Projekt rezolucji - B9-0345/2021Projekt rezolucji
B9-0345/2021

PROJEKT REZOLUCJI w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka i sytuacji politycznej na Kubie

7.6.2021 - (2021/2745(RSP))

złożony w następstwie oświadczenia wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa
zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu

Pedro Marques, Javi López
w imieniu grupy S&D

Procedura : 2021/2745(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
B9-0345/2021
Teksty złożone :
B9-0345/2021
Głosowanie :
Teksty przyjęte :

B9‑0345/2021

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka i sytuacji politycznej na Kubie

(2021/2745(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Kuby, w szczególności rezolucję z dnia 17 listopada 2004 r. w sprawie Kuby[1], rezolucję z dnia 2 lutego 2006 r. w sprawie polityki UE wobec rządu Kuby[2], rezolucję z dnia 21 czerwca 2007 r. w sprawie Kuby[3], rezolucję z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie więźniów sumienia na Kubie[4], rezolucję z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii, Umowy o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony, czyli rezolucję ustawodawczą w sprawie procedury zgody[5] wraz z towarzyszącą jej rezolucją nieustawodawczą[6], rezolucję z dnia 15 listopada 2018 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka na Kubie[7] oraz rezolucję z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie Kuby – sprawa José Daniela Ferrera[8],

 uwzględniając Umowę o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską a Kubą (PDCA), podpisaną w grudniu 2016 r. i stosowaną tymczasowo od 1 listopada 2017 r.[9],

 uwzględniając najważniejsze wyniki posiedzenia Wspólnej Rady UE–Kuba z 20 stycznia 2021 r.,

 uwzględniając rezolucję Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka nr 14/2021 z 11 lutego 2021 r. w sprawie Kuby,

 uwzględniając oświadczenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z 28 lutego 2021 r. w sprawie trzeciego dialogu dotyczącego praw człowieka między UE a Kubą, który formalnie odbył się 26 lutego 2021 r. na podstawie PDCA UE–Kuba,

 uwzględniając oświadczenie ESDZ z 26 marca 2021 r. w sprawie trzeciego dialogu między UE a Kubą dotyczącego jednostronnych środków przymusu,

 uwzględniając Plan działania UE dotyczący praw człowieka i demokracji na lata 2020–2024,

 uwzględniając powszechny okresowy przegląd praw człowieka przeprowadzony przez Radę Praw Człowieka ONZ w odniesieniu do Kuby w maju 2018 r.,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz inne międzynarodowe traktaty i instrumenty dotyczące praw człowieka,

 uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, która została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 10 grudnia 1984 r. i której Kuba jest stroną,

 uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka, której Kuba jest sygnatariuszem,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że stosunki między Unią Europejską a Kubą bazują na dialogu politycznym wspierającym współpracę, poszanowanie praw człowieka, modernizację gospodarki kubańskiej oraz opracowywanie wspólnych odpowiedzi na globalne wyzwania;

B. mając na uwadze, że w grudniu 2016 r. zapoczątkowano nową erę stosunków między UE a Kubą, podpisując PDCA, pierwszą w historii umowę podpisaną między UE a Kubą, wcześniej jedynym państwem Ameryki Łacińskiej, z którym UE nie miała żadnej umowy; mając na uwadze, że w PDCA określono ogólne zasady i cele przyświecające stosunkom między UE a Kubą oraz że umowa ta zawiera trzy główne rozdziały: o dialogu politycznym, współpracy i dialogu na temat polityki sektorowej oraz handlu i współpracy handlowej; mając na uwadze, że PDCA jest tymczasowo stosowana od 1 listopada 2017 r.; mając na uwadze, że PDCA ratyfikowało 26 z 27 państw członkowskich UE;

C. mając na uwadze, że w 2015 r. nawiązano dialog dotyczący praw człowieka między UE a Kubą, prowadzony przez Specjalnego Przedstawiciela UE ds. Praw Człowieka; mając na uwadze, że PDCA przyniosła bezprecedensową instytucjonalizację stosunków między UE a Kubą; mając na uwadze, że UE to jedyna organizacja prowadząca z Kubą taki dialog wysokiego szczebla;

D. mając na uwadze, że 26 lutego 2021 r. UE i Kuba przeprowadziły na mocy PDCA trzeci formalny dialog dotyczący praw człowieka; mając na uwadze, że strony rozmawiały o wolności pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się; mając na uwadze, że UE podkreśliła, zgodnie z międzynarodowym prawem dotyczącym praw człowieka, iż wszystkim obywatelom trzeba umożliwić czynny udział w życiu społecznym za pośrednictwem organizacji i stowarzyszeń społeczeństwa obywatelskiego; mając na uwadze, że UE przypomniała o konieczności przestrzegania zobowiązań wynikających z międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka;

E. mając na uwadze, że rozmawiano również o swobodzie badań naukowych i działalności twórczej; mając na uwadze, że UE podkreśliła potrzebę poszanowania różnych, a nawet sprzecznych poglądów obywateli, w tym poglądów wyrażanych środkami artystycznymi, a także potrzebę wspierania inkluzywnego i konstruktywnego dialogu;

F. mając na uwadze, że w grudniu 2018 r. na Kubie wszedł w życie dekret 349, na mocy którego artyści i osoby ich zatrudniające muszą uprzednio uzyskać zgodę rządu Kuby na prowadzenie działalności w przestrzeni publicznej lub prywatnej, gdyż w przeciwnym razie grozi im konfiskata materiałów, a także grzywny lub inne sankcje; mając na uwadze, że w lipcu 2019 r. wszedł w życie dekret 370 regulujący bezpłatną dystrybucję informacji w internecie i nakładający sankcje za taką działalność; mając na uwadze, że międzynarodowe organizacje praw człowieka potępiły dekrety 349 i 370 jako naruszające podstawowe wolności i sprzeczne z art. 54 konstytucji Kuby z 2019 r., który gwarantuje wolność słowa;

G. mając na uwadze, że po przyjęciu dekretu 349 organizacja artystów, działaczy, pracowników akademickich i dziennikarzy Ruch San Isidro (MSI) rozpoczęła pokojowe protesty na rzecz wolności słowa, a przeciwko nasilającej się cenzurze działalności artystycznej na Kubie;

H. mając na uwadze, że 9 listopada 2020 r. zatrzymano Denisa Solísa Gonzáleza, muzyka i członka MSI; mając na uwadze, że skazano go na osiem miesięcy więzienia za „znieważenie organu władzy” i przeniesiono do więzienia Valle Grande o najostrzejszym rygorze, a do 16 listopada 2020 r. przetrzymywano go tam, nie informując, gdzie się znajduje; mając na uwadze, że w proteście przeciwko jego zatrzymaniu 14 niezależnych artystów i działaczy przeprowadziło siedmiodniowy strajk głodowy;

I. mając na uwadze, że 27 listopada 2020 r. około 300 osób zebrało się przed gmachem kubańskiego Ministerstwa Kultury, by pokojowo protestować przeciwko brakowi wolności artystycznej na Kubie i arbitralnemu aresztowaniu Denisa Solísa Gonzáleza i innych artystów; mając na uwadze, że w wyniku tego protestu kubańscy urzędnicy spotkali się z 30 artystami i działaczami i zgodzili się zaprzestać nękania kubańskich artystów i rozpocząć dialog między działaczami a rządem;

J. mając na uwadze, że 11 lutego 2021 r. Międzyamerykańska Komisja Praw Człowieka objęła środkami ostrożnościowymi 20 zidentyfikowanych członków MSI; mając na uwadze, że na podstawie przeprowadzonej analizy komisja ta stwierdziła, iż zgodnie z obowiązującym standardem dowodu prima facie i przy uwzględnieniu obecnego stanu państwa kubańskiego można wystarczająco jednoznacznie wykazać zagrożenie dla prawa do życia i integralności osoby tych 20 zidentyfikowanych członków MSI;

K. mając na uwadze, że 2 maja 2021 r. policja zabrała z domu członka MSI Luisa Manuela Otero Alcántarę, którego przez całe tygodnie przetrzymywano wbrew jego woli w szpitalu w Hawanie, bez możliwości kontaktu z rodziną i przyjaciółmi; mając na uwadze, że Amnesty International uznała Luisa Manuela Otero Alcántarę za więźnia sumienia; mając na uwadze, że 31 maja pozwolono mu opuścić szpital;

L. mając na uwadze, że 18 maja 2021 r. aresztowano i zakuto w kajdanki innego członka MSI, Maykela Castillo Péreza, który następnie zniknął; mając na uwadze, że od tego czasu nie wiadomo, gdzie się znajduje; mając na uwadze, że Komitet ONZ ds. Wymuszonych Zaginięć wezwał rząd kubański, by poinformował krewnych Maykela Castillo Péreza o miejscu jego zatrzymania, zapewnił mu możliwość kontaktu z rodziną i prawnikiem oraz by do 11 czerwca 2021 r. poinformował, jakie środki wprowadzono w związku z każdym z wydanych zastrzeżeń i zaleceń;

M. mając na uwadze, że Kuba ratyfikowała wszystkie osiem podstawowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy, ale nie ratyfikowała Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych;

N. mając na uwadze, że w 2019 r. Kuba zmieniła swoją konstytucję, uznając zasadę habeas corpus i inne ważne prawa podstawowe; mając na uwadze, że w ciągu ostatnich trzech lat na wyspie upowszechniono internet, do którego dostęp ma obecnie 7 mln osób;

O. mając na uwadze, że Kuba wysłała 4 000 lekarzy, by pomóc prawie 40 państwom w walce z pandemią COVID-19; mając na uwadze, że przed pandemią kubański system ochrony zdrowia zatrudniał 28 000 osób;

P. mając na uwadze, że Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) działa w około 160 krajach, z których część boryka się z poważnymi wyzwaniami w dziedzinie praw człowieka i praw podstawowych; mając jednak na uwadze, że Kuba nie kwalifikuje się jeszcze do finansowania ze środków EBI;

Q. mając na uwadze, że Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło kolejno 27 rezolucji z apelem o zniesienie embarga nałożonego na Kubę przez Stany Zjednoczone; mając na uwadze, że Parlament od dawna zajmuje stanowisko – któremu wielokrotnie dawał wyraz i które podzielają inne instytucje europejskie – iż należy sprzeciwić się ustawom o ekstraterytorialności, gdyż bezpośrednio szkodzą one mieszkańcom Kuby i zakłócają działalność przedsiębiorstw europejskich;

1. ponownie wyraża poparcie dla PDCA i dla podejścia UE, polegającego na krytycznej współpracy z Kubą, by wspierać modernizację kraju, ale także w duchu otwartości rozstrzygać punkty sporne;

2. podkreśla, że należy pogłębić stosunki między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Kuby, zwłaszcza w ramach PDCA, dążąc do opartych na wzajemnym szacunku i obopólnie korzystnych więzi między stronami;

3. wzywa rządy, które jeszcze tego nie zrobiły, do szybkiej ratyfikacji PDCA;

4. ponownie podkreśla, że należy rozszerzyć mandat EBI, i apeluje o uznanie Kuby za państwo w pełni kwalifikujące się do finansowania z EBI;

5. popiera dotychczasowe postępy Kuby w uznawaniu praw podstawowych w tym kraju oraz we wspieraniu trwającego procesu modernizacji i otwartości;

6. apeluje o zniesienie blokady gospodarczej, handlowej i finansowej nałożonej na Kubę przez Stany Zjednoczone;

7. wzywa nową administrację USA do skreślenia Kuby z listy państw wspierających terroryzm i do podjęcia działań zainicjowanych przez prezydenta Obamę na rzecz normalizacji stosunków dwustronnych między tymi dwoma krajami;

8. wyraża solidarność z członkami Ruchu San Isidro oraz wszystkimi działaczami i obrońcami praw człowieka dążącymi do większej wolności słowa na Kubie;

9. wzywa władze kubańskie, by zaprzestały ścigania protestujących i nawiązały konstruktywny dialog z członkami Ruchu San Isidro oraz innymi z artystami i działaczami dążącymi do większej wolności słowa na Kubie;

10. wzywa rząd Kuby, by przyjął środki niezbędne do ochrony praw do życia i integralności osoby członków Ruchu San Isidro i wszystkich obrońców praw człowieka;

11. wzywa rząd kubański do ratyfikowania Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz do zapewnienia prawa do wolności zrzeszania się, w tym rejestracji organizacji, i prawa do rokowań zbiorowych, zgodnie ze standardami Międzynarodowej Organizacji Pracy;

12. wzywa rząd kubański, by uznał niezależne dziennikarstwo za legalną praktykę oraz by przestrzegał praw niezależnych dziennikarzy na Kubie;

13. wzywa rząd kubański, by zgodnie z międzynarodowymi normami praw człowieka zapewnił Kubańczykom prawo do wyjazdu z kraju i powrotu do niego, również w przypadku lekarzy wysłanych na zagraniczne misje medyczne;

14. apeluje o natychmiastowe uchylenie dekretów 349 i 370 oraz innych kubańskich przepisów naruszających wolność słowa;

15. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Władzy Ludowej Kuby, wiceprzewodniczącemu Komisji / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Komisji, Specjalnemu Przedstawicielowi Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz rządom państw członkowskich Wspólnoty Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów.

 

Ostatnia aktualizacja: 9 czerwca 2021
Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności