Ευρετήριο 
 Προηγούμενο 
 Επόμενο 
 Πλήρες κείμενο 
Διαδικασία : 2006/2014(INL)
Διαδρομή στην ολομέλεια
Διαδρομή του εγγράφου : A6-0405/2006

Κείμενα που κατατέθηκαν :

A6-0405/2006

Συζήτηση :

PV 31/01/2007 - 22
CRE 31/01/2007 - 22

Ψηφοφορία :

PV 01/02/2007 - 7.10
Αιτιολογήσεις ψήφου

Κείμενα που εγκρίθηκαν :

P6_TA(2007)0020

Συζητήσεις
Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2007 - Βρυξέλλες Έκδοση ΕΕ

22. Προθεσμίες παραγραφής στις διασυνοριακές διαφορές που αφορούν τραυματισμούς και θανατηφόρα ατυχήματα (συζήτηση)
PV
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Η ημερήσια διάταξη προβλέπει τη συζήτηση της έκθεσης (A6-0405/2006) της κ. Wallis, εξ ονόματος της Επιτροπής Νομικών Θεμάτων, με συστάσεις προς την Επιτροπή σχετικά με τις προθεσμίες παραγραφής στις διασυνοριακές διαφορές που αφορούν τραυματισμούς και θανατηφόρα ατυχήματα (2006/2014(INI).

 
  
MPphoto
 
 

  Diana Wallis (ALDE), εισηγήτρια. – (EN) Κύριε Πρόεδρε, ξεκινώντας αυτήν τη συζήτηση, σας ζητώ να μπούμε στη θέση των πολιτών τους οποίους εκπροσωπούμε, να μπούμε εν προκειμένω στη θέση των πολιτών οι οποίοι βρίσκονται ίσως σε διακοπές σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ή των νέων οι οποίοι βρίσκονται σε μια ξένη χώρα για σπουδές, ή όσων επισκέπτονται μια ξένη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα για επαγγελματικούς λόγους, ή ακόμη και για να εργαστούν σε οικοδομές. Όλες αυτές είναι απλές καθημερινές καταστάσεις οι οποίες, δυστυχώς, εμπεριέχουν κινδύνους, όπως ατυχήματα, τα οποία προκαλούν σωματικές βλάβες ή ακόμη και τον θάνατο σε μια ξένη χώρα.

Επιτρέψτε μου να σας παραθέσω επίσης ορισμένα στοιχεία, δίκην παραδείγματος: το 2004 μόνο στη Γερμανία, ένα μόνο από τα 27 κράτη μέλη μας, καταγράφηκαν 50 000 τροχαία ατυχήματα στα οποία προκλήθηκαν σωματικές βλάβες και στα οποία εμπλέκονταν ξένοι υπήκοοι από άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Πέρυσι στο Ηνωμένο Βασίλειο ένα μόνο δικηγορικό γραφείο ανέφερε την έναρξη 6 000 περίπου υποθέσεων οι οποίες αφορούσαν διασυνοριακά ατυχήματα με σωματικές βλάβες στην Ευρώπη. Εντάξει, θα μπορούσε να πει κανείς, αφήστε τότε τους δικηγόρους να ασχοληθούν με αυτές τις υποθέσεις. Όμως, οι δικηγόροι απευθύνθηκαν σε εμάς και μας εξέθεσαν ένα πρόβλημα. Όλες οι νομικές διαδικασίες υπόκεινται σε ένα χρονικό διάστημα εντός του οποίου πρέπει να γίνει η έναρξη της διαδικασίας, στη λεγόμενη προθεσμία παραγραφής. Όλοι οι καλοί δικηγόροι είναι εκπαιδευμένοι στο εθνικό τους σύστημα να παρακολουθούν και να τηρούν αυτές τις προθεσμίες με μεγάλη προσοχή. Διαφορετικά, η όλη αξίωση αχρηστεύεται, ακυρώνεται, καταπίπτει. Ένας από τους εφιάλτες κάθε νέου δικηγόρου είναι η υπέρβαση κάποιας προθεσμίας παραγραφής. Βεβαίως, όλοι γνωρίζουν τις προθεσμίες που ισχύουν στις χώρες τους· μπορούν, όμως, να γνωρίζουν λεπτομερώς τι ισχύει σε 27 εθνικά συστήματα; Και υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες, οι οποίες αφορούν ενίοτε διαφορές ορισμών σχετικά με το τι συνιστά αστική και τι ποινική αξίωση. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι υπάρχουν τεράστιες διαφορές ως προς τα ίδια τα χρονικά περιθώρια, από ένα έως τριάντα έτη, μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι ήδη δυσάρεστο το να πέσει κανείς θύμα ατυχήματος σε άλλο κράτος μέλος. Η κατάσταση, όμως, επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο όταν πέφτει κανείς για δεύτερη φορά θύμα τεχνικών δυσχερειών σχετικά με τις προθεσμίες παραγραφής, οι οποίες οδηγούν σε απώλεια του δικαιώματός του να εγείρει αξίωση. Το πρόβλημα αυτό είναι πραγματικό, πρακτικό και αυξανόμενο, καθώς ενθαρρύνουμε την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων. Ευελπιστώ ότι τα ελάχιστα αριθμητικά στοιχεία που μπόρεσα να παραθέσω προσφέρουν μια εικόνα του προβλήματος, η οποία ουσιαστικά πρέπει να πολλαπλασιαστεί λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των κρατών μελών της Ένωσης.

Όπως προανέφερα, τόσο οι εκπρόσωποι των νομικών επαγγελμάτων όσο και οι ασφαλιστές και τα θύματα απευθύνθηκαν σε εμάς, μας εξέθεσαν αυτό το πρόβλημα και μας ζήτησαν να απευθυνθούμε σε εσάς, κύριε Επίτροπε, προκειμένου να εξετάσετε μια σειρά δυνατοτήτων. Γνωρίζουμε ότι το θέμα είναι ευαίσθητο. Αφορά το εθνικό δικονομικό δίκαιο· συνεπώς, κάθε παρέμβαση σε ευρωπαϊκό επίπεδο πρέπει να περιορίζεται αυστηρά και αποκλειστικά στις διασυνοριακές υποθέσεις.

Ενδεχομένως να μπορεί να εξεταστεί για τις περιπτώσεις αυτές η θέσπιση εναρμονισμένης προθεσμίας παραγραφής τεσσάρων, λόγου χάρη, ετών, ή ίσως πρέπει να θεσπίσουμε σαφείς κανόνες για την άρση των συγκρούσεων ως προς το εφαρμοστέο δίκαιο. Όποια και αν είναι η τελική λύση, τόσο οι νομικοί όσο και οι ενάγοντες χρειάζονται ασφάλεια δικαίου, έτσι ώστε να μην κινδυνεύουν να χάσουν το δικαίωμα να εγείρουν σημαντικές και κρίσιμες σε προσωπικό επίπεδο αξιώσεις αποζημίωσης εξαιτίας των διαφορετικών δικονομικών κανόνων, οι οποίοι μπορούν πραγματικά να προκαλέσουν προσωπική και οικονομική δυστυχία εάν τα πράγματα δεν εξελιχθούν κατ’ ευχήν.

Αυτό είναι ένα πρακτικό πρόβλημα το οποίο προκύπτει από το γεγονός ότι οι πολίτες μας χρησιμοποιούν την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων και όλες τις δυνατότητες που προσφέρει η εσωτερική αγορά. Από τη δική μας πλευρά, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε, με ένα σύστημα ευρωπαϊκού αστικού δικαίου το οποίο, όπως προανέφερα, δεν θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τις καταστάσεις.

Ευελπιστώ, κύριε Επίτροπε, ότι θα μπορέσετε να ανταποκριθείτε σε αυτήν την πρωτοβουλία, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο πολλών θετικών πιέσεων από τους πολίτες και άλλους φορείς προς τους βουλευτές του ΕΚ τις εβδομάδες που προηγήθηκαν αυτής της συζήτησης.

 
  
MPphoto
 
 

  Franco Frattini, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. – (EN) Θεωρώ ότι αυτή η έκθεση είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα απόπειρα αντιμετώπισης ενός πολύ δύσκολου θέματος. Η κ. Wallis αξίζει συγχαρητήρια για την προσπάθειά της να αναζητήσει μια γενική ευρωπαϊκή λύση ενόψει των διαφορών που υπάρχουν όσον αφορά τις αποσβεστικές προθεσμίες όταν σχετίζονται, όπως η ίδια επεσήμανε, με αξιώσεις αποζημίωσης για σωματικές βλάβες ή θάνατο. Αυτό το θέμα ενδιαφέρει ιδιαιτέρως πολίτες οι οποίοι είχαν την κακή τύχη να υποστούν τροχαία ατυχήματα εκτός της χώρας μονίμου διαμονής τους. Μπορεί, ωστόσο, να εφαρμοστεί και σε άλλα θέματα, όπως η κάλυψη ιατρικών εξόδων και η ευθύνη λόγω ελαττωματικών προϊόντων.

Τούτου λεχθέντος, το θέμα των αποσβεστικών προθεσμιών είναι σύνθετο, κάτι που και η ίδια η εισηγήτρια αναγνώρισε. Συνδέεται στενά με το θέμα της παραγραφής, το οποίο δεν αποτελεί καθαυτό αντικείμενο της έκθεσης. Κάθε περαιτέρω ενασχόληση με το θέμα πρέπει να περιλαμβάνει την παραγραφή, καθόσον στην πλειονότητα των ευρωπαϊκών νομικών συστημάτων το πρόβλημα των χρονικών προθεσμιών αντιμετωπίζεται μέσω της παραγραφής παρά των αποσβεστικών προθεσμιών. Στο σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου χρησιμοποιούνται και τα δύο.

Είμαι έτοιμος, είμαι πρόθυμος να εξετάσω αυτό το θέμα στο μέλλον, λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορετική νομική φύση της αποσβεστικής προθεσμίας και της παραγραφής, καθώς και το γεγονός ότι η προτεινόμενη νομική βάση αποκλείει την εναρμόνιση του εσωτερικού δικαίου, η οποία, σε μεγάλο βαθμό, υπονοείται στην έκθεση.

Οφείλω να είμαι απολύτως ειλικρινής και να επισημάνω ότι θα χρειαστεί επιπλέον να λάβουμε υπόψη τις προτεραιότητες που καθορίστηκαν στο τρέχον πρόγραμμα εργασίας μας, οι οποίες πρέπει επίσης να αντιστοιχούν στις δυνατότητες των ανθρωπίνων πόρων τους οποίους έχει στη διάθεσή της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Τούτου λεχθέντος, θεωρώ ότι αυτό το νέο ζήτημα που θίγει η εισηγήτρια πρέπει να μείνει ανοικτό για περαιτέρω διάλογο.

 
  
  

ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ κ. MAURO
Αντιπροέδρου

 
  
MPphoto
 
 

  Piia-Noora Kauppi, εξ ονόματος της Ομάδας PPE-DE. – (EN) Κύριε Πρόεδρε, η εισηγήτρια επιτέλεσε εξαιρετικό έργο με την εκπόνηση αυτής της έκθεσης. Αυτή η πρωτοβουλία αξίζει να επικροτηθεί για πολλούς λόγους. Όπως επεσήμανε η εισηγήτριά μας, αποτελεί μια πρακτική λύση σε ένα πρακτικό πρόβλημα. Καταρχάς, αφορά έναν από τους ανολοκλήρωτους τομείς της κοινής αγοράς: το πώς τα δικαιώματα των πολιτών τούς συνοδεύουν όταν ασκούν τις τέσσερις ελευθερίες τους στο εσωτερικό της Ένωσης. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να επισημαίνει τυχόν ανωμαλίες και να χρησιμοποιεί τα δικαιώματά του δυνάμει της Συνθήκης προκειμένου να ωθεί την Επιτροπή στην ανάληψη δράσης. Δεύτερον, αφορά τη δικαιοσύνη και τις εσωτερικές υποθέσεις. Οι πολίτες χρειάζονται όσο το δυνατόν περισσότερη ασφάλεια δικαίου όσον αφορά τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους προκειμένου να λειτουργήσουν σε οποιαδήποτε κοινωνία. Οι διασυνοριακές δραστηριότητες θα είναι πάντα περισσότερο επισφαλείς από τις δραστηριότητες σε εθνικό επίπεδο, όμως έχουμε υποχρέωση ως ευρωπαίοι νομοθέτες να αντιμετωπίζουμε αυτά τα προβλήματα. Το γεγονός ότι τα αποκλίνοντα εθνικά νομικά πλαίσια δεν επιτρέπουν ταχείες και ενιαίες λύσεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να μένουμε αδρανείς.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επιτελεί το καθήκον του ξεκινώντας τη σημερινή συζήτηση. Η Επιτροπή πρέπει να ακολουθήσει, καταθέτοντας σχετική πρόταση, και τα κράτη μέλη πρέπει να ασκήσουν τις κυρίαρχες αρμοδιότητές τους και να υλοποιήσουν τις αναγκαίες αλλαγές, εφαρμόζοντας, εφόσον απαιτηθεί, τη ρήτρα «γέφυρας» που προβλέπεται στη Συνθήκη της Νίκαιας.

Ωστόσο, πρέπει να προσεγγίσουμε αυτό το θέμα με προσοχή. Ενώ η Ομάδα μου στηρίζει θερμά την έκθεση της κ. Wallis, δεν μπορούμε να στηρίξουμε τις τροπολογίες τις οποίες κατέθεσε επί της έκθεσής της. Θεωρούμε ότι είναι πολύ νωρίς για να προσανατολιζόμαστε, σε αυτήν την έκθεση, σε υπερβολικά εναρμονισμένους και ειδικευμένους ορισμούς όσον αφορά, λόγου χάρη, την ημερομηνία ενημέρωσης, τη διακοπή της διάρκειας της προθεσμίας, καθώς και τα ειδικά δικαιώματα των ανηλίκων. Θεωρούμε ότι δεν συνάδουν πλήρως κατά το τρέχον στάδιο με τις αρχές της επικουρικότητας και της αναλογικότητας. Ας μελετήσουμε πρώτα τα αποτελέσματα της έρευνας της Επιτροπής σχετικά με το τι είδους διασυνοριακά προβλήματα υφίστανται όσον αφορά τις προθεσμίες παραγραφής σε περιπτώσεις σωματικών βλαβών και στη συνέχεια μπορούμε να προχωρήσουμε στους συγκεκριμένους ορισμούς. Για παράδειγμα, εάν η έρευνα δείξει ότι δεν υπάρχει τόσο τεράστια απόκλιση μεταξύ των κανόνων των κρατών μελών, η προσέγγιση της χώρας προέλευσης, όπως προτείνεται στην έκθεση, μπορεί να είναι η πιο ενδεδειγμένη. Προσωπικά, θα υποστήριζα αυτήν την προσέγγιση.

 
  
MPphoto
 
 

  Manuel Medina Ortega, εξ ονόματος της Ομάδας PSE. – (ES) Θα μιλήσω στα ισπανικά, και αυτή είναι η πρώτη αγόρευση στα ισπανικά, αλλά πιστεύω ότι ο Επίτροπος καταλαβαίνει τέλεια τη γλώσσα μου.

Θα ήθελα να επισημάνω ότι η ισπανική εκδοχή της έκθεσης λέει «recomendaciones destinadas a la Comisión sobre la prescripción en conflictos transfronterizos [συστάσεις προς την Επιτροπή σχετικά με τις προθεσμίες παραγραφής στις διασυνοριακές διαφορές]». Με άλλα λόγια, δεν χρησιμοποιεί τη φράση «estatuto de limitaciones», διότι σύμφωνα με τις γνώσεις μου περί του αγγλοσαξονικού δικαίου, η έκφραση «statute of limitations», τουλάχιστον στα ισπανικά, μεταφράζεται ως «prescripción [παραγραφή]».

Γνωρίζω ότι οι Ιταλοί είναι πολύ έξυπνοι και ακριβείς νομικοί, και αυτό το θέμα αξίζει πιθανότατα να συζητηθεί σε μεγαλύτερο βάθος, αν και συμφωνώ ότι οι πηγές των δύο θεσμών διαφέρουν.

Εν πάση περιπτώσει, πιστεύω ότι η έκθεση της κ. Wallis αντανακλά την επιθυμία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να ωθήσει την Επιτροπή προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ούτε εμείς ούτε η έκθεση ζητά από την Επιτροπή να παρουσιάσει μια νομοθετική πρόταση σύντομα, αλλά πιστεύω ότι ορισμένα στάδια –όπως αυτό που επισημαίνεται στην παράγραφο 1, η οποία ορίζει ότι χρειάζεται μια μελέτη σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση– πρέπει να εφαρμοστούν.

Όπως είπε η κ. Wallis, υπάρχουν αυτήν τη στιγμή χιλιάδες άνθρωποι, ή εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, που διέρχονται τα εθνικά σύνορα, και πιστεύω ότι ο κ. Frattini είχε δίκιο σε ένα άλλο θέμα, και αυτό είναι ότι δεν πρέπει να εστιάσουμε μόνο στα διασυνοριακά ατυχήματα ή συμβάντα, αλλά σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις όπου, ως αποτέλεσμα μιας σειράς καταστάσεων –όπως ιατρική περίθαλψη ή κατοικία– ένα άτομο υφίσταται βλάβες σε μία χώρα και το πρόβλημα της παραγραφής προκύπτει σε μία άλλη χώρα.

Πιστεύω ότι θα πρέπει να διευρύνουμε τις δυνατότητες στο μέγιστο δυνατό και ότι προς το παρόν –και ίσως η κ. Kauppi έχει δίκιο– δεν είναι πιθανότατα ακόμη ώρα να υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες, αλλά η Επιτροπή πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζει ότι εμείς, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πιστεύουμε ότι θα πρέπει να υιοθετήσει ορισμένες πρωτοβουλίες σε σχέση με το θέμα αυτό.

Όπως προτείνει η εισηγήτρια, αυτού του είδους οι πρωτοβουλίες πρέπει να ξεκινήσουν με την απόκτηση της πραγματικής γνώσης της κατάστασης, ώστε να έχουμε μια αληθινή εικόνα της κατάστασης και των δυνατοτήτων που διαθέτουμε για να νομοθετήσουμε σε αυτό το πεδίο.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Ίσως είναι χρήσιμο, κατά την ψηφοφορία στο Σώμα, να κοινοποιούνται τα προβλήματα που προκύπτουν από τις διάφορες γλωσσικές αποδόσεις.

 
  
MPphoto
 
 

  Marek Aleksander Czarnecki, εξ ονόματος της Ομάδας UEN. (PL) Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να ευχαριστήσω την κ. Wallis που πήρε αυτήν την πρωτοβουλία για την εναρμόνιση των κανόνων σχετικά με την έναρξη της προθεσμίας και τις προθεσμίες παραγραφής όσον αφορά τις αξιώσεις για σωματικές βλάβες και βλάβες περιουσίας σε διασυνοριακές διαφορές.

Τα οδικά ταξίδια έχουν αυξηθεί σημαντικά τον τελευταίο καιρό, εν μέρει λόγω των διαφόρων διευρύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και λόγω του ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει πιο εύποροι και είναι σε θέση να ταξιδεύουν ελεύθερα. Δυστυχώς, αυτό έχει ως αποτέλεσμα περισσότερα άτομα να εμπλέκονται σε τροχαία ατυχήματα. Επί του παρόντος, στο πλαίσιο των εθνικών αστικών συστημάτων, οι περίοδοι παραγραφής ποικίλλουν από πολύ σύντομες, όπως ένα έτος, σε ιδιαίτερα μακροχρόνιες, όπως τριάντα έτη. Αυτό δεν εξυπηρετεί την προστασία των τραυματισθέντων μερών, που πολύ συχνά δεν γνωρίζουν τις αποκλίσεις στις προθεσμίες παραγραφής στις διάφορες χώρες και υποβάλλουν αξιώσεις για ζημίες σε ξένα δικαστήρια μετά την εκπνοή της συναφούς περιόδου. Αυτό που συμβαίνει τότε είναι ότι το δικαστήριο απορρίπτει την αίτηση και τα άτομα, η υγεία ή η περιουσία των οποίων έχει θιγεί, δεν μπορούν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Η εναρμόνιση θα βοηθούσε με την εισαγωγή αξιόπιστων και διαφανών αρχών, γεγονός που θα επέτρεπε τη διεκδίκηση αξιώσεων τόσο από τα τραυματισθέντα μέρη όσο και από τους νομικούς εκπροσώπους τους. Ως δικηγόρος, γνωρίζω καλά την κατάσταση στην οποία μπορούν να βρεθούν οι τελευταίοι. Γι’ αυτό υποστηρίζω πλήρως αυτήν την πρωτοβουλία.

 
  
MPphoto
 
 

  Tadeusz Zwiefka (PPE -DE). – (PL) Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να ξεκινήσω ευχαριστώντας θερμότατα την κ. Wallis για το έργο που επιτέλεσε. Συγκεκριμένα, υπενθυμίζω τις ειδικές συναντήσεις που κανόνισε στην Επιτροπή Νομικών Θεμάτων, που μας επέτρεψαν να κατανοήσουμε πλήρως το καθήκον που είχαμε να διεκπεραιώσουμε, το οποίο είναι άκρως σημαντικό για όλους τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τον Επίτροπο ότι η απλή εξήγηση για την καθυστέρηση και την αναβολή αυτής της νομοθετικής πρωτοβουλίας βρίσκεται στην τυπική ανικανότητα παρέμβασης στα εθνικά νομικά συστήματα. Κάθε φορά που λαμβάνω τον λόγο σε αυτό το Σώμα, και όποτε προκύπτει η ευκαιρία, τονίζω ότι θεμελιώδες καθήκον κάθε κοινοβουλίου και κάθε θεσμικού οργάνου με νομοθετική εξουσία είναι να δημιουργεί απλή νομοθεσία η οποία να είναι εύκολα κατανοητή και να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολιτών. Με άλλα λόγια, έχουμε το ηθικό χρέος να δημιουργούμε νομοθεσία που να καθιστά ευκολότερη τη ζωή των πολιτών.

Επί του παρόντος, υπάρχουν 27 διαφορετικά νομικά συστήματα σε σχέση με τις προθεσμίες παραγραφής για χρηματικές αξιώσεις που σχετίζονται με διάφορα είδη ατυχημάτων. Είναι, ως εκ τούτου, καθήκον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καθώς και του Συμβουλίου να βρουν έναν τρόπο να διορθώσουν την κατάσταση και να δημιουργήσουν νέα νομοθεσία που θα διευκόλυνε τη ζωή. Είναι δύσκολο να εξηγήσουμε σε έναν ενάγοντα ή στην οικογένεια ενός αποθανόντος ότι, τυπικά, η υπόθεση έχει κλείσει προ πολλού και ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους συλλυπηθούμε, διότι όλες οι αξιώσεις που εγέρθησαν μετά την εκπνοή της προθεσμίας παραγραφής πρέπει να απορριφθούν.

Απευθύνω έκκληση, ως εκ τούτου, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και της ζητώ να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της και όλες τις νομοθετικές αρμοδιότητές της προκειμένου να βρεθεί μια νομική λύση σε αυτό το πρόβλημα. Είμαι ακράδαντα πεπεισμένος ότι τα επιμέρους κράτη μέλη πιστεύουν ότι το θέμα αυτό, που αφορά εκατοντάδες χιλιάδες, ενδεχομένως και εκατομμύρια ευρωπαίους πολίτες, πρέπει να επιλυθεί γρήγορα και πρόσφορα. Αν πρόθεσή μας είναι οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συνεχίσουν δραστηριότητες που περιλαμβάνουν τη μετακίνηση μεταξύ χωρών, πρέπει να επινοήσουμε λύσεις που θα τους διευκολύνουν σε αυτό.

 
  
MPphoto
 
 

  Andrzej Jan Szejna (PSE). – (PL) Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να ξεκινήσω ευχαριστώντας την κ. Wallis για το έργο που επιτέλεσε σχετικά με αυτό το σχέδιο ψηφίσματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Επί του παρόντος, υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις στο σύνολο του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με τις χρονικές περιόδους που εφαρμόζονται στις διασυνοριακές διαφορές που αφορούν τραυματισμούς και θανατηφόρα ατυχήματα. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτή είναι η κατάσταση. Όπως πολύ σωστά επεσήμανε η εισηγήτρια, το πρόβλημα είναι σύνθετο. Περιλαμβάνει και τις προθεσμίες παραγραφής αλλά και την έναρξη της προθεσμίας. Άλλα συναφή θέματα είναι οι παραγραφές, η χρονική περίοδος για την παρουσίαση πληροφοριών που αφορούν το γεγονός, η δυνατότητα αναστολής ή διακοπής της διάρκειας της προθεσμίας, καθώς και η εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων και η διαδικασία για την υποβολή ενστάσεων όσον αφορά την παραγραφή. Οι σοβαρές αποκλίσεις μπορεί να έχουν ανεπιθύμητες συνέπειες για τα θύματα των ατυχημάτων, γεγονός που δυσχεραίνει τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους στο δικαστήριο. Πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στη διασφάλιση νομικής ασφάλειας για όλους τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη διευκόλυνσή τους να απολαμβάνουν τις ελευθερίες που ορίζουν οι Συνθήκες. Καλώ, ως εκ τούτου, την Επιτροπή να υποβάλει ένα σχέδιο νομοθετικής πρότασης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η πρόταση θα πρέπει να λάβει υπόψη τις συνετές συστάσεις που έχουν προσαρτηθεί σε αυτό το σχέδιο ψηφίσματος.

 
  
MPphoto
 
 

  Janusz Wojciechowski (UEN). – (PL) Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να ευχαριστήσω την κ. Wallis για την εξαίρετη και άκρως απαραίτητη έκθεση που απαντά στις ανάγκες των θυμάτων διαφόρων τύπων ατυχημάτων. Η κ. Wallis υπογράμμισε ορθά ότι η Ένωση είναι ανοικτή στους πολίτες της, που δύνανται να ταξιδεύουν και να εγκαθίστανται σε νέα μέρη χωρίς κανέναν περιορισμό. Δυστυχώς, αυτό συνδέεται με μια αυξημένη πιθανότητα ατυχημάτων. Τα θύματα των ατυχημάτων υποφέρουν συχνά δύο φορές, αρχικά λόγω του ατυχήματος καθαυτού και στη συνέχεια επειδή δεν είναι εξοικειωμένα με το δίκαιο της χώρα όπου συνέβη το ατύχημα. Οι προθεσμίες παραγραφής, συνεπώς, πολύ συχνά εκπνέουν και γίνεται αδύνατον να εγείρει κανείς νόμιμες αξιώσεις. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να προσυπογράψουμε την πρόταση που έχουμε ενώπιόν μας, έτσι ώστε να μπορέσει να θεσπιστεί σε όλη την Ένωση μια ελάχιστη προθεσμία παραγραφής για τις διασυνοριακές διαφορές που αφορούν ατυχήματα. Η πρόταση προστατεύει τα συμφέροντα των θυμάτων, και τους παρέχει καλύτερες ευκαιρίες για να ασκήσουν τα δικαιώματά τους. Επομένως, αξίζει πραγματικά τη στήριξή μας. Ευελπιστώ ότι, σε συνέχεια αυτής της έκθεσης, η Επιτροπή θα καταθέσει πολύ σύντομα συγκεκριμένες προτάσεις για την προστασία των συμφερόντων των ανθρώπων στους οποίους η μοίρα φέρθηκε σκληρά.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. Η συζήτηση έληξε.

Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί αύριο, στις 11.30.

Γραπτή δήλωση (άρθρο 142 του Κανονισμού)

 
  
MPphoto
 
 

  John Attard-Montalto (PSE).(EN) Η σύσταση δεν αποσκοπεί στην αντικατάσταση της εθνικής νομοθεσίας, αλλά στο να ληφθούν υπόψη οι περιπτώσεις κατά τις οποίες οι δικαστικές διαδικασίες αφορούν πρόσωπα τα οποία διαμένουν ή κατοικούν σε διαφορετικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή πρόσωπα τα οποία διαμένουν ή κατοικούν σε μη κοινοτικά κράτη, ή επιλογή μεταξύ των νομοθετικών πλαισίων διαφορετικών κρατών.

Καθίσταται αναγκαία η σαφής διατύπωση των αρχών που διέπουν τις προθεσμίες παραγραφής, προκειμένου να είναι δυνατή η κατάλληλη υποβολή αξιώσεων αποζημίωσης.

Η γενική προθεσμία παραγραφής που προτείνεται είναι τα τέσσερα έτη, εκτός από την περίπτωση στην οποία το εφαρμοστέο δίκαιο όσον αφορά την αξίωση προβλέπει μεγαλύτερη χρονική περίοδο. Αυτή η γενική αρχή ενδέχεται να δημιουργήσει προβλήματα, καθόσον η εθνική νομοθεσία ενδέχεται να προβλέπει βραχύτερες περιόδους, οπότε δημιουργείται ενδεχόμενο διάκρισης όταν εγείρονται αξιώσεις αποζημίωσης μεταξύ υπηκόων ή προσώπων τα οποία διαμένουν στο ίδιο κράτος μέλος και όταν η υπόθεση αφορά πρόσωπα τα οποία διαμένουν ή κατοικούν σε διαφορετικές χώρες.

Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και σχετικά με τη διακοπή, την αναστολή και τις μεθόδους υπολογισμού του χρόνου έναρξης της περιόδου παραγραφής.

Ενόψει όλων των ανωτέρω, είναι προτιμότερο να διαθέτουμε σαφείς κανόνες για τις διασυνοριακές διαμάχες, οι οποίοι θα διαφέρουν συγχρόνως από τις εθνικές νομοθεσίες. Ίσως το δίλημμα αρχίσει να ξεπερνιέται εφόσον οι εθνικές νομοθεσίες εναρμονιστούν με τους προτεινόμενους κανόνες.

 
Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου - Πολιτική απορρήτου