Ευρετήριο 
 Προηγούμενο 
 Επόμενο 
 Πλήρες κείμενο 
Συζητήσεις
Τετάρτη 25 Οκτωβρίου 2006 - Στρασβούργο Έκδοση ΕΕ

5. Πανηγυρική συνεδρίαση - Ουγγαρία
PV
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας, κυρίες και κύριοι, είναι τιμή μας να σας καλωσορίζουμε στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Πρόεδρε Sólyom.

Ο Πρόεδρος Sólyom είναι ένας διαπρεπής δικηγόρος που αποδείκνυε πάντα την αποφασιστικότητά του για την προστασία του δικαίου, της πολιτικής ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ήταν ένας από τους πρώτους πέντε δικαστές οι διορισμοί των οποίων συμφωνήθηκαν στην εθνική Στρογγυλή Τράπεζα που διεξήχθη στην Ουγγαρία το 1989, όταν αυτή η χώρα και άλλες βρήκαν την ελευθερία τους.

Ως Πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ο Πρόεδρος Sólyom άσκησε τεράστια επιρροή στις αποφάσεις που ενίσχυσαν τη νεαρή ουγγρική δημοκρατία και τους θεσμούς της.

Ως τρίτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας, ο κ. Sólyom αύξησε το ειδικό βάρος και το κύρος της χώρας του.

Είναι υπερασπιστής των κοινωνικών και περιβαλλοντικών δικαιωμάτων. Ενέπνευσε σεβασμό κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της θητείας του, εκτελώντας τα καθήκοντά του με προσοχή, αλλά ενεργώντας με αποφασιστικότητα όταν ήταν απαραίτητο.

Είναι επίσης ένας αφοσιωμένος οικολόγος. Αυτό τον ώθησε να δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή ομάδα πράσινων Προέδρων, δηλαδή, αρχηγών κρατών που ενδιαφέρονται για τα περιβαλλοντικά προβλήματα, μια πρωτότυπη και δημιουργική πρωτοβουλία.

(Χειροκροτήματα)

Μπορείτε να φανταστείτε σε ποια Ομάδα ανήκουν οι βουλευτές που σας χειροκροτούν.

Πενήντα χρόνια πριν, η εξέγερση του ουγγρικού λαού επιβεβαίωσε τη δύναμη της λαϊκής στήριξης στις δημοκρατικές αρχές και τη βούλησή του να υπαγορεύσει μόνος του τη μοίρα του έθνους του. Αυτή τη στιγμή θυμόμαστε και γιορτάζουμε μια σειρά ιστορικών ορόσημων.

Όλα άρχισαν το 1989, όταν η χώρα του διακήρυξε την ανεξαρτησία της και το 1990, όταν το Ουγγρικό Κοινοβούλιο ανακήρυξε την 23η Οκτωβρίου ημέρα ουγγρικής εθνικής γιορτής, αποδεικνύοντας ότι η κληρονομιά της Εξέγερσης του 1956 είναι ακόμη ζωντανή ανάμεσά μας.

Στην συνεδρίαση της Ολομέλειάς του χθες, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο γιόρτασε την επέτειο της ουγγρικής εξέγερσης του 1956· αυτή την Πέμπτη θα εγκρίνουμε ένα ψήφισμα σχετικά με αυτή. Επιπλέον, σήμερα το απόγευμα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα γιορτάσει αυτή την επέτειο εγκαινιάζοντας τη φωτογραφική έκθεση «Ουγγαρία–Παρελθόν και Μέλλον–1956-2006», στην οποία θα ήθελα να προσκαλέσω όλους τους βουλευτές του Κοινοβουλίου.

Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστώ που είστε εδώ μαζί μας σε μια τόσο σημαντική χρονική στιγμή για την ιστορία της χώρας σας αλλά και για την ιστορία όλης της Ευρώπης.

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  László Sólyom, Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας. – (EN) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αξιότιμοι εκπρόσωποι του Συμβουλίου και της Επιτροπής, κυρίες και κύριοι, η Ουγγαρία και ο κόσμος εορτάζουν από κοινού την 50ή επέτειο της ουγγρικής επανάστασης του 1956 και του αγώνα της Ουγγαρίας για την ελευθερία. Μας ενθαρρύνει και μας συγκινεί η αίσθηση ότι υπάρχει ένα ιστορικό γεγονός με το οποίο όλοι μπορούμε να ταυτιστούμε. Δεν υπάρχουν διαφορές απόψεων, δεν εκφράζονται επιφυλάξεις. Όλοι τιμούν τη μνήμη των ούγγρων ηρώων του 1956. Τώρα, 50 χρόνια μετά, προσεγγίζοντας τα γεγονότα από ιστορική σκοπιά, και μετά την πτώση του σοβιετικού κομουνιστικού καθεστώτος, μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα την ιστορική σημασία της ουγγρικής επανάστασης του 1956 και του αγώνα για την ελευθερία.

Αυτή, όμως, η επέτειος είναι σημαντική για όλο τον κόσμο – και αυτό είναι απολύτως εύλογο. Μπορούμε, όλοι μαζί, να νιώσουμε ξανά τον ενθουσιασμό με τον οποίο οι λαοί του κόσμου στάθηκαν στο πλευρό της ουγγρικής επανάστασης. Ο κόσμος μπορεί τώρα να τιμήσει τη γενναιόδωρη προσφορά του: η Αυστρία, η οποία είχε μόλις απελευθερωθεί, άνοιξε τα σύνορά της σε 160 000 ούγγρους πρόσφυγες, στην Πολωνία διοργανώθηκαν αιμοδοσίες για τη σωτηρία όσων τραυματίστηκαν στον αγώνα για την ελευθερία, ενώ δεκάδες χιλιάδες ούγγροι πρόσφυγες βρήκαν φιλοξενία σε διάφορες χώρες του κόσμου.

Ωστόσο, ο πραγματικός λόγος γι’ αυτόν τον εορτασμό και το αίσθημα ικανοποίησης που μας διακατέχει είναι το γεγονός ότι σήμερα η Ουγγαρία είναι ένα ανεξάρτητο, κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος δικαίου, μια χώρα η οποία μπορεί να γίνει μέλος διεθνών οργανισμών, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, με τη δική της βούληση.

Στα γεγονότα του 1956 οφείλεται η θετική γνώμη του κόσμου για την Ουγγαρία. Ο ηρωικός αγώνας των ούγγρων αγωνιστών για την ελευθερία έναντι της σοβιετικής κυριαρχίας έχει εξασφαλίσει στην Ουγγαρία την αναγνώριση και την εκτίμηση όλου του κόσμου μέχρι και σήμερα.

Συνηθίζεται, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, να παρουσιάζεται η ουγγρική επανάσταση ως θανάσιμο πλήγμα κατά του σοβιετικού διεθνούς συστήματος. Δεν ήταν αυτή η άποψη που επικράτησε τα πρώτα χρόνια της στρατιωτικής καταστολής και την περίοδο της τρομοκρατίας υπό το καθεστώς Kádár. Στην καλύτερη περίπτωση, τα γεγονότα του 1956 έθεσαν υπό αμφισβήτηση την κομουνιστική ιδεολογία και έθεσαν ενώπιον διλήμματος το αριστερό, σοβιετόφιλο τμήμα της διανόησης στη Δυτική Ευρώπη, αναγκάζοντάς το να αντικρίσει την πραγματικότητα. Αυτές οι στάσεις μπορούν ακόμη και σήμερα να θεωρηθούν μέτρο πνευματικής ειλικρίνειας. Από πολιτική, όμως, άποψη, η Σοβιετική Ένωση αντελήφθη ότι μπορούσε να ασκήσει την εξουσία της στην περιοχή χωρίς κανένα πρόσκομμα ή περιορισμό: οι δυτικές δυνάμεις δεν είχαν άμεσα οικονομικά συμφέροντα ή συμφέροντα ασφάλειας σε αυτή την περιοχή.

Υπήρχε διάσταση ανάμεσα στις πραγματικές πολιτικές προθέσεις και την προπαγάνδα των μεγάλων δυνάμεων και, ως εκ τούτου, διάσταση στις προσδοκίες του ουγγρικού λαού. Ούτε η αμερικανική, ούτε η γαλλική και η βρετανική κυβέρνηση είχαν την πρόθεση να επέμβουν, ή ακόμη και να αμφισβητήσουν την ακεραιότητα της σοβιετικής σφαίρας επιρροής, γεγονός το οποίο κατέστησαν σαφές στη Σοβιετική Ένωση τον Οκτώβριο. Εντούτοις, η ουγγρική κυβέρνηση δεν ενημερώθηκε γι’ αυτό και παρέμεινε απομονωμένη, ενώ δημιουργήθηκαν εσφαλμένες εντυπώσεις στους αγωνιστές για την ελευθερία και στον πληθυσμό, καθόσον η προπαγάνδα των δυτικών ραδιοφωνικών σταθμών, που είχαν κυβερνητική στήριξη, καλούσε τον λαό να προσμένει την άφιξη βοήθειας για την απελευθέρωσή του.

Οι κομουνιστές μπόρεσαν να χτίσουν το Τείχος του Βερολίνου το 1961 και να καταφύγουν σε στρατιωτική επέμβαση για την κατάπνιξη του μεταρρυθμιστικού κινήματος της Άνοιξης της Πράγας το 1968. Αυτό που οδήγησε τη Σοβιετική Ένωση στην απώλεια της σφαίρας επιρροής της στις χώρες της Βαλτικής και της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης το 1989, και στην ίδια της την κατάρρευση, δεν ήταν το 1956, αλλά οι εγγενείς συστημικές αδυναμίες της και η αδυναμία της να ανταγωνιστεί τη Δύση είτε στον οικονομικό τομέα είτε στον τομέα της κούρσας των εξοπλισμών.

Από μια άλλη άποψη, βεβαίως, η ουγγρική επανάσταση και ο αγώνας για την ανεξαρτησία προσέφεραν τις πρώτες και πιο πειστικές αποδείξεις της αστάθειας των κομουνιστικών καθεστώτων στα κράτη της κεντρικής Ευρώπης, τα οποία είχαν διαφορετικές ιστορικές, πολιτικές και πολιτισμικές παραδόσεις από τη Σοβιετική Ένωση. Τα κράτη αυτά είχαν δημοκρατικές παραδόσεις. Η εθνική ανεξαρτησία είχε καταστεί σχεδόν αυτονόητη αξία. Οι αγώνες στην Πολωνία και την Ουγγαρία το 1956, στην Τσεχοσλοβακία το 1968, και ξανά στην Πολωνία, με επικεφαλής το συνδικάτο της Αλληλεγγύης, από τη δεκαετία του 1980 και μετά, ήταν συγχρόνως αγώνες για την κατάκτηση βασικών δημοκρατικών ελευθεριών και τον περιορισμό της σοβιετικής επιρροής. Αυτά τα γεγονότα και αυτοί οι αγώνες οδήγησαν στον δημοκρατικό μετασχηματισμό των κρατών της κεντρικής Ευρώπης την περίοδο 1989-90.

Ένα κοινό στοιχείο της επανάστασης του 1956 και της αλλαγής καθεστώτος το 1989 είναι το γεγονός ότι και στις δύο περιπτώσεις απορρίφθηκε ο κομουνιστικός κρατικός μονοκομματισμός. Η προσήλωσή μας στις αρχές της επανάστασης και η δυνατότητά μας να την επικαλούμαστε εξαρτώνται από το κατά πόσον επιτρέπουμε την άμβλυνση της διάκρισης μεταξύ της σημερινής ελεύθερης Ουγγαρίας και της Ουγγαρίας πριν από το 1989.

Το δίδαγμα και του 1956 και του 1989 είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις η ιστορία υπερέβη τις προσδοκίες για περισσότερη ελευθερία στο πλαίσιο ενός σοσιαλιστικού συστήματος. Το μεγαλείο του πρωθυπουργού Imre Nagy έγκειται στο γεγονός ότι αναγνώρισε αυτό το γεγονός. Υπερέβη το κομουνιστικό του παρελθόν· υπερέβη το σοβιετικό διεθνές σύστημα. Συνέχισε να είναι αριστερός πολιτικός, αλλά ανέλαβε έναν ιστορικό ρόλο, αποδέχθηκε την προοπτική που του προσέφερε ο επαναστατημένος ουγγρικός λαός. Και θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να υποχωρήσει.

(DE) Στις 22 Οκτωβρίου, την παραμονή της επανάστασης, αρχηγοί κρατών, πρωθυπουργοί και άλλοι υψηλοί προσκεκλημένοι συμμετείχαν σε εορταστική εκδήλωση στην κρατική όπερα της Βουδαπέστης. Μεταξύ άλλων, είχαν προσκληθεί τα κράτη που είχαν δεχτεί εκείνες τις ημέρες πολλούς ούγγρους πρόσφυγες.

Μέχρι το τέλος του 1956, περισσότεροι από 153 000 ούγγροι πρόσφυγες έφθασαν στην Αυστρία. Αργότερα προστέθηκαν άλλοι 30 000. Η Αυστρία φρόντισε με αυταπάρνηση για τη διαμονή και τη φροντίδα των προσφύγων και οργάνωσε τη διεθνή βοήθεια που ήταν πια σχεδόν απολύτως αναγκαία. Η υποστήριξη περιλάμβανε συμβουλές, νομική συνδρομή, βοήθεια για την εύρεση εργασίας, ακόμα και διδασκαλία των παιδιών και θρησκευτικές υπηρεσίες. Η Αυστρία άνοιξε επίσης τον δρόμο για τη μετανάστευση σε τρίτες χώρες. Ωστόσο, ένας στους δέκα Ούγγρους έμεινε στην Αυστρία, μια χώρα που πάντα οι Ούγγροι ένοιωθαν σαν κοντινή.

Η βοήθεια της Αυστρίας όμως δεν περιορίστηκε στη βοήθεια προς τους πρόσφυγες. Η γείτων αυτή χώρα δεν παρακολούθησε μόνο γεωγραφικά από κοντά τα γεγονότα, αλλά έδειξε ιδιαίτερη κατανόηση προς την Ουγγαρία. Οι δυνάμεις κατοχής είχαν μόλις προ ολίγου εγκαταλείψει τη χώρα, ο Ερυθρός Στρατός είχε μόλις πρόσφατα εγκαταλείψει τη Βιέννη. Στην Αυστρία γνώριζαν τι σημαίνει να ζεις σε μια ανελεύθερη χώρα. Είχαν επίσης μάθει σε καθημερινή βάση πώς η απουσία αυτοπροσδιορισμού διαπερνά και βλάπτει τα πάντα. Κοινή μας εμπειρία ήταν και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Επίσης, οφείλουμε ιδιαίτερες ευχαριστίες στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Στις 2 Νοεμβρίου 1956, οι πρώτοι ούγγροι πρόσφυγες έφθασαν στη Γερμανία. Όταν η κυβέρνηση είδε πόσο μεγάλος ήταν ο αριθμός των προσφύγων, αποφάσισε να προσφέρει άσυλο στο 10% μολονότι αρχικά, στις 7 Νοεμβρίου, ήθελε να δεχτεί μόνο 3 000 πρόσφυγες. Μολονότι οι πρόσφυγες και οι εκδιωχθέντες από την Ανατολική Γερμανία ήταν ήδη μεγάλο βάρος για το γερμανικό σύστημα πρόνοιας, οι Ούγγροι έγιναν δεκτοί με μεγάλη συμπάθεια. Ο γερμανικός Ερυθρός Σταυρός δαπάνησε συνολικά 30 εκατ. γερμανικά μάρκα για την υποστήριξη των προσφύγων. 20 000 ούγγροι πρόσφυγες βρήκαν στη Γερμανία μια νέα πατρίδα. 1 200 φοιτητές είχαν τη δυνατότητα να ενταχθούν στο γερμανικό πανεπιστημιακό σύστημα και στο Kastl ιδρύθηκε ένα δίγλωσσο γυμνάσιο.

Ευχαριστώ για όλα αυτά εξ ονόματος του ουγγρικού λαού.

(HU) Κατά τον εορτασμό των γεγονότων του 1956 δεν πρέπει να λησμονείται το αίσθημα ελευθερίας που διακατείχε τους ανθρώπους εκείνη την περίοδο, καθώς και το αίσθημα πρωτόγονης χαράς και αγαλλίασης. Αυτό βλέπει κανείς στα πρόσωπα των διαδηλωτών της 23ης Οκτωβρίου 1956 τα οποία έχουν καταγραφεί στις φωτογραφίες και τις κινηματογραφικές ταινίες που επιζούν από την περίοδο. Αυτό μαρτυρούν όλοι όσοι βίωσαν και θυμούνται τα γεγονότα.

Θέλω να ολοκληρώσω την ομιλία μου με τα λόγια ενός φημισμένου συγγραφέα, του Géza Ottlik, ο οποίος έγραψε: «Αν δεν είχε ζήσει κανείς τα γεγονότα από την αρχή ως το τέλος, καμιά ποιητική διάνοια, καμιά φλογισμένη ψυχή επαναστάτη, ή ακόμη και το μυαλό μιας ιδιοφυίας, δεν μπορεί να συλλάβει το μεγαλείο της κατάστασης. Πριν ζήσω τα γεγονότα, δεν μπορούσα να φανταστώ την ευτυχία του να βαδίζει κανείς στους δρόμους της Βουδαπέστης, διότι δεν γνώριζα, δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι ήταν δυνατή μια τέτοια ευτυχία... Κανείς δεν αγαπά την άθλια ζωή του –η οποία καθίσταται ίσως ακόμη πιο άθλια– περισσότερο από την αφηρημένη τιμή της πατρίδας του. Κοίταξε τα πρόσωπα των ανθρώπων· παρατήρησε... την ανακούφιση και την ηρεμία που τα χαρακτηρίζει. Διότι αυτό που έχει σημασία είναι το εξής: όχι η ατρόμητη αποφασιστικότητα ή η ηρωική τόλμη, αλλά αυτό που λάμπει στα μάτια τους: το αίσθημα αγαλλίασης. Βαδίζουν, μαζί ή χωριστά, απέναντι σε άρματα μάχης, σε κανόνια και πολυβόλα τα οποία είναι στραμμένα πάνω τους, με μια βαθιά, ευφρόσυνη γαλήνη. Τίποτε δεν αξίζει περισσότερο γι’ αυτούς από την ανάκτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους».

Σας ευχαριστώ.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Σας ευχαριστούμε πολύ που μοιραστήκατε μαζί μας τις σκέψεις σας για τα γεγονότα που τιμούμε σήμερα, κύριε Πρόεδρε. Ευχόμαστε στη χώρα σας ό,τι καλύτερο.

Η Ευρώπη έχει λειτουργήσει ως φάρος που καθοδήγησε πολλές χώρες, όχι μόνο στην Ανατολή, αλλά και στη Δύση και στον Νότο της Ευρώπης, προς την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πράγματα που μας είπατε θα αυξήσουν τη γνώση των νεότερων γενιών γι’ αυτά τα ιστορικά γεγονότα. Σας ευχαριστούμε πολύ που είστε εδώ και ελπίζουμε ότι εσείς και η ουγγρική κυβέρνηση θα μπορέσετε να συνεχίσετε να σημειώνετε πρόοδο προς την πλήρη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σας ευχαριστούμε πολύ.

(Χειροκροτήματα)

(Η πανηγυρική συνεδρίαση λήγει στις 12.25)

 
  
MPphoto
 
 

  Gérard Onesta (Verts/ALE). – (FR) Κύριε Πρόεδρε, όσον αφορά την ημερήσια διάταξη της συνεδρίασής μας, νομίζω, αν δεν απατώμαι, ότι ανακοινώθηκε πως η ψηφοφορία θα άρχιζε στις 12.30. Έχω την αίσθηση ότι αυτό εξηγεί γιατί ορισμένοι συνάδελφοι δεν έχουν προσέλθει ακόμη. Δεν θα μπορούσαμε απλώς να αρχίσουμε την ώρα των ψηφοφοριών στις 12.30, όπως αυτό είχε ανακοινωθεί;

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Η ώρα των ψηφοφοριών ανακοινώθηκε και όλοι συνεχίζουμε τις εργασίες του Σώματος. Εκτιμώ ότι δεν είναι ενδεδειγμένο να περιμένουμε μέχρι τις 12.30 ακριβώς, καθώς κατέστησα απολύτως σαφές ότι η ώρα των ψηφοφοριών θα λάμβανε χώρα μετά το τέλος της πανηγυρικής συνεδρίασης.

 
  
MPphoto
 
 

  Ignasi Guardans Cambó (ALDE). – (ES) Κύριε Πρόεδρε, σας άκουσα, όχι μέσω της ταυτόχρονης διερμηνείας αλλά απευθείας, στην υπέροχη καστιλιάνικη διάλεκτό σας, και δηλώσατε, στο τέλος της συζήτησης σχετικά με αυτό το θέμα σήμερα το πρωί, ότι η ψηφοφορία θα διεξαγόταν στις 12.30. Δεν είπατε τίποτα άλλο: είπατε ότι η ψηφοφορία θα διεξαγόταν στις 12.30.

Επομένως σας ζητώ, από σεβασμό προς τους αξιότιμους βουλευτές σε σχέση με ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα, όπου κάθε ψήφος μετράει, όπως μετράει πάντα, να επιδείξετε την ευαισθησία να ξεκινήσετε την ψηφοφορία στις 12.30 και όχι στις 12.25 ή 12.26.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Σας ευχαριστώ που εγκωμιάσατε τη χρήση των καστιλιάνικων μου, κύριε Guardans. Η αλήθεια είναι ότι γενικά εκφράζομαι αρκετά καλά σε αυτή τη γλώσσα και αν θυμάμαι σωστά, είπα στις 12.30, μετά την πανηγυρική συνεδρίαση. Τα συνοπτικά πρακτικά θα μας πουν ποιος από τους δυο μας έχει δίκιο, αλλά δεν υπάρχει λόγος να μου ζητάτε να δείξω ευαισθησία στη λήψη αποφάσεων που θεωρώ ότι είναι σωστές.

 
  
MPphoto
 
 

  Josu Ortuondo Larrea (ALDE). – (ES) Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να επαναλάβω αυτό που σας είπε ο κ. Guardans: ότι, στο τέλος της συζήτησης σχετικά με την ειρηνευτική διαδικασία, δηλώσατε ότι η ψηφοφορία θα διεξαγόταν στις δώδεκα και μισή, στις 12.30, και, επιπλέον, στα καστιλιάνικα που μιλάτε τόσο καλά, αυτό που είπατε –στις 12.30, μετά την πανηγυρική συνεδρίαση– δεν είναι σε καμία περίπτωση αντιφατικό με τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας στις 12.30.

Το δεύτερο μέρος ήταν απλά μια εγγύηση ώστε, σε περίπτωση που η πανηγυρική συνεδρίαση δεν έληγε στις 12.30, να ήταν δυνατή η διεξαγωγή της ψηφοφορίας αμέσως μετά. Αυτό σημαίνουν τα λόγια σας στα καστιλιάνικα.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Δεν πρόκειται να δεχτώ άλλα θέματα επί της διαδικασίας.

 
Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου - Πολιτική απορρήτου