Procedura : 2020/2665(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0174/2020

Teksty złożone :

B9-0174/2020

Debaty :

PV 18/06/2020 - 3
CRE 18/06/2020 - 3

Głosowanie :

Teksty przyjęte :


<Date>{10/06/2020}10.6.2020</Date>
<NoDocSe>B9‑0174/2020</NoDocSe>
PDF 164kWORD 46k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreSuite>złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa</TitreSuite>

<TitreRecueil>zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie ustawy Chińskiej Republiki Ludowej o bezpieczeństwie narodowym w Hongkongu i konieczności obrony przez UE wysokiego stopnia autonomii Hongkongu</Titre>

<DocRef>(2020/2665(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Harald Vilimsky, Marco Zanni, Jörg Meuthen, Susanna Ceccardi, Lars Patrick Berg, Bernhard Zimniok, Gerolf Annemans, Jaak Madison, Marco Campomenosi</Depute>

<Commission>{ID}w imieniu grupy ID</Commission>

</RepeatBlock-By>


B9‑0174/2020

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie ustawy Chińskiej Republiki Ludowej o bezpieczeństwie narodowym w Hongkongu i konieczności obrony przez UE wysokiego stopnia autonomii Hongkongu

(2020/2665(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając ustawę zasadniczą Specjalnego Regionu Administracyjnego Hongkong (SRA ChRL), przyjętą 4 kwietnia 1990 r., która weszła w życie 1 lipca 1997 r.,

 uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z 18 czerwca 2020 r. w sprawie ustawy Chińskiej Republiki Ludowej o bezpieczeństwie narodowym Hongkongu i konieczności obrony wysokiego stopnia autonomii Hongkongu przez UE,

 uwzględniając wspólne oświadczenie rządu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz rządu Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie Hongkongu z 19 grudnia 1984 r., znane również jako wspólne oświadczenie chińsko-brytyjskie,

 uwzględniając swoje zalecenie z 13 grudnia 2017 r. dla Rady, Komisji i wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa dotyczące Hongkongu 20 lat po jego przekazaniu Chińskiej Republice Ludowej[1],

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że latem 2019 r. w Specjalnym Regionie Administracyjnym Hongkong rozpoczęły się masowe protesty przeciwko proponowanej ustawie w sprawie zbiegłych przestępców i wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, która to ustawa umożliwiłaby między innymi ekstradycję więźniów do Chińskiej Republiki Ludowej; mając na uwadze, że przeciwnicy obawiali się, iż ustawa osłabiłaby liberalny system prawny Hongkongu, który jak dotąd był w dużej mierze niezależny od systemu prawnego Chińskiej Republiki Ludowej zgodnie z zasadą „jeden kraj, dwa systemy”; mając na uwadze, że w międzyczasie rząd Specjalnego Regionu Administracyjnego Hongkong wycofał tę kontrowersyjną ustawę;

B. mając na uwadze, że 28 maja 2020 r. podczas Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych w Pekinie Komunistyczna Partia Chin przyjęła bez udziału parlamentu Hongkongu ustawę o bezpieczeństwie narodowym, zgodnie z którą działalność opozycyjna jest karalna i która przewiduje rozmieszczenie sił bezpieczeństwa w Hongkongu; mając na uwadze, że doprowadziło to do nowych demonstracji w Hongkongu, w wyniku których doszło do kolejnych starć policji z demonstrantami i do licznych aresztowań;

C. mając na uwadze, że choć Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) skrytykowała wydarzenia związane z ustawą o bezpieczeństwie narodowym, w ostatnim czasie prowadziła politykę ustępstw wobec rządu chińskiego i jakoby stonowała elementy kluczowego sprawozdania dotyczącego dezinformacji po naciskach ze strony Pekinu; mając na uwadze, że należy zatem zakwestionować wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa UE;

D. mając na uwadze, że nie należy podawać w wątpliwość integralności terytorialnej Chińskiej Republiki Ludowej ani wspólnego oświadczenia rządu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz rządu Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie Hongkongu;

E. mając na uwadze, że dotychczas ponadpartyjna koalicja międzynarodowa zrzeszająca około 900 parlamentarzystów i decydentów politycznych z ponad 40 krajów, pod kierownictwem byłego gubernatora Hongkongu Lorda Pattena oraz byłego ministra spraw zagranicznych Zjednoczonego Królestwa sir Malcolma Rifkinda, wydała oświadczenie, w którym potępiła jednostronne wprowadzenie przez Pekin w Hongkongu ustawy o bezpieczeństwie narodowym oraz stwierdziła, że „skoro społeczność międzynarodowa nie może mieć pewności, że Pekin dotrzyma słowa danego w odniesieniu do Hongkongu, ludzie niechętnie będą mu ufać w innych kwestiach”[2];

1. wyraża zaniepokojenie obecną sytuacją związaną z przyjęciem ustawy o bezpieczeństwie narodowym przez Ogólnochińskie Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych 28 maja 2020 r., ponieważ ta jednostronna decyzja narusza zasadę „jeden kraj, dwa systemy” i tym samym osłabia autonomiczne prawa Hongkongu jako specjalnego regionu administracyjnego;

2. obawia się, że decyzja Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych ponownie zdestabilizuje sytuację w Hongkongu i wywoła dalsze protesty; przypomina rządowi Chińskiej Republiki Ludowej, że wycofano już kontrowersyjną ustawę w sprawie zbiegłych przestępców i wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych oraz że ustawa o bezpieczeństwie narodowym będzie miała bardziej dalekosiężne konsekwencje i znacznie obniży status Hongkongu jako regionu autonomicznego, co pociągnie za sobą skutki gospodarcze dla Chińskiej Republiki Ludowej;

3. popiera wszelkie formy pokojowego protestu i potępia użycie przemocy przez obie strony; podkreśla, że obie strony powinny dążyć do konsensusu w celu pokojowego uregulowania sytuacji; wyraża nadzieję, że rząd Chińskiej Republiki Ludowej zaspokoi żądania demonstrantów i w celu uspokojenia zaostrzonej sytuacji zagwarantuje, że Hongkong pozostanie specjalnym regionem administracyjnym;

4. podkreśla, że wszystkie państwa członkowskie powinny rozwijać swoje stosunki z Chinami dwustronnie oraz że nie mogą ich kwestionować żadne jednostronne decyzje UE; podkreśla, że ostro skrytykowano ESDZ i komisarza Borrella za rzekome stosowanie polityki ustępstw wobec rządu chińskiego, co potwierdza specjalne sprawozdanie ESDZ dotyczące dezinformacji w czasie kryzysu związanego z COVID-19, które najwyraźniej zostało znacznie zmodyfikowane i stonowane po naciskach ze strony Pekinu; w związku z tym jest przekonany, że ESDZ nie reprezentuje odpowiednich interesów polityki zagranicznej państw członkowskich;

5. podkreśla, że strony trzecie nie mogą podważać integralności Chin; podkreśla ponadto, że wszystkie strony muszą respektować wspólną deklarację chińsko-brytyjską;

6. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz krajów przystępujących i kandydujących, rządowi i Radzie Ustawodawczej Specjalnego Regionu Administracyjnego Hongkong oraz rządowi Chińskiej Republiki Ludowej.

 

[1] Dz.U. C 369 z 11.10.2018, s. 156.

Ostatnia aktualizacja: 15 czerwca 2020Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności