Procedura : 2019/2988(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0092/2020

Teksty złożone :

B9-0092/2020

Debaty :

Głosowanie :

PV 12/02/2020 - 11.7
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :


<Date>{05/02/2020}5.2.2020</Date>
<NoDocSe>B9‑0092/2020</NoDocSe>
PDF 155kWORD 48k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczeń Rady i Komisji</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie strategii UE mającej wykorzenić okaleczanie żeńskich narządów płciowych na świecie</Titre>

<DocRef>(2019/2988(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Guido Reil, Jörg Meuthen, Christine Anderson, Peter Kofod, Joachim Kuhs, Sylvia Limmer, Bernhard Zimniok, Annika Bruna, Nicolaus Fest, Virginie Joron</Depute>

<Commission>{ID}w imieniu grupy ID</Commission>

</RepeatBlock-By>


B9‑0092/2020

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii UE mającej wykorzenić okaleczanie żeńskich narządów płciowych na świecie

(2019/2988(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając konkluzje Rady z czerwca 2014 r. pt. „Zapobieganie wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt, w tym okaleczaniu żeńskich narządów płciowych, i zwalczanie takiej przemocy”,

 uwzględniając konkluzje Rady z 8 marca 2010 r. w sprawie wykorzeniania przemocy wobec kobiet w Unii Europejskiej,

 uwzględniając wspólne oświadczenie z 6 lutego 2013 r. w sprawie Międzynarodowego Dnia Zerowej Tolerancji dla Okaleczania Narządów Płciowych Kobiet, w którym wiceprzewodnicząca Komisji / wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz pięciu komisarzy potwierdzili zaangażowanie UE w walkę z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych w ramach stosunków zewnętrznych,

 uwzględniając agendę na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, a w szczególności cel 5.3 dotyczący wyeliminowania wszelkich szkodliwych praktyk, takich jak dziecięce, wczesne i przymusowe małżeństwa oraz okaleczanie żeńskich narządów płciowych,

 uwzględniając deklarację Komitetu Ministrów Rady Europy z 13 września 2017 r. w sprawie potrzeby zwiększenia wysiłków na rzecz zapobiegania okaleczaniu żeńskich narządów płciowych i zwalczania tych zjawisk,

 uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 20 grudnia 2012 r. pt. „Zwiększenie globalnych wysiłków na rzecz zaprzestania praktyki okaleczania żeńskich narządów płciowych”,

 uwzględniając umowę z Kotonu,

 uwzględniając inicjatywę „Spotlight” UE i ONZ z września 2017 r. na rzecz wyeliminowania przemocy wobec kobiet i dziewcząt,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w sprawozdaniu statystycznym UNICEF-u z 2016 r. wskazano, iż ponad 200 mln dziewcząt i kobiet na całym świecie poddano okaleczeniu narządów płciowych, jednak ich dokładna liczba pozostaje nieznana;

B. mając na uwadze, że w samym tylko 2020 r. 4,1 mln dziewcząt na całym świecie jest zagrożonych okaleczeniem narządów płciowych;

C. mając na uwadze, że według UNICEF-u do 2030 r. praktyce tej zostanie poddanych dalsze 68 mln dziewcząt w przypadku braku pilnych działań służących jej wykorzenieniu;

D. mając na uwadze, że okaleczanie żeńskich narządów płciowych uznaje się obecnie za problem globalny; mając na uwadze, że w Agendzie ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030 uznano okaleczanie żeńskich narządów płciowych za szkodliwą praktykę, którą należy wyeliminować do 2030 r.;

E. mając na uwadze, że najwięcej przypadków okaleczania żeńskich narządów płciowych odnotowuje się w 130 krajach zachodniej, wschodniej i północno-wschodniej Afryki oraz na Bliskim Wschodzie i że jest ono praktykowane w niektórych krajach Azji i Ameryki Łacińskiej; mając na uwadze, że ta szkodliwa praktyka jest obecnie szeroko stosowana w Europie, Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii, w szczególności w społecznościach imigrantów z krajów, w których powszechnie dokonuje się okaleczania żeńskich narządów płciowych;

F. mając na uwadze, że według UNICEF-u w siedmiu spośród ośmiu głównych krajów o bardzo wysokim wskaźniku okaleczania żeńskich narządów płciowych (od 83 do 98 %) główną grupę ludności stanowią muzułmanie;

G. mając na uwadze, że w badaniu przeprowadzonym przez Instytut Antropologii Kognitywnej i Ewolucyjnej na Uniwersytecie Oksfordzkim wykazano, iż istnieje „znaczna dodatnia współzależność między odsetkiem kobiet poddawanych okaleczaniu narządów płciowych a dominacją islamu” oraz niemal równa ujemna współzależność między odsetkiem kobiet poddawanych tej praktyce a dominacją chrześcijaństwa;

1. podkreśla, że okaleczanie narządów płciowych stanowi skrajną formę dyskryminacji dziewcząt i kobiet; jest zdania, że praktyka ta narusza prawo dziewczynki lub kobiety do zdrowia, bezpieczeństwa i integralności cielesnej, prawo do wolności od tortur oraz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania, a także prawo do życia, gdy okaleczenie powoduje śmierć;

2. jest zdania, że okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest praktykowane głównie ze względu na religię i społeczną akceptację w niektórych kulturach; zauważa, że w wielu kulturach okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest warunkiem zawarcia małżeństwa, a dziewczęta lub kobiety, które nie zostały poddane tej praktyce, są uznawane za niezdrowe, nieczyste lub niegodne; podkreśla, że okaleczanie narządów płciowych ma na celu poddanie ciał dziewcząt i kobiet patriarchalnym normom czystości i dziewictwa;

3. jest zdania, że chociaż okaleczanie żeńskich narządów płciowych nie ogranicza się do krajów islamskich, jest przede wszystkim kwestią muzułmańską; podkreśla, że istnieje oparty na faktach i empiryczny związek między islamem a okaleczaniem żeńskich narządów płciowych; zauważa, że istnieją liczne przesłanki świadczące o tym, iż na całym świecie okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest powszechnie praktykowane w krajach, w których większość stanowią muzułmanie; zauważa, że podczas badania przeprowadzonego w jednym z saudyjskich szpitali w 2010 r. u wielu kobiet stwierdzono powikłania po okaleczeniu narządów płciowych i że praktyka ta jest powszechna w tym niemal wyłącznie muzułmańskim kraju; odnotowuje, że w sprawozdaniu WADI z 2010 r. stwierdzono, iż wskaźnik okaleczania żeńskich narządów płciowych w irackim Kurdystanie wyniósł 72 % i przekroczył 80 % w regionach Garmian i Nowy Kirkuk oraz że okaleczanie jest najczęściej praktykowane przez sunnitów, ale dokonują go również szyici, natomiast chrześcijanie nie stosują tej praktyki; zwraca uwagę na badanie UNICEF-u z 2013 r. dotyczące okaleczania żeńskich narządów płciowych w Afryce, w którym ustalono, że we wszystkich badanych państwach z wyjątkiem jednego respondenci twierdzili, iż praktyka ta jest wymogiem religijnym; zauważa, że w Malezji, gdzie 93 % kobiet muzułmańskich poddaje się okaleczaniu narządów płciowych, 82 % uznaje to za powinność religijną;

4. zauważa, że okaleczanie narządów płciowych jest w większości krajów islamskich jednym ze sposobów pokazania niższej pozycji dziewcząt i kobiet; zauważa, że w wielu społecznościach muzułmańskich od kobiet wymaga się zachowania dziewictwa, a ich seksualność podlega kontroli;

5. w tym kontekście zauważa, że wsparcie finansowe UE dla krajów islamskich ma bardzo ograniczony wpływ na prawa człowieka w odniesieniu do kobiet, zwalczanie przemocy wobec kobiet oraz zwiększenie równości mężczyzn i kobiet;

6. zauważa, że okaleczanie żeńskich narządów płciowych nadal jest bardzo rozpowszechnioną praktyką i że w zachodniej Azji wskaźnik okaleczania dzieci w wieku do 14 lat wzrósł w latach 1997–2015 z 16,9 % do 21,7 %; wyraża zaniepokojenie, że w wielu częściach Indonezji i szerzej w Azji ta szkodliwa praktyka jest tak głęboko zakorzeniona, że gdy kobieta rodzi w szpitalu dziewczynkę, automatycznie proponuje jej się okaleczenie narządów płciowych dziecka jako usługę medyczną;

7. z niepokojem zauważa, że migracji z krajów muzułmańskich i ogólnie z państw afrykańskich towarzyszy wzrost liczby okaleczeń żeńskich narządów płciowych w Europie, Stanach Zjednoczonych, Australii i Nowej Zelandii; z niepokojem odnotowuje, że w Zjednoczonym Królestwie i w państwach członkowskich UE okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest coraz częściej wykonywane u niemowląt i małych dzieci oraz że w związku z tym jest prawie niemożliwe do wykrycia, ponieważ dziewczęta nie chodzą do szkoły lub są zbyt młode, by je zgłosić;

8. ubolewa, że chociaż w większości krajów w Afryce, w których powszechnie stosuje się okaleczanie żeńskich narządów płciowych, wprowadzono przepisy kryminalizujące tę praktykę, ich egzekwowanie jest na ogół bardzo słabe i rzadko wszczyna się postępowania w takich sprawach;

9. zauważa, że z szacowanych 200 mln dziewcząt i kobiet poddanych na całym świecie okaleczeniu narządów płciowych jedna dziesiąta pochodzi z Nigerii; zauważa, że ustawa federalna zakazująca tej praktyki jest automatycznie stosowana jedynie do Federalnego Terytorium Stołecznego Abudży oraz że tylko 13 z 36 stanów zdelegalizowało okaleczanie żeńskich narządów płciowych i stosuje kary od skromnych grzywien do pięciu lat pozbawienia wolności; zauważa, że egzekwowanie prawa jest bardzo słabe i właściwie nie wydaje się wyroków skazujących;

10. ubolewa, że w większości krajów europejskich przepisy karne mające na celu ochronę kobiet i dziewcząt przed okaleczaniem narządów płciowych również są rzadko egzekwowane i władze nie potrafią rozwiązać tego problemu; zauważa w związku z tym, że w 2016 r. Komisja Spraw Wewnętrznych Izby Gmin Zjednoczonego Królestwa stwierdziła, iż brak wyroków skazujących za okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest „skandalem narodowym”; zauważa, że w marcu 2019 r. matka została skazana na karę 11 lat pozbawienia wolności w pierwszym brytyjskim procesie w sprawie okaleczenia żeńskich narządów płciowych;

11. jest zdania, że okaleczanie narządów płciowych jest barbarzyńską praktyką, którą należy zrównać z innymi formami ukrytej przemocy wobec dziewcząt i kobiet, takimi jak przemoc w imię honoru oraz działalność gangów zajmujących się nagabywaniem dzieci dla celów seksualnych; zdecydowanie podkreśla, że w liberalnych społeczeństwach, których celem jest zapewnienie wszystkim obywatelom praw człowieka, nie ma miejsca dla przekonań kulturowych i religijnych, wyznających, sankcjonujących lub tolerujących okaleczanie żeńskich narządów płciowych;

12. wzywa państwa członkowskie do nałożenia na pracowników służby zdrowia i opieki społecznej, pracowników dydaktycznych oraz służby policyjne obowiązku zgłaszania okaleczeń żeńskich narządów płciowych, jak ma to miejsce w przypadku innych form niegodziwego traktowania dzieci; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia polityki zerowej tolerancji wobec tej praktyki prze zaostrzenie prawa karnego oraz systematyczne wykrywanie i ściganie przypadków okaleczania żeńskich narządów płciowych; jest zdania, że taka polityka jest jedynym realnym sposobem zniechęcenia do stosowania tej praktyki; jest głęboko przekonany, że tylko polityka zerowej tolerancji i systematyczne ściganie sprawców mogą stanowić właściwy sygnał dla kobiet i dziewcząt, które są zbyt młode, zbyt słabe lub zbyt przerażone, by zabrać głos; uważa ponadto, że jedynie dzięki zaangażowaniu w szeroko zakrojoną walkę z tą szkodliwą praktyką państwa członkowskie mogą dać dobry przykład w stosunkach zewnętrznych;

13. wzywa państwa członkowskie do deportowania osób skazanych za okaleczanie żeńskich narządów płciowych;

14. podkreśla, że okaleczanie żeńskich narządów płciowych jest wyrazem głęboko zakorzenionej nierówności między mężczyznami a kobietami w wielu krajach Afryki, Bliskiego Wschodu i Azji; podkreśla, że wzmocnienie pozycji kobiet powinno i musi być kluczowym elementem każdej zewnętrznej polityki rozwoju; uważa, że dopilnowanie, by wszystkie dziewczęta uczęszczały do szkoły, a także stworzenie warunków koniecznych do ekonomicznego upodmiotowienia kobiet to niezbędne kroki w walce z okaleczaniem narządów płciowych;

15. wzywa Komisję, by uznała problem okaleczania narządów płciowych i innych brutalnych praktyk stosowanych wobec dziewcząt i kobiet za centralną kwestię dialogów dotyczących praw człowieka prowadzonych z zainteresowanymi państwami trzecimi; wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych i państwa członkowskie do intensywniejszych rozmów z państwami trzecimi, aby zachęcić je do przyjęcia krajowych przepisów zakazujących okaleczania żeńskich narządów płciowych, a także do ich skutecznego wdrożenia;

16. wzywa Komisję do szczegółowego monitorowania i przekazywania wyników różnych instrumentów finansowych wykorzystywanych w walce z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych;

17. wzywa Komisję do uzależnienia pomocy rozwojowej UE dla państw trzecich od konkretnych, realnych i widocznych postępów w dziedzinie praw kobiet oraz w walce z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych;

18. zachęca państwa członkowskie do uzależnienia własnej pomocy rozwojowej od poprawy sytuacji w zakresie praw kobiet i walki z okaleczaniem żeńskich narządów płciowych;

19. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie.

Ostatnia aktualizacja: 7 lutego 2020Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności