Ευρετήριο 
 Προηγούμενο 
 Επόμενο 
 Πλήρες κείμενο 
Διαδρομή στην ολομέλεια
Διαδρομή των εγγράφων :

Κείμενα που κατατέθηκαν :

RC-B6-0375/2006

Συζήτηση :

PV 05/07/2006 - 17
CRE 05/07/2006 - 17

Ψηφοφορία :

PV 06/07/2006 - 6.19
CRE 06/07/2006 - 6.19

Κείμενα που εγκρίθηκαν :


Συζητήσεις
Τετάρτη 5 Ιουλίου 2006 - Στρασβούργο Έκδοση ΕΕ

17. AIDS, ώρα για δράση! (συζήτηση)
PV
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. – Η ημερήσια διάταξη προβλέπει τη δήλωση της Επιτροπής για το AIDS, ώρα για δράση!

 
  
MPphoto
 
 

  Louis Michel, μέλος της Επιτροπής. – (FR) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, είμαι ευτυχής που απευθύνομαι σε εσάς σήμερα σε αυτή την τελευταία Ολομέλεια πριν από τη θερινή διακοπή.

Θα είναι επίσης η τελευταία μας συνάντηση πριν από τη Διεθνή Διάσκεψη για το AIDS η οποία θα διεξαχθεί τον Αύγουστο στο Τορόντο. Όπως γνωρίζετε, το Τορόντο θα προσφέρει στην Επιτροπή ένα πρώτης τάξεως βήμα, προκειμένου να διατυπώσει το όραμά της για την αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας του HIV/AIDS.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προφανώς εξακολουθεί να είναι πολύ ανήσυχη για το πρόβλημα της νόσου HIV/AIDS. Παρά τις προσπάθειές μας, αυτή η μάστιγα εξακολουθεί να εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Τώρα πλήττει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, μολύνοντας ολοένα και περισσότερο κορίτσια και νεαρές γυναίκες. Οι χώρες που πλήττονται περισσότερο εξακολουθούν να είναι οι φτωχότερες χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, όπου το ποσοστό μόλυνσης δεν μειώνεται και όπου η νόσος συνεχίζει να υπονομεύει κάθε προοπτική ανθρώπινης, κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, αντάξιας αυτού του όρου.

Μπροστά σε αυτή την τραγωδία, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι περισσότερο από ποτέ αποφασισμένη να στηρίξει σθεναρά τους εταίρους της στην Αφρική και αλλού. Ο στόχος μας είναι να τους παράσχουμε τα μέσα για την καταπολέμηση αυτής της πανδημίας συνδυάζοντας την πρόληψη, τη θεραπεία και την περίθαλψη κατά τρόπο αποτελεσματικό. Ωστόσο, πέραν αυτών των μέτρων, εξακολουθούμε να είμαστε πεπεισμένοι ότι η νόσος HIV/AIDS δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μεμονωμένα.

Καταρχάς, η καταπολέμηση του HIV/AIDS δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την καταπολέμηση άλλων νόσων που συνδέονται επίσης με τη φτώχεια, ειδικότερα την ελονοσία και τη φυματίωση. Επιπλέον, το HIV/AIDS εκθέτει με σκληρό τρόπο όλες τις σημαντικότερες προκλήσεις για την ανάπτυξη: περιορισμένη πρόσβαση στις κοινωνικές υπηρεσίες, οξυμένες ανισότητες –είτε κοινωνικές, είτε μεταξύ ανδρών και γυναικών– κακή διακυβέρνηση και διαφθορά, καθώς και το διαρκώς εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο οικονομικής και τεχνολογικής ανάπτυξης. Με μια λέξη, η κραυγαλέα ανεπάρκεια του κράτους όσον αφορά τις ουσιώδεις κυβερνητικές λειτουργίες.

Ο μόνος τρόπος να καταπολεμηθεί επιτυχώς η νόσος HIV/AIDS είναι αν οι ηγέτες των αναπτυσσόμενων χωρών αντιμετωπίσουν όλα αυτά τα προβλήματα ταυτόχρονα. Αυτή η ολοκληρωμένη προσέγγιση του HIV/AIDS είναι η κύρια κινητήρια δύναμη για τη δράση της Κοινότητας, και συνιστά επίσης τη βάση της προσέγγισής μας από κοινού με τα κράτη μέλη, καθώς επίσης και με τους άλλους εταίρους μας στους κόλπους της διεθνούς κοινότητας.

Το κυριότερο οικονομικό μέσο στο οποίο η Επιτροπή προσφεύγει είναι το παγκόσμιο ταμείο καταπολέμησης του AIDS, της φυματίωσης και της ελονοσίας, το οποίο διέθεσε περίπου το 57% των πόρων του στην καταπολέμηση του HIV/AIDS. Τασσόμαστε υπέρ της χρήσης αυτού του παγκοσμίου ταμείου, επειδή αυτή τη στιγμή είναι το ταχύτερο και αποτελεσματικότερο μέσο για την παροχή βοήθειας που μπορεί να διατεθεί με ολοκληρωμένο τρόπο από τις χώρες δικαιούχους.

Όπως γνωρίζετε, η Επιτροπή παίζει ρόλο κλειδί στη διαχείριση αυτού του ταμείου· ασκεί, όντως, ένας είδος αντιπροεδρίας. Από την ίδρυση του παγκόσμιου ταμείου στα τέλη του 2001, η Επιτροπή έχει συνεισφέρει 522 εκατομμύρια ευρώ, ή το 11% των συνολικών συνεισφορών. Αν συμπεριλάβουμε τις συνεισφορές των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε είμαστε προφανώς, και μακράν, ο κυριότερος χρηματοδότης αυτού του ταμείου, παρέχοντας το 60% των συνολικών πόρων του. Θα ήθελα επίσης να πω ότι πριν από μερικούς μήνες συμμετείχα στην αναπλήρωση αυτού του ταμείου στο Λονδίνο, και δεν θα συγκαλύψω το γεγονός ότι είμαστε αρκετά απογοητευμένοι που οι συμμετέχοντες υπήρξαν κάπως χλιαροί, ακόμη και επιφυλακτικοί, σχετικά με την αναπλήρωση του ταμείου. Βρισκόμαστε μακριά από το ποσό που είχαμε θέσει ως στόχο και, κατά συνέπεια, μεγάλες προσπάθειες πρέπει ακόμη να γίνουν για την κινητοποίηση των δωρητών.

Έτσι, εφαρμόζουμε μια σειρά μέτρων οικονομικής στήριξης, έργων και προγραμμάτων. Μεταξύ αυτών των μέτρων δίνουμε προτεραιότητα στη γενική δημοσιονομική στήριξη. Αυτή η προσέγγιση συνάδει με την προτεραιότητά μας, η οποία συνίσταται στο να αφήνουμε τους εταίρους μας να αναλάβουν τον έλεγχο της δικής τους πολιτικής και έτσι και του δικού τους πεπρωμένου. Εναρμονισμένη με αυτή τη θέση, η Επιτροπή έχει διαθέσει 2,4 δισ. ευρώ από το 2002, ποσό που αφορά μόνο τον γενικό προϋπολογισμό της Αφρικής, όπου οι επιπτώσεις του HIV/AIDS είναι μακράν οι σοβαρότερες.

Συμμετέχουμε, φυσικά, στον συνεχιζόμενο πολιτικό διάλογο με τους εταίρους μας σχετικά με τη χρήση αυτών των κονδυλίων. Αυτός ο διάλογος στοχεύει επίσης στο να τους ενθαρρύνει να εφαρμόσουν μια ολοκληρωμένη προσέγγιση – εννοώ, ειδικότερα, με τη συμπερίληψη θεμάτων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη χρηστή διακυβέρνηση. Εννοώ επίσης την ισότητα των φύλων, καθώς και τις διακρίσεις και τις πράξεις βίας εις βάρος των γυναικών, και την πρόσβαση των κοριτσιών στην εκπαίδευση.

Πέραν αυτών των προσπαθειών μέσω του παγκοσμίου ταμείου και μέσω διμερούς δράσης, η Επιτροπή συμμετέχει ενεργά σε διεθνή φόρα για την αντιμετώπιση των νόσων που συνδέονται με τη φτώχεια – αναφέρομαι ειδικότερα στο σημείο αυτό στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, στην ειδική σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για το HIV/AIDS, στην Ομάδα G8, καθώς επίσης και σε διασκέψεις όπως αυτή του Τορόντο.

Η Επιτροπή έχει διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο, προκειμένου να διασφαλίσει ότι σε αυτές τις περιστάσεις η Ευρωπαϊκή Ένωση ομιλεί με ενιαία φωνή επί του θέματος. Επιπλέον, η Επιτροπή έχει επίσης επί αρκετά χρόνια συμμετάσχει σε έναν διάλογο με τη φαρμακοβιομηχανία, τασσόμενη υπέρ της διάθεσης φαρμάκων στις αναπτυσσόμενες χώρες σε χαμηλότερες τιμές. Αυτός ο διάλογος έχει αποδώσει καρπούς: η εισαγωγή μιας διαβαθμισμένης κλίμακας τιμών έχει καταστήσει δυνατή τη μείωση της τιμής ορισμένων φαρμάκων κατά 95%. Αυτό το σύστημα επιτρέπει στις αναπτυσσόμενες χώρες να αγοράζουν σε τιμές σύμφωνα με τις δυνατότητές τους, ενώ ταυτόχρονα προστατεύονται οι επιχειρήσεις που παράγουν αυτά τα φάρμακα από τον κίνδυνο να δουν τα προϊόντα τους να επανεισάγονται στις πολύ προσοδοφόρες αγορές των ανεπτυγμένων χωρών. Το 1999, μια πλήρης αντιϊική θεραπεία του HIV στοίχιζε 10 000 δολάρια. Σήμερα στοιχίζει 200 δολάρια.

Δραστηριοποιούμαστε στον τομέα της έρευνας, σε συνεργασία με τη βιομηχανία και τα ερευνητικά κέντρα των κρατών μελών, και οι προσπάθειές μας κατευθύνονται ειδικότερα προς την ανακάλυψη μικροβιοκτόνων και εμβολίων. Έχουμε επίσης εγκαινιάσει μια εταιρική συνεργασία για τον συντονισμό των ερευνητικών προγραμμάτων των κρατών μελών, προκειμένου να επισπευσθούν οι κλινικές δοκιμές και, ως εκ τούτου, να διασφαλίζεται η ταχύτερη διάθεση των φαρμάκων στην αγορά.

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, πρέπει να προχωρήσουμε περαιτέρω στην καταπολέμηση του HIV/AIDS, προκειμένου να είμαστε σε θέση να παρέχουμε, έως το 2010, προληπτικά μέτρα και θεραπεία σε όλους όσους τα έχουν ανάγκη. Σε αυτό το πλαίσιο, παρακολουθούμε –με μεγάλο ενδιαφέρον– την εφαρμογή καινοτόμων χρηματοδοτικών μηχανισμών από ορισμένα κράτη μέλη, ιδιαίτερα τον φόρο επί των αεροπορικών εισιτηρίων. Είμαστε επίσης ευτυχείς που διαπιστώνουμε μια αύξηση των συνεισφορών από ιδιωτικά ιδρύματα, όπως το Ίδρυμα Bill Gates, για την καταπολέμηση των νόσων HIV/AIDS, της φυματίωσης και της ελονοσίας.

Η δημιουργικότητα αυτών των λύσεων, καθώς και η αυξανόμενη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, μου δίνουν λόγους να ελπίζω. Αυτό ισοδυναμεί με κατανόηση –που μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε δράση– της απειλής που αντιπροσωπεύει ο ιός HIV/AIDS και της ανάγκης να απαντήσουμε σε αυτήν προορατικά, με σκοπό να διαφυλάξουμε το κοινό μας μέλλον. Δεν πρέπει να επαναπαυθούμε, και πρέπει να συνεχίσουμε το έργο μας χωρίς καθυστέρηση. Μπορούμε να επιτύχουμε τον τελικό στόχο μας, ο οποίος είναι η παροχή περίθαλψης σε όλους όσους την χρειάζονται και να δούμε τις μελλοντικές γενιές να μεγαλώνουν χωρίς τον φόβο του AIDS.

Χαίρομαι που έχω τη δυνατότητα να συνεχίσω να συνεργάζομαι με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προκειμένου να κάνουμε αυτόν τον στόχο πραγματικότητα. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.

 
  
MPphoto
 
 

  John Bowis, εξ ονόματος της Ομάδας PPE-DE. – (EN) Κύριε Πρόεδρε, ο Επίτροπος ορθώς επισημαίνει την πρόοδο που σημειώνεται, αλλά πιστεύω ότι θα είναι ο πρώτος που θα αναγνωρίσει ότι η πρόκληση του AIDS διευρύνεται. Όλοι γνωρίζουμε αυτά τα στοιχεία που αναφέρουμε σε κάθε συζήτηση, τα 40 εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν με AIDS, τα 20 εκατομμύρια που πέθαναν από AIDS, τα 12 εκατομμύρια ορφανά από το AIDS, τα 2,5 εκατομμύρια παιδιά που ζουν με AIDS, αλλά υπάρχουν νέες πτυχές.

Υπάρχει το γεγονός ότι περίπου οι μισοί άνθρωποι που έχουν τώρα AIDS και πεθαίνουν από την ασθένεια είναι γυναίκες. Υπάρχει το πρόβλημα του πού βρίσκεται σε έξαρση το AIDS. Η Ινδία είναι τώρα η χώρα με τα περισσότερα περιστατικά AIDS. Έχει ξεπεράσει τη Νότια Αφρική, έχει τα δύο τρίτα των περιστατικών στην Ασία και ωστόσο στην Ινδία μόνο το 7% των ανθρώπων που χρειάζονται αντιρετροϊικά φάρμακα τα λαμβάνουν.

Βλέπουμε παιδιά να χάνουν την ευκαιρία να λάβουν τα φάρμακα για HIV που θα έπρεπε να λαμβάνουν. Μόνο ένα στα είκοσι οροθετικά παιδιά λαμβάνει την απαιτούμενη θεραπεία, ενώ το Παγκόσμιο Κίνημα για τα Παιδιά ανέφερε ότι τέσσερα εκατομμύρια παιδιά χρειάζονται απεγνωσμένα κοτριμοξαζόλη, το αντιβιοτικό που κοστίζει μόνο τρία λεπτά ανά παιδί ημερησίως και που θα μπορούσε να αποτρέψει μολύνσεις απειλητικές για την υγεία των παιδιών με HIV και εκείνων που γεννιούνται από οροθετικές μητέρες.

Πιο κοντά σε μας, στο κατώφλι μας, βλέπουμε τα στοιχεία στην Ανατολική Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία, όπου οι αριθμοί όσων έχουν μολυνθεί αυξήθηκαν σχεδόν στο εικοσαπλάσιο σε λιγότερο από μια δεκαετία και από το 2003 ως το 2005 ο αριθμός των ατόμων που πέθαναν από AIDS σχεδόν διπλασιάστηκε. Συνεπώς, κύριε Επίτροπε, συντασσόμαστε μαζί σας στο ψήφισμά σας να κάνουμε περισσότερα. Θέλουμε να γίνουν πολύ περισσότερα ως προς την πρόληψη. Είδαμε στη Σενεγάλη και στην Ουγκάντα πώς η επένδυση στην πρόληψη μπορεί πραγματικά να είναι αποτελεσματική και να κάνει διαφορά. Πρέπει να το δούμε αυτό να αναπτύσσεται, ιδίως στην Αφρική και στην Ασία.

Τέλος, πρέπει να δούμε επένδυση στην έρευνα. Με την έρευνα για νέα φάρμακα και εμβόλια και με τη χορήγηση εμβολίων, τα παιδιά που ανέφερα, τα οποία ζουν και πεθαίνουν από AIDS μπορούν να έχουν ελπίδα για το μέλλον.

 
  
MPphoto
 
 

  Anne Van Lancker, εξ ονόματος της Ομάδας PSE. (NL) Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε και κύριε Επίτροπε, για την προθυμία σας να είστε από τους λίγους που συμμετέχουν στη συζήτηση σε αυτή την κάπως «παραισθησιογόνα» βραδινή συζήτηση. Ελπίζω ότι, παρ’ όλα αυτά, καταφέρατε να απολαύσετε τον πολύ ενδιαφέροντα αγώνα μεταξύ της Γαλλίας και της Πορτογαλίας. Αισθάνομαι επίσης υποχρεωμένη στον Επίτροπο για τη δήλωσή του. Η Σοσιαλιστική Ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανακουφίστηκε όταν η υψηλού επιπέδου συνεδρίαση του ΟΗΕ για το HIV/AIDS που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη δήλωσε πρόσφατα ότι πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της παγκόσμιας πρόσβασης στην πρόληψη του HIV, τη θεραπεία του και την ειδική περίθαλψη για όλους. Ενώ είναι πράγματι αλήθεια ότι έχει σημειωθεί πρόοδος, η έκθεση του ΟΗΕ για το AIDS, από την οποία ο κ. Bowis ανέφερε ορισμένα παραδείγματα προ ολίγου, αποδεικνύει σαφώς ότι οι δράσεις μας θα πρέπει να αποκτήσουν ώθηση.

Η Ομάδα μου, συνεπώς, απογοητεύθηκε από το γεγονός ότι η πολιτική δήλωση που έγινε δεν περιείχε πολλές συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Εξ ου και η σημασία αυτής της συζήτησης και της συνεδρίασης στο Τορόντο, όπου η διεθνής κοινότητα πρέπει να αποδείξει ότι λαμβάνει πραγματικά σοβαρά υπόψη τις δεσμεύσεις της και ότι πρέπει να χρησιμοποιηθεί μια πλατφόρμα όχι μόνο για πολιτικές αλλά και για χρηματοδοτικές δεσμεύσεις. Στο Τορόντο, οι χώρες που συμμετέχουν πρέπει επίσης να είναι σε θέση να καταστήσουν σαφές ότι αντιμετωπίζουν σοβαρά την παγκόσμια και συνεκτική πολιτική για το HIV/AIDS.

Για τον λόγο αυτόν, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει επίσης να καταβάλει προσπάθειες και να ανασκουμπωθεί. Υπάρχουν τέσσερα συγκεκριμένα πράγματα που θα ήθελα να ακούσω από εσάς, δεσμεύσεις που η Ομάδα ΕΣΚ θα ήθελε να υπάρχουν στην ατζέντα του Τορόντο. Το 6% της ανθρώπινης και κοινωνικής ανάπτυξης στο πλαίσιο του νέου μέσου για την αναπτυξιακή συνεργασία είναι, κατά τη γνώμη μας, πολύ χαμηλό ποσοστό. Θα ήθελα πολύ να αυξηθεί αυτό το ποσοστό.

Δεύτερον, πιστεύουμε ότι θα είναι δυνατόν να δαπανηθεί τουλάχιστον το 50% της επίσημης αναπτυξιακής συνεργασίας στους αναπτυξιακούς στόχους της Χιλιετίας, μεταξύ των οποίων το HIV/AIDS θα πρέπει να κατέχει εξέχουσα θέση.

Τρίτον, είναι σωστό και πρέπον, κατά τη γνώμη μας, η Ευρωπαϊκή Ένωση να δεσμευτεί ότι θα διατηρήσει και, στην ιδανικότερη περίπτωση, θα αυξήσει τη συνεισφορά της στο Παγκόσμιο Ταμείο.

Τέταρτον, θα το επικροτούσαμε θερμά εάν η Επιτροπή παρείχε ενεργό στήριξη στις αναπτυσσόμενες χώρες που δεσμεύονται στον να δώσουν προτεραιότητα στη βασική υγειονομική περίθαλψη και στην καταπολέμηση του HIV/AIDS. Όπως δηλώνει η έκθεση του ΟΗΕ για το AIDS, γνωρίζουμε τι πρέπει να γίνει προκειμένου να σταματήσει το AIDS. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι η πολιτική βούληση και τα κονδύλια για να το κάνουμε.

 
  
MPphoto
 
 

  Fiona Hall, εξ ονόματος της Ομάδας ALDE. (EN) Κύριε Πρόεδρε, είμαι σε άμεση επαφή με μια βιετναμέζικη ΜΚΟ που καταπολεμά τη διάδοση του HIV/AIDS. Μου τόνισε τη σημασία της πλήρους πρόσβασης στα αντιρετροϊικά φάρμακα, κυρίως διότι πολύ περισσότερα άτομα προσέρχονται για εθελοντική εξέταση όταν υπάρχει διαθέσιμη αποτελεσματική θεραπεία για όσους είναι θετικοί στην εξέταση.

Ωστόσο, πληροφορούμαι επίσης ότι υπάρχουν πραγματικά πρακτικά προβλήματα με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Μόνο πολύ τοπικά προγράμματα σε επίπεδο κοινότητας μπορούν να καταφέρουν να ξεπεράσουν το στίγμα και τις διακρίσεις και να κάνουν τα άτομα να μιλήσουν ανοικτά για το σεξ, καθώς και να προσφέρουν μεμονωμένη συμβουλευτική και φροντίδα. Ωστόσο, αυτές οι τοπικές ΜΚΟ που σημειώνουν σημαντική επιτυχία ως προς την αλλαγή στάσης προς το AIDS, βλέπουν συχνά τις αιτήσεις τους για ευρωπαϊκή χρηματοδότηση να απορρίπτονται.

Θα ήταν διατεθειμένη η Επιτροπή να προσφέρει περισσότερη υποστήριξη στη διαδικασία χρηματοδότησης και καλύτερη ανατροφοδότηση στους αιτούντες των ΜΚΟ;

 
  
MPphoto
 
 

  Karin Scheele (PSE). – (DE) Κύριε Πρόεδρε, Time to Deliver, δηλαδή καιρός να κρατήσουμε τον λόγο μας, είναι το σύνθημα της 16ης διεθνούς διάσκεψης για το AIDS που θα αρχίσει στις 13 Αυγούστου 2006 στο Τορόντο. Κι εσείς, κύριε Επίτροπε, εκφράσατε την απογοήτευσή σας για την έλλειψη πολιτικής βούλησης εκ μέρους των διεθνών παραγόντων και των κρατών μελών ως προς τη διάθεση των απαραίτητων οικονομικών πόρων.

Η έκθεση του 2006 των Ηνωμένων Εθνών για το AIDS δείχνει ότι σε όλες τις χώρες όπου έγιναν τεράστιες προσπάθειες για την πρόληψη, σημειώθηκαν επιτυχίες, δείχνει όμως επίσης ότι υπάρχουν τεράστιες αδυναμίες ως προς την πρόληψη και καταπολέμηση του HIV/AIDS. Αναμφίβολα, ένα από τα πιο ανησυχητικά σημεία στην έκθεση αυτήν είναι το γεγονός ότι τα προγράμματα πρόληψης του HIV δεν είναι μόνο ανεπαρκή, αλλά και εκεί όπου υπάρχουν, δεν φθάνουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου. Οι προσπάθειες ενημέρωσης των νέων δεν είναι ακόμα ικανοποιητικές κι αυτό είναι πραγματικά πολύ ανησυχητικό αν λάβουμε υπόψη ότι τώρα υπάρχουν περισσότεροι νέοι εν ζωή παρά ποτέ και ότι οι νέοι είναι πιο ευάλωτοι στη μόλυνση από άλλες ηλικιακές ομάδες.

Πριν από πέντε χρόνια, 189 κράτη ενέκριναν ομόφωνα τη δήλωση δέσμευσης για το HIV/AIDS –πράγμα που από μόνο του είναι αρκετά σπάνιο– αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να αντιμετωπίσουν τη μεγάλη πρόκληση που συνιστά ο HIV/AIDS για την ανάπτυξη της ανθρωπότητας.

Γνωρίζουμε, όπως άλλωστε ελέχθη ήδη, τι πρέπει να γίνει για να αντιμετωπιστεί η αύξηση των ποσοστών της μόλυνσης, για να σταματήσει η περαιτέρω εξάπλωση της νόσου, καθώς και για τη θεραπευτική αντιμετώπιση των πασχόντων από αυτήν. Όμως υπάρχει οφθαλμοφανής έλλειψη της απαραίτητης πολιτικής βούλησης και για τον λόγο αυτόν επικρίνουμε στο ψήφισμά μας –όπως και πολλοί εκπρόσωποι της διεθνούς κοινότητας– τα ισχνά και μάλλον ασαφή αποτελέσματα της συνεδρίασης υψηλού επιπέδου που έγινε στα τέλη Μαΐου και τις αρχές Ιουνίου στη Νέα Υόρκη. Απευθύνουμε έκκληση στη διεθνή κοινότητα να αξιοποιήσει τη διεθνή διάσκεψη του Τορόντο ως μέσον για τη διατύπωση σαφών και συγκεκριμένων απαιτήσεων και στόχων.

 
  
MPphoto
 
 

  Louis Michel, μέλος της Επιτροπής. – (FR) Κύριε Πρόεδρε, είναι πάντοτε ενοχλητικό να αρκείται κανείς να πει ότι τα όσα μόλις άκουσε ανταποκρίνονται στις δικές του πεποιθήσεις, ωστόσο είναι προφανές ότι συμφωνώ, όπως και εσείς, με την πλειονότητα των απόψεων που μόλις διατυπώθηκαν. Παρά ταύτα, και προκειμένου να είμαι απολύτως αντικειμενικός, θα κάνω μερικές παρατηρήσεις.

Έχει επισημανθεί ότι θα μπορούσαμε να βρούμε τα μέσα για να επιλύσουμε αυτό το κρίσιμο πρόβλημα, αρκεί μόνο να το θέλουμε. Αυτή η άποψη, προσωπικά, με απασχολεί σοβαρά. Η κ. Scheele το έθεσε σωστά: είναι θέμα πολιτικής βούλησης. Σε ό,τι με αφορά, μπορώ να αντιπαρατεθώ σε αυτή τη διαμάχη χρησιμοποιώντας μόνον επιχειρήματα και εκφωνώντας ομιλίες. Δεν μπορώ –προφανώς– να εξαναγκάσω τα κράτη μέλη και τους διεθνείς δωρητές να είναι περισσότερο γενναιόδωροι. Με συγκλόνισε και με κατέπληξε το χαμηλό επίπεδο δέσμευσης στο Λονδίνο. Αν θυμάμαι καλά, ο στόχος που είχε τεθεί ήταν 7 δισ. δολάρια, και εμείς μόλις και μετά βίας φθάσαμε το ποσό των 3,7 δισ. δολαρίων, ποσό που είναι όντως πολύ πιο κάτω από τον αρχικό στόχο. Θα χρειαστεί, συνεπώς, να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας.

Η δεύτερη παρατήρησή μου είναι ότι συμφωνώ, φυσικά, με τον κ. Bowis ο οποίος επιχειρηματολογεί υπέρ της ενίσχυσης της έρευνας στον τομέα αυτό. Είναι σαφές ότι η έρευνα τελικά θα μας δώσει τη δυνατότητα να κερδίσουμε σημαντικό χρόνο στις προσπάθειές μας να εξαλείψουμε αυτό το τρομερό κακό άπαξ διά παντός.

Όσον αφορά τον καθορισμό ποσοστού, κυρία van Lancker, ακόμη και αν συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τα λεγόμενά σας, θα ήθελα να τονίσω ότι δεν καθορίζουμε εμείς οι ίδιοι ένα τέτοιο ποσοστό: αυτό καθορίζεται από τις χώρες εταίρους. Η αρχή των πιστώσεων υφίσταται και είμαστε συχνά υποχρεωμένοι να απευθύνουμε έκκληση προς τους εταίρους μας, προκειμένου να τους πείσουμε να συμφωνήσουν να διαθέσουν μέρος της αναπτυξιακής βοήθειας την οποία χορηγούμε για έναν τομέα όπως αυτός για τον οποίο συζητούμε απόψε. Θεωρώ ότι είναι σημαντικό να το θυμόμαστε. Με άλλα λόγια, προσωπικά συμφωνώ απόλυτα μαζί σας όταν μιλάτε για ποσοστό 6%, αλλά αυτό δεν εξαρτάται εξ ολοκλήρου από εμάς.

Όσον αφορά την αναπτυξιακή βοήθεια που διατίθεται στους αναπτυξιακούς στόχους της Χιλιετίας, ειλικρινά έχω την εντύπωση ότι στο πλαίσιο του νέου προγράμματος –επί του οποίου εργαζόμαστε και για το οποίο θα χρειαστούμε τις συμβολή σας, τη δημιουργικότητα και τις ιδέες σας– περισσότερο από το 50% θα διατεθεί στους στόχους της Χιλιετίας. Στην πραγματικότητα, πεποίθησή μου είναι, και μου έχει γίνει έμμονη ιδέα –την οποία, παρεμπιπτόντως, αρκετά περίεργα, με μεγάλη δυσκολία βρίσκω ανθρώπους που την συμμερίζονται– ότι, σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, τα προβλήματα συνδέονται με την ανεπάρκεια του κράτους, με το έλλειμμα ικανότητας του κράτους να παρέχει κοινωνικές ή δημοκρατικές υπηρεσίες, όπως η πρόσβαση στην εκπαίδευση για τα κορίτσια, η πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, η πρόσβαση στη διοίκηση. Όλα αυτά είναι συχνά πολύ ελλιπή, ενώ ενίοτε δεν υπάρχουν καθόλου. Κατά συνέπεια, όταν χορηγούμε στα εν λόγω κράτη τα μέσα ενίσχυσης των δυνατοτήτων τους για παροχή υπηρεσιών υπό μια γενική έννοια, τότε γίνεται αρκετά κατανοητό ότι αυτά τα χρήματα θα συμβάλουν επίσης και στην εκπλήρωση των Στόχων της Χιλιετίας.

Όσον αφορά την παρατήρησή σας για τη διατήρηση της συνεισφοράς μας στο Παγκόσμιο Ταμείο, έχουμε όντως την πρόθεση να διατηρήσουμε αυτή τη συνεισφορά. Θα πρέπει επίσης να πω ότι αριθμός κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έδωσαν το καλό παράδειγμα στο Λονδίνο και έχουν κάνει πραγματικές προσπάθειες σχετικά με τα ποσά. Αυτοί που υπήρξαν μάλλον φειδωλοί επί του θέματος ήσαν οι μη ευρωπαίοι εταίροι μας.

Συμφωνώ μαζί σας ότι πρέπει να παράσχουμε σημαντικότερη βοήθεια για να ωφεληθούν εκείνες οι χώρες που συγκεκριμένα καταβάλλουν ιδιαίτερες προσπάθειες, ακόμη και αν το AIDS δεν γνωρίζει, δυστυχώς, σύνορα. Οφείλουμε, κατά συνέπεια, να εξαρτούμε αυτές τις πληρωμές από τις επιδόσεις αυτών των χωρών, και αυτό κάνουμε. Επιπλέον, όπως γνωρίζετε, το 10ο Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάπτυξης προβλέπει ειδική δόση η οποία, ακριβώς, προορίζεται για να παράσχει πρόσθετα μέσα σε σημαντική ποσότητα σχετικά με το αρχικώς προγραμματισμένο ποσό, ανάλογα με τη διακυβέρνηση, τις επιδόσεις και επίσης ανάλογα, για παράδειγμα, με τις επενδύσεις που διαθέτουν οι χώρες εταίροι στην καταπολέμηση του AIDS.

Τώρα, κυρία Hall, όσον αφορά τις τοπικές ΜΚΟ που νιώθουν ότι δεν τυγχάνουν της αρμόζουσας μεταχείρισης από την Επιτροπή, αν έχετε κατά νου συγκεκριμένες ΜΚΟ με συγκεκριμένα προγράμματα, τότε θα ήθελα να μάθω γι’ αυτές. Τούτου λεχθέντος, αναγνωρίζω ότι η πολιτική της Επιτροπής υπήρξε τέτοια, ώστε να αποφεύγεται η διασπορά πιστώσεων σε πολύ μικρά ποσά μεταξύ παντός είδους προγραμμάτων τα οποία, εξεταζόμενα ατομικά και σε μικροτοπικό επίπεδο, είναι αναμφίβολα σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση, εμείς κρίναμε ότι ήταν ακόμη σημαντικότερο για τη διεθνή κοινότητα να έχει μια αληθινά συνεκτική κοινοτική στρατηγική, βασισμένη σε μια μεθοδολογία η οποία θα είναι ενιαία σε όλο το μέτωπο του προβλήματος προκειμένου να το αντιμετωπίζουμε στο σύνολό του. Πολιτική της Επιτροπής υπήρξε η προσπάθεια να πραγματοποιούνται πληρωμές στο Παγκόσμιο Ταμείο, με σκοπό να υπάρχει εκεί «ένας ιθύνων νους» ικανός να παράγει παγκόσμια στρατηγική. Σε κάθε περίπτωση, αν ένα μεμονωμένο πρόγραμμα είναι καλό, γιατί, αλήθεια, να μην χρηματοδοτηθεί; Ωστόσο, παραμένω πεπεισμένος ότι, αν είμασταν διασκορπισμένοι ανάμεσα σε κάθε είδους προγράμματα, τότε δεν θα ήμασταν τόσο αποτελεσματικοί.

Αυτή την επιλογή οφείλει να κάνει η Επιτροπή, παρότι αυτό δεν με εμποδίζει να είμαι ανοικτός στη συζήτηση – δεν είμαι στενόμυαλος. Ωστόσο, αν ορισμένοι πιστεύουν ότι πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τα μικρά προγράμματα, ακόμη και αν είναι καλά, τότε παραμένω επιφυλακτικός ως προς τη μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα αυτής της στρατηγικής. Όταν πρόκειται για την αντιμετώπιση προβλημάτων μεγάλης κλίμακας, όπως αυτό για το οποίο συζητούμε απόψε, προσωπικά είμαι υπέρ της υιοθέτησης μιας συστηματικότερης διαδικασίας. Τώρα, αν κατανέμετε τους πόρους σας σε πλειάδα μικρών προγραμμάτων, τότε θα χάσετε την επαφή με τη συστηματική παγκόσμια προσέγγιση και θα καταστείτε λιγότερο αποτελεσματικοί. Γι’ αυτόν τον λόγο θα ανησυχούσα. Ωστόσο, αν γνωρίζετε τις ΜΚΟ που έχουν υποβάλει αυτές τις αιτήσεις, παρακαλώ να μου τις παράσχετε και να μου τις παρουσιάσετε, επειδή δεν θέλω να δώσω την εντύπωση ότι αυθαιρετώ. Εξάλλου, δεν είμαι εγώ αυτός που αποφασίζει – η διοίκηση υποβάλλει σε εμένα τα συμπεράσματά της, και, δυστυχώς, δεν είναι δυνατόν να μελετώ κάθε αίτηση ατομικά. Έτσι, αν ορισμένοι πιστεύουν ότι οι αιτήσεις τους δεν αντιμετωπίστηκαν δίκαια, τότε είμαι διατεθειμένος να εξετάσω αυτό το ζήτημα.

Ένα τελευταίο σημείο: γνωρίζετε ότι, στο πλαίσιο ευρείας ευρωπαϊκής συναίνεσης, υποστηρίζω ένα κοινό πρόγραμμα στο οποίο οι συνεισφορές των ευρωπαίων δωρητών, των κρατών μελών και της Επιτροπής συγχωνεύονται. Αν πραγματικά πετύχουμε με αυτή την κοινή πρωτοβουλία προγραμματισμού, αν, με άλλα λόγια, συλλογικά συμφωνήσουμε σε κοινούς στόχους και αποφασίσουμε με ποιον τρόπο θα μοιράσουμε μεταξύ μας το έργο, τότε πιστεύω ότι θα είμαστε πολύ αποτελεσματικότεροι, ιδιαίτερα στην καταπολέμηση της τρομερής νόσου του AIDS. Αυτή η προσέγγιση θα ήταν πιο συνεκτική και ίσως τότε να είχαμε στη διάθεσή μας μια πραγματική ευρωπαϊκή στρατηγική, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει σήμερα, όπως οφείλουμε να παραδεχθούμε. Σήμερα, είμαστε δωρητές, επενδύουμε χρήματα στο Παγκόσμιο Ταμείο, χρηματοδοτούμε αυτό το ταμείο, αλλά δεν έχουμε τη δική μας στρατηγική για την καταπολέμηση του AIDS παρά μόνον, όπως είπα νωρίτερα, για το σχέδιό μας να καταπολεμήσουμε τη νόσο σε περισσότερα μέτωπα: ανισότητα μεταξύ των φύλων, εκπαίδευση των κοριτσιών, περίθαλψη, πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όλα αυτά τα προβλήματα τα οποία το κράτος καλείται να επιλύσει. Πέραν αυτού, δεν έχουμε μια πραγματικά συγκεκριμένη στρατηγική για την καταπολέμηση του AIDS. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτό που κάνουμε είναι να χρηματοδοτούμε εξωτερικές δραστηριότητες. Κατά συνέπεια, αν είχαμε ένα κοινό πρόγραμμα, θα μπορούσαμε ίσως τότε να εφαρμόσουμε μια πιο επεξεργασμένη στρατηγική η οποία θα αντιμετώπιζε με αμεσότερο τρόπο τις ειδικές πτυχές –ακόμη και τις τοπικές πτυχές– αυτού του προβλήματος.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. – Για την περάτωση αυτής της συζήτησης, έχω λάβει έξι προτάσεις ψηφίσματος(1), οι οποίες κατατέθηκαν δυνάμει του άρθρου 103, παράγραφος 2, του Κανονισμού.

Η συζήτηση έληξε.

Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί αύριο, στις 12.00.

 
  

(1)Βλ. συνοπτικά πρακτικά.

Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου - Πολιτική απορρήτου