PROJEKT REZOLUCJI w sprawie sytuacji w Afganistanie
13.9.2021 - (2021/2877(RSP))
zgodnie z art. 132 ust. 2 Regulaminu
Mick Wallace, Clare Daly, Özlem Demirel, Manu Pineda, Idoia Villanueva Ruiz
w imieniu grupy The Left
B9‑0433/2021
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Afganistanie
Parlament Europejski,
− uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,
− uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,
− uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,
− uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych,
− uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka,
− uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania,
− uwzględniając deklarację Narodów Zjednoczonych w sprawie obrońców praw człowieka z 1998 r.,
− uwzględniając sprawozdanie Sekretarza Generalnego NZ z dnia 29 marca 2021 r. w sprawie przemocy seksualnej w konfliktach zbrojnych,
− uwzględniając oświadczenie Wysokiej Komisarz NZ ds. Praw Człowieka Michelle Bachelet wygłoszone podczas 31. sesji specjalnej Rady Praw Człowieka,
− uwzględniając rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2593 (2021 r.),
− uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 2131 (XX) zatytułowaną „Deklaracja w sprawie niedopuszczalności ingerowania w wewnętrzne sprawy państw i ochrony ich niezależności i suwerenności”,
− uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 1514 (XV) zatytułowaną „Deklaracja w sprawie przyznania niepodległości krajom i narodom kolonialnym”,
− uwzględniając badanie dotyczące produkcji opium w Afganistanie za rok 2020, opublikowane wspólnie przez afgański Krajowy Urząd Statystyczny i Informacyjny oraz Biuro Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości w kwietniu 2021 r.,
− uwzględniając nieformalne spotkanie ministrów spraw zagranicznych UE (Gymnich) z dni 2 i 3 września 2021 r.,
– uwzględniając art. 132 ust. 2 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że zadeklarowana przez Stany Zjednoczone i ich sojuszników strategia zwalczania terroryzmu i narzucania Afganistanowi własnej koncepcji budowania państwowości nie powiodła się; mając na uwadze, że dziesięciolecia konfliktu i wojny spowodowały ogromne straty w ludziach, masowe przesiedlenia, niezmierne cierpienie ludzkie oraz poważne szkody dla rozwoju gospodarczego i społecznego w Afganistanie; mając na uwadze, że 20 lat okupacji USA/NATO doprowadziło do szybkiego wzrostu handlu narkotykami, wzmocnienia pozycji watażków i zbrojnych bojówek oraz do ogólnej militaryzacji społeczeństwa; mając na uwadze, że w rankingu najbezpieczniejszych państw na świecie w 2020 r. Afganistan znalazł się na ostatnim miejscu (Global Peace Index); mając na uwadze, że w 2019 r. Afganistan uznano za państwo o największej na świecie liczbie bombardowań z użyciem dronów; mając na uwadze, że ingerencja zagraniczna i interwencja wojskowa przyczyniły się do ponownego pojawienia się talibów i skłoniły część narodu afgańskiego do poparcia ich;
B. mając na uwadze, że 20 lat po nielegalnej interwencji USA/NATO i pomimo rzekomych wysiłków na rzecz budowania państwowości Afganistan pozostaje jednym z najbiedniejszych krajów świata, a pomoc rozwojowa stanowi około 40 % jego produktu krajowego brutto; mając na uwadze, że ponad połowa Afgańczyków żyje w ubóstwie, a 39 % – w skrajnym ubóstwie; mając na uwadze, że podczas trwającej 20 lat okupacji USA/NATO ponownie pojawiły się i upowszechniły nielegalna produkcja opium i handel opium;
C. mając na uwadze, że upadek wspieranego przez NATO afgańskiego rządu i upadek armii afgańskiej, wspieranej miliardami dolarów pomocy międzynarodowej, w tym z UE, przez blisko dwadzieścia lat budzą poważne wątpliwości co do powszechnej korupcji w operacjach NATO, a także co do przeszłych, obecnych i przyszłych strategii politycznych UE i państw członkowskich wobec Afganistanu; mając na uwadze, że nieudana misja w Afganistanie wyraźnie pokazała, że interwencje wojskowe oraz idea narzucania demokracji i budowania państwowości są pełne uchybień i przynoszą efekty odwrotne do zamierzonych;
D. mając na uwadze niezliczone przypadki zbrodni wojennych popełnianych przez talibów, a także wspieraną przez NATO armię afgańską i jej generałów, np. przypadek generała Samiego Sadata, który wydał dowodzonym przez siebie śmigłowcom Black Hawk rozkaz przeprowadzania codziennych masakr ludności cywilnej w prowincji Helmand w ostatnich miesiącach funkcjonowania wspieranego przez NATO rządu afgańskiego;
E. mając na uwadze, że niektóre grupy ludności afgańskiej nadal narażone są na dalsze represje, w miarę jak talibowie konsolidują swoje rządy; mając na uwadze, że według misji wspierającej ONZ w Afganistanie (UNAMA) i Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka (OHCHR) ponad 3 750 cywilów zostało zabitych lub okaleczonych w okresie od 1 maja do 15 sierpnia w wyniku ataków talibów i nalotów samolotowych przeprowadzonych przez były rząd Afganistanu, przy czym te ataki i naloty były wymierzone przeciwko obiektom cywilnym, w tym domom, szkołom i klinikom medycznym; mając na uwadze doniesienia, zgodnie z którymi ludność cywilna na obszarach opanowanych przez talibów padła ofiarą doraźnych egzekucji, grabieży i spalenia domów oraz wymuszonych zaginięć; mając na uwadze, że powszechne są poważne naruszenia praw człowieka wobec kobiet i dziewcząt, w tym przymusowe małżeństwa i surowe ograniczenia swobody przemieszczania się;
F. mając na uwadze, że już wcześniej ostrzegano przed grożącym przechwyceniem przez talibów afgańskich żołnierzy oddziałów posiłkowych armii NATO i Afgańczyków pracujących z organizacjami międzynarodowymi, a także ich rodzin;
G. mając na uwadze, że Afgańczycy, którzy współpracowali z NATO podczas okupacji, zostali postawieni w niebezpiecznej sytuacji przez USA i ich sojuszników; mając na uwadze, że obecnie setki tysięcy osób ucieka w trosce o życie, w tym ludność miejscowa, która pracowała dla instytucji międzynarodowych, pracownicy organizacji pozarządowych, działacze na rzecz praw człowieka, dziennikarze oraz dziewczęta i kobiety, niezależnie od tego, czy uczęszczają do szkoły, studiują na uczelni czy też pracują;
H. mając na uwadze, że szacuje się, iż już przed przejęciem władzy przez talibów 87 % afgańskich kobiet padało ofiarą przemocy uwarunkowanej płcią; mając na uwadze, że Afganistan zajmuje 153 miejsce wśród 189 krajów klasyfikowanych według opracowanego przez ONZ wskaźnika nierówności płci za rok 2019; według danych 62 % Afganek doświadczyło wielorakich form przemocy, co stanowi niemal trzykrotność średniej światowej, którą już uważa się za wyjątkowo wysoką; mając na uwadze, że sprawcy przemocy ze względu na płeć pozostają bezkarni; mając na uwadze, że według misji wspierającej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Afganistanie (UNAMA) nawet sprawy o zabójstwa i gwałty często nigdy nie trafiają do sądu;
I. mając na uwadze, że w kontekście nasilającego się konfliktu i braku bezpieczeństwa to dzieci, które w najmniejszym stopniu odpowiadają za kryzys w Afganistanie, ucierpiały najbardziej; mając na uwadze, że wiele z nich zostało zmuszonych do opuszczenia domów, oderwanych od szkół i przyjaciół, pozbawionych podstawowych usług związanych z zarządzaniem funkcjonalnym i minimalnymi wymogami dotyczącymi jakości życia;
J. mając na uwadze, że oprócz kryzysu politycznego i kryzysu bezpieczeństwa Afganistan zmaga się z dotkliwą suszą, rozprzestrzenianiem się COVID-19 i inflacją cen podstawowej żywności, a zima spotęguje wiele z tych wyzwań;
K. mając na uwadze, że według Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji w 2020 r. w Afganistanie przebywały 4 mln osób wewnętrznie przesiedlonych, co stanowi wzrost w stosunku do 1,2 mln w 2016 r. i pół miliona w 2013 r.; mając na uwadze, że według Biura ONZ ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej w okresie od 1 stycznia do 31 lipca przesiedlono ponad 546 000 Afgańczyków, z czego 80 % to kobiety i dzieci; mając na uwadze, że wiele z tych osób cierpi z powodu braku bezpieczeństwa żywnościowego, niedostatecznego schronienia, niewystarczającego dostępu do urządzeń sanitarnych i opieki zdrowotnej oraz z powodu braku ochrony, a także mając na uwadze, że wiele z tych osób to dzieci uznawane za szczególnie narażone na zagrożenie przymusową pracą, wykorzystaniem seksualnym lub możliwością rekrutacji przez grupy przestępcze i terrorystyczne; mając na uwadze, że od przejęcia Kabulu tysiące afgańskich cywilów próbują uciec z kraju w obliczu obaw przed konsekwencjami powrotu rządów talibów;
L. mając na uwadze, że Afgańczycy to największa populacja uchodźców długoterminowych w Azji i druga co do wielkości populacja uchodźców na świecie; mając na uwadze, że kraje sąsiadujące, w szczególności Iran i Pakistan, przyjmują większość uchodźców afgańskich i potrzebują pomocy, aby sprostać temu wyzwaniu; mając na uwadze, że jednostronne sankcje nałożone na Iran ograniczają jego zdolność do zapewnienia odpowiedniego schronienia afgańskim uchodźcom;
M. mając na uwadze, że Afganistan ma słabą, niezdywersyfikowaną gospodarkę, która jest zależna od importu, nawet w przypadku podstawowych towarów, oraz od funduszy zagranicznych; mając na uwadze, że przejęcie władzy przez talibów 15 sierpnia przerwało stosunki Afganistanu z niektórymi międzynarodowymi darczyńcami, co jeszcze zwiększyło presję na kruchą już gospodarkę i zagroziło wielu usługom publicznym finansowanym z pomocy rozwojowej;
N. mając na uwadze, że Afganistan zmaga się z poważną zapaścią gospodarczą; mając na uwadze, że ceny żywności i innych produktów podstawowych wzrosły, podczas gdy większość banków pozostaje zamknięta; mając na uwadze, że przed przejęciem władzy przez talibów ponad 30 % kraju borykało się z poważnym brakiem bezpieczeństwa żywnościowego; obecnie problem ten dotyczy ponad 40 % kraju; mając na uwadze, że w grudniu 2020 r. Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci UNICEF stwierdził, że według szacunków z niemal siedmiu milionów dzieci poniżej piątego roku życia w Afganistanie 3,1 mln było poważnie niedożywionych;
O. mając na uwadze, że darczyńcy wstrzymali większość pomocy międzynarodowej dla afgańskich agencji i instytucji rządowych na krótko przed przejęciem władzy przez talibów i tuż po nim; mając na uwadze, że Bank Centralny Afganistanu, obecnie pod kontrolą talibów, został odcięty od międzynarodowego systemu bankowego i dostępu do rezerw walutowych kraju; mając na uwadze, że Międzynarodowy Fundusz Walutowy, według doniesień na wniosek Stanów Zjednoczonych, uniemożliwił Afganistanowi dostęp do kredytu i aktywów, w tym do specjalnych praw ciągnienia o wartości około 440 mln USD, które bank przyznał w odpowiedzi na pandemię COVID-19; mając na uwadze, że wcześniejsze rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ nakładające sankcje i inne restrykcje na talibów za działania związane z terroryzmem uniemożliwiają Bankowi Centralnemu Afganistanu otrzymanie nowych banknotów afgańskich, które są drukowane w Europie;
P. mając na uwadze, że wybuch epidemii COVID-19 przeciążył słabą infrastrukturę opieki zdrowotnej w Afganistanie; mając na uwadze, że w większości prowincji afgańskich nie było możliwości poddania się testowi na COVID-19, a próbki były przewożone do stolicy;
Q. mając na uwadze, że zgłoszono liczne przypadki niszczenia dziedzictwa kulturowego;
R. mając na uwadze, że choć nagłośniono proceder wykorzystywania seksualnego dzieci, a w 2018 r. uznano praktykę baczczebazi (chłopcy wykorzystywani seksualnie przez starszych mężczyzn) za przestępstwo, władze uczyniły niewiele, aby położyć kres bezkarności i pociągnąć sprawców do odpowiedzialności;
S. mając na uwadze, że dzieci były nadal rekrutowane do walki, zwłaszcza przez ugrupowania zbrojne i afgańskie siły bezpieczeństwa – bojówki prorządowe i lokalną policję – oraz były ofiarami wielu nadużyć, w tym wykorzystywania seksualnego;
T. mając na uwadze, że według UNAMA Afganistan nadal jest „jednym z najbardziej niebezpiecznych krajów na świecie dla dzieci”, przy czym zarówno siły prorządowe, jak i antyrządowe mają na swoim koncie ponad 700 ofiar wśród dzieci;
U. mając na uwadze, że według UNICEF-u ponad 2 mln dziewcząt nie uczęszczało do szkoły, a według danych rządowych około 7 000 szkół w kraju nie dysponowało budynkami; mając na uwadze powszechne zjawisko pracy dzieci;
V. mając na uwadze, że pogorszyły się warunki pracy dziennikarzy, pracowników mediów i działaczy ze względu na coraz niższy poziom bezpieczeństwa oraz celowe zabójstwa działaczy i dziennikarzy; mając na uwadze, że rząd wprowadził projekt ustawy o środkach masowego przekazu, który nakłada dalsze ograniczenia na wolność wypowiedzi;
1. ubolewa, że wydarzenia doprowadziły do masowego przejęcia kraju przez talibów, a także nad konsekwencjami, jakie ma to na sytuację w zakresie praw człowieka; podkreśla katastrofalne skutki tej nielegalnej dwudziestoletniej okupacji i potępia ingerencję NATO, która doprowadziła Afganistan do obecnej sytuacji;
2. podkreśla, że rząd przedstawiony przez talibów jest niedemokratyczny i niereprezentatywny; nie odzwierciedla politycznej, etycznej i społecznej różnorodności społeczeństwa afgańskiego ani perspektyw trwałego pokoju w Afganistanie;
3. podkreśla, że Afgańczycy chcą pokoju; podkreśla, że nowy porządek konstytucyjny obejmujący demokrację, wolności osobiste, wolne media i prawa kobiet może być jedynie wynikiem ogólnokrajowej, pluralistycznej debaty bez ingerencji z zewnątrz;
4. domaga się od USA zaprzestania ingerencji i agresji dokonywanej przy wsparciu i udziale sojuszników, zwłaszcza NATO, a także polityki konfrontacji w stosunkach międzynarodowych, w tym zakończenia nielegalnej i przestępczej polityki sankcji gospodarczych i blokad wobec różnych krajów i ich narodów;
5. podkreśla, że do długofalowego położenia kresu konfliktom w Afganistanie może dojść jedynie w drodze inkluzywnego, sprawiedliwego i trwałego pokoju i pojednania, a procesem tym muszą kierować i odpowiadać za niego Afgańczycy, przy pełnym i znaczącym udziale wszystkich obywateli, w szczególności kobiet, osób należących do społeczności etnicznych i religijnych, całego społeczeństwa obywatelskiego i wszystkich stron konfliktu; uznaje rolę i wysiłki ONZ i partnerów regionalnych w ułatwianiu inkluzywnego procesu pokojowego i pojednania w Afganistanie; wzywa UE i państwa członkowskie, aby pomagały w realizacji tego procesu;
6. potępia długą historię nieudanych i nielegalnych interwencji zbrojnych USA i NATO, które spowodowały tak wiele ofiar i zniszczeń, destabilizację i wysiedlenia, zwłaszcza w Azji Zachodniej i Afryce Północnej, i przy tym często wzmacniały pozycję sił ekstremistycznych; apeluje, by rozwiązać NATO, ograniczyć wojskową bazę przemysłową oraz opierać stosunki dyplomatyczne z państwami trzecimi na wzajemnym szacunku, faktach i prawie międzynarodowym;
7. ubolewa nad faktem, że 21 państw UE jest członkami NATO; podkreśla konieczność rozwiązania NATO i prowadzenia w jego miejsce polityki niewojskowej, zgodnej z zasadą suwerenności państw zapisaną w Karcie Narodów Zjednoczonych oraz propagującej zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny, poszanowanie praw człowieka, dialog i współpracę;
8. wyraża zaniepokojenie sytuacją dziennikarzy, doniesieniami o ich zatrzymaniach i stosowaniem wobec nich przemocy; przypomina o obietnicach talibów, że niezależne afgańskie media będą mogły nadal działać swobodnie i bezpiecznie; wzywa talibów do wywiązania się z tych obietnic, do zaprzestania pobić i zatrzymań reporterów wykonujących swoją pracę oraz do umożliwienia mediom swobodnego działania bez obawy przed represjami;
9. wyraża zadowolenie, że MTK upoważnił swoją prokuratur Fatou Bensoudę do wszczęcia dochodzenia w sprawie domniemanych zbrodni popełnionych na terytorium Afganistanu od 1 maja 2003 r.; potępia groźby USA wobec osób współpracujących z MTK w dochodzeniach; w związku z tym potępia decyzję sędziów MTK, w której odrzucili wniosek prokurator o wszczęcie dochodzenia w sprawie zbrodni wojennych i naruszeń praw człowieka popełnionych w Afganistanie, powołując się na brak pełnej współpracy państwowej i ograniczenia budżetowe; ubolewa, że decyzja ta może jeszcze bardziej osłabić wiarygodność MTK;
10. wzywa talibów, aby nie niszczyli miejsc dziedzictwa kulturowego, które mają głęboki wpływ na kulturę afgańską i wieloetniczne społeczeństwo Afganistanu;
11. uważa, że należy przeprowadzić niezależne dochodzenie pod auspicjami ONZ, w tym w sprawie egzekucji pozasądowych dokonywanych z użyciem dronów, aby położyć kres powszechnej bezkarności, co stanowi kluczowy element procesu stabilizacji w Afganistanie, a także by budować zaufanie publiczne;
12. wzywa do przeprowadzenia dochodzenia w sprawie korupcji, prania pieniędzy, zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości ze strony członków NATO, Australii i instytucji, które przeprowadziły i utrwaliły nielegalną inwazję i okupację Afganistanu; podkreśla, że niezależny organ musi przeprowadzić w ich sprawie odpowiednie i skuteczne dochodzenie i w razie konieczności postawić je w stan oskarżenia; domaga się pociągnięcia do odpowiedzialności wszystkich winnych, w tym wszystkich osób bezpośrednio i pośrednio uczestniczących w łańcuchu dowodzenia, takich jak wysokiej rangi urzędnicy i ministrowie odpowiedzialni za siły zbrojne;
13. wzywa do przeprowadzenia kompleksowego dochodzenia w sprawie zbrodni wojennych popełnionych przez armię afgańską, przeszkoloną i wspieraną przez NATO, oraz przez talibów;
14. wzywa UE i jej państwa członkowskie do zaprzestania polityki zbrojnej interwencji, obcej ingerencji i zmiany ustroju, oraz do nawiązania zamiast tego współpracy z państwami trzecimi w duchu wzajemnego szacunku i przestrzegania prawa międzynarodowego;
15. przypomina o roli USA i ich sojuszników w tworzeniu, promowaniu i wspieraniu grup znanych z działań terrorystycznych, w tym w Afganistanie, oraz o cynicznych wezwaniach do tzw. wojny z terroryzmem w celu uzasadnienia i zrealizowania strategii dominacji;
16. zwraca uwagę na fakt, że to naród afgański – tak jak każdy naród – musi rozwiązać swoje problemy bez ingerencji z zewnątrz i wybrać własną ścieżkę rozwoju oraz że nie należy wykorzystywać Afganistanu do promowania niestabilności w Azji Środkowej;
17. zdecydowanie odrzuca pomysły przedstawione po raz pierwszy przez wysokiego przedstawiciela Josepha Borrella dotyczące rozwijania dodatkowych zdolności wojskowych UE na potrzeby interwencji zbrojnych; podkreśla, że dalsza militaryzacja polityki zagranicznej UE jest właśnie błędną lekcją wyciągniętą z nieudanej polityki wobec Afganistanu;
18. wyraża głębokie zaniepokojenie licznymi doniesieniami o naruszaniu praw człowieka i łamaniu międzynarodowego prawa humanitarnego w Afganistanie;
19. potępia znaczne ograniczenie praw kobiet w Afganistanie; wyraża podziw dla odwagi kobiet, które publicznie domagają się dostępu do edukacji, prawa do powrotu do pracy i roli w rządzeniu krajem, oraz solidaryzuje się z nimi;
20. podkreśla, że odpowiednie organy mogą odegrać ważną i pożyteczną rolę, jeśli będą zwracać uwagę na naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego i na łamanie praw człowieka w Afganistanie, a tym samym przyczyniać się do obrony narodu afgańskiego; apeluje, aby ustanowić międzynarodowy mechanizm monitorowania i rozliczalności w celu zwalczania bieżących nadużyć;
21. wzywa UE do udzielenia Afgańczykom pomocy humanitarnej w związku z trudnościami humanitarnymi i gospodarczymi, kryzysem związanym z COVID-19, zbliżającą się zimą, oprócz już i tak dużej skali ubóstwa, braku bezpieczeństwa żywnościowego i podatności na zagrożenia klimatyczne w i tak niestabilnym systemie gospodarczym i społecznym;
22. podkreśla, że UE musi wywiązać się ze swoich zobowiązań w dziedzinie klimatu, zwłaszcza w odniesieniu do zasad sprawiedliwości klimatycznej i długu klimatycznego;
23. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że ONZ podjął się koordynacji i realizacji działań humanitarnych i rozwojowych w porozumieniu z organizacjami pozarządowymi; wzywa talibów i wszystkie inne zainteresowane podmioty do zapewnienia Organizacji Narodów Zjednoczonych, jej wyspecjalizowanym agencjom i partnerom wykonawczym oraz wszystkim podmiotom zaangażowanym w pomoc humanitarną pełnego, bezpiecznego i nieograniczonego dostępu oraz do dopilnowania, by pomoc humanitarna docierała do wszystkich potrzebujących;
24. wzywa do zaprzestania coraz częstszego stosowania wobec różnych państw jednostronnych środków przymusu, ponieważ są one najbardziej uciążliwe dla osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i zagrażają prawom człowieka ogółu społeczeństwa;
25. wzywa UE do udzielania pomocy humanitarnej głównym krajom przyjmującym uchodźców afgańskich i podkreśla, że wszystkie strony muszą przestrzegać swoich zobowiązań wynikających z międzynarodowego prawa humanitarnego we wszystkich okolicznościach, w tym zobowiązań związanych z ochroną ludności cywilnej;
26. podkreśla, że UE i jej państwa członkowskie mają obowiązek wspierać i chronić Afgańczyków uciekających przed talibami; podkreśla, że UE i jej państwa członkowskie powinny przyjąć jako uchodźców wszystkich Afgańczyków, którzy pracowali dla organizacji pozarządowych, państw członkowskich i organizacji międzynarodowych, a także tych, których prawa i życie są zagrożone pod rządami talibów, oraz zapewnić im przewidywalny i bezpieczny status po przybyciu;
27. wzywa państwa członkowskie UE do wydawania osobom zagrożonym wiz humanitarnych we współpracy z UNHCR, aby umożliwić uchodźcom afgańskim bezpieczną podróż, w tym innymi bezpiecznymi szlakami, i szybsze łączenie rodzin; podkreśla, że zgodnie z prawem międzynarodowym państwa członkowskie UE powinny niezwłocznie i gruntownie przygotować się do przyjęcia osób, które przybędą w najbliższej i bardziej odległej przyszłości;
28. wzywa państwa członkowskie UE, aby porozumiały się w sprawie stworzenia europejskiego mechanizmu sprawiedliwego, proporcjonalnego i obowiązkowego rozmieszczenia uchodźców, co położyłoby kres zasadzie odpowiedzialności państwa członkowskiego pierwszego wjazdu;
29. wzywa do szybszego przesiedlania uchodźców afgańskich wymagających szczególnego traktowania, którzy przebywają w krajach sąsiadujących z Afganistanem; nalega, aby państwa członkowskie UE zadeklarowały dodatkowe miejsca przesiedlenia dla Afgańczyków z państw trzecich pierwszego wjazdu i tranzytu w liczbie proporcjonalnej do skali kryzysu i zgodnie z wcześniejszymi programami przesiedleń w sytuacjach nadzwyczajnych; zauważa, że te zobowiązania w zakresie przesiedleń powinny nie tyle zastępować, co uzupełniać wsparcie dla ofiar innych trwających kryzysów i wysiedleń, zgodnie z określonymi przez UNHCR sytuacjami priorytetowymi; wzywa państwa członkowskie UE do zaprzestania przymusowych powrotów Afgańczyków do państw trzecich, w tym apeluje do Grecji o zmianę prawa uznającego Turcję za kraj trzeci bezpieczny dla Afgańczyków ubiegających się o azyl, oraz apeluje, by jednocześnie zapewnić relokację Afgańczyków z Grecji do innych państw członkowskich UE;
30. wzywa państwa członkowskie UE do zaprzestania deportacji do Afganistanu, do ponownego rozpatrzenia wszystkich odrzuconych wniosków o azyl złożonych przez Afgańczyków oraz do nadania im stałego lub tymczasowego statusu prawnego zgodnie z prawem krajowym i unijnym; domaga się ułatwienia i przyspieszenia procesu łączenia rodzin afgańskich z krewnymi przebywającymi już w krajach europejskich;
31. podkreśla, że wszystkim Afgańczykom przybywającym nielegalnie do państw członkowskich UE należy umożliwić ubieganie się o azyl, jak przewidziano w prawie UE, oraz o łączenie rodzin, jeżeli mają krewnych w innym państwie członkowskim UE; wzywa państwa członkowskie UE do poparcia w Radzie wdrożenia dyrektywy 2001/55/WE w sprawie tymczasowej ochrony;
32. wzywa Komisję Europejską do pilnego przedstawienia Radzie wniosku w sprawie powołania się na dyrektywę 2001/55/WE w sprawie tymczasowej ochrony i jej wdrożenia, co zapewniłoby natychmiastową i tymczasową ochronę uchodźcom afgańskim przybywającym do dowolnego państwa członkowskiego UE;
33. podkreśla, że konieczna jest współpraca regionalna obejmująca wszystkie strony oraz mająca na celu wspieranie trwałego pokoju, stabilności i bezpieczeństwa w całym regionie; popiera nowe podejście do sytuacji w Afganistanie i w krajach ościennych, przybierające formę wielostronnego forum dialogu i negocjacji między zainteresowanymi krajami i regionami oraz obejmujące zobowiązania dotyczące kwestii politycznych, społecznych, gospodarczych i środowiskowych oraz kwestii związanych z bezpieczeństwem i prawami człowieka; podkreśla, że tego rodzaju forum może być oznaką nowego i konstruktywnego podejścia opartego na samoodpowiedzialności, samostanowieniu i obowiązkach państw wobec swoich obywateli, a także wobec innych państw; zaznacza, że forum to należy zainicjować we współpracy z Organizacją Współpracy Islamskiej oraz ONZ;
34. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącemu Komisji / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Afganistanu, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, ONZ oraz NATO.