Procedura : 2020/2771(RPS)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B9-0364/2020

Teksty złożone :

B9-0364/2020

Debaty :

Głosowanie :

PV 25/11/2020 - 2

Teksty przyjęte :


<Date>{18/11/2020}18.11.2020</Date>
<NoDocSe>B9‑0364/2020</NoDocSe>
PDF 190kWORD 68k

<TitreType>PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 112 ust. 2 i 3 oraz art. 112 ust. 4 lit. c) Regulaminu</TitreRecueil>


<Titre>w sprawie projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do ołowiu w amunicji śrutowej na obszarach wodno-błotnych lub wokół nich</Titre>

<DocRef>(D064660/06 – 2020/2771(RPS))</DocRef>


<Depute>Andrey Slabakov</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>


B9‑0364/2020

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do ołowiu w amunicji śrutowej na obszarach wodno-błotnych lub wokół nich

(D064660/06 – 2020/2771(RPS))

Parlament Europejski,

 uwzględniając projekt rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do ołowiu w amunicji śrutowej na obszarach wodno-błotnych lub wokół nich (D064660/06),

 uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE[1] („rozporządzenie REACH”), w szczególności jego art. 68 ust. 1,

 uwzględniając opinię wydaną 3 września 2020 r. przez komitet, o którym mowa w art. 133 rozporządzenia REACH,

 uwzględniając zasadę proporcjonalności zapisaną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i Protokole nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, załączonym do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

 uwzględniając sprawozdanie na temat ograniczeń wydane przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) na mocy załącznika XV, dotyczące ołowiu w amunicji, opublikowane 21 czerwca 2017 r.,

 uwzględniając opinię forum wymiany informacji o egzekwowaniu przepisów ECHA na temat wykonalności ograniczenia proponowanego na mocy załącznika XVII w odniesieniu do śrutu ołowianego, przyjętą 15 września 2017 r.,

 uwzględniając opinię Komitetu ds. Oceny Ryzyka (RAC) ECHA w sprawie dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV, w której zaproponowano ograniczenia dotyczące ołowiu w amunicji śrutowej, przyjętą 9 marca 2018 r.,

 uwzględniając opinię Komitetu ds. Analiz Społeczno-Ekonomicznych (SEAC) ECHA w sprawie dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV, w której zaproponowano ograniczenia dotyczące ołowiu w amunicji śrutowej, przyjętą 14 czerwca 2018 r.,

 uwzględniając opinie RAC i SEAC w sprawie dokumentacji zgodnej z załącznikiem XV, w której zaproponowano ograniczenia dotyczące ołowiu w amunicji śrutowej, przedłożone Komisji 17 sierpnia 2018 r.,

 uwzględniając art. 5a ust. 3 lit. b) decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji[2],

 uwzględniając art. 112 ust. 2 i 3 oraz art. 112 ust. 4 lit. c) Regulaminu,

Definicja obszarów wodno-błotnych: naruszenie zasady proporcjonalności i pewności prawa

A. mając na uwadze, że wycofywanie z użycia śrutu ołowianego do polowań na obszarach wodno-błotnych to należycie uzasadniony i wyznaczony od dawna cel zgodny z pkt 4.1.4 planu działania załączonego do Porozumienia o ochronie afrykańsko-euroazjatyckich wędrownych ptaków wodnych, stosowanego przez 23 państwa członkowskie;

B. mając na uwadze, że zakres projektu rozporządzenia Komisji bazuje na szerokiej definicji obszarów wodno-błotnych zapisanej w Konwencji o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe (konwencja ramsarska), służącej do wyznaczania obszarów wodno-błotnych o znaczeniu międzynarodowym;

C. mając na uwadze, że w konwencji ramsarskiej celowo wpisano szeroką definicję obszarów wodno-błotnych, by dać umawiającym się stronom duże możliwości wskazywania i wyznaczania obszarów wodno-błotnych o znaczeniu międzynarodowym; mając na uwadze, że w opinii RAC z dnia 9 marca 2018 r. oraz w projekcie rozporządzenia Komisji użyto definicji z konwencji ramsarskiej w sposób, który nigdy nie był zamierzony w prawie, co niewspółmiernie rozszerza zakres jej stosowania i prowadzi do niepewności prawa;

D. mając na uwadze, że oprócz definicji z konwencji ramsarskiej w projekcie rozporządzenia Komisji wprowadzono dodatkowo strefę buforową o szerokości 100 metrów; mając na uwadze, że strefy buforowe, rozumiane jako strefy całkowitego wyłączenia, stosują bardzo nieliczne państwa członkowskie, mające jasne i precyzyjne definicje obszarów wodno-błotnych, czyli jednoznacznych i trwałych terenów tego rodzaju, a SEAC nie ma wystarczających informacji, aby ocenić społeczno-gospodarcze skutki wprowadzenia stref buforowych;

E. mając na uwadze, że stosowanie tej definicji prawnej w połączeniu ze strefą buforową o szerokości 100 metrów oznacza, że wokół każdej kałuży trzeba by wyznaczyć teren o powierzchni ponad trzech hektarów, na którym zakazane będzie posiadanie i używanie śrutu ołowianego; mając na uwadze, że nie powinna istnieć żadna niejasność prawna co do tego, czy dany obszar w danym momencie jest objęty zamierzonymi ograniczeniami, niezależnie od warunków pogodowych;

F. mając na uwadze, że Komisja po raz pierwszy proponuje na mocy rozporządzenia REACH, by na obszarach wodno-błotnych lub w promieniu 100 metrów od nich konsumenci (myśliwi) nie użytkowali (nie wystrzeliwali) towarów konsumpcyjnych (śrutu ołowianego), które zgodnie z prawem wprowadzono do obrotu w Unii; mając na uwadze, że dotychczasowe ograniczenia dotyczą nie konsumentów, lecz do producentów, importerów i dystrybutorów;

G. mając na uwadze, że w projekcie rozporządzenia Komisji proponuje się zmianę rozporządzenia REACH przez nałożenie na konsumentów (myśliwych) nowego obowiązku nienoszenia śrutu ołowianego (towarów konsumpcyjnych) na obszarach wodno-błotnych lub w promieniu 100 metrów od nich; mając na uwadze brak jasnej definicji „noszenia”;

H. mając na uwadze, że obszary wodno-błotne objęte konwencją ramsarską określa nie tylko sama definicja, ale fakt wyznaczenia (wskazania na mapie) konkretnych obszarów przez umawiające się strony;

I. mając na uwadze, że Komisja nie uwzględniła opinii forum wymiany informacji o egzekwowaniu przepisów z 15 września 2017 r. ani opinii SEAC z 14 czerwca 2018 r., w których zwrócono uwagę na konkretne problemy związane z definicją obszarów wodno-błotnych zawartą w konwencji ramsarskiej;

J. mając na uwadze, że jak potwierdziła Komisja, zamierzony zakaz obejmuje wszystkie wody, w tym gromadzące się wody powierzchniowe dowolnych rozmiarów, np. wody tymczasowo pojawiające się po deszczu, o powierzchni 1 m² (czy nawet mniejszym), na terenie, który w innych warunkach byłby suchy;

K. mając na uwadze, że w projekcie rozporządzenia Komisji nie podano konkretnej definicji torfowisk, nie uwzględniono zatem złożoności wyznaczania i mapowania torfowisk, zwłaszcza tych, na których woda nie jest widoczna, oraz faktu, że w przeciwieństwie do jednolitych części wód torfowiska rzadko mają wyraźnie widoczne granice; mając na uwadze, że SEAC uznał te wątpliwości i stwierdził, że włączenie torfowisk do rozporządzenia utrudnia w praktyce identyfikowanie niektórych typów obszarów wodno-błotnych, na przykład torfowisk, bagien i mokradeł, co może utrudnić strzelającym stwierdzenie, czy przestrzegają oni wprowadzonego ograniczenia, na przykład na obszarach o dużej powierzchni torfowisk, wykorzystywanych do celów rolniczych lub leśnych;

L. mając na uwadze, że w praktyce niemożliwe byłoby zatem przestrzeganie projektu rozporządzenia Komisji i egzekwowanie go, gdyż bez dodatkowych wyjaśnień obszary objęte definicją są nie tylko niejasno określone, ale i przypadkowe, co dotyczy np. obszarów z małymi tymczasowymi zbiornikami wód stałych, zależnymi od zmiennych warunków pogodowych;

Egzekwowanie

M. mając na uwadze, że zakres projektu rozporządzenia Komisji jest zatem zbyt szeroki i opiera się na niewykonalnej definicji obszarów wodno-błotnych, byłoby ono zatem problematyczne we wdrażaniu i nieproporcjonalne do zamierzonego celu;

N. mając na uwadze, że w opinii forum wymiany informacji o egzekwowaniu z 15 września 2017 r. stwierdzono, iż „zakres proponowanego ograniczenia, bazujący na konwencji ramsarskiej (obszary wodno-błotne), stwarzałby poważne problemy w egzekwowaniu”;

O. mając na uwadze, że projekt rozporządzenia Komisji nie jest zgodny z zasadą pewności prawa, ponieważ nie umożliwia zainteresowanym dokładnego poznania zakresu nałożonych na nich obowiązków, by jednoznacznie ustalić te prawa i obowiązki, i podjąć odpowiednie działania;

P. mając na uwadze, że definicja obszarów wodno-błotnych jednoznacznie obejmuje sztuczne obszary wodne i nie przewiduje wyłączenia części wód znajdujących się na terenie miast, co rozszerza ograniczenie posiadania i używania śrutu ołowianego na stałe strefy buforowe o szerokości 100 metrów wokół wód miejskich, w tym rzek, kanałów, fontann i stawów, i może mieć wpływ na stosowanie ołowianej amunicji śrutowej przez policję;

Zasada przyznania kompetencji

Q. mając na uwadze, że projekt rozporządzenia Komisji wykracza poza uprawnienia wykonawcze przyznane w art. 67–73 rozporządzenia REACH, gdyż wprowadza dodatkowe obowiązki i nowe istotne elementy, Komisja ignoruje zatem ograniczenia wynikające z definicji aktu wykonawczego;

R. mając na uwadze, że w art. 67–73 rozporządzenia REACH przyznano Komisji pewne uprawnienia wykonawcze dotyczące ograniczeń w produkcji, wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych niebezpiecznych substancji, mieszanin i wyrobów;

S. mając na uwadze, że Komisji nie przyznano dużej uznaniowości we wprowadzaniu zmian do załącznika XVII do rozporządzenia REACH (Ograniczenia dotyczące produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania niektórych niebezpiecznych substancji, mieszanin i wyrobów); mając na uwadze, że zgodnie z art. 69–73 rozporządzenia REACH ograniczenia należy przyjmować, jeżeli istnieje niedopuszczalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska wynikające z produkcji, stosowania lub wprowadzania do obrotu danych substancji, a zagrożeniu temu trzeba przeciwdziałać w całej Unii;

Brak oceny skutków społeczno-ekonomicznych

T. mając na uwadze, że chociaż opinię ECHA z 17 sierpnia 2018 r. dotyczącą 36-miesięcznego okresu przejściowego oparto na ocenie skutków społeczno-ekonomicznych, z uwzględnieniem doświadczenia państw członkowskich, które stopniowo wycofały śrut ołowiany na obszarach wodno-błotnych, a także mając na uwadze, że pięć państw członkowskich ma dopiero przyjąć przepisy dotyczące stosowania ołowianej amunicji śrutowej na obszarach wodno-błotnych, Komisja bez uzasadnienia zaproponowała znacznie krótszy, 24-miesięczny okres przejściowy;

U. mając na uwadze, że Komisja zaproponowała, by państwa członkowskie, których co najmniej 20 % terytorium składa się z obszarów wodno-błotnych, mogły zakazać wprowadzania do obrotu śrutu zawierającego ołów, nie przeprowadzono jednak oceny społeczno-ekonomicznego wpływu tego bardziej rygorystycznego środka na sektor produkcji amunicji;

V. mając na uwadze, że w projekcie rozporządzenia Komisji znacznie rozszerzono zakres ograniczenia bez żadnej dodatkowej oceny pośredniego i bezpośredniego wpływu społeczno-ekonomicznego na branżę i powiązane sektory (producentów broni palnej, odsprzedających ją, przewoźników, użytkowników itd.); mając na uwadze, że branża amunicji jest w dużym stopniu uzależniona od rynku Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) (70 % obrotów), a w 82 % jest obecnie ukierunkowana na śrut ołowiany; mając na uwadze, że niewystarczająca dostępność odpowiednich, bezpiecznych i przystępnych cenowo zastępników śrutu objętego ograniczeniem może dodatkowo wpłynąć na przygotowanie branży i powiązanych sektorów na takie ograniczenie rynkowe;

W. mając na uwadze, że nie przeprowadzono oceny społeczno-ekonomicznego wpływu tego ograniczenia na rolników; mając na uwadze, że rolnicy mogą być zmuszeni do wymiany strzelb, aby móc używać alternatywnego śrutu, który może być droższy niż ołowiana amunicja śrutowa; mając na uwadze, że nie przeprowadzono odpowiedniej oceny kosztów, jakie poniosą rolnicy w związku z wymianą strzelb;

X. mając na uwadze, że zasady obowiązujące na międzynarodowych zawodach w strzelaniu do rzutków zezwalają wyłącznie na stosowanie śrutu ołowianego;

Y. mając na uwadze, że ECHA ani Komisja nie przeprowadziły oceny społeczno-ekonomicznego wpływu tego ograniczenia na strzelanie do rzutków; mając na uwadze, że kwestii tej nie poddano ocenie, mimo że strzelanie do rzutków w odległości do 100 metrów od obszarów wodno-błotnych jest z definicji strzelaniem na obszarach wodno-błotnych, jest to zatem bez wątpienia rażący błąd w ocenie Komisji;

Z. mając na uwadze, że w projekcie rozporządzenia Komisji pominięto fakt, że ograniczenie dotknie wszystkich strzelnic w Unii, gdy po deszczu pojawią się tymczasowe kałuże, ponieważ ponad 600 strzelnic ma stałe zbiorniki wodne w strefie buforowej o szerokości 100 metrów od obszarów wodno-błotnych, zatem państwa EOG nie mogłyby organizować mistrzostw świata i olimpiad w strzelaniu do rzutków (a sportowcy uprawiający te dyscypliny nie mogliby trenować);

AA. mając na uwadze, że brak pewności prawa spowodowany nieprecyzyjną definicją „obszarów wodno-błotnych” oraz brakiem społeczno-gospodarczej oceny wpływu na strzelnice i międzynarodowe imprezy strzeleckie oznacza, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej;

Pominięcie opinii ECHA

AB. mając na uwadze, że Komisja nie uwzględniła opinii naukowej ECHA w następujących elementach projektu rozporządzenia Komisji: wprowadzenie stref buforowych i zakaz posiadania ołowianej amunicji śrutowej, czego nie proponowano w opinii ECHA; wprowadzenie 24-miesięcznego okresu przejściowego zamiast okresu 36-miesięcznego, który zaproponowała ECHA, oraz fakt, że Komisja zinterpretowała definicję obszarów wodno-błotnych z konwencji ramsarskiej jako oznaczającą wszelkie części wód niezależnie od ich rozmiarów;

Odwrócenie domniemania niewinności

AC. mając na uwadze, że art. 126 rozporządzenia REACH nie zawiera przepisów proceduralnych dotyczących środków egzekwowania prawa, które należą do zakresu autonomii proceduralnej państw członkowskich; mając na uwadze, że w projekcie rozporządzenia Komisji zniesiono domniemanie niewinności i przeniesiono ciężar dowodu; mając na uwadze, że osoba posiadająca ołowianą amunicję śrutową w strefie buforowej o szerokości 100 metrów musi udowodnić, że zamierza używać tej amunicji w innym miejscu niż na obszarach wodno-błotnych lub w strefie buforowej;

AD. mając na uwadze, że domniemanie niewinności zapisano w art. 3 i art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343[3], w art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 6 ust. 2 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a projekt rozporządzenia Komisji nie jest środkiem wykonawczym, lecz decyzją o charakterze politycznym, jaką może podjąć wyłącznie prawodawca;

AE. mając na uwadze, że egzekwowaniu przepisów sprzyjają jasne zasady i warunki; mając na uwadze, że projekt rozporządzenia Komisji wprowadza poważną niejednoznaczność prawną dotyczącą interpretacji pojęcia posiadania, co potwierdzono w opiniach SEAC i forum wymiany informacji o egzekwowaniu przepisów;

AF. mając na uwadze, że ograniczenia dotyczące posiadania ołowianej amunicji śrutowej naruszyłyby jasność i przewidywalność prawa, ponieważ w niektórych państwach członkowskich byłoby ono uznane za przestępstwo, a w innych byłoby objęte wyłącznie grzywną administracyjną, oraz dlatego, że posiadanie i zamiar użycia to dwa bardzo odmienne pojęcia prawne;

1. sprzeciwia się przyjęciu projektu rozporządzenia Komisji;

2. uważa, że projekt rozporządzenia wykonawczego Komisji wykracza poza uprawnienia wykonawcze przewidziane w rozporządzeniu REACH;

3. uważa, że projekt rozporządzenia Komisji nie jest zgodny z treścią rozporządzenia REACH;

4. uważa, że projekt rozporządzenia Komisji wykracza poza to, co konieczne i proporcjonalne, aby zaradzić zagrożeniom dla środowiska wynikającym ze stosowania ołowianej amunicji śrutowej na obszarach wodno-błotnych lub wokół nich, a zatem narusza zasadę proporcjonalności;

5. wzywa Komisję do wycofania projektu rozporządzenia oraz do bezzwłocznego przedłożenia komitetowi nowego projektu;

6. wzywa Komisję do zmiany załącznika do projektu rozporządzenia Komisji przez zastąpienie słów „24 miesiące” słowami „36 miesięcy” w punkcie 20 akapit pierwszy;

7. wzywa Komisję do zmiany załącznika do projektu rozporządzenia Komisji przez dodanie do pkt 22 lit. a) następujących słów (dodane słowa zaznaczono podkreśleniem i kursywą) do definicji obszarów wodno-błotnych z konwencji ramsarskiej: „oznaczają tereny bagien, błot lub torfowisk z widoczną powierzchnią wody lub jednolite części wód powierzchniowych o szerokości ponad 3 metrów, tak naturalne, jak i sztuczne, stałe lub okresowe, o wodach stojących lub płynących, słodkich, słonawych lub słonych, łącznie z wodami morskimi, których głębokość podczas odpływu nie przekracza sześciu metrów”;

8. wzywa Komisję do zmiany załącznika do projektu rozporządzenia Komisji przez skreślenie punktu 20 akapit pierwszy lit. b), punktu 20 akapit drugi lit. c) oraz punktu 22 lit. e) i f);

9. wzywa Komisję do zmiany załącznika do projektu rozporządzenia Komisji przez dodanie nowego punktu wyłączającego strzelnice i międzynarodowe zawody strzeleckie z zastrzeżeniem przeprowadzenia odpowiedniej oceny społeczno-gospodarczej w ciągu dwóch lat od przyjęcia rozporządzenia;

10. wzywa Komisję, by po upływie 24 miesięcy od daty wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego Komisji przeprowadziła przegląd przyjętego środka;

11. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

[1] Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

[2] Dz.U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

[3] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. L 65 z 11.3.2016, s. 1).

Ostatnia aktualizacja: 23 listopada 2020Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności