 249kWORD 65k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu</Titre>

<DocRef>(2019/2956(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Iratxe García Pérez, Miriam Dalli</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

</RepeatBlock-By>

Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B9-0040/2020

B9-0045/2020

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu

(2019/2956(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 grudnia 2019 r. zatytułowany „Europejski Zielony Ład” (COM(2019)0640),

 uwzględniając Agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 i cele zrównoważonego rozwoju ONZ,

 uwzględniając Konwencję o różnorodności biologicznej (CBD),

 uwzględniając porozumienie przyjęte na 21. Konferencji Stron UNFCCC (COP21) dnia 12 grudnia 2015 r. w Paryżu (porozumienie paryskie),

 uwzględniając sprawozdanie specjalne Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) zatytułowane „Globalne ocieplenie o 1,5 °C”, jego 5. sprawozdanie oceniające oraz sprawozdanie podsumowujące, a także sprawozdanie specjalne dotyczące zmiany klimatu i gruntów oraz sprawozdanie specjalne dotyczące oceanów i kriosfery w zmieniającym się klimacie,

 uwzględniając sprawozdanie z globalnej oceny różnorodności biologicznej i funkcjonowania ekosystemów opublikowane dnia 31 maja 2019 r. przez Międzyrządową Platformę Naukowo-Polityczną w sprawie Różnorodności Biologicznej i Funkcjonowania Ekosystemów (IPBES),

 uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie alarmującej sytuacji klimatycznej i środowiskowej[1],

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

1. z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji w sprawie Europejskiego Zielonego Ładu i popiera jego cel, jakim jest przekształcenie UE w bardziej zrównoważoną gospodarkę i bardziej sprawiedliwe i dobrze prosperujące społeczeństwo, przy jednoczesnym jak najszybszym wycofaniu paliw kopalnych i osiągnięciu neutralności klimatycznej w Europie do 2050 r.;

2. zdecydowanie podkreśla, że Zielony Ład i jego model dla naszych społeczeństw powinny opierać się na trzech wzajemnie powiązanych i wzajemnie wzmacniających się filarach: zielonym filarze z myślą o osiągnięciu celów klimatycznych oraz o ochronie przyrody i zdrowym środowisku naturalnym; czerwonym filarze w celu zapewnienia silnego wymiaru społecznego w ramach Zielonego Ładu oraz filarze finansowym, w ramach którego należy zapewnić wystarczające środki finansowe na realizację tych celów;

3. podkreśla, że Europa pilnie potrzebuje nowego zrównoważonego modelu gospodarczego, który łączy postęp społeczny i środowiskowy, zmniejsza nierówności i poprawia dobrostan wszystkich, nie pozostawiając w tyle żadnego obywatela i żadnego obszaru geograficznego;

4. przypomina i potwierdza cele porozumienia paryskiego, CBD i cele zrównoważonego rozwoju oraz Europejski filar praw socjalnych; ponownie podkreśla, że Europejski Zielony Ład powinien zapewnić Europie drogę w kierunku długotrwałego zrównoważonego wzrostu gospodarczego, dobrobytu i dobrostanu, zapewniając rozwój naszej polityki środowiskowej, gospodarczej i społecznej w celu zapewnienia sprawiedliwej transformacji oraz utorowania drogi dla pozytywnej i trwałej zmiany społecznej, przemysłowej i gospodarczej, tworząc i utrzymując wysokiej jakości miejsca pracy, zmniejszając nierówności społeczne, ograniczając nierówności między państwami członkowskimi i różnice w poziomie rozwoju gospodarczego, a także usuwając dysproporcje geograficzne oraz dysproporcje między płciami i różnice między pokoleniami;

5. przypomina, że alarmująca sytuacja klimatyczna i środowiskowa jest jednym z największych wyzwań dla ludzkości oraz że wszystkie państwa i zainteresowane podmioty na całym świecie muszą zrobić wszystko co w ich mocy, aby stawić jej czoła; podkreśla rolę UE jako światowego lidera działań w dziedzinie klimatu, zwłaszcza w świetle wycofania się Stanów Zjednoczonych z porozumienia paryskiego, a także niepowodzenia negocjacji prowadzonych podczas konferencji ONZ w sprawie zmiany klimatu (COP25) w Madrycie;

6. powtarza, że cele zrównoważonego rozwoju muszą wytyczać kierunek tej transformacji, tak aby UE odeszła od modelu gospodarczego, który promuje odpady i wyczerpywanie się zasobów, i wspierała raczej taki model rozwoju społecznego, który jest zgodny ze zdrową planetą; w związku z tym podkreśla, że Europejski Zielony Ład musi napędzać nową rewolucję przemysłową łączącą silne prawa socjalne, integralność środowiskową, spójność regionalną, zrównoważony rozwój i przyszłościowe sektory przemysłu, które są konkurencyjne w skali światowej, z korzyścią dla wielu, a nie tylko dla niektórych;

7. ponownie podkreśla, że przejście do neutralnej dla klimatu gospodarki i zrównoważonego społeczeństwa musi odbywać się w powiązaniu z wdrażaniem Europejskiego filaru praw socjalnych w celu stworzenia Europy, w której spójność społeczna ma kluczowe znaczenie i w której płace, warunki pracy i prawa socjalne są lepsze, a nie pogarszają się, a także w której konkurujemy globalnie na podstawie wiedzy, zrównoważonego rozwoju i innowacji, a nie w oparciu o niższe płace, ograniczone prawa i bardziej niepewne warunki pracy; domaga się, aby wszystkie inicjatywy podejmowane w ramach Europejskiego Zielonego Ładu były w pełni zgodne z Europejskim filarem praw socjalnych, w oparciu o kompleksowe wskaźniki środowiskowe i społeczne;

Zwiększenie ambicji UE w dziedzinie klimatu na lata 2030 i 2050

8. wzywa do opracowania ambitnego europejskiego prawa o klimacie z prawnie wiążącym celem osiągnięcia zerowej emisji gazów cieplarnianych netto najpóźniej do 2050 r., przy czym cel pośredni na 2030 r. wynosiłby co najmniej 55 % i wyznaczono by również cel na 2040 r.; zwraca się do Komisji o przedstawienie wszystkich wymaganych wniosków ustawodawczych i nieustawodawczych w ciągu najbliższych dwóch lat, dzięki czemu wszystkie sektory przyczynią się do osiągnięcia celów w zakresie redukcji emisji; zwraca się do Rady o przyjęcie celu na 2030 r. zgodnie z porozumieniem paryskim do czerwca 2020 r.; oczekuje, że dyskusje na temat wszystkich otwartych kwestii dotyczących zbioru przepisów paryskich, w tym jego art. 6, zostaną sfinalizowane podczas COP26 w Glasgow;

9. uważa, że aby cele te wywarły znaczący wpływ na opłaty za emisję gazów cieplarnianych, należy odpowiednio zmienić unijny system handlu uprawnieniami do emisji (ETS), w szczególności przez zwiększenie współczynnika liniowego redukcji i ograniczenie przydziału bezpłatnych uprawnień, aby odzwierciedlić postęp techniczny;

10. uważa, że opodatkowanie również może odegrać rolę w osiąganiu nowych celów; w szczególności wzywa Komisję i Radę do dokonania przeglądu dyrektywy w sprawie opodatkowania energii[2] oraz do zniesienia zwolnień podatkowych dla paliw lotniczych i morskich; zwraca się do Komisji o zadbanie o to, by ten przegląd pozwolił uniknąć wszelkich pogłębiających się nierówności i dodatkowych kosztów dla najuboższych członków społeczeństwa;

11. ponownie podkreśla, że należy jak najszybciej dokonać przeglądu wszystkich odpowiednich instrumentów polityki w dziedzinie klimatu i dostosować je do większych ambicji klimatycznych UE w celu dodatkowego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych;

12. wzywa do szybkiego przyjęcia ambitnego i zgodnego z zasadami WTO mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 w celu wzmocnienia globalnych działań w dziedzinie klimatu i stworzenia równych warunków działania dla europejskiego przemysłu, przy jednoczesnym zapewnieniu podziału obciążeń między główne światowe gospodarki i uwzględnieniu wpływu takich środków na kraje rozwijające się; z zadowoleniem przyjmuje pogląd Komisji, że taki mechanizm byłby alternatywą dla środków dotyczących ucieczki emisji gazów cieplarnianych, stosowanych obecnie w ramach EU ETS; wzywa Komisję do zapewnienia spójności wszystkich mechanizmów ochrony przed ucieczką emisji w celu uniknięcia podwójnej, niewydajnej lub niewystarczającej ochrony;

13. wzywa do opracowania nowej, bardziej ambitnej strategii UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu, aby odpowiednio reagować na światowy kryzys klimatyczny; zwraca uwagę, że obecna strategia UE w zakresie przystosowania się do zmiany klimatu przyczyniła się do skoncentrowania uwagi decydentów na potrzebie przygotowania się na zagrożenia klimatyczne oraz przyczyniła się do dopilnowania, by polityka i budżet na szczeblu UE uwzględniały kwestie związane ze zmianą klimatu; przypomina jednak, że w UE i jej państwach członkowskich potrzebne są dalsze wysiłki na rzecz uodparniania na klimat, budowania odporności, zapobiegania i gotowości;

14. podkreśla, że Europejski Pakt na rzecz Klimatu musi skupiać obywateli, regiony, społeczności lokalne, społeczeństwo obywatelskie, związki zawodowe i przemysł jako podmioty zaangażowane w ruch na rzecz neutralności klimatycznej, w oparciu o rzeczywisty dialog i proces uczestnictwa, również na etapie opracowywania i wdrażania polityk, umożliwiający wypowiadanie się wszystkim zainteresowanym stronom, zarówno na szczeblu lokalnym, jak i regionalnym czy krajowym; uważa, że należy współpracować z zainteresowanymi stronami z sektorów energochłonnych i z odpowiednimi partnerami społecznymi, zwłaszcza z pracownikami, organizacjami pozarządowymi i środowiskiem akademickim, ustanawiając sektorowe pakty klimatyczne, które mogą przyczynić się do znalezienia zrównoważonych rozwiązań w procesie przechodzenia do gospodarki neutralnej pod względem emisji;

15. ponownie podkreśla, że zasadnicze znaczenie ma zapewnienie obywatelom UE rzeczywistego dostępu do wymiaru sprawiedliwości zagwarantowanego w konwencji z Aarhus poprzez umożliwienie obywatelom kwestionowania przed sądami UE legalności podejmowanych przez instytucje UE decyzji mających wpływ na środowisko; w związku z tym uważa, że należy dokonać przeglądu rozporządzenia w sprawie konwencji z Aarhus i zaradzić nieprzestrzeganiu konwencji przez UE;

Wzmocnienie społecznego wymiaru Zielonego Ładu

16. podkreśla, że Europejski Zielony Ład powinien aktywnie przyczyniać się do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju zgodnie z celami Unii Europejskiej, w tym celów zakładających dobrobyt obywateli, zrównoważony rozwój, równość kobiet i mężczyzn, a także solidarność międzypokoleniową; podkreśla, że Zielony Ład musi być porozumieniem z myślą o obywatelach, zapewniającym sprawiedliwą transformację, a także zrównoważone wykorzystanie i sprawiedliwy podział zasobów;

17. w tym kontekście wzywa do przyjęcia paktu na rzecz zrównoważonego rozwoju, stawiającego cele społeczne i środowiskowe na takim samym poziomie jak cele gospodarcze; uważa, że nowy pakt powinien uzupełniać pakt stabilności i wzrostu, co pozwoli rozstrzygnąć istotne sprzeczności dotyczące sprawiedliwości społecznej i ekologicznej;

18. podkreśla potrzebę zreformowania procesu europejskiego semestru i przekształcenia go w europejski semestr na rzecz zrównoważonego rozwoju, koordynujący politykę gospodarczą, społeczną i środowiskową w celu osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju; wskazuje, że reforma ta powinna traktować wskaźniki środowiskowe, społeczne i gospodarcze na równych zasadach;

19. zdaje sobie sprawę, że przejście na neutralność emisyjną spowoduje istotne zmiany w produkcji, konsumpcji i modelach pracy w Europie; wzywa w związku z tym do opracowania kompleksowego planu działania w celu wdrożenia zasad Europejskiego filaru praw socjalnych na szczeblu UE, obejmującego wdrożenie europejskiej gwarancji dla dzieci, godziwe płace zapewniające utrzymanie, wzmocnienie rokowań zbiorowych, inicjatywę na rzecz mieszkań w przystępnej cenie, rozwiązanie problemu ubóstwa energetycznego oraz przyjęcie dyrektywy w sprawie godnych warunków pracy, a także ram prawnych w zakresie cyfrowych praw pracowniczych, takich jak prawo do wylogowania się; jednocześnie wzywa państwa członkowskie do wdrożenia Europejskiego filaru praw socjalnych na szczeblu krajowym, aby zagwarantować równe szanse i dostęp do zatrudnienia, uczciwe warunki pracy, ochronę socjalną i włączenie społeczne w szybko zmieniającym się świecie;

20. wzywa do wprowadzenia obowiązkowej odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw w celu poprawy stabilności działań przedsiębiorstw; podkreśla potrzebę znacznego wzmocnienia demokracji w miejscu pracy w celu poprawy warunków pracy i zapewnienia odpowiedniego zaangażowania pracowników w procesy restrukturyzacji; podkreśla, że we wdrażanie Europejskiego Zielonego Ładu należy zaangażować partnerów społecznych i społeczeństwo obywatelskie, aby osiągnąć neutralność emisyjną w sprawiedliwy, sprzyjający włączeniu społecznemu i zrównoważony pod względem społecznym sposób;

Dostawa czystej, taniej i bezpiecznej energii

21. przypomina, że zasada „efektywność energetyczna przede wszystkim” ma zasadnicze znaczenie dla zmniejszenia zależności energetycznej UE i emisji z produkcji energii, a jednocześnie zapewnia lokalne miejsca pracy przy renowacjach zwiększających efektywność energetyczną i zmniejsza rachunki, jakie obywatele płacą za energię; wzywa do przeglądu dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej[3] i dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków[4] oraz do wzmocnienia ich wdrażania, ze szczególnym uwzględnieniem najsłabszych obywateli;

22. przypomina, że europejska strategia bezpieczeństwa energetycznego powinna być w pełni zgodna z celem osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r., przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw; wzywa Komisję do zajęcia się zagrożeniami związanymi z zakłóceniami w dostawach oraz do ograniczenia stosowania kosztownych paliw importowanych, narażenia na wstrząsy cenowe i systemowego wzrostu cen; ponadto wzywa Komisję do dostosowania strategii w celu uwzględnienia rosnącego zapotrzebowania na energię elektryczną wynikającego z działań na rzecz dekarbonizacji, takich jak elektryfikacja procesów przemysłowych i transportu, a także z rosnącego zużycia energii związanego z rozwojem internetu rzeczy;

23. podkreśla, że przyszły system energetyczny UE powinien opierać się na odnawialnych źródłach energii i że należy szybko wycofać paliwa kopalne, z uwzględnieniem różnic między państwami członkowskimi, począwszy od wycofania dopłat do paliw kopalnych do 2020 r.; podkreśla, że aby osiągnąć cele UE dotyczące klimatu i zrównoważonego rozwoju, wszystkie sektory muszą zwiększyć wykorzystanie energii ze źródeł odnawialnych;

24. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie się Komisji do zajęcia się problemem ubóstwa energetycznego poprzez opracowanie wytycznych dla państw członkowskich w 2020 r.; wzywa do podjęcia ukierunkowanych działań w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi oraz do wymiany najlepszych praktyk w celu zmniejszenia ubóstwa energetycznego przy jednoczesnym wspieraniu równego dostępu do narzędzi finansowania renowacji zwiększających efektywność energetyczną;

25. odnotowuje zamiar Komisji dotyczący zaproponowania nowej inicjatywy w zakresie renowacji i promowania serii renowacji budynków publicznych i prywatnych; z zadowoleniem przyjmuje w szczególności nacisk na renowację mieszkań socjalnych, aby wesprzeć gospodarstwa domowe dotknięte ubóstwem energetycznym, oraz na remonty szkół i szpitali; wzywa do zapewnienia równego dostępu do narzędzi finansowania renowacji zwiększających efektywność energetyczną;

26. wyraża zastrzeżenia co do ewentualnego włączenia emisji budynków do systemu EU ETS; podkreśla, że w żadnym wypadku potencjalne włączenie emisji budynków do systemu EU ETS nie powinno przenieść ciężaru dekarbonizacji na naszych obywateli;

27. wzywa Komisję do pilnego dokonania przeglądu ram regulacyjnych dotyczących infrastruktury energetycznej, w tym rozporządzenia TEN-E[5], w kontekście celu zakładającego osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2050 r.; podkreśla, że rozporządzenie TEN-E powinno zostać poddane przeglądowi przed sfinalizowaniem nowych WRF na lata 2021–2027; podkreśla znaczenie dokończenia tworzenia europejskiego rynku energii ze źródeł odnawialnych oraz zwiększenia efektywności dzięki wzmocnieniu wzajemnych powiązań;

Mobilizacja przemysłu na rzecz czystej gospodarki o obiegu zamkniętym

28. z zadowoleniem przyjmuje skupienie się Komisji na gospodarce o obiegu zamkniętym i oczekuje na nowy plan działania w sprawie gospodarki o obiegu zamkniętym; podkreśla potrzebę kompleksowego podejścia i działań mających na celu przekształcenie gospodarki europejskiej w prawdziwie zrównoważony i oparty na obiegu zamkniętym model, w którym obieg zamknięty obejmuje wszystkie polityki sektorowe;

29. zgadza się, że potrzebne są szybkie działania, w szczególności w sektorach wymagających największej ilości zasobów, w tym w sektorze wyrobów włókienniczych i budownictwa; wzywa do przedstawienia ambitnych wniosków mających na celu zwalczanie stosowania tworzyw sztucznych i mikrodrobin plastiku, w tym niezamierzonych mikrodrobin plastiku i opakowań z tworzyw sztucznych; popiera podejście do projektowania pod kątem obiegu zamkniętego i określanie minimalnych wymogów mających na celu zapobieganie wprowadzaniu na rynek UE produktów szkodliwych dla środowiska, ale podkreśla, że wymogi te muszą być solidne i zgodne z ambicjami UE w dziedzinie klimatu i ochrony środowiska; wzywa Komisję, aby zapewniła nietoksyczne cykle materiałowe przez intensyfikację wymiany substancji wzbudzających szczególnie duże obawy, ułatwianie obiegu zamkniętego i ograniczanie do minimum wpływu chemikaliów na zdrowie ludzi i środowisko;

30. podkreśla znaczenie przestrzegania hierarchii postępowania z odpadami; apeluje o ambitne cele w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów i ich ponownego użycia, w tym w zakresie zmniejszenia o połowę odpadów żywnościowych do 2030 r.; popiera wyrażony przez Komisję zamiar zaprzestania wywozu odpadów z UE;

31. z zadowoleniem przyjmuje zamiar przedstawienia nowego wniosku ustawodawczego w celu zapewnienia bezpiecznego, opartego na obiegu zamkniętym i zrównoważonego łańcucha wartości baterii dla wszystkich baterii; podkreśla potrzebę utworzenia w Europie silnego i zrównoważonego klastra baterii i magazynowania, biorąc pod uwagę, że magazynowanie energii może w dużym stopniu ograniczyć emisje w transporcie drogowym i morskim, a także w systemach elektrycznych i grzewczych; podkreśla, że wykorzystanie energii związanej z produkcją i użytkowaniem baterii powinno być zgodne z celami redukcji emisji CO2 oraz zwiększonego wykorzystania odnawialnych źródeł energii;

32. wzywa Komisję do ustanowienia ram prawnych służących pobudzeniu zrównoważonej konsumpcji, zwłaszcza w celu zwiększenia żywotności produktów, wprowadzenia przysługującego konsumentom prawa do naprawy i zakazania celowego skracania cyklu życia produktów; podkreśla również, że konsumenci powinni mieć dostęp do wiarygodnych i jasnych informacji na temat śladu środowiskowego i społecznego produktów;

33. wzywa Komisję, aby zaproponowała nową europejską strategię przemysłową na rzecz przemysłu neutralnego dla klimatu, która sprzyjałaby zarazem utrzymaniu i rozwijaniu międzynarodowej konkurencyjności oraz zapobiegałaby delokalizacji przemysłu europejskiego; podkreśla, że strategia ta powinna koncentrować się na rozwoju i tworzeniu łańcuchów wartości ekonomicznie opłacalnych i zrównoważonych produktów, procesów i modeli biznesowych, powinna pociągać za sobą prawdziwą transformację produkcji przemysłowej zmierzającą do osiągnięcia neutralności klimatycznej i obiegu zamkniętego oraz przyciągać inwestycje prywatne i publiczne;

34. uważa, że w strategii przemysłowej należy uwzględnić, zgodnie z propozycją, transformację ekologiczną i cyfrową, w tym zwrócić odpowiednią uwagę na transformację energetyczną i wpływ na siłę roboczą, a także przekwalifikowanie i podnoszenie kwalifikacji pracowników; wzywa Komisję do uważnego przyjrzenia się regionalnemu wymiarowi tej strategii i realizowanej dotychczas tzw. strategii inteligentnej specjalizacji; podkreśla, że strategia musi obejmować odnowiony i wzmocniony dialog społeczny, a pracownicy muszą w pełni uczestniczyć w opracowywaniu i definiowaniu strategii;

35. wzywa Komisję do wspierania i upowszechniania wiedzy na temat nowych zrównoważonych modeli biznesowych opartych na zmieniającym się podejściu do wynajmu i wspólnego korzystania z towarów i usług, a jednocześnie utrzymania ich przystępności i zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony konsumentów i pracowników; podkreśla potencjał zielonych i społecznych zamówień publicznych w procesie przechodzenia na zrównoważoną gospodarkę; wyraża w związku z tym zadowolenie, że Komisja zobowiązała się zaproponować kolejne przepisy i wytyczne dotyczące zielonych zamówień publicznych, ale podkreśla, że ważne jest również stosowanie w pełni kryteriów społecznych i kryteriów innowacyjności;

Przyspieszenie przejścia na zrównoważoną i inteligentną mobilność

36. uważa, że kluczową sprawą jest doprowadzenie do kompleksowego przejścia sektora transportu na zrównoważoną mobilność bezemisyjną, przy czym należy chronić prawa pracowników i ich warunki socjalne oraz zapewnić wszystkim mobilność po przystępnej cenie; podkreśla, że należy przestrzegać zasady „zanieczyszczający płaci”, zwłaszcza w takich działaniach jak pobieranie opłat drogowych;

37. wzywa Komisję do opracowania długoterminowej całościowej strategii transportu, aby umożliwić UE osiągnięcie celów klimatycznych i jednocześnie zapewnić dobrze funkcjonujący rynek wewnętrzny; podkreśla, że potrzebne są dodatkowe działania w celu rozwiązania problemu emisji z transportu, w szczególności w sektorze lotniczym i morskim; popiera w związku z tym zmniejszenie w EU ETS bezpłatnych uprawnień do emisji dla przedsiębiorstw lotniczych; apeluje również o szybkie objęcie sektora morskiego EU ETS, czemu powinny towarzyszyć ambitne wnioski w sprawie ekologizacji portów; podkreśla, że wszelkie działania lub brak działań na szczeblu globalnym nie powinny ograniczać zdolności UE do podejmowania własnych bardziej ambitnych działań; dostrzega, że zrównoważone paliwa lotnicze mogą przyczynić się do ograniczenia emisji pochodzących z lotnictwa, i wzywa do przyjęcia środków ustawodawczych wspierających wykorzystanie istniejących i przyszłych rozwiązań;

38. podkreśla również, że do transformacji, której nie może napędzać wyłącznie system rynkowy, muszą przyczyniać się też normy paliwowe; wzywa w związku z tym Komisję, aby zaproponowała inne środki, w tym poprawę jakości paliw w żegludze w wyniku wprowadzenia zakazu stosowania ciężkich olejów napędowych na wodach UE oraz zakazu zrzucania pozostałości ze skruberów na wodach otwartych;

39. zdecydowanie sprzeciwia się rozszerzeniu EU ETS na transport drogowy; uważa, że należy wzmocnić szczegółowe przepisy dotyczące norm emisji CO2 dla samochodów osobowych i dostawczych, podobnie jak norm emisji CO2 dla samochodów ciężarowych, które nie zostały wymienione w komunikacie Komisji; z zadowoleniem przyjmuje również zamiar dokonania przeglądu norm emisji zanieczyszczeń powietrza z pojazdów; podkreśla pilną potrzebę wprowadzenia rygorystycznych norm Euro 7 dla samochodów osobowych, samochodów dostawczych i pojazdów ciężkich, aby zmniejszyć wpływ zanieczyszczenia powietrza na zdrowie ludzi i środowisko;

40. wzywa Komisję, aby przedstawiła wiążące i możliwe do wyegzekwowania cele, które ułatwią elektryfikację transportu drogowego; podkreśla, że wszelkie inicjatywy służące zwiększeniu produkcji i wprowadzeniu zrównoważonych paliw alternatywnych nie powinny opierać się na korzystaniu z niezrównoważonych biopaliw i nie powinny przyczyniać się do uzależnienia od węgla;

41. podkreśla potrzebę pilnego przeglądu dyrektywy w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych[6] oraz potrzebę wyznaczenia wiążących celów dla państw członkowskich; uważa za kluczowe zapewnienie wystarczających inwestycji w rozwój odpowiedniej infrastruktury mobilności bezemisyjnej, w tym platform intermodalnych; podkreśla rolę instrumentu „Łącząc Europę” we wspieraniu przechodzenia na inteligentną, zrównoważoną i bezpieczną mobilność w UE;

42. wzywa Komisję do wzmożenia wysiłków służących poprawie połączalności europejskiej sieci kolejowej, w szczególności połączeń międzynarodowych, aby transport kolejowy stał się bardziej atrakcyjny w podróżach na średnie i duże odległości; apeluje ponadto o zwiększenie przepustowości kolei i śródlądowych dróg wodnych na potrzeby transportu towarowego;

„Od pola do stołu”: stworzenie sprawiedliwego, zdrowego i przyjaznego środowisku systemu żywnościowego

43. wzywa Komisję do wykorzystania strategii „od pola do stołu” do stworzenia prawdziwie długoterminowej wizji zrównoważonego i konkurencyjnego systemu żywnościowego w Europie, zdolnego zagwarantować dostęp do zdrowych, wysokiej jakości produktów dzięki wyznaczeniu rolnictwu wiążących celów w zakresie różnorodności biologicznej, klimatu, zanieczyszczenia powietrza, zanieczyszczenia wody, stosowania pestycydów i degradacji gleby, uwzględniającego kwestie zrównoważonego rozwoju związane z konsumpcją, zdrowiem i handlem oraz dbającego o wysoki poziom zdrowia i dobrostan zwierząt, a jednocześnie promującego stosowanie unijnych norm produkcji na zasadzie wzajemności przez wszystkich partnerów handlowych;

44. podkreśla ważną rolę europejskich rolników i rybaków w zarządzaniu przejściem na sprawiedliwy, zdrowy i przyjazny środowisku system żywnościowy, przy jednoczesnym zapewnieniu źródeł utrzymania i sprawiedliwego dochodu rolników i rybaków;

45. przypomina, że chociaż rolnictwo odpowiada za ok. 10 % emisji gazów cieplarnianych w UE, może ono pomóc Unii w ograniczeniu emisji dzięki dobremu gospodarowaniu glebami, systemom rolno-leśnym, ochronie różnorodności biologicznej i innym technikom gospodarowania gruntami; dostrzega, że rolnictwo światowe może doprowadzić do zmniejszenia do 2050 r. rocznych emisji o ok. 3,9 gigatony ekwiwalentu CO2, co stanowi ok. 8 % obecnych globalnych emisji gazów cieplarnianych;

46. podkreśla, że wspólna polityka rolna (WPR) i strategia „od pola do stołu” muszą zostać ustalone wspólnie na szczeblu europejskim, aby wzajemnie się uzupełniać i chronić właściwą równowagę między produkcją, zdrowiem konsumentów i środowiskiem, oraz że należy przeznaczyć na nie odpowiednie środki, aby wzmocnić pozycję rolników w łańcuchu dostaw produktów rolno-spożywczych;

47. opowiada się za zrównoważoną i skuteczną WPR, która aktywnie zachęca rolników do przysparzania korzyści środowiskowych i klimatycznych, w tym przez wzmocnione wspólne normy i obowiązkowe wymogi, w szczególności w odniesieniu do ekoprogramów, zapewniając rolnikom szeroki wachlarz narzędzi dostosowanych do konkretnych warunków naturalnych, aby efektywniej wykorzystywać podstawowe zasoby i czynniki produkcji żywności, poprawić różnorodność biologiczną i stan gleby, zwiększyć pochłanianie dwutlenku węgla, chronić wrażliwe siedliska, wnosić wkład w gospodarkę o obiegu zamkniętym, zmniejszyć ilość odpadów w cyklu produkcyjnym oraz znieść subsydia, które szkodzą klimatowi;

48. przypomina, że ograniczenie stosowania pestycydów jest jednym z priorytetowych celów zrównoważonego rolnictwa mających położyć kres powszechnemu zanieczyszczaniu żywności, gleby i zasobów wodnych oraz zahamować utratę różnorodności biologicznej, a także negatywne oddziaływanie na zdrowie ludzi; wzywa w związku z tym Komisję do wprowadzenia krótko-, średnio- i długoterminowego ogólnoeuropejskiego docelowego poziomu ograniczenia częstotliwości stosowania pestycydów;

49. podkreśla, że aby zapewnić bogatą w składniki odżywcze żywność o dostatecznie wysokiej jakości dla rosnącej liczby ludności, a także aby ograniczyć straty i marnotrawienie żywności, potrzebne są inwestycje w innowacje, inteligentne techniki rolnicze i agroekologiczne metody produkcji, takie jak wychwytywanie metanu z obornika oraz skuteczniejsze stosowanie nawozów, w celu stworzenia neutralnego pod względem emisji dwutlenku węgla systemu rolnego w UE;

50. podkreśla, że z 30 % budżetu Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR) na lata 2021–2027 przeznaczonego na działania w dziedzinie klimatu co najmniej 25 % należy wykorzystać na ochronę środowiska morskiego; dostrzega, że sektor rybołówstwa może przyczynić się do zdrowszego i przyjaznego dla klimatu sposobu odżywiania się; zdecydowanie podkreśla potrzebę dostosowania tego sektora do unijnych celów w zakresie środowiska, klimatu i zrównoważonego rozwoju, dzięki czemu zapewniona zostanie ochrona ekosystemów morskich i zrównoważony charakter zasobów rybnych; podkreśla, że ważne jest zapewnienie odpowiedniego wsparcia dla europejskich rybaków, aby pomóc im w przechodzeniu na zrównoważoną działalność połowową;

51. postuluje przegląd rozporządzenia w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności[7] w celu wprowadzenia ogólnounijnego systemu oznaczania wartości odżywczej z przodu opakowania, aby uniknąć rozdrobnienia jednolitego rynku i umieszczać na wszystkich produktach obiektywne, przejrzyste i przyjazne dla konsumenta informacje o wartości odżywczej w skrócie, z uwzględnieniem badań konsumenckich; apeluje o lepsze obowiązkowe oznaczanie kraju pochodzenia i jasne informacje dotyczące śladu środowiskowego żywności, aby umożliwić konsumentom wybór produktów bardziej przyjaznych środowisku; postuluje także metodę oznaczania produkcji; przypomina o znaczeniu przejrzystych i przyjaznych konsumentom oznaczeń bezpośrednio na etykietach żywności, uważa, że cyfrowe środki dostarczania informacji mogą uzupełniać informacje na etykiecie, ale nie mogą ich zastępować;

52. wzywa Komisję, aby nadal zajmowała się problemem podwójnych standardów jakości żywności na rynku wewnętrznym, aby zapewnić wszystkim Europejczykom dostęp do żywności o jednakowej jakości; podkreśla zasadniczą rolę edukacji i podnoszenia świadomości w promowaniu konsumpcji zdrowej i zrównoważonej żywności;

Zachowanie i odtworzenie ekosystemów i różnorodności biologicznej

53. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązania do przedstawienia nowej strategii ochrony różnorodności biologicznej na rok 2030 przed 15. Konferencją Stron Konwencji o różnorodności biologicznej; podkreśla, że UE powinna dążyć do osiągnięcia ambitnego porozumienia w sprawie ram różnorodności biologicznej na okres po roku 2020, zawierającego jasno wyznaczone cele i zadania; uważa za konieczne zatrzymanie i odwrócenie procesu utraty różnorodności biologicznej do 2030 r. zarówno w UE, jak i na świecie;

54. wyraża głębokie ubolewanie, że UE nie wywiązuje się z istniejących zobowiązań w zakresie różnorodności biologicznej określonych w celach z Aichi lub obecnej strategii ochrony różnorodności biologicznej; podkreśla, że unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na 2030 r. musi zawierać prawnie wiążące cele dla UE i jej państw członkowskich oraz że w parze z nią muszą iść wystarczające zasoby i instrumenty, aby zapewnić osiągnięcie tych celów i znaczne polepszenie stanu różnorodności biologicznej i środowiska naturalnego;

55. podkreśla, że należy zwiększyć powierzchnię obszarów chronionych oraz poprawić ich sieć połączeń i zarządzanie nimi na lądzie i na morzu; odnotowuje, że Komisja zamierza określić środki mające na celu poprawę i odbudowę zniszczonych ekosystemów oraz zaproponować plan odbudowy przyrody; zwraca uwagę, jak ważne jest objęcie takim planem wszystkich ekosystemów i wprowadzenie prawnie wiążących instrumentów i celów w zakresie odbudowy;

56. przypomina, że lasy są niezbędne dla naszej planety i różnorodności biologicznej; wyraża zadowolenie, że Komisja zamierza przygotować nową strategię leśną i przeciwdziałać globalnemu wylesianiu; wzywa do opracowania ambitnej nowej strategii leśnej i środków w zakresie zalesiania, które muszą opierać się na zasadach zrównoważonego rozwoju i oprócz łagodzenia zmiany klimatu muszą chronić i przywracać różnorodność biologiczną; podkreśla ponadto potrzebę wprowadzenia działań i środków mających na celu zapobieganie pożarom lasów;

57. podkreśla, że potrzebne są solidne środki regulacyjne podejmowane w oparciu o zasady należytej staranności po to, aby żadne produkty wprowadzane na rynek UE nie przyczyniały się na żadnym etapie łańcucha dostaw do wylesiania, utraty różnorodności biologicznej, degradacji środowiska lub naruszania praw człowieka; jest zdania, że działania UE przeciwko wylesianiu powinny objąć jego główne przyczyny, takie jak produkcja oleju palmowego, soi, wołowiny i kakao; zwraca się do Komisji o jak najszybsze wycofanie wykorzystywanych w UE biopaliw obarczonych wysokim ryzykiem ILUC;

58. podkreśla, że 8. program działań w zakresie środowiska musi odzwierciedlać ambitne dążenia przedstawione w Europejskim Zielonym Ładzie oraz musi być w pełni dostosowany do realizacji celów zrównoważonego rozwoju i przyczyniać się do ich osiągnięcia;

Zerowy poziom emisji zanieczyszczeń na rzecz nietoksycznego środowiska

59. zwraca uwagę, że plan działania na rzecz eliminacji zanieczyszczeń powietrza, wody i gleby musi być kompleksową i przekrojową strategią mającą na celu ochronę zdrowia obywateli przed degradacją i zanieczyszczeniem środowiska; podkreśla, że strategia ta powinna odejść od redukcji zanieczyszczeń w kierunku zapobiegania im, by ostatecznie wyeliminować zanieczyszczenia netto, a także powinna zająć się kwestią zanieczyszczeń pochodzących z różnorodnych rodzajów działalności człowieka, np. takich źródeł jak przemysł, gospodarstwa domowe, transport, turystyka i rolnictwo;

60. ponownie stwierdza, że UE musi w pełni dostosować normy jakości powietrza do najnowszych międzynarodowych uzgodnień naukowych i zaleceń WHO; uważa, że aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, należy wzmocnić cele wyznaczone na mocy dyrektywy w sprawie krajowych poziomów emisji[8] przez ustanowienie celów redukcji emisji metanu, sadzy i rtęci; przypomina, że w międzyczasie należy w pełni wdrożyć istniejące horyzontalne przepisy dotyczące jakości powietrza;

61. podkreśla, że w przeglądzie dyrektywy w sprawie emisji przemysłowych[9] należy położyć nacisk na zapobieganie zanieczyszczeniom, spójność z polityką dotyczącą gospodarki o obiegu zamkniętym i dekarbonizację; zwraca w związku z tym uwagę, że należy odpowiednio przeformułować przepisy dotyczące emisji przemysłowych, aby nadać priorytet produkcji czystej energii, jakości wody i zaopatrzeniu w wodę, zarządzaniu zasobami oraz zastępowaniu substancji chemicznych potencjalnie niebezpiecznych; powtarza, że należy zająć się źródłami zanieczyszczeń, których jeszcze nie uwzględniono na szczeblu UE, takimi jak emisje zanieczyszczeń ze statków w portach i samolotów w portach lotniczych;

62. oczekuje, że nowa strategia w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności zapewni długoterminowe nadrzędne ramy polityki w zakresie chemikaliów, obejmujące horyzontalnie różne stosowne akty prawne i polityki, w tym identyfikację, kontrolę i stopniowe wycofywanie ze wszystkich produktów konsumpcyjnych substancji chemicznych potencjalnie niebezpiecznych, w szczególności substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego (EDC), substancji rakotwórczych, mutagennych lub działających szkodliwie na rozrodczość (CMR), trwałych substancji chemicznych, substancji o działaniu neurotoksycznym i substancji immunotoksycznych, zwłaszcza w przypadku gdy istnieją bezpieczniejsze substancje alternatywne, a jednocześnie zapewni nietoksyczne środowisko obecnym i przyszłym pokoleniom, zwłaszcza słabszym grupom społecznym;

63. podkreśla, że przyjęcie horyzontalnych kryteriów identyfikacji EDC we wszystkich sektorach oraz skuteczne ograniczenie ogólnego narażenia ludzi i środowiska na EDC mają kluczowe znaczenie; wzywa w związku z tym Komisję do dokonania przeglądu przepisów UE dotyczących zabawek i kosmetyków, aby potraktować EDC w taki sam sposób jak CMR, a także przeglądu przepisów dotyczących materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, aby zastąpić wciąż stosowane EDC; zwraca ponadto uwagę, że nowe kompleksowe ramy dotyczące EDC muszą zapewniać uwzględnienie wpływu mieszanin i narażenia łącznego;

64. wzywa Komisję do podjęcia zdecydowanych działań legislacyjnych, aby zaradzić problemowi obecności w środowisku substancji farmaceutycznych, które trafiają doń zarówno w wyniku procesu produkcji, jak i stosowania i wyrzucania leków;

Finansowanie Europejskiego Zielonego Ładu i zapewnienie sprawiedliwej transformacji

65. podkreśla, że nowe inicjatywy muszą być finansowane z dodatkowych nowych środków; uważa, że jedynie kompleksowy plan finansowania oparty na spójnym zestawie wniosków mających na celu zwiększenie inwestycji publicznych i prywatnych na każdym poziomie (europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym) zapewniłby dodatkowe inwestycje niezbędne do wdrożenia Europejskiego Zielonego Ładu; jest głęboko przekonany, że zasada sprawiedliwej transformacji sprzyjającej włączeniu społecznemu powinna stanowić trzon tego planu, aby rozwiązywać problemy środowiskowe, społeczne i gospodarcze w sposób spójny i zintegrowany; uważa, że plan inwestycyjny na rzecz zrównoważonej Europy powinien pomóc w finansowaniu przejścia do gospodarki bezemisyjnej, a jednocześnie powinien wspierać pracowników, społeczności i władze lokalne oraz zwalczać problem rosnących nierówności między obywatelami i miejscami;

66. podkreśla, że potrzebne są dodatkowe inwestycje publiczne i prywatne w wysokości 260 mld EUR rocznie w celu osiągnięcia obecnie uzgodnionych celów w zakresie klimatu i energii na rok 2030 oraz że według samej Komisji wartość ta jest ostrożnie szacowana; podkreśla, że Trybunał Obrachunkowy szacuje, iż potrzebne będą inwestycje o łącznej wartości 1 115 mld EUR rocznie w celu osiągnięcia obecnie uzgodnionych celów w zakresie klimatu i energii na 2030 r. i w związku z tym uważa, że cel Komisji powinien zostać skorygowany w górę;

67. wzywa do przeglądu obecnych europejskich ram budżetowych w celu zapewnienia odpowiedniego finansowania Europejskiego Zielonego Ładu; z zadowoleniem przyjmuje wyrażony przez Komisję zamiar współpracy z państwami członkowskimi w zakresie ekologizacji budżetów krajowych, ale obawia się, że nie spełni to oczekiwań i potrzeb europejskich obywateli i terytoriów; wzywa do przeglądu obecnej klauzuli inwestycyjnej w ramach paktu stabilności i wzrostu oraz do wprowadzenia złotej zasady w europejskich ramach budżetowych, aby wyłączyć z obliczania deficytu publicznego państw członkowskich inwestycje publiczne mające na celu łagodzenie zmiany klimatu lub przystosowanie się do niej w sposób sprawiedliwy i sprzyjający integracji;

68. z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Radę Dyrektorów EBI w dniu 14 listopada 2019 r. nowej polityki EBI w zakresie udzielania pożyczek na cele energetyczne jako pozytywny wkład w osiągnięcie Europejskiego Zielonego Ładu; wzywa do dalszego przeglądu polityki inwestycyjnej EBI w celu zapewnienia ukierunkowanego finansowania inicjatyw na rzecz zielonego ładu w pierwszej kolejności, przy uwzględnieniu zasady dodatkowości, jaką finansowanie EBI może zapewnić w połączeniu z innymi źródłami; podkreśla, że koordynacja z innymi instrumentami finansowymi ma kluczowe znaczenie, biorąc pod uwagę fakt, że grupa EBI nie może sama finansować wszystkich inicjatyw w ramach Europejskiego Zielonego Ładu; wzywa do przeglądu ram zarządzania EBI w celu zwiększenia jego demokratycznej rozliczalności;

69. podkreśla, że należy zająć się obecną nierównowagą rynkową między niskim poziomem podaży a wysokim popytem na zrównoważone produkty finansowe; z zadowoleniem przyjmuje w związku z tym porozumienie osiągnięte między Parlamentem a Radą w sprawie taksonomii, aby zapewnić prawdziwie zrównoważony charakter zrównoważonych inwestycji oraz zachęcić do prywatnych inwestycji w te działania; podkreśla, że nie można oczekiwać, iż sam sektor prywatny osiągnie niezbędną masę krytyczną oraz że sektor publiczny powinien zwiększyć swoją rolę na zrównoważonych rynkach finansowych;

70. uważa, że planowany przegląd zasad pomocy państwa powinien mieć na celu wzmocnienie i uproszczenie zdolności inwestycyjnych w zakresie zrównoważonych rozwiązań i konkretnych narzędzi dla władz krajowych, regionalnych i lokalnych, które będą odgrywały kluczową rolę w skutecznym i innowacyjnym wdrażaniu Europejskiego Zielonego Ładu; ostrzega jednak, że takiego przeglądu nie należy wykorzystywać do osłabiania dobrze zdefiniowanego zbioru unijnych reguł konkurencji, lecz do umożliwienia podejmowania uzasadnionych działań w ramach wdrażania zielonego ładu i sprawiedliwej transformacji;

71. spodziewa się stopniowego przeglądu europejskiego semestru integrującego cele zrównoważonego rozwoju w celu uczynienia procesu europejskiego semestru potężną siłą napędową zmian w kierunku zrównoważonego dobrobytu dla wszystkich w Europie; w związku z tym wzywa do przyjęcia bardziej całościowego podejścia do pomiaru skutków strategii politycznych ukierunkowanych na realizację celów zrównoważonego rozwoju wykraczających poza PKB, a w szczególności przesuwających punkt ciężkości na dobrobyt ludzi; wzywa ponadto do włączenia celów i wskaźników w zakresie dobrostanu do całego cyklu europejskiego semestru, tj. rocznej analizy wzrostu gospodarczego, sprawozdania przedkładanego w ramach mechanizmu ostrzegania, wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu i zaleceń dla poszczególnych krajów;

72. z dużym zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Komisji na rzecz mechanizmu sprawiedliwej transformacji po wielokrotnych wezwaniach Parlamentu do wprowadzenia takiego mechanizmu w celu zapewnienia, by nikt nie został pominięty; podkreśla znaczenie sprawiedliwej transformacji w kierunku gospodarki neutralnej dla klimatu oraz potrzebę podejścia antycypacyjnego i opartego na uczestnictwie, aby zapewnić, że wszystkie części społeczeństwa skorzystają z przemian i wspierać regiony, w szczególności regiony górnicze i regiony wysokoemisyjne, społeczności i siły robocze wszystkich sektorów najbardziej dotkniętych dekarbonizacją, w tym poprzez wspieranie rozwoju nowych projektów i technologii dla tych społeczności; przyznaje, że same fundusze kompensacyjne nie gwarantują sprawiedliwej transformacji, oraz że kompleksowa strategia UE oparta na rzeczywistym dialogu z osobami i społecznościami, których to dotyczy, na rzecz rozwoju i modernizacji tych regionów, a także przekształcenia terenów, tworzenia wysokiej jakości i trwałych miejsc pracy oraz środków socjalnych, w tym przekwalifikowywania się i podnoszenia kwalifikacji, powinna być centralnym elementem każdej polityki w zakresie przemian; podkreśla, że fundusz sprawiedliwej transformacji musi być finansowany z dodatkowych nowych środków, mieć charakter uzupełniający, a nie działać ze szkodą dla innych długoterminowych strategii politycznych UE;

73. potwierdza swoje jednoznaczne poparcie dla zasady uwzględniania kwestii klimatu w WRF, które musi wykraczać poza poziomy ukierunkowanych wydatków, określone w sprawozdaniu okresowym dotyczącym WRF i przez Komisję; podkreśla ponadto znaczenie włączenia wymiaru klimatycznego i społecznego do procesu decyzyjnego dotyczącego wszystkich głównych programów WRF oraz w całym cyklu politycznym; w tym kontekście domaga się ponadto bardziej przejrzystej, rygorystycznej i kompleksowej metodologii, w tym zreformowanych wskaźników skuteczności w odniesieniu do ustalania i śledzenia wydatków związanych z klimatem i różnorodnością biologiczną, zapobiegania wsparciu finansowemu dla szkodliwych środków oraz monitorowania średnio- i długoterminowego wpływu uwzględniania kwestii klimatu na łagodzenie zmiany klimatu i przystosowywanie się do niej;

74. przypomina o znaczeniu wprowadzenia nowych zasobów własnych dla budżetu UE, a mianowicie środków generowanych przez wdrażanie unijnych inicjatyw na rzecz ochrony środowiska, co wielokrotnie podkreślał Parlament, bez naruszania zasady uniwersalności budżetowej; z zadowoleniem przyjmuje, jako punkt wyjścia dla negocjacji, wniosek Komisji z 2018 r. dotyczący wprowadzenia zasobów własnych w oparciu o dochody pochodzące z aukcji w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) i podatek od opakowań z tworzyw sztucznych niepoddawanych recyklingowi; uważa, że każdy nowy mechanizm dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2 powinien być wykorzystywany jako wkład w finansowanie budżetu UE;

75. apeluje o ambitny przydział środków finansowych na politykę spójności, ze szczególnym naciskiem na wyzwania środowiskowe, przy czym co najmniej 30 % powinno się przeznaczyć na cel polityki dotyczący bardziej ekologicznej gospodarki niskoemisyjnej prowadzącej do gospodarki o zerowych emisjach netto i odpornej Europy; podkreśla potrzebę pełnego wdrożenia koncepcji zrównoważonego wzrostu i uodparniania na klimat w ramach polityki spójności w okresie po 2020 r., w tym dążenia do tego, by nie wykorzystywać funduszy spójności do inwestycji związanych z produkcją, przetwarzaniem, transportem, dystrybucją, magazynowaniem lub spalaniem paliw kopalnych; przypomina o znaczeniu inwestycji publicznych w politykę spójności;

Wspieranie badań naukowych i pobudzanie innowacji

76. podkreśla potrzebę utrzymania ambitnego budżetu programu „Horyzont Europa” wynoszącego 120 mld EUR w cenach bieżących, aby sprostać ważnym wyzwaniom związanym z innowacjami w zakresie transformacji cyfrowej i przemysłowej w kierunku neutralności klimatycznej, biorąc pod uwagę, że co najmniej 35 % budżetu programu „Horyzont Europa” powinno przyczyniać się do realizacji celów klimatycznych; zwraca się do Komisji o zmaksymalizowanie możliwości wynikających z szerszego środowiska innowacji opartego na nauce i wiedzy, biorąc pod uwagę, że niektóre nowe kluczowe technologie prorozwojowe, takie jak uczenie się maszyn, technologia rozproszonego rejestru, technologie niskoemisyjne i przyjazne dla gospodarki o obiegu zamkniętym, technologie niskoemisyjne, sieci 5G i informatyka kwantowa będą miały zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 r.;

77. apeluje o odpowiednie finansowanie badań i zwiększoną współpracę międzydyscyplinarną w zakresie zastępowania substancji potencjalnie niebezpiecznych – w tym stosowanych w materiałach, procesach lub technologiach – i opracowywania bezpieczniejszych alternatyw na podstawie związanych z nimi zagrożeń, ich możliwości i opłacalności ekonomicznej, aby uniknąć zastępowania toksycznej substancji chemicznej inną, równie lub bardziej niebezpieczną; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o ułatwienie przejrzystych partnerstw publiczno-prywatnych w zakresie inwestycji mających na celu wspieranie badań nad bezpieczniejszymi alternatywami oraz udzielanie MŚP wsparcia technicznego, w szczególności w zakresie technicznej wykonalności rozwiązań alternatywnych;

78. podkreśla znaczenie komplementarności i synergii między funduszami a innymi instrumentami UE, a także znaczenie wzmocnienia badań naukowych i innowacji oraz transferu technologicznego w zakresie łagodzenia zmiany klimatu, dostosowania się do zmiany klimatu, ochrony i przywrócenia różnorodności biologicznej, efektywnego gospodarowania zasobami i obiegu zamkniętego, technologii niskoemisyjnych i bezemisyjnych oraz gromadzenia danych w celu wsparcia realizacji celów Europejskiego Zielonego Ładu; podkreśla, że istniejące innowacyjne technologie przyjazne dla środowiska naturalnego i klimatu muszą być wspierane pod kątem gotowości rynkowej, w szczególności w zakresie zwiększania skali, rozwoju infrastruktury i systemów ustalania cen;

79. podkreśla znaczenie wspierania wprowadzania na rynek, które jest główną siłą napędową przekształcania istotnych zasobów wiedzy UE w innowacje;

80. ponadto podkreśla znaczenie stworzenia środowiska sprzyjającego badaniom i innowacjom oraz ekosystemu badań naukowych i innowacji wspierającego rozwój przełomowych technologii i umożliwiającego testowanie technologii i produktów, np. przez mniej regulowane strefy badawcze lub laboratoria badawcze, zwiększenie akceptacji dla niepowodzeń w dziedzinie badań naukowych i innowacji oraz uproszczone wsparcie finansowe;

„Nie szkodzić” – uwzględnianie kwestii zrównoważonego rozwoju we wszystkich obszarach polityki UE

81. nalega na wspólne podejście do wdrażania porozumienia paryskiego, Konwencji o różnorodności biologicznej i Agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zewnętrznej; podkreśla znaczenie wykorzystywania rozwiązań opartych na środowisku naturalnym, które przyczyniają się zarówno do ochrony różnorodności biologicznej, jak i łagodzenia zmiany klimatu i przystosowywania się do niej; podkreśla, że zasada ostrożności powinna przyświecać działaniom UE we wszystkich sferach polityki wraz z zasadą nieszkodzenia, z pełnym uwzględnieniem zasady spójności polityki na rzecz rozwoju, zwłaszcza w odniesieniu do rozwoju, handlu, rolnictwa, energii i klimatu;

82. podkreśla potrzebę włączenia ambicji klimatycznych i środowiskowych do głównego nurtu wszystkich obszarów polityki UE, w tym polityki handlowej; wzywa Komisję, aby zapewniła pełną zgodność wszystkich przyszłych umów handlowych i inwestycyjnych podpisywanych przez UE z porozumieniem paryskim i celami zrównoważonego rozwoju, a także dopilnowała, aby przepisy środowiskowe i klimatyczne były prawnie wiążące i wykonalne; zwraca się do Komisji o przeprowadzenie i opublikowanie kompleksowej oceny spójności obowiązujących i przyszłych umów z tym porozumieniem;

83. zwraca się do Komisji o wypełnienie scenariusza 1 z dokumentu otwierającego debatę pt. „W kierunku zrównoważonej Europy do 2030 r.”, czego Parlament domagał się w swojej rezolucji z 14 marca 2019 r. w sprawie rocznego sprawozdania strategicznego w sprawie wdrażania i realizacji celów zrównoważonego rozwoju[10], który wymaga między innymi włączenia zasady „zrównoważony rozwój przede wszystkim” do programów lepszego stanowienia prawa w UE i państwach członkowskich;

84. podkreśla, że rozdziały dotyczące handlu i zrównoważonego rozwoju w umowach handlowych UE muszą zawierać zobowiązania każdej ze stron do ratyfikowania i wdrożenia ośmiu konwencji podstawowych i czterech konwencji priorytetowych Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz międzynarodowych umów wielostronnych dotyczących środowiska naturalnego, przez przedstawienie harmonogramu ratyfikacji przed zakończeniem negocjacji; podkreśla, że rozdziały dotyczące handlu i zrównoważonego rozwoju muszą obejmować skuteczne środki odstraszające w przypadku poważnych, udowodnionych naruszeń zobowiązań środowiskowych, w tym sankcji handlowych, i muszą być objęte ogólnymi mechanizmami rozstrzygania sporów, na równych zasadach z pozostałymi częściami umowy;

85. z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji dotyczący wspierania zrównoważonych łańcuchów dostaw w celu zwiększenia korzyści płynących z gospodarki o obiegu zamkniętym w wymiarze wewnętrznym i światowym; podkreśla, że można to osiągnąć jedynie poprzez obowiązkowe zobowiązania dotyczące należytej staranności zgodnie z wytycznymi OECD, w pełni uwzględniające normy środowiskowe, społeczne i normy bezpieczeństwa, a także w pełni wdrażające Wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka; oczekuje, że Komisja przedstawi inicjatywę ustawodawczą w sprawie należytej staranności, która obejmie wprowadzenie obowiązkowego, przejrzystego i sprawnie działającego systemu „identyfikowalności społecznej i środowiskowej” w całym łańcuchu produkcji;

UE jako podmiot na scenie światowej

86. zdecydowanie popiera kontynuowanie i dalsze wzmacnianie wpływu politycznego UE opartego na „dyplomacji zielonego ładu”, co jest niezbędne do mobilizowania krajów partnerskich do działań w dziedzinie klimatu i ochrony środowiska, a także wpływania na światową opinię publiczną; zachęca Komisję i państwa członkowskie do podejścia do kwestii dyplomacji klimatycznej i środowiskowej UE w sposób całościowy przez tworzenie powiązań między zmianą klimatu, ochroną różnorodności biologicznej, zrównoważonym rozwojem, rolnictwem, rozwiązywaniem konfliktów, problemami związanymi z migracją i pomocą humanitarną w celu ułatwienia globalnej transformacji ku zerowym emisjom netto, odporności na zmianę klimatu, zrównoważonemu rozwojowi oraz bezpieczeństwu żywnościowemu i wodnemu;

87. podkreśla, że wszystkie instrumenty polityki zewnętrznej powinny być w pełni zgodne z celami UE w zakresie klimatu, różnorodności biologicznej i środowiska; przypomina stanowisko Parlamentu, zgodnie z którym w kolejnym okresie programowania finansowego działania w ramach Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA III) powinny stanowić co najmniej 16 % całkowitej puli środków finansowych przeznaczonych na cele klimatyczne, a działania w ramach rozporządzenia o Instrumencie Sąsiedztwa oraz Współpracy Międzynarodowej i Rozwojowej (ISWMR) powinny stanowić 45 % całkowitej puli środków finansowych na cele klimatyczne, zarządzanie środowiskowe i ochronę środowiska, różnorodność biologiczną i zwalczanie pustynnienia, przy czym 30 % ogólnej puli środków finansowych ISWMR powinno być przeznaczone na łagodzenie zmiany klimatu i przystosowywanie się do niej;

88. przypomina o potrzebie zajęcia się dramatycznymi konsekwencjami zmiany klimatu dla długoterminowego rozwoju gospodarczego krajów rozwijających się, w szczególności krajów najsłabiej rozwiniętych i małych rozwijających się państw wyspiarskich; w związku z tym wzywa do zwiększenia inwestycji w odporną infrastrukturę w krajach rozwijających się w celu reagowania na nasilenie klęsk żywiołowych;

89. podkreśla, że według Międzyrządowego Zespołu ONZ ds. Zmian Klimatu wiedza lokalna i tradycyjna jest ważnym źródłem zapobiegania zmianom klimatycznym, w szczególności ze względu na fakt, że na terytoriach ludów tubylczych znajduje się około 80 % zasobów stanowiących o różnorodności biologicznej świata; podkreśla potrzebę zajęcia się kwestią współzależności między klimatem, środowiskiem, a wymiarem gospodarczym i społecznym i zwraca uwagę w szczególności na bezpośredni wpływ zmiany klimatu na społeczności tubylcze oraz poważne zagrożenie, jakie stwarza ona dla dalszej egzystencji wielu z nich, w tym społeczności, z którymi nigdy się nie kontaktowano;

°

° °

90. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

[1] Teksty przyjęte, P9_TA(2019)0078.

[2] Dz.U. L 283 z 31.10.2003, s. 51.

[3] Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1.

[4] Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.

[5] Dz.U. L 115 z 25.4.2013, s. 39.

[6] Dz.U. L 307 z 28.2.2014, s. 1.

[7] Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18.

[8] Dz.U. L 344 z 17.12.2016, s. 1.

[9] Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17.

[10] Teksty przyjęte, P9_TA(2019)0220.

Ostatnia aktualizacja: 14 stycznia 2020Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności