Ευρετήριο 
 Προηγούμενο 
 Επόμενο 
 Πλήρες κείμενο 
Διαδικασία : 2006/2676(RSP)
Διαδρομή στην ολομέλεια
Διαδρομή του εγγράφου : RC-B6-0024/2007

Κείμενα που κατατέθηκαν :

RC-B6-0024/2007

Συζήτηση :

PV 17/01/2007 - 7
CRE 17/01/2007 - 7

Ψηφοφορία :

PV 18/01/2007 - 9.7
CRE 18/01/2007 - 9.7

Κείμενα που εγκρίθηκαν :

P6_TA(2007)0007

Συζητήσεις
Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2007 - Στρασβούργο Έκδοση ΕΕ

7. Kαταδίκη σε θάνατο ιατρικού προσωπικού στη Λιβύη (συζήτηση)
PV
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. – Η ημερήσια διάταξη προβλέπει τις δηλώσεις του Συμβουλίου και της Επιτροπής σχετικά με την καταδίκη σε θάνατο ιατρικού προσωπικού στη Λιβύη.

 
  
MPphoto
 
 

  Günter Gloser, Προεδρεύων του Συμβουλίου. (DE) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, επιτρέψτε μου να εκφράσω εκ μέρους του Συμβουλίου τις σοβαρές ανησυχίες μας για το γεγονός ότι στις 19 Δεκεμβρίου 2006 καταδικάστηκαν για δεύτερη φορά σε θάνατο πέντε βουλγάρες νοσοκόμες κι ένας παλαιστίνιος γιατρός.

Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι η προεδρία του Συμβουλίου στη δήλωσή της της 19ης Δεκεμβρίου 2006 καταδίκασε αυτή τη δικαστική απόφαση εκφράζοντας ταυτόχρονα την ελπίδα του Συμβουλίου ότι το ανώτατο δικαστήριο, στο οποίο έγινε για δεύτερη φορά προσφυγή για την περίπτωση αυτή, θα εξέταζε γρήγορα τη δικαστική αυτή απόφαση.

Σε συνάρτηση με αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι πρόκειται για μια υπόθεση που διαρκεί ήδη πολύν καιρό, αφού ξεκίνησε το έτος 1999. Το ιατρικό προσωπικό παραμένει φυλακισμένο εδώ και επτά χρόνια. Η πρώτη θανατική ποινή επιβλήθηκε στις 6 Μαΐου 2004 και ακυρώθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2005 από το ανώτατο δικαστήριο που άνοιξε ξανά αυτόν τον φάκελο.

Θα ήθελα να πω εδώ επίσης ότι το Συμβούλιο απηύθυνε σε όλη τη διάρκεια της δίκης έκκληση προς τις αρχές της Λιβύης να κάνουν ό,τι μπορούν για μία δίκαιη και σωστή δίκη.

Ταυτόχρονα, το Συμβούλιο επεσήμανε ότι έχει διατυπώσει πολύ σοβαρές αμφιβολίες για το βάσιμο των κατηγοριών για τις οποίες εδιώχθη ποινικά το ιατρικό προσωπικό και ότι έχει σοβαρούς ενδοιασμούς και ως προς τις συνθήκες φυλάκισης και την αδικαιολόγητη καθυστέρηση της διαδικασίας.

Σε αυτό το πλαίσιο θα ήθελα να δηλώσω ότι το Συμβούλιο ενδιαφέρθηκε εντόνως για την τραγωδία με το AIDS στη Βεγγάζη και διατύπωνε με κάθε ευκαιρία τη βαθύτατη συμπάθειά του προς τα θύματα και τις οικογένειές τους. Ταυτόχρονα, ωστόσο, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι το Συμβούλιο υποστήριξε με κάθε μέσον το σχέδιο δράσης HIV και το διεθνές ταμείο για τη Βεγγάζη, με πνεύμα αλληλεγγύης και για ανθρωπιστικούς σκοπούς, πάντα σε στενή συνεργασία με την Επιτροπή και με την υποστήριξη διεθνών εταίρων.

Θα ήθελα να υπενθυμίσω επίσης τη θέση του Συμβουλίου ως προς τις σχέσεις του με τη Λιβύη, που περιλαμβάνεται ήδη στα συμπεράσματα του Συμβουλίου του Οκτωβρίου 2004, όπου το Συμβούλιο απηύθυνε έκκληση προς τη Λιβύη να δεχθεί θετικά την επέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπενθύμιζε την επιθυμία του Συμβουλίου να λάβει η Λιβύη υπόψη τους ενδοιασμούς της ΕΕ, ιδίως για την περίπτωση του ιατρικού προσωπικού.

Σημειώνουμε με ενδιαφέρον τα σημεία που διατυπώνει το Κοινοβούλιο στο ψήφισμά του. Θα θέλαμε επίσης να υπογραμμίσουμε ότι το Συμβούλιο συμμερίζεται τις αμφιβολίες που διατυπώθηκαν και διαβεβαιώνει το Κοινοβούλιο ότι η υπόθεση αυτή εξακολουθεί να θεωρείται υψίστης προτεραιότητας από το Συμβούλιο και την προεδρία του.

Θα θέλαμε επίσης να διαβεβαιώσουμε και πάλι ότι το Συμβούλιο θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την επίτευξη μίας κατά το δυνατόν ικανοποιητικής λύσης του προβλήματος σε ανθρωπιστική βάση.

 
  
MPphoto
 
 

  Jacques Barrot, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. (FR) Κυρία Πρόεδρε, σας συγχαίρω για τη λαμπρή εκλογή σας, αξιότιμοι βουλευτές, κατόπιν των όσων μας είπε μόλις ο εκπρόσωπος του Συμβουλίου, κ. Gloser, θα προσπαθήσω να ενημερώσω το Κοινοβούλιο για τις τελευταίες εξελίξεις στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε με την επιβολή της θανατικής ποινής σε ιατρικό προσωπικό από τη Βουλγαρία και την Παλαιστίνη στη Λιβύη στις 19 Δεκεμβρίου. Θα σας δώσω κάποια αξιολογικά στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η Επιτροπή.

Όπως μόλις επισημάνατε κύριε Gloser, το Ανώτατο Δικαστήριο της Λιβύης ακύρωσε την πρώτη θανατική ποινή στις 25 Δεκεμβρίου 2005 και διέταξε τη διεξαγωγή νέας δίκης, η οποία ολοκληρώθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 2006 και επικύρωσε τις θανατικές ποινές για τις πέντε βουλγάρες νοσοκόμες και τον παλαιστίνιο γιατρό. Σύμφωνα με τις αρχές της Λιβύης, η υπόθεση θα παραπεμφθεί ξανά στο Ανώτατο Δικαστήριο μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Ως εκ τούτου, η δικαστική διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί και είναι σε εξέλιξη. Ωστόσο, στις 30 Δεκεμβρίου, ο λίβυος Πρόεδρος εξέδωσε κάποιες δηλώσεις που αναβιώνουν τη θεωρία της διεθνούς συνομωσίας κατά της Λιβύης, γεγονός που προκάλεσε εκτεταμένη ανησυχία.

Παράλληλα με τη δικαστική διαδικασία, πολιτικές διαβουλεύσεις είναι σε εξέλιξη προκειμένου να επιλυθεί το πρόβλημα αυτό βάσει των ανθρωπιστικών αρχών, λαμβάνοντας υπόψη τα βάσανα των παιδιών θυμάτων της μόλυνσης και τα δεινά του ιατρικού προσωπικού. Ποιο είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα; Αφενός, να διασφαλιστεί ότι τα παιδιά και οι οικογένειές τους θα λάβουν κατάλληλη ιατρική περίθαλψη και οικονομική στήριξη και, αφετέρου, να εξασφαλιστεί η απελευθέρωση του ιατρικού προσωπικού.

Σε αυτό το πλαίσιο, δημιουργήθηκε ένα Διεθνές Ταμείο για τη Βεγγάζη. Το Ταμείο αυτό λαμβάνει συνεισφορές υπό τη μορφή χρημάτων ή παροχών, υπηρεσιών ή εξοπλισμού, από δημόσιους και ιδιώτες δωρητές. Θα επιτρέψει τη διεξαγωγή τριών δράσεων: βελτίωση της ιατρικής περίθαλψης για τη θεραπεία του AIDS στη Λιβύη, θεραπεία των άρρωστων παιδιών στο εξωτερικό και παροχή οικονομικής στήριξης σε κάθε οικογένεια. Πρέπει επίσης να τονίσω ότι η περίθαλψη των παιδιών έχει ήδη διασφαλιστεί χάρη, αφενός, στην αλληλεγγύη αρκετών κρατών μελών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και, αφετέρου, στα κονδύλια που διέθεσε στις οικογένειες η λιβυκή κυβέρνηση.

Η Επιτροπή θεωρεί σαφώς το θέμα αυτό ως υψηλής προτεραιότητας. Αφιερώνει όλους τους πόρους, όλες τις προσπάθειες που είναι αναγκαίες για την εξεύρεση λύσης. Φροντίσαμε να παράσχουμε τεχνική και ιατρική βοήθεια στο νοσοκομείο της Βεγγάζης, όπου εκδηλώθηκε η μόλυνση στα παιδιά. Το έργο αυτό, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2005 και συνεχίζεται, επέτρεψε τη βελτίωση της ποιότητας της περίθαλψης και των πρακτικών που εφαρμόζονται εντός του νοσοκομείου.

Ταυτόχρονα, η Επιτροπή διαδραματίζει ενεργό ρόλο στις πολιτικές διαβουλεύσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω. Προφανώς, απογοητευτήκαμε πολύ που η θανατική καταδίκη επιβλήθηκε για δεύτερη φορά. Σίγουρα, αυτό υπάγεται στην αρμοδιότητα των λιβυκών δικαστικών αρχών, αλλά, ταυτόχρονα, αρχίσαμε έναν διάλογο με τα ενεχόμενα μέρη και πιστεύουμε ότι η στρατηγική για την έξοδο από την κρίση πρέπει να καθοριστεί στο πλαίσιο αυτού του διαλόγου. Η Επιτροπή παραμένει απόλυτα δεσμευμένη σε αυτή τη διαδικασία.

Για να ολοκληρώσω, και να επαναλάβω τον κ. Groner, που μίλησε εξ ονόματος της γερμανικής Προεδρίας, ο διάλογος είναι ακόμη σε εξέλιξη. Είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι πρόκειται για ένα πολύ λεπτό θέμα, το οποίο απαιτεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση διακριτικούς χειρισμούς χωρίς, μολαταύτα, να είναι υποχωρητική όσον αφορά την ανάγκη διασφάλισης της απελευθέρωσης του ιατρικού προσωπικού από τη Βουλγαρία και την Παλαιστίνη. Επιπλέον, φρονούμε ότι είναι αναγκαίο τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα να επιδείξουν αλληλεγγύη προς το ιατρικό προσωπικό, προσέχοντας ταυτόχρονα να μην διακυβεύσουν την εξέλιξη του έργου που έχει ξεκινήσει και να μην επηρεάσουν το κλίμα των συζητήσεων με τη Λιβύη με αυτοσχέδιες ενέργειες.

Μετά τη γερμανική Προεδρία μπορώ κι εγώ απλά να επιβεβαιώσω, αξιότιμοι βουλευτές, ότι η Επιτροπή είναι σε εγρήγορση όσον αφορά τη συνέχιση των προσπαθειών για την εξεύρεση λύσης σε αυτό το πρόβλημα που, πρέπει να το πούμε, έχει ιδιαίτερα τραγική διάσταση για τα ενεχόμενα μέρη και για τους βούλγαρους φίλους μας.

 
  
MPphoto
 
 

  Филип Димитров Димитров, от името на групата PPE-DE. – Поздравявам Ви с Вашия избор. Уважаеми дами и господа, благодаря Ви, че сте готови да разгледате тази резолюция, засягаща съдбата на петте български медицински сестри и палестинския лекар, които се намират от осем години в либийски затвор. Вносителите на тази резолюция представяме на Вашето внимание един текст, който с всичкото съчувствие, което изразяваме към трагедията на либийските деца, станали жертва на епидемията от HIV/AIDS, едновременно с това отхвърля категорично смъртните присъди, предлага ясно ангажиране на Европейския парламент със съдбата на българските сестри и палестинския лекар и призовава към извършването на конкретни действия от другите европейски институции в тази посока.

(EN) Η έγκριση ενός ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου συνιστά πολιτική πράξη. Αυτή η πράξη είναι αναγκαία διότι, όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής, η ηγεσία της Λιβύης έχει αναφερθεί επανειλημμένα σε αυτή τη δίκη με όρους αμιγώς πολιτικούς.

Για οκτώ ολόκληρα χρόνια η κράτηση, η οποία ξεκίνησε με βασανιστήρια, εξελίχθηκε σταδιακά σε μια δίκη, η οποία διεξήχθη κατά τρόπο αδιαφανή, με παραβιάσεις των στοιχειωδών δικονομικών κανόνων και με προκλητική περιφρόνηση των πορισμάτων επιφανών επιστημόνων της ιατρικής ειδίκευσης που σχετίζεται με αυτή την υπόθεση.

Ο πολιτικός χαρακτήρας αυτής της δίκης μπορεί εύκολα να εντοπιστεί στο γεγονός της τροποποίησης του κατηγορητηρίου, στο οποίο εμφανίζεται ο ισχυρισμός ότι πρόκειται για συνομωσία την οποία εμπνεύστηκαν η CIA και η Μοσάντ, αποκαλύπτοντας έτσι τη ρητορική μίσους που χρησιμοποιείται, ρητορική η οποία χαρακτηρίζει είτε ολοκληρωτικά καθεστώτα είτε περίτεχνους συνδυασμούς συνομωσιολογικών θεωριών και αντισυστημικών προσεγγίσεων.

Έχει καταστεί σαφές ότι η επιδημία ξεκίνησε στη Λιβύη πολύ πριν πατήσουν το πόδι τους σε λιβυκό έδαφος οι νοσηλεύτριες από τη Βουλγαρία. Αυτό έχει αποδειχτεί από κορυφαίους επιστήμονες αυτού του τομέα, στα πορίσματά τους, τα οποία, όπως προανέφερα, αγνοήθηκαν παντελώς.

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο, το ιερότερο καθήκον των κρατικών οργάνων είναι να υπερασπίζονται τους πολίτες τους. Οι βουλγάρες νοσηλεύτριες είναι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και γι’ αυτό σας απευθύνω έκκληση να τις υπερασπιστείτε.

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Евгени Кирилов, от името на групата PSE. – Благодаря Ви, госпожо председател, и поздравления за Вашия избор. Към г-н Баро бих желал да кажа, че не съм особено възхитен от тона на неговото изявление. Тези деликатни, чувствителни теми, за които Вие говорихте, г-н Баро, не ни помагат в случая и струва ми се, че трябва да помислим сериозно по този въпрос.

(EN) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θέλω να ευχαριστήσω όσες και όσους υποστήριξαν την πρωτοβουλία για τη διεξαγωγή της συζήτησης σχετικά με αυτό το ζέον θέμα κατά την πρώτη περίοδο συνόδου του έτους. Είμαι βέβαιος ότι αρκετοί ομιλητές σήμερα θα θίξουν τα θέματα των δραστικών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των νοσηλευτριών μας, των σοβαρών βασανιστηρίων και της καταναγκαστικής υπογραφής ομολογιών οι οποίες ήταν γραμμένες σε αραβική γλώσσα χωρίς τη συνδρομή διερμηνέων. Εν γένει, συζητούμε μια οκταετή φάρσα η οποία αφορά το δικαστικό σύστημα της Λιβύης και τον πολιτικό χαρακτήρα αυτής της ανθρώπινης τραγωδίας.

Εντούτοις, θεωρώ ότι είναι πια καιρός να εξετάσουμε συνολικά αυτή την υπόθεση και να δηλώσουμε σαφώς ότι, παρ’ όλες τις προσπάθειες του Συμβουλίου και της Επιτροπής, και παρά τις μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις, για τις οποίες εκφράζω τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη μου, τα αποτελέσματα είναι άκρως απογοητευτικά. Το καθεστώς της Λιβύης, όπως και κάθε δικτατορικό καθεστώς, φοβάται τον λαό του. Φοβάται να παραδεχτεί ότι η επιδημία HIV και οι τραγικοί θάνατοι τόσων παιδιών οφείλονται στο σύστημα υγείας της χώρας. Όπως έχει επισημανθεί, παρότι οι κατηγορίες περί συνωμοσίας αποσύρθηκαν κάποια στιγμή, λίβυοι αξιωματούχοι, καθώς και ο ίδιος ο στρατηγός Καντάφι, συνέχιζαν μέχρι και πρόσφατα να κατηγορούν ορισμένες δυτικές χώρες και τις μυστικές τους υπηρεσίες για συνομωσία. Δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται για την τύχη των νοσηλευτριών· ενδιαφέρεται για τις χώρες οι οποίες κρύβονται πίσω από τη συνωμοσία. Προσπαθεί με επιδέξιους ελιγμούς να εξασφαλίσει κάποια αποζημίωση, η οποία θα πείσει τον λαό του για την ενοχή των Ευρωπαίων και των Αμερικανών. Υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν χρήματα στο ανθρωπιστικό ταμείο που δημιουργήθηκε ειδικά για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, καθώς δεν ενδιαφέρεται για τους σημαντικούς πόρους που έχει ήδη διαθέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση ή για την περίθαλψη των προσβληθέντων παιδιών.

Εφόσον εξακολουθεί να διατυπώνεται αυτή η παράλογη και τερατώδης κατηγορία για μια συνωμοσία με σκοπό να προσβληθούν από τον ιό HIV και να δολοφονηθούν εκατοντάδες παιδιά –κάτι που θα συνιστούσε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας– γιατί να μην προκαλέσουμε τις λιβυκές αρχές να συστήσουν διεθνές ποινικό δικαστήριο γι’ αυτό το θέμα; Γιατί να μην τις προκαλέσουμε να προσφύγουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ; Δεν φοβόμαστε τη δικαιοσύνη.

Οι πιέσεις προς τη Λιβύη μέχρι στιγμής δεν είχαν αποτελέσματα. Στηρίζω πλήρως το κείμενο του ψηφίσματος σύμφωνα με το οποίο, ελλείψει θετικών εξελίξεων σε αυτή την υπόθεση, πρέπει να θεωρηθεί επιβεβλημένη η αναθεώρηση της πολιτικής έναντι της Λιβύης. Η Λιβύη πρέπει να αντιληφθεί πολύ γρήγορα ότι οι σχέσεις μας δεν μπορούν να συνεχιστούν σαν να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα. Διαφορετικά, οι κυνικές φωνές θα υποστηρίξουν ότι, όταν μυρίζουν πετρέλαιο ή φυσικό αέριο, οι κυβερνήσεις μπαίνουν στον πειρασμό να αφήσουν κατά μέρος τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 
  
MPphoto
 
 

  Annemie Neyts-Uyttebroeck, εξ ονόματος της Ομάδας ALDE. – (EN) Κυρία Πρόεδρε, χαίρομαι που σας βλέπω στην Προεδρία του Κοινοβουλίου και σας συγχαίρω για την εκλογή σας.

Προκειμένου να καταδείξουμε με σαφήνεια ότι αυτό το θέμα δεν είναι αποκλειστικά βουλγαρικού ενδιαφέροντος, τα μέλη της Ομάδας των Φιλελευθέρων από τη Βουλγαρία ζήτησαν από τους συναδέλφους τους από άλλες εθνικότητες να λάβουν τον λόγο, κάτι που, βεβαίως, όλοι πράττουμε με προθυμία.

Όπως γνωρίζετε, πέντε πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης –και το υπογραμμίζω αυτό– ταλαιπωρούνται σε μια φυλακή της Λιβύης. Από το 1999, πέντε βουλγάρες νοσηλεύτριες, ένας παλαιστίνιος γιατρός και εννέα Λίβυοι τελούν υπό κράτηση και τους αποδίδονται κατηγορίες οι οποίες έχουν γίνει πλέον γνωστές σε όλους. Στις 19 Δεκεμβρίου 2006, οι κρατούμενοι καταδικάστηκαν για μια ακόμη φορά σε θάνατο. Εκφράζουμε την πλήρη αντίθεσή μας στη θανατική ποινή. Διαμαρτυρόμαστε εντόνως γι’ αυτή την άδικη καταδίκη. Υπογραμμίζουμε την αδιαφορία για τα πορίσματα επιστημόνων διεθνούς κύρους οι οποίοι ειδικεύονται σε θέματα HIV/AIDS και οι οποίοι έχουν δηλώσει ότι οι περιπτώσεις προσβολής από τον ιό HIV οφείλονταν σε ενδονοσοκομειακή λοίμωξη η οποία εμφανίστηκε πολύ πριν από την άφιξη των βουλγάρων νοσηλευτριών. Εκφράζουμε επίσης την ανησυχία μας για τις καταγγελίες περί βασανιστηρίων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και, ειδικότερα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να παρακολουθούν πολύ προσεκτικά αυτή την υπόθεση. Η Επιτροπή και το Συμβούλιο πρέπει να τηρούν ενήμερο το Κοινοβούλιο για κάθε εξέλιξη σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, ενώ οι υπουργοί Εξωτερικών των κρατών μελών, στη συνεδρίασή τους την προσεχή εβδομάδα, πρέπει να τοποθετήσουν αυτό το θέμα σε κορυφαία θέση της ημερήσιας διάταξής τους.

Τέλος, η Λιβύη πρέπει να αντιληφθεί ότι διακυβεύεται η θέση της στον κόσμο και οι σχέσεις της με την Ένωση και με τα κράτη μέλη της. Η Λιβύη δεν πρέπει να αφήσει ανεκμετάλλευτη αυτή την ευκαιρία που της προσφέρεται προκειμένου να καταδείξει ότι σέβεται τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Πάνω από όλα, η Λιβύη πρέπει να αντιληφθεί ότι στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο πλευρό των βουλγάρων νοσηλευτριών και του παλαιστινίου γιατρού.

 
  
MPphoto
 
 

  Hélène Flautre, εξ ονόματος της Ομάδας Verts/ALE.(FR) Κυρία Πρόεδρε, θέλω να σας συγχαρώ για την εκλογή σας. Σε αυτή τη συζήτηση, θα ήθελα να ξεκινήσω επισημαίνοντας τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της θανατικής ποινής και αυτό, σε κάθε περίπτωση, είτε πρόκειται για το ιατρικό προσωπικό της Βεγγάζης, είτε για τον Σαντάμ Χουσεΐν, είτε για τους πολιτικούς αντιπάλους στην Κίνα, ή ακόμη για όλους εκείνους τους ανώνυμους για τους οποίους δεν γίνεται τόσος λόγος, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το δικαίωμα στη ζωή είναι ένα θεμελιώδες, ουσιώδες δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και για αυτόν τον λόγο η κατάργηση της θανατικής ποινής είναι ένας από τους όρους για την προσχώρηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και προτεραιότητα για την εξωτερική δράση της Ένωσης, η οποία έχει αναπτύξει ειδικές κατευθυντήριες γραμμές προς αυτή την κατεύθυνση.

Η κατάσταση του ιατρικού προσωπικού στη Βεγγάζη είναι τραγική· πρόκειται για μια τραγωδία που επηρεάζει τις οικογένειες και τα παιδιά που μολύνθηκαν με το ιό του AIDS. Είναι, συνεπώς, σημαντικό η Ευρωπαϊκή Ένωση να εξακολουθήσει να συμβάλει στην εφαρμογή του σχεδίου δράσης της ώστε να μπορέσει να συνδράμει τα θύματα και τις οικογένειές τους.

Ωστόσο, υπάρχει κανένας λόγος να προσθέσουμε φρίκη στην τραγωδία; Ο παλαιστίνιος γιατρός και οι βουλγάρες νοσοκόμες, που είναι φυλακισμένοι πάνω από επτά χρόνια ήδη και βρίσκονται σε μια μόνιμη κόλαση από τη στιγμή της σύλληψής τους, δεν διέπραξαν αυτό το έγκλημα. Πολυάριθμες ανεξάρτητες αναλύσεις απέδειξαν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι δεν το έκαναν, και ότι τους απέσπασαν τις υποτιθέμενες ομολογίες με τη χρήση βασανιστηρίων, όπως όλοι γνωρίζουν.

Η ιατρική ομάδα της Βεγγάζης κρατείται, συνεπώς, όμηρος μιας επονείδιστης μορφής παζαριού, και είναι καιρός αυτή η παρωδία δικαιοσύνης να σταματήσει. Οι δράσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουν κατορθώσει ακόμη να βγάλουν από αυτή την κόλαση ολόκληρη την ιατρική ομάδα, και πρέπει ίσως τώρα να αναρωτηθούμε για τις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις αρχές της Λιβύης.

Πράγματι, εφόσον μιλάμε για την υπόθεση της Βεγγάζης, όλοι συμφωνούν ότι η Λιβύη δεν είναι δημοκρατική χώρα, ότι η δικαστική εξουσία της δεν είναι ανεξάρτητη, ότι τα βασανιστήρια είναι μια κοινή πρακτική και ότι τα δικαιώματα περιφρονούνται εκεί. Ωστόσο, όταν μιλάμε για τη διαχείριση των μεταναστευτικών ρευμάτων, είναι λες και όλα αυτά ξαφνικά δεν ισχύουν. Οι ομιλίες γίνονται μελιστάλακτες, καλώντας τη Λιβύη να συνεχίσει στον δρόμο της δημοκρατίας και δημιουργώντας την εντύπωση ότι τα δικαιώματα των ανθρώπων θα μπορούσαν να γίνονται σεβαστά εκεί.

Πιστεύετε ότι, για να έχει ευτυχή κατάληξη αυτό το θέμα, χρειάζεται να υπάρξει μια πολιτική για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας που να είναι αξιόπιστη, συνεκτική, ελεύθερη από οιαδήποτε διπλά μέτρα και σταθμά και η οποία να εφαρμόζεται σε κάθε επίπεδο; Αυτή είναι, πιστεύω, η προϋπόθεση για την επιτυχία.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. – Κύριοι συνάδελφοι, παρακαλώ επιτρέψτε μου να καλωσορίσω στην αίθουσα τον τέως Πρόεδρο, τον κύριο Borrell Fontelles.

 
  
MPphoto
 
 

  Geoffrey Van Orden (PPE-DE).(EN) Κυρία Πρόεδρε, επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ και εγώ για την εκλογή σας.

Σήμερα συζητούμε μια τραγωδία σε τρεις πράξεις. Πέντε νοσηλεύτριες από τη Βουλγαρία και ένας παλαιστίνιος γιατρός, οι οποίοι δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα, κρατούνται σε φυλακή της Λιβύης εδώ και οκτώ περίπου χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος αυτού του διαστήματος ως θανατοποινίτες. Η τρομακτική αυτή κατάσταση αποτελεί τεράστια τραγωδία γι’ αυτούς και για τις οικογένειές τους.

Εκατοντάδες παιδιά στη Λιβύη έχουν μολυνθεί από τον ιό HIV, πιθανώς λόγω αδυναμιών του λιβυκού συστήματος μεταγγίσεων αίματος. Γνωρίζουμε από αδιάβλητες αναλύσεις διεθνών εμπειρογνωμόνων ότι το στέλεχος του ιού HIV που έχει μολύνει αυτά τα παιδιά ήταν ήδη παρόν και εξαπλώνονταν τοπικά στη Βεγγάζη αρκετά χρόνια πριν από την άφιξη στη Λιβύη ιατρικού προσωπικού από το εξωτερικό. Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι έχουν σημειωθεί πολλές άλλες περιπτώσεις μετάδοσης HIV και ΣΕΒ από μεταγγίσεις μολυσμένου αίματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και σε άλλες χώρες. Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν αποδίδεται ευθύνη στο ιατρικό προσωπικό που πραγματοποίησε τις μεταγγίσεις.

Πρόκειται για μια φοβερή τραγωδία για τα παιδιά και τις οικογένειές τους, ενόψει της οποίας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εγκαινίασε τον Νοέμβριο του 2004 το σχέδιο δράσης της για το AIDS στη Βεγγάζη. Έως τον Μάρτιο του περασμένου έτους, για το εν λόγω πρόγραμμα είχαν διατεθεί 2 εκατ. ευρώ, ενώ καταβάλλονται επίσης πρόσθετες προσπάθειες μέσω ΜΚΟ.

Το τρίτο στοιχείο της τραγωδίας είναι ο αντίκτυπος αυτής της υπόθεσης στις σχέσεις μεταξύ της Λιβύης και της διεθνούς κοινότητας. Τα τελευταία πέντε χρόνια, η Λιβύη άρχισε να βγαίνει από την απομόνωση, καθώς παραδέχτηκε τις ευθύνες της για ορισμένες τρομοκρατικές ενέργειες του παρελθόντος και εγκατέλειψε το πρόγραμμά της για την ανάπτυξη όπλων μαζικής καταστροφής. Η αναθέρμανση των σχέσεων προσφέρει τεράστια δυνητικά οφέλη στη Λιβύη, η οποία χρειάζεται την πρόσβαση στη δυτική τεχνολογία και ενίσχυση προκειμένου να αναβαθμίσει την πετρελαϊκή της βιομηχανία και να διαφοροποιήσει την οικονομία της, και χαιρετίζουμε την ανάπτυξη στενών σχέσεων με την εν λόγω χώρα. Συνεπώς, διακυβεύονται πάρα πολλά, για μεγάλο αριθμό ανθρώπων, για ένα θέμα το οποίο θα μπορούσε να έχει επιλυθεί πολύ γρήγορα.

Για μια ακόμη φορά, απευθύνω έκκληση στον πρόεδρο Καντάφι και στο Ανώτατο Δικαστήριο της Λιβύης να ενεργήσουν στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους με σκοπό την ταχεία απελευθέρωση των φυλακισθέντων. Είμαι βέβαιος ότι το κύρος του Προέδρου Καντάφι είναι τέτοιο ώστε δεν θα μπορούσε να πληγεί έστω και κατ’ ελάχιστο από ασήμαντες κατηγορίες για απώλεια γοήτρου. Είμαι επίσης βέβαιος ότι δεν επιθυμεί να ανατρέψει την πρόοδο που έχει επιτευχθεί τα τελευταία χρόνια υποκύπτοντας στις προσπάθειες ορισμένων να χρησιμοποιήσουν τις νοσηλεύτριες ως πολιτικούς ομήρους.

Γνωρίζω ότι η Επίτροπος Ferrero-Waldner ενεπλάκη προσωπικά στην υπόθεση και στάθηκε με συνέπεια στο πλευρό των νοσηλευτριών, τις οποίες έχει επισκεφθεί, ενώ πραγματοποίησε επίσης συνομιλίες με τον Πρόεδρο Καντάφι. Από τις πρόσφατες συζητήσεις μου μαζί της, γνωρίζω ότι συμμερίζεται και η ίδια την απογοήτευσή μας για την απουσία προόδου και εύχεται την ταχεία επίλυση αυτού του θέματος.

Αναγνωρίζω την αναγκαιότητα για ευαισθησία και διακριτικότητα. Τη Δευτέρα θα συνεδριάσει το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων και Εξωτερικών Σχέσεων. Ευελπιστούμε ότι οι παράλληλες διαδικασίες του διπλωματικού διαλόγου και των ενεργειών του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Λιβύης θα προσφέρουν άμεσα αποτελέσματα. Συγχρόνως, καλώ το Συμβούλιο και την Επιτροπή να προετοιμάσουν ορισμένα μέτρα τα οποία θα μπορούν να λάβουν, μια σειρά θετικών και ελκυστικών μέτρων ενίσχυσης της Λιβύης εφόσον επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, και μια σειρά άλλων μέτρων εφόσον δεν επιτευχθεί πρόοδος. Αυτή η υπόθεση δεν πρέπει να γίνει μια ακόμη περίπτωση στην οποία η ΕΕ προβαίνει σε δηλώσεις τις οποίες αδυνατεί να υλοποιήσει για την επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων. Οι λαοί της Βουλγαρίας και της Λιβύης αξίζουν καλύτερη τύχη.

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Атанас Папаризов (PSE). – Нека и аз на свой ред да Ви поздравя с Вашия избор. Бих искал да започна с благодарност към колегите от Европейския парламент, които и преди нашето присъединяване, от 2004 г. насам следят внимателно този въпрос. Заедно с г-жа Катрин Ги Kен (Catherine Guy-Quint), в Съвместния парламентарен комитет, ние неведнъж поставяхме въпроса. Г-н Ван Орден (Van Orden) като докладчик за България го поставя на няколко пъти пред Вас.

Сега ние имаме изключителната възможност, с пълно единодушие, надявам се, тъй като проектът за резолюция е подкрепен от всички политически сили, да покажем на либийската страна, че Европейският парламент стои зад петте европейски гражданки и зад палестинския лекар, че Европейският парламент отстоява ценностите на хуманността, на човешките права и ще кажа ясно и точно, независимо от дипломатическите процедури, преговорите, че ние сме за това, българските сестри и палестинският лекар да бъдат освободени незабавно.

Мисля, че силата на една резолюция на Европейския парламент, силата на това, което правят неправителствените организации, ще могат действително да повлияят на това отношение към българските медицински сестри и палестинския лекар, които нямат нищо общо със законността и хуманността. Надявам се, че нашият общ глас ще има реално значение за свободата на българските медицински сестри и палестинския лекар. Благодаря Ви, госпожо председател.

 
  
MPphoto
 
 

  Alexander Lambsdorff (ALDE). – (DE) Κυρία Πρόεδρε, σας συγχαίρω κι εγώ θερμά για την εκλογή σας.

Η αναίτια καταδίκη των βουλγάρων νοσοκόμων και του παλαιστίνιου γιατρού από τη Λιβύη συγκλονίζει τους ανθρώπους όχι μόνο στη Βουλγαρία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη και στην πατρίδα μου τη Γερμανία. Θυμόμαστε όλοι καλά την σχεδόν ιστορική χειραψία του πρώην προέδρου της Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι και του προέδρου της Λιβύης Καντάφι στα τέλη Απριλίου 2004. Τότε η Λιβύη είχε μιλήσει για μία στρατηγική σοβαρής προσέγγισης προς την Ευρώπη, από την οποία δεν έχει αποστασιοποιηθεί επίσημα η χώρα.

Ωστόσο, τρία χρόνια αργότερα ασχολούμαστε με μία δικαστική απόφαση που δεν μπορεί παρά να μας φαίνεται παράλογη και που παραβιάζει κατάφωρα τις αρχές στις οποίες στηρίζεται η ΕΕ. Πέντε βουλγάρες νοσοκόμες κι ένας παλαιστίνιος γιατρός καταδικάζονται σε θάνατο διότι υποτίθεται πως μόλυναν σκοπίμως με AIDS παιδιά του νοσοκομείου της Al-Fatih. Δεν υπάρχουν αποδείξεις γι’ αυτό. Η δικαστική διαδικασία δεν ήταν δίκαια. Τα παιδιά αυτά είναι θύματα του AIDS κι όχι των νοσοκόμων.

Οι αξίες και οι αρχές της ΕΕ, στις οποίες συγκαταλέγεται τόσο η καταδίκη της θανατικής ποινής όσο και ο σεβασμός του δικαίου και του νόμου, είναι αναφαίρετες. Αμφότερα απειλούνται από τη διαδικασία για την οποία συζητάμε. Είναι γεγονός ότι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταδικάστηκαν σε θάνατο σε μία δίκη με διακρίσεις και εξαιρετικά αμφισβητήσιμη από νομική σκοπιά. Ο στρατηγός Καντάφι και ο Ρομάνο Πρόντι είχαν μιλήσει τον Απρίλιο του 2004 για μια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης, που ωστόσο μπορεί να υπάρξει μόνο όταν ενισχύεται από πράξεις.

Η Λιβύη πρέπει να καταλάβει ότι αυτή η διαδικασία αποτελεί σοβαρό εμπόδιο στην επιθυμία της για μια στενότερη εταιρική σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο πρόεδρος Καντάφι πρέπει να γνωρίζει πως εμείς οι Ευρωπαίοι είμαστε αλληλέγγυοι με τους φυλακισμένους και τις οικογένειές τους, που ελπίζουμε ότι θα μπορέσουν να τους αγκαλιάσουν το συντομότερο και πάλι στην πατρίδα τους. Γι’ αυτό δηλώνουμε ότι η εφαρμογή του ψηφίσματος, η απελευθέρωση των ευρωπαίων πολιτών από τη Βουλγαρία και του παλαιστίνιου γιατρού θα βοηθήσουν τη Λιβύη να πραγματοποιήσει την επιθυμία της να προσεγγίσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα που θα έφερνε τεράστια πλεονεκτήματα και για τις δύο πλευρές.

Κατά τα άλλα θεωρώ ότι θα έπρεπε να κάνουμε και αυτή τη συζήτηση στις Βρυξέλλες κι όχι στο Στρασβούργο.

 
  
MPphoto
 
 

  Mario Borghezio (UEN). – (IT) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, τα θερμά μου συγχαρητήρια. Το 2004 ο τότε Πρόεδρος της Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να ενταχθεί η Λιβύη στην ευρωμεσογειακή διαδικασία. Σήμερα, επισκεπτόμενος ως Πρωθυπουργός της Ιταλίας τη Σόφια, αναλώνεται σε λόγια που μοιάζουν με κροκοδείλια δάκρυα: αναβλύζουν και ρέουν σαν κροκοδείλια δάκρυα. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να είχαμε λάβει προ πολλού θέση έναντι αυτού του καθεστώτος και αυτού του τυράννου και όχι να διαμαρτυρόμαστε για τα μπλουζάκια του υπουργού Calderoli!

Εάν εξαιρέσουμε τις σταλινικές δίκες των γιατρών και άλλων, το γεγονός αυτό δεν έχει προηγούμενο. Αποτελεί όνειδος και ύβρη προς τις αρχές του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η περίπτωση αυτών των νοσηλευτριών και του παλαιστίνιου γιατρού αποτελεί δείγμα αυταρχικής καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μια χώρα που συνορεύει με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εμείς, οι Ιταλοί, βρισκόμαστε απέναντι από αυτή τη χώρα και μπορούμε να ακούσουμε τις υποκριτικές απειλές που εκστομίζει σε μόνιμη βάση αυτός ο τυραννίσκος σε σχέση με τα δεινά των αφρικανών μεταναστών. Η Ευρώπη οφείλει να αλλάξει στάση απέναντι του, καθώς δεν μπορούμε να ανεχόμαστε ύβρεις και να επιτρέπουμε τόσο σοβαρές, αλαζονικές και απαράδεκτες παραβιάσεις των δικαιωμάτων ευρωπαίων πολιτών αλλά και οιουδήποτε άλλου.

 
  
MPphoto
 
 

  Eoin Ryan (UEN).(EN) Κυρία Πρόεδρε, επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ και εγώ για την εκλογή σας.

Η πολύ θλιβερή και τραγική κατάσταση της μόλυνσης 462 παιδιών από τον ιό HIV/AIDS στη Βεγγάζη τη δεκαετία του 1990 δεν πρέπει να επιδεινωθεί με την εκτέλεση θανατικών ποινών εις βάρος έξι ατόμων για εγκλήματα τα οποία δεν έχουν διαπράξει. Ποτέ δεν μπορούμε να διορθώσουμε ένα σφάλμα με ένα άλλο.

Η απόφαση του λιβυκού δικαστηρίου στις 19 Δεκεμβρίου 2006 με την οποία επικυρώθηκε η θανατική ποινή εις βάρος των πέντε βουλγάρων νοσηλευτριών και του παλαιστινίου γιατρού είναι, απλούστατα, απαράδεκτη. Οι ποινές αυτές επιβλήθηκαν αγνοώντας πλήρως τα στοιχεία τα οποία παρουσίασαν στο λυβικό δικαστήριο εμπειρογνώμονες διεθνούς κύρους, το Διεθνές Συμβούλιο Νοσηλευτών/τριών και ο Luc Montagnier, ο γάλλος γιατρός ο οποίος εντόπισε πρώτος τον ιό HIV/AIDS.

Απηύθυνα επιστολή στον Πρόεδρο Καντάφι, με τον οποίο έχω συναντηθεί στο παρελθόν, καλώντας τον να αναζητήσει λύσεις σε αυτές τις υποθέσεις, συνεργαζόμενος με τη διεθνή κοινότητα, βάσει των αρχών του ανθρωπισμού.

Την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες συναντήθηκα προσωπικά με τον αντιπρόσωπο της Λιβύης στην ΕΕ, κ. Sifaw Hafiani, και κάλεσα τη λιβυκή κυβέρνηση να επιλύσει αυτό το θέμα με βάση τις αρχές του ανθρωπισμού και της διπλωματίας. Δεν νομίζω ότι η αντιπαράθεση θα προσφέρει αποτελέσματα σε αυτή την περίπτωση.

Η λιβυκή κυβέρνηση συμφώνησε επίσης να συναντηθεί προσεχώς με αντιπροσωπεία της Οργάνωσης Ιρλανδών Νοσηλευτών/τριών στις Βρυξέλλες για να συζητήσει την υπόθεση. Μέλη νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού από την Ιρλανδία και την υπόλοιπη Ευρώπη απασχολούνται σε νοσοκομεία στο σύνολο της Μέσης Ανατολής και αντιμετωπίζουν ορισμένα προβλήματα. Φρονώ ότι το θέμα αυτό και η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί επιδεινώνουν τα εν λόγω προβλήματα. Η οργάνωση αυτή, όπως και η διεθνής οργάνωση νοσηλευτικού προσωπικού, ανησυχεί βαθύτατα γι’ αυτές τις υποθέσεις και για το προηγούμενο που δημιουργούν για τα μέλη της.

Καλώ όλα τα μέρη να καταβάλουν προσπάθειες σε διπλωματικό επίπεδο για τη διευθέτηση αυτής της κατάστασης με τη λιβυική κυβέρνηση. Φρονώ ότι μπορούμε να την φέρουμε σε αίσιο πέρας.

 
  
MPphoto
 
 

  Kathalijne Maria Buitenweg (Verts/ALE).(NL) Κυρία Πρόεδρε, σήμερα οφείλουμε να αναλογιστούμε τον εφιάλτη στον οποίο έχουν παγιδευτεί οι πέντε βουλγάρες νοσηλεύτριες και ο παλαιστίνιος γιατρός από το 1998 – έναν εφιάλτη, όπως έχω αναφέρει, αιχμαλωσίας και βασανιστηρίων, με τη διαρκή απειλή της θανατικής ποινής. Όπως έχει ήδη επισημανθεί, έναν μεγάλο εφιάλτη ζουν και οι γονείς των παιδιών της Βεγγάζης, των 426 παιδιών που έχουν μολυνθεί με τον ιό HIV, και επικροτώ το ενδιαφέρον που εκφράζει η ΕΕ και γι’ αυτό το θέμα.

Θέλω να εκφράσω τη φρίκη μας για την τρέχουσα κατάσταση, αλλά και την ελπίδα μας για μια ευνοϊκή εξέλιξη στο εγγύς μέλλον όσον αφορά τους έξι αθώους κρατούμενους, επισημαίνοντας ταυτοχρόνως τη σημασία αυτής της κατάστασης για τις σχέσεις μας με τη Λιβύη, διότι δεν είναι, βεβαίως, δυνατόν να αναμένουμε ότι θα γίνουν όλα ξανά μέλι-γάλα εφόσον λήξει αισίως αυτό το επεισόδιο. Η Λιβύη, στην οποία αδιαμφισβήτητες αποδείξεις αθωότητας απλούστατα αγνοούνται από τα δικαστήρια, δεν μπορεί να θεωρηθεί επ’ ουδενί συνταγματικό κράτος δικαίου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα καταπατώνται κατάφωρα, ενώ εφαρμόζονται επίσης πρακτικές βασανισμού.

Η λιβυκή κυβέρνηση θυσιάζει αθώους ανθρώπους για αδυναμίες από τις οποίες πάσχει το ίδιο το σύστημα υγείας της χώρας, ενώ παίζει ένα παιχνίδι με τη διεθνή κοινότητα προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει το Lockerbie ως αντιστάθμισμα για την αποζημίωση που κατέβαλε ο Καντάφι. Μόνο ένα άρρωστο μυαλό θα μπορούσε να επινοήσει μια τέτοια σύνδεση.

Πώς πρέπει να κινηθούμε σε αυτό το θέμα; Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επιδιώκει στενότερη συνεργασία με τη Λιβύη στον τομέα της παράνομης μετανάστευσης. Η ΕΕ επιθυμεί κοινές περιπολίες στη Μεσόγειο και προσπαθεί να καταλήξει σε συμφωνία με τη Λιβύη σχετικά με την επαναπροώθηση μεταναστών οι οποίοι διασχίζουν τη χώρα με τελικό προορισμό την Ευρωπαϊκή Ένωση. Θέλω να καταστεί απολύτως σαφές ότι δεν τάσσομαι υπέρ της απομόνωσης. Είναι άλλο πράγμα η στήριξη και προαγωγή της αναγκαίας ανάπτυξης της Λιβύης και εντελώς διαφορετική υπόθεση η συνεργασία με την εν λόγω χώρα σε τέτοιο επίπεδο.

Θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι είναι υποκριτικό να αποφασίσουμε σήμερα ότι ορισμένοι μετανάστες στη Λιβύη –πέντε Βουλγάρες και ένας Παλαιστίνιος– τυγχάνουν άδικης και απάνθρωπης μεταχείρισης, ενώ αύριο θα συνάψουμε μια συμφωνία με αυτή τη χώρα βάσει της οποίας θα παραδίδεται μεγαλύτερος αριθμός μεταναστών στις λιβυκές αρχές. Μια τέτοια συνεργασία θα οδηγούσε σε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και γι’ αυτό είναι σημαντικό, όπως επισημαίνεται στο ψήφισμα, να αναλογιστούμε ποιες ακριβώς πρέπει να είναι εφεξής οι κινήσεις μας.

 
  
MPphoto
 
 

  Simon Busuttil (PPE-DE). (MT) Κυρία Πρόεδρε, όπως ορθώς δήλωσε ο Επίτροπος Barrot, το θέμα αυτό είναι λεπτό και ευαίσθητο – και εξαιρετικά φορτισμένο συγκινησιακά. Δημιουργεί έντονα συναισθήματα σε όλες τις πλευρές, καθότι, από τη μια πλευρά, υπάρχουν εκατοντάδες παιδιά τα οποία, μετά τη μόλυνσή τους με τον ιό, είναι τώρα θύματα. Πολλά από αυτά τα παιδιά που είχαν προσβληθεί από AIDS είναι πλέον νεκρά. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μια άλλη κατηγορία θυμάτων, διότι οι βουλγάρες νοσηλεύτριες και ο παλαιστίνιος γιατρός είναι επίσης θύματα. Είναι θύματα διότι μαραζώνουν για πολλά χρόνια στις φυλακές της Λιβύης, ενώ πάνω από τα κεφάλια τους κρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη η θανατική καταδίκη. Δεν μπορεί να υπάρχει μεγαλύτερη ποινή από αυτή. Η δικαστική διαδικασία υπήρξε υπερβολικά παρατεταμένη, ενώ στην καταδικαστική απόφαση δεν ελήφθησαν υπόψη σαφή στοιχεία τα οποία συνεισέφεραν έγκριτοι διεθνείς εμπειρογνώμονες και τα οποία αποδείκνυαν την αθωότητα των κατηγορουμένων. Δεν μπορούμε παρά να αντιταχθούμε στη θανατική ποινή· δεν μπορούμε ποτέ να την δεχτούμε. Ποια μέτρα έχουν ληφθεί; Πρέπει να λεχθεί ότι έχουν καταβληθεί σημαντικές προσπάθειες, ιδίως από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία κατάρτισε το σχέδιο δράσης της Βεγγάζης. Το εν λόγω σχέδιο δράσης έχει ως στόχο τη στήριξη των παιδιών και των οικογενειών τους, αλλά και τη στήριξη των προσπαθειών των λιβυκών αρχών προκειμένου να βελτιωθούν οι συνθήκες υγιεινής στα νοσοκομεία, ιδίως στη Βεγγάζη. Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι τον Ιανουάριο του περασμένου έτους δημιουργήθηκε το Διεθνές Ταμείο για τη Βεγγάζη. Όλες αυτές οι εξελίξεις είναι θετικές.

Ωστόσο, η επικύρωση της καταδίκης σε θάνατο προ ολίγων ημερών έχει οξύνει την κατάσταση. Τι μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε; Απαιτείται εντονότερο αίσθημα ανθρωπισμού. Πρέπει να δείξουμε μεγαλύτερη αλληλεγγύη στα παιδιά, στους γονείς και στις Βουλγάρες και τον Παλαιστίνιο που είναι θύματα αυτής της κατάστασης. Στην παρούσα φάση, πρέπει να απευθύνουμε έκκληση στις λιβυκές αρχές να εκτονώσουν την τρέχουσα ένταση δηλώνοντας αμέσως ότι δεν θα εκτελέσουν τη θανατική ποινή. Με αυτό το ψήφισμα δεν επιδιώκεται η σύγκρουση, ούτε διατυπώνονται απειλές. Το κείμενο είναι ισορροπημένο, αλλά απολύτως σαφές, ως προς αυτά τα θέματα.

 
  
MPphoto
 
 

  Кристиан Вигенин (PSE). – Уважаема г-жо председател, уважаеми колеги -членове на Европейския парламент, има нещо символично в това, че на първата сесия на Европейския парламент след приемането на България в Европейския съюз ние обсъждаме един въпрос, който поставя на изпитание готовността на европейските институции, на европейските правителства, на европейските народи изобщо, да се борят за ценностите, върху които е изграден нашият Съюз. Защото потвърдените смъртни присъди на пет българки и на един палестинец са предизвикателство към демократичния свят. Тези смъртни присъди са основани на измислени доказателства и на изтръгнати с нечовешки мъчения фалшиви самопризнания. Те са опит за бягство от политическа отговорност на либийските ръководители и лично на Кадафи, за тежкото състояние на либийското здравеопазване. Те са опит една смърт да бъде възмездена с друга смърт, невинни хора да платят с живота си за трагедията на други невинни хора.

Ние не можем да приемем това. Трябва да спрем произвола. Днес гласът на Европейския съюз трябва да бъде силен и ясен, за да бъде чут и в Триполи. Времето тече все по-бързо и става все по-важно недвусмислените декларации да бъдат последвани от недвусмислени действия. В последните години много политически лидери обещаваха подкрепа за медиците в Либия. Паралелно с това, Либия беше извадена от изолацията и една след друга европейски компании и правителства сключват милиардни сделки с нея. Има нещо лицемерно в това.

Аз моля днешната дискусия да не остане само упражнение, с което да успокоим съвестта си, че сме направили всичко, което е в правомощията ни. Аз моля да пренесете тази дискусия в националните парламенти и правителства, защото животът на шест невинни човека трябва да бъде незаобиколим фактор в отношенията с Либия. Не искам дори да си представя ужаса този парламент да започне своя сесия с минута мълчание. Благодаря Ви.

 
  
MPphoto
 
 

  Sarah Ludford (ALDE).(EN) Κυρία Πρόεδρε, επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ και εγώ για την εκλογή σας.

Ο Επίτροπος Barrot ζήτησε να επιδειχθεί διακριτικότητα, και κανείς μας δεν επιθυμεί να πει ή να πράξει κάτι που θα θέτει σε κίνδυνο την προοπτική εξεύρεσης δίκαιης λύσης σε αυτή τη φοβερή κατάσταση η οποία ταλαιπωρεί τις ευρωπαίες συμπολίτισσές μας και τον παλαιστίνιο γιατρό.

Ωστόσο, ορθώς ο κ. Επίτροπος ζήτησε επίσης να επιδείξουμε αυστηρότητα. Η αναζήτηση λύσης δεν πρέπει να επηρεάζεται από τις εξελίξεις στα ευρύτερα συμφέροντα μεταξύ της Λιβύης και της ΕΕ, όπως η στενή συνεργασία που έχει αναπτυχθεί, ιδίως μεταξύ της Ιταλίας και της Λιβύης, όσον αφορά την επαναπροώθηση παράνομων μεταναστών, καθώς η Λιβύη φιλοξενεί πάνω από ένα εκατομμύριο τέτοιους παράνομους μετανάστες.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει εκφράσει τη βαθιά του ανησυχία για το γεγονός ότι δεν προσφέρεται πρόσβαση σε πολλά από αυτά τα άτομα, είτε στην ΕΕ είτε στη Λιβύη, σε διαδικασίες καθορισμού του καθεστώτος πρόσφυγα. Ανεξαρτήτως του ποια μπορεί να είναι τα συμφέροντά μας ως προς την ανάσχεση αυτού του μεταναστευτικού ρεύματος –και, δυστυχώς, η απουσία πραγματικά εμπεριστατωμένης κοινοτικής πολιτικής μετανάστευσης δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την κατάλληλη διαχείριση της μετανάστευσης– αυτά τα συμφέροντα δεν πρέπει να υπερισχύουν των αρχών της δικαιοσύνης και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα σχέδια για την κατάρτιση σχεδίου δράσης ΕΕ-Λιβύης για τη μετανάστευση έχουν πολύ ορθώς –όσο και αν αυτό δεν μας εξυπηρετεί– παγώσει λόγω της υπόθεσης της Βεγγάζης, και αυτό δεν πρέπει να αλλάξει εάν δεν υπάρξει ενδεδειγμένη λύση.

(Χειροκροτήματα)

 
  
MPphoto
 
 

  Hanna Foltyn-Kubicka (UEN).(PL) Κυρία Πρόεδρε, το θέμα που μας απασχολεί είναι απλούστατα μια περίπτωση εκβιασμού με στόχο την άντληση συγκεκριμένων πολιτικών και οικονομικών οφελών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να ενδώσει στον εκβιασμό, αλλά να αναλάβει αποφασιστική δράση γι’ αυτό το θέμα.

Τα οικονομικά συμφέροντα δεν μπορούν ποτέ να υπερισχύουν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτή είναι η ουσία του ευρωπαϊκού πνεύματος και της ιστορικής μας κληρονομιάς. Η Λιβύη είναι ένας από τους βασικούς προμηθευτές πετρελαίου και φυσικού αερίου, όμως αυτό δεν επιτρέπεται να επηρεάζει έστω και ελάχιστα το γεγονός ότι οι ζωές αθώων ανθρώπων βρίσκονται σε κίνδυνο. Η Ένωση πρέπει να εκφράσει την αλληλεγγύη της προς τη Βουλγαρία και να σταθεί στο πλευρό της στον αγώνα για την ανατροπή της άδικης και πολιτικά υποκινούμενης απόφασης του δικαστηρίου της Λιβύης. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε όλα τα μέσα που έχουμε ακόμη στη διάθεσή μας, περιλαμβανομένων των κυρώσεων. Επιβάλλεται να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα στον λαό της Βουλγαρίας, ενισχύοντας την πεποίθησή του ότι η ένταξη στην Ένωση άξιζε τον κόπο, και ότι η Ένωση στέκεται στο πλευρό όλων των κρατών μελών της όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Εξάλλου, αυτό είναι το πραγματικό νόημα της κοινής Ευρώπης στην οποία όλοι ανήκουμε.

 
  
MPphoto
 
 

  Luisa Fernanda Rudi Ubeda (PPE-DE). – (ES) Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να αρχίσω συγχαίροντάς σας για την εκλογή σας ως Αντιπρόεδρος και για το γεγονός ότι λάβατε τις περισσότερες ψήφους στις χθεσινές εκλογές.

Εμείς σε αυτό το Σώμα συζητάμε για άλλη μια φορά την υπόθεση των βουλγάρων νοσοκόμων και του παλαιστίνιου γιατρού που καταδικάστηκαν σε θάνατο στη Λιβύη. Θα ήθελα καταρχάς να εκφράσω την αλληλεγγύη όλου του Κοινοβουλίου προς τα άρρωστα παιδιά –μερικά από τα οποία έχουν ήδη πεθάνει– και τις οικογένειές τους.

Ταυτόχρονα, όμως, θα ήθελα επίσης να κάνω μια κατηγορηματική δήλωση υπέρ των αρχών μας και κατά της θανατικής ποινής. Στις χώρες της Ευρώπης –δόξα τω Θεώ– καταλήξαμε πριν από πολλά χρόνια στο συμπέρασμα ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή ενός άλλου ούτε να δικαιολογεί την πιθανότητα αυτού του συμβάντος.

Τον Απρίλιο του 2005, τα μέλη της Αντιπροσωπείας για τις Σχέσεις με τις Χώρες του Μαγκρέμπ και η Αραβική Ένωση του Μαγκρέμπ είχαν την ευκαιρία να μεταβούν στη Λιβύη και να μιλήσουν γι’ αυτή την υπόθεση με τις αρχές. Τότε φαινόταν ότι υπήρχε μία σπίθα ελπίδας διότι το σχέδιο –το οποίο εγκρίθηκε στη συνέχεια– για τη συνεργασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα παιδιά και το νοσοκομείο της Βεγγάζης είχε τεθεί σε εφαρμογή.

Ωστόσο, στο πλαίσιο της αναθεώρησης της δίκης και της νέας απόφασης, είδαμε ότι οι τεχνικές εκθέσεις που απάλλασσαν τις βουλγάρες νοσοκόμες από την ευθύνη –ορισμένες από αυτές υπογεγραμμένες από τον ίδιο τον άνθρωπο που ανακάλυψε τον ιό του AIDS και από επιστήμονες της Οξφόρδης– απέδειξαν, μέσω μιας φυλογενετικής ανάλυσης του ιού των παιδιών, ότι ο ιός είχε φτάσει στη Λιβύη πολλά χρόνια πριν φτάσουν οι βουλγάρες νοσοκόμες σε λιβυκό έδαφος.

Παρά το γεγονός αυτό όμως, είδαμε ότι αυτές οι εκθέσεις δεν έγιναν δεκτές στο δικαστήριο και οι νοσηλεύτριες και ο γιατρός δεν είχαν επομένως τις απαραίτητες δικαστικές εγγυήσεις.

Τελειώνω, κυρία Πρόεδρε. Ο Επίτροπος Barot μας ζήτησε διακριτικότητα και σύνεση σχετικά με αυτό το θέμα. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι ενεργούμε με αυτόν τον τρόπο οκτώ ολόκληρα χρόνια τώρα και μπορούμε να δούμε πόσα έχουμε επιτύχει μέχρι στιγμής. Ίσως η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτός από το να εφαρμόζει τις αρχές της διακριτικότητας και της σύνεσης πρέπει να δώσει τώρα έμφαση στην αποφασιστικότητα.

 
  
MPphoto
 
 

  Elena Valenciano Martínez-Orozco (PSE). – (ES) Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να σας συγχαρώ για τη θέση σας σε αυτό το τραπέζι.

Η Σοσιαλιστική Ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θεωρεί την απόφαση που επιβεβαιώνει τη θανατική καταδίκη των βουλγάρων νοσοκόμων και του παλαιστίνιου γιατρού, οι οποίοι κατηγορήθηκαν άδικα για τη μόλυνση εκατοντάδων παιδιών με τον ιό του AIDS, εξαιρετικά σοβαρή. Μέσω αυτής της απόφασης, που είναι εντελώς απαράδεκτη για όλους τους ευρωπαίους δημοκράτες, ο σκοπός στη Λιβύη είναι να καταδικαστούν όχι μόνο οι κατηγορούμενοι, αλλά και η ανθρωπιστική βοήθεια και η ιατρική.

Επομένως, απορρίπτουμε κατηγορηματικά τη θανατική ποινή υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και επαναλαμβάνουμε τη δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον αγώνα για την κατάργησή της και για ένα παγκόσμιο μορατόριουμ για την εκτέλεσή της.

Η θανατική ποινή είναι ιδιαίτερα άδικη σε αυτή την υπόθεση. Καταρχάς, διότι η δίκη δεν πληρούσε τους κανόνες για την ανεξαρτησία και την αμεροληψία του δικαστηρίου, ένα διαδεδομένο πρόβλημα στην περίπτωση της Λιβύης, και, δεύτερον, διότι η απόφαση, αντικρούει τα απτά στοιχεία που παρουσίασαν ουδέτεροι εμπειρογνώμονες, τα οποία αποδεικνύουν ότι οι κατηγορούμενοι είναι αθώοι.

Επιπλέον, όπως είπα, τιμωρούνται η δημόσια υγεία και η ιατρική, διότι οι πραγματικοί λόγοι της μόλυνσης των παιδιών με τον ιό του AIDS κρατούνται μυστικοί. Υπογραμμίζουμε το δράμα αυτών των καταδικασμένων ατόμων εδώ και οχτώ χρόνια σε φυλακές της Λιβύης, σε απάνθρωπες συνθήκες και τις καταγγελίες κακομεταχείρισης· και επισημαίνουμε επίσης το δράμα που ζουν τα άρρωστα παιδιά και οι οικογένειες των παιδιών που έχουν πεθάνει, προς τις οποίες η Ομάδα μου εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη της, και υποστηρίζουμε επίσης τα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη Λιβύη για την καταπολέμηση του AIDS.

Ζητάμε την άμεση απελευθέρωση των νοσοκόμων και του γιατρού, που είναι αθώοι, και απαιτούμε από τις αρχές της Λιβύης να εστιάσουν την προσοχή τους στα μολυσμένα παιδιά.

Ας προωθήσουμε όλοι, επομένως, μια πολιτική ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είναι πραγματικά συνεπής, αξιόπιστη και σταθερή.

 
  
MPphoto
 
 

  Marian Harkin (ALDE). – A Uachtaráin agus ba mhaith comhghairdeas a dhéanamh leat as a bheith tofa. Is ábhar áthais dom, ar an ócáid seo, mo chéad chomhrá i 2007 a thabhairt daoibh i mo theanga dhúchasach, an Ghaeilge. Tá áthas orm chomh maith gurb é aidhm an chéad chomhrá sin ná comhpháirtíocht a thairiscint do cheann de na Ballstáit nua, an Bhulgáir. Níl a lán ama agam, mar sin déanfaidh mé dhá phointe ghearra.

Tá nath cainte againne in Éirinn, 'ní neart go cur le chéile', agus sin atá i gceist againne inniu. Táimid ag tabhairt tacaíochta don Bhulgáir ina h-iarrachtaí ar shaoirse a bhaint amach do sheisear daoine neamhchiontacha: cúigear banaltraí agus dochtúir as an Phalaistín agus iad faoi bhagairt píonós an bháis sa Libia.

Ar an dara dul síos, áfach, tá nios mó ná tacaíocht na Parlaiminte ón Bhulgáir. Tá ról lárnach ag an nGearmáin ina hUachtaránacht, agus ag an gComhairle chomh maith, chun dul i ngleic leis an gceist phráinneach seo. Caithfidh siad úsáid a bhaint as a gcuid tionchair ar an leibhéal idirnáisiúinta chomh maith.

 
  
MPphoto
 
 

  Simon Coveney (PPE-DE). – A Uachtaráin, nuair a bhí an Pharlaimint ar athló i rith na Nollag agus na hAthbhliana, fuair cúig bhanaltraí ón mBulgáir cathróireacht ón Aontas Eorpach. Ag an am céanna, áfach, dúirt Cúirt sa Libia go raibh siad daortha chun báis. Tá siad cúisithe toisc go raibh baint acu le galrú 426 paistí le HIV in ionad Benghazi sa Libia.

Is é seo an dara triail sa chás seo, tar éis rialú ón gCúirt Uachtarach, ach tá a lán imní ann ó thaobh cóir agus neamhchaontacht na trialach.

(EN) Τώρα πληροφορούμαστε ότι ο κ. Καντάφι σκοπεύει να χρησιμοποιήσει αυτή την υπόθεση ως μέσο πολιτικής διαπραγμάτευσης. Κατά τα φαινόμενα, σχεδιάζει να ξεκινήσει συνομιλίες σχετικά με την αναθεώρηση της καταδίκης των βουλγάρων νοσηλευτριών σε θάνατο με την προϋπόθεση ότι θα απελευθερωθεί ένας Λίβυος ο οποίος έχει καταδικαστεί για τη βομβιστική επίθεση του 1988 στο Lockerbie. Αυτή είναι μια ωμή απόπειρα χρησιμοποίησης ανθρώπινων ζωών ως πολιτικό κεφάλαιο. Οι εν λόγω νοσηλεύτριες έχουν ήδη παραμείνει φυλακισμένες επί οκτώ χρόνια, και ο μόνος στόχος αυτού του ψηφίσματος πρέπει να είναι η επανάληψη του αιτήματος για άνευ όρων απελευθέρωσή τους.

Οι κατηγορούμενοι έχουν τώρα το δικαίωμα να καταθέσουν έφεση αναίρεσης της ποινής τους. Σε αυτό το τελικό στάδιο της δίκης, τα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με την προέλευση και τον χρόνο εμφάνισης των μολύνσεων στη Βεγγάζη πρέπει να επανεξεταστούν χωρίς την παρουσία προκατειλημμένης και πολιτικά υποκινούμενης ομάδας λιβύων εμπειρογνωμόνων με σκοπό τη διάψευση αυτών των ισχυρισμών. Στηρίζω σθεναρά την ιδέα να οριστεί ένας ειδικός εισηγητής της ΕΕ για την παρακολούθηση της υπόθεσης και την εξέταση της έφεσης των κατηγορουμένων.

Οι καταγγελίες για χρήση βασανιστηρίων με σκοπό την εξασφάλιση των ομολογιών των κατηγορουμένων κατά την κράτησή τους και οι επαίσχυντες καθυστερήσεις της δικαστικής διαδικασίας συνεχίζουν να ανησυχούν σοβαρά την ΕΕ. Καθώς η Λιβύη ισχυρίζεται ότι επιθυμεί να αναπτύξει θετικές σχέσεις και επαφές με την ΕΕ, πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποδίδει τεράστια σημασία στη μεταχείριση των πολιτών μας από τη Λιβύη και αντιμετωπίζει ως θέμα ύψιστης προτεραιότητας τις εκκλήσεις για άνευ όρων απελευθέρωσή τους.

 
  
MPphoto
 
 

  Ana Maria Gomes (PSE).(EN) Κυρία Πρόεδρε, χαίρομαι που σας βλέπω στο Προεδρείο του Κοινοβουλίου.

Τασσόμαστε κατά της θανατικής ποινής όπου και αν εφαρμόζεται. Συνεπώς, εκφράζουμε την αποστροφή μας για την απόφαση της 19ης Δεκεμβρίου 2006 σχετικά με τις πέντε βουλγάρες νοσηλεύτριες και τον παλαιστίνιο γιατρό· πολύ δε περισσότερο ενόψει του γεγονότος ότι δεν τους δόθηκε η ευκαιρία για μια δίκαιη δίκη σε μια χώρα στην οποία τα βασανιστήρια είναι κοινός τόπος και στην οποία οι πολίτες συνεχίζουν να στενάζουν υπό την εξουσία ενός παρανοϊκού και τρομοκράτη δικτάτορα, μετά από μια πολυετή περίοδο κυρώσεων από τον ΟΗΕ εξαιτίας των τρομοκρατικών του παρεκβάσεων.

Ακόμη μεγαλύτερη αποστροφή, ωστόσο, μας προξενεί το γεγονός ότι η Επιτροπή και ορισμένες κυβερνήσεις της ΕΕ φαίνεται ότι λησμόνησαν πολύ εύκολα τις μαζικές δολοφονίες στο Lockerbie και στο αεροσκάφος της UTA τις οποίες διέταξε το καθεστώς Καντάφι, και τώρα καλλιεργούν σχέσεις με αυτόν τον δολοφόνο δικτάτορα, όπως έπραξαν προσφάτως στην Τρίπολη οι υπουργοί της ΕΕ. Μήπως αυτό οφείλεται στο πετρέλαιο και τις συμφωνίες για τις οποίες πολλοί εξ αυτών φαίνεται να ενδιαφέρονται περισσότερο από ό,τι για τα ανθρώπινα δικαιώματα των ευρωπαίων και παλαιστινίων πολιτών; Μήπως, στην πραγματικότητα, οφείλεται στο γεγονός ότι πολλά μέλη κυβερνήσεων της ΕΕ εκβιάζονται από το καθεστώς Καντάφι, καθώς φοβούνται ότι θα αποκαλύψει τη συνεργασία τους με το καθεστώς του στην επιχείρηση εξωτερικής ανάθεσης βασανιστηρίων της κυβέρνησης Μπους στο πλαίσιο του προγράμματος εκτάκτων εκδόσεων; Γιατί οι κυβερνήσεις της ΕΕ, όπως η βρετανική κυβέρνηση ή η κυβέρνηση της χώρας μου, της Πορτογαλίας, δεν αποκαλύπτουν τους σκοπούς και το περιεχόμενο των συχνών πτήσεων από και προς τη Λιβύη μετά τον Ιούνιο του 2003, τις οποίες εντόπισε η προσωρινή επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την εικαζόμενη χρήση ευρωπαϊκών κρατών από τη CIA για τη μεταφορά και την παράνομη κράτηση ατόμων; Γιατί οι κυβερνήσεις της ΕΕ και η Επιτροπή δεν αναλαμβάνουν επιτέλους δράση, με αποφασιστικότητα και σθένος, για την απελευθέρωση των πέντε βουλγάρων νοσηλευτριών και του παλαιστινίου γιατρού;

 
  
MPphoto
 
 

  Bogusław Sonik (PPE-DE).(PL) Κυρία Πρόεδρε, θέλω και εγώ να σας συγχαρώ για το θαυμάσιο αποτέλεσμα που επιτύχατε κατά τη χθεσινή ψηφοφορία.

Μετά από διεθνείς πιέσεις, η Λιβύη απέσυρε πριν από λίγα χρόνια τη στήριξή της προς τη διεθνή τρομοκρατία. Παραδέχτηκε επίσης την εμπλοκή της στην καταστροφή του Lockerbie. Παρ’ όλα αυτά, η Λιβύη εξακολουθεί να αρνείται να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες. Παρακολούθησα με ενδιαφέρον την εν λόγω χώρα να αναπτύσσει διεθνείς συνεργασίες σε πολλούς τομείς, όπως η εμπορία πετρελαίου και η αντιμετώπιση των παρανόμων μεταναστών που προσπαθούν να μεταβούν στην Ευρώπη μέσω της Λιβύης.

Η Λιβύη είναι μια όμορφη χώρα, ενώ διαθέτει σημαντικά, παρότι ελάχιστα γνωστά, μνημεία από την εποχή ακόμη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Χρειάζεται βοήθεια προκειμένου να αναπτύξει τις τουριστικές της υποδομές. Με άλλα λόγια, η Λιβύη χρειάζεται την Ευρώπη και η Ευρώπη χρειάζεται τη Λιβύη. Πρέπει να αναπτυχθούν σχέσεις αμοιβαίας συνεργασίας. Δεν μπορούμε, ωστόσο, να συναινέσουμε σε μια τέτοια συνεργασία με οποιοδήποτε τίμημα, όπως οι ζωές των βουλγάρων νοσηλευτριών και του παλαιστινίου γιατρού. Η πείρα μας διδάσκει ότι ο συνταγματάρχης Καντάφι και η χώρα του θα υποχωρήσουν μόνον εφόσον βρεθούν αντιμέτωποι με ισχυρή, αποφασιστική και συνεπή διεθνή πίεση.

Αυτή την προσέγγιση πρέπει τώρα να ακολουθήσουμε επειγόντως. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να τηρήσει σταθερή στάση και να επιδείξει αλληλεγγύη στην προσπάθεια απελευθέρωσης αυτών των ατόμων που έχουν φυλακιστεί αδίκως. Κύριε Επίτροπε, έχει περάσει η εποχή των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων με την ελπίδα της φιλικής διευθέτησης του θέματος των νοσηλευτριών από τη Βουλγαρία. Πρέπει να αποδεχτούμε το γεγονός ότι αυτές οι προσπάθειες απέτυχαν. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να υιοθετήσουν πολύ πιο αποφασιστική στάση. Πρέπει να χρησιμοποιήσουν κάθε δυνατό μέσο προκειμένου να εμποδίσουν τις προσπάθειες της Λιβύης να αναπτύξει επαφές με την Ευρώπη, εξοστρακίζοντάς την από τη διεθνή κοινότητα και μετατρέποντάς την για μια ακόμη φορά σε παρία. Ενόψει των ενεργειών της Λιβύης, πρέπει να σταματήσει κάθε επικοινωνία με τη χώρα αυτή.

 
  
MPphoto
 
 

  Pierre Schapira (PSE). – (FR) Κυρία Πρόεδρε, η κατάσταση είναι συγκλονιστική, σκανδαλώδης και απαράδεκτη. Πρόκειται για τη δεύτερη θανατική ποινή για τις βουλγάρες νοσοκόμες και τον παλαιστίνιο γιατρό. Το δικαστικό σύστημα της Λιβύης αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι είναι άδικο και ότι το δικαστικό σώμα εκμεταλλεύεται την πολιτική για τους δικούς του σκοπούς. Η υπόθεση του AIDS δεν είναι παρά μια φτηνή δικαιολογία.

Ενόψει της σοβαρότητας των παραβιάσεων των θεμελιωδών δικαιωμάτων που διέπραξαν οι λιβυκές αρχές και της αποτυχίας όλων των διαβημάτων έως τώρα, πρέπει να αντιδράσουμε αποφασιστικά. Θέλω τα κράτη μέλη της ΕΕ να σχηματίσουν ένα κοινό μέτωπο απέναντι στο καθεστώς του Καντάφι, να μιλήσουν με μία φωνή και να μην ενδώσουν σε κανέναν από τους εκβιασμούς του καθεστώτος.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία της ευρωπαϊκής περιοδείας που έχει προγραμματίσει ο στρατηγός Καντάφι και να συμφωνήσουν να του αρνηθούν το δικαίωμα εισόδου στο έδαφος της ΕΕ αν δεν ελευθερώσει το ιατρικό προσωπικό. Πρέπει να καταστήσουμε σαφές στο καθεστώς της Λιβύης ότι όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ θα στηρίξουν τη Βουλγαρία και θα ενεργήσουν με την ίδια αποφασιστικότητα που θα έδειχναν αν αυτή η υπόθεση αφορούσε άμεσα δικούς τους υπηκόους.

 
  
  

ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ κ. VIDAL-QUADRAS
Αντιπροέδρου

 
  
MPphoto
 
 

  Miroslav Mikolášik (PPE-DE).(SK) Ως βουλευτής του ΕΚ και ως γιατρός, δεν πιστεύω ότι ένας παλαιστίνιος γιατρός και πέντε βουλγάρες νοσηλεύτριες, ιερό καθήκον των οποίων είναι να βοηθούν και να γιατρεύουν τους ασθενείς, θα μόλυναν συνειδητώς και σκοπίμως παιδιά με τον ιό HIV κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους στη Λιβύη.

Τείνω μάλλον να αναρωτηθώ κατά πόσον μπορούμε να πιστέψουμε τη Λιβύη και τον αναξιόπιστο ηγέτη της, στρατηγό Καντάφι. Πρόκειται για μια χώρα της οποίας εξακολουθεί να ηγείται ένα πρόσωπο το οποίο διέταξε συνειδητώς και σκοπίμως την εξόντωση αθώων θυμάτων από τρομοκράτες οι οποίοι ανατίναξαν επιβατηγό αεροσκάφος το οποίο πετούσε πάνω από την πόλη του Lockerbie. Εκτός από το γεγονός ότι ανέλαβε την ευθύνη γι’ αυτό το φρικτό έγκλημα, η μόνη «θετική» συνεισφορά της Λιβύης είναι τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που διαθέτει.

Η θανατική ποινή που επιβλήθηκε στο ιατρικό προσωπικό αποτελεί μια φρικτή και κυνική ενέργεια του Καντάφι και του καθεστώτος του, και όχι πράξη δικαιοσύνης και σεβασμού του κράτους δικαίου. Αναρωτιέμαι επίσης αν αυτή η ενέργεια εντάσσεται σε κάποιο βρώμικο παιχνίδι της Λιβύης, σε μια προσπάθεια αρπαγής τεραστίων χρηματικών ποσών με τη μορφή αποζημιώσεων για τις ζωές των παιδιών, ή αν η Λιβύη εκβιάζει τη Δύση και την Ευρωπαϊκή Ένωση τώρα που η Βουλγαρία είναι μέλος της, με στόχο να ενορχηστρώσει την απελευθέρωση των λιβύων τρομοκρατών που έχουν δικαίως καταδικαστεί και φυλακιστεί για τις πράξεις τους.

Καλώ, συνεπώς, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και τη Γερμανία ως προεδρεύουσα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, να χρησιμοποιήσουν όλα τα διαθέσιμα μέσα άσκησης πολιτικής και οικονομικής πίεσης στη Λιβύη προκειμένου να σώσουν τις ζωές των βουλγάρων νοσηλευτριών και του παλαιστινίου γιατρού. Τυχόν πολιτικές παραχωρήσεις έναντι του Καντάφι και του αυταρχικού καθεστώτος του θα συνιστούσαν σοβαρό και μοιραίο σφάλμα. Η αποδοχή πολιτικών με τρομοκρατικό παρελθόν, πολύ δε περισσότερο η συνεργασία μαζί τους, είναι ανήθικη και μπορεί να υπονομεύσει τις αρχές στις οποίες στηρίζεται η Ευρώπη: η αλήθεια, το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

 
  
MPphoto
 
 

  Günter Gloser, Προεδρεύων του Συμβουλίου. (DE) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, σας ευχαριστώ για όσα είπατε και για τη δέσμευσή σας για την τύχη των πέντε βουλγάρων νοσοκόμων και του παλαιστίνιου γιατρού.

Πρέπει να διασαφηνιστεί όπως και στο παρελθόν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει αλληλέγγυη με τη Βουλγαρία, τις νοσοκόμες και τον παλαιστίνιο γιατρό και θα συνεχίσει τις προσπάθειές της.

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η Προεδρία –ασφαλώς επί τη βάσει της παρούσας συζήτησης, αλλά και προηγουμένων αποφάσεων– δεν θα σταματήσει να μιλά ξεκάθαρα στον διάλογο με τα θεσμικά όργανα της Λιβύης.

Δεν μπορούμε να δεχτούμε ούτε τη διαδικασία ούτε τη δικαστική απόφαση. Κάποιοι είπαν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν καταδικάζει τη θανατική ποινή μόνο για τον εαυτό της, αλλά και αλλού. Είναι σωστό, όπως επίσης είπαν μερικοί ομιλητές, ότι υπήρξε μία προσέγγιση της Λιβύης προς την Ευρώπη. Αυτή η αντιστροφή της θέσης που είχε η Λιβύη πριν από λίγα χρόνια ήταν σωστή και σημαντική, ταυτόχρονα όμως πρέπει να διασαφηνιστεί όταν συγκεκριμενοποιηθεί αυτή η προσέγγιση ότι εμείς δεν μπορούμε να δεχτούμε όσα συνέβησαν ως τώρα στη Λιβύη στο πλαίσιο αυτής της υπόθεσης.

Για τον λόγο αυτόν, η γερμανική προεδρία του Συμβουλίου θα προσπαθήσει μαζί με την Επιτροπή να αυξήσει την πίεση στη Λιβύη προκειμένου να σταματήσει επιτέλους αυτή η αβεβαιότητα των ανθρώπων που ζουν εδώ και πολλά χρόνια μέσα στην ανασφάλεια επειδή κινδυνεύουν από μια θανατική καταδίκη. Από την άλλη όμως έχουμε επίσης διασαφηνίσει ήδη και θα διασαφηνίζουμε και στο μέλλον ότι ασφαλώς βλέπουμε και την άλλη πλευρά της τραγωδίας και θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε τα παιδιά και τους ανθρώπους που μολύνθηκαν, όπου αυτό είναι απαραίτητο. Αυτό όμως δεν πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο κατάχρησης για άλλους σκοπούς και έτσι είναι σημαντικό να έχει η προεδρία και την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

 
  
MPphoto
 
 

  Jacques Barrot, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. (FR) Κύριε Πρόεδρε, σας συγχαίρω καταρχάς για την επανεκλογή σας, και μπορώ να σας πω ότι η συνάδελφός μου, κ. Kuneva, και εγώ ακούσαμε με απόλυτη προσοχή ολόκληρη τη συζήτηση, η οποία αντικατοπτρίζει την πολύ βαθιά ανησυχία του συνόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την απαράδεκτη κατάσταση αυτών των ατόμων που βρίσκονται στη φυλακή από το 1999, μια ημερομηνία που δεν πρέπει να σας διαφεύγει. Εξ ονόματος της Επιτροπής, είμαστε πεπεισμένοι ότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα έχουν απόλυτο καθήκον να επιδείξουν αλληλεγγύη σε αυτό το θέμα και ότι η στήριξή μας θα πρέπει να είναι αποφασιστική.

Επιβεβαιώνω, ως εκ τούτου, όπως έκανε μόλις η Προεδρία, ότι όλα τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα θα επιδείξουν αλληλεγγύη έναντι αυτής της τραγωδίας. Θέλω επίσης να σας πληροφορήσω για τη σθεναρή αποφασιστικότητα της συναδέλφου μας, κ. Ferrero-Waldner, να βρει μια λύση μέσω διαπραγμάτευσης. Η κ. Ferrero-Waldner είναι πλήρως δεσμευμένη σε έναν διάλογο που είναι σίγουρα δύσκολος αλλά πρέπει οπωσδήποτε να φτάσει σε επιτυχή κατάληξη. Τέλος, ενώ αναφέρθηκα μόλις τώρα σε πρωτοβουλίες που είναι ίσως αυτοσχέδιες και άκαιρες, οι οποίες θα κινδύνευαν να διαλύσουν αυτή την απαραίτητη διαπραγμάτευση και αυτό τον καίριο διάλογο, αυτό δεν σημαίνει ότι οι λιβυκές αρχές θα πρέπει να ξεχνούν ότι το μέλλον των σχέσεων ΕΕ-Λιβύης θα εξαρτηθεί από τη λύση που θα βρεθεί σε αυτό το πρόβλημα.

Η κ. Ferrero-Waldner θα κρατά το Κοινοβούλιο ενήμερο για οποιεσδήποτε εξελίξεις σε αυτό το ζήτημα, κύριε Πρόεδρε, και ιδίως μετά τη διεξαγωγή του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων.

Θέλω να ευχαριστήσω το Κοινοβούλιο που χρησιμοποίησε, μιλώντας για αυτό το θέμα, γλώσσα απολύτως αντάξια και ανάλογη με τη σοβαρότητά του.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Σας ευχαριστούμε πολύ, κύριε Επίτροπε.

Σύμφωνα με το άρθρο 103, παράγραφος 2/άρθρο 108, παράγραφος 5 του Κανονισμού, έλαβα έξι προτάσεις ψηφίσματος(1) για την περάτωση της συζήτησης.

Η συζήτηση έληξε.

Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί αύριο στις 12.00.

 
  

(1)Βλ. Συνοπτικά πρακτικά.

Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου - Πολιτική απορρήτου