Pełne sprawozdanie z obrad

Środa, 5 września 2007 r. - Strasburg

14. Dialog dotyczący praw człowieka oraz konsultacje związane z prawami człowieka, prowadzone z krajami trzecimi (debata)

  Przewodnicząca. − Następnym punktem jest sprawozdanie (A6-0302/2007) pani poseł Valenciano Martínez-Orozco sporządzone w imieniu Komisji Spraw Zagranicznych w sprawie funkcjonowania dialogu dotyczącego praw człowieka oraz konsultacji związanych z prawami człowieka, prowadzonych z krajami trzecimi (2007/2001(INI)).

  Elena Valenciano Martínez-Orozco (PSE), sprawozdawca. – (ES) Pani przewodnicząca! Inspiracją dla stworzenia Unii Europejskiej były niezbywalne wartości. Podobnie jak obserwujemy państwa członkowskie, by mieć pewność, że nie naruszają prawa do wolności, życia i demokracji, musimy mieć decydujący wpływ poprzez dialog na państwa, z którymi utrzymujemy stosunki polityczne, handlowe, gospodarcze lub partnerskie itd., żeby one również respektowały prawa człowieka.

Wśród złożoności i skali zewnętrznych stosunków UE, obszar zajmowany przez dialog i konsultacje w sprawie praw człowieka z krajami trzecimi mógłby pozostać niezauważony lub schowany w tle. Gdyby tak było i pozwolilibyśmy na to, byłby to bardzo poważny błąd.

Niniejsze sprawozdanie dotyczy aspektów, które są niezbędne dla wypełnienia zadania, które jest obowiązkiem UE, zgodnie z art. 11 traktatu o UE, ale jest to również sprawa etyki politycznej. Prawa człowieka powinny być sztandarową wartością polityki zewnętrznej UE, która powinna wykorzystać swoje wpływy dla poprawy warunków życia w krajach, z którymi utrzymuje stosunki. Jest to jeden z kluczowych elementów tego sprawozdania.

Kiedy przystępujemy do negocjacji porozumień gospodarczych czy handlowych z państwem, w którym naruszane są podstawowe prawa, nie możemy rozmawiać o pieniądzach, porozumieniach i kontraktach wstydliwie zamiatając pod dywan obywateli tego państwa.

Jeśli zostawimy prawa człowieka poza salą negocjacyjną, będzie to bardzo makabryczny cynizm. Musimy również przyjrzeć się roli, jaką odgrywają organizacje społeczeństwa obywatelskiego oraz obrońcy praw człowieka, stanowiące ważny głos dla postępu wszystkich uciskanych społeczeństw.

Sprawozdanie, nad którym debatujemy dziś ocenia jeden z głównych instrumentów, które Unia Europejska posiada dla realizacji celów, o których wspomniałem i dla jasnego określenia roli, którą pragniemy odgrywać na świecie. Tylko poprzez szacunek i wzajemność osiągniemy postępy w zadaniu promocji praw człowieka.

Absolutnie wykluczone jest działanie polegające na narzucaniu określonych rozwiązań czy paternalizm. Nie będziemy nikomu prawić kazań, ale mamy obowiązek konsekwentnego działania w naszych stosunkach zewnętrznych i promowania relacji z tymi krajami, które robią postępy, unikając nierównowagi i lepszego traktowania dla niektórych, co mogłoby podważyć naszą wiarygodność.

Sprawozdanie, które przedstawiam Izbie wzywa do działania na trzech poziomach: potrzebna jest większa spójność w prowadzonych dialogach, co będzie wymagało większej koordynacji między Radą, której nieobecność podczas tej debaty bardzo żałuję, Komisją i Parlamentem, przy użyciu mechanizmu ułatwiającego sprawną komunikację i unikanie sprzeczności między różnymi instytucjami wspólnotowymi. Chodzi o to, by mówić jednym wyraźnym głosem.

Chodzi również o przejrzystość w zarządzaniu dialogiem i konsultacjami, co w dziedzinie praw człowieka powinno być zasadą, a nie wyjątkiem. Elastyczność i pragmatyzm konieczne dla osiągnięcia konkretnych efektów nie powinny przesłaniać obrazu dotyczącego tematyki, celów czy rezultatów dialogu.

Wzywamy do tego, by wzmocnić rolę Parlamentu Europejskiego, ponieważ właśnie tego brakuje w zarządzaniu tym instrumentem, bez żadnego prawnego czy formalnego uzasadnienia.

Parlament Europejski jest przygotowany na to, by działać w sposób odpowiedzialny w ramach swoich kompetencji zewnętrznych. Ta Izba zdobyła sobie pozycję kluczowej instytucji w dziedzinie praw człowieka i wysunęła je na pierwszy plan. Parlament jest zdeterminowany, by użyć każdej dostępnej metody, żeby wypełnić swoją rolę politycznego gwaranta działań zewnętrznych Unii.

Parlament Europejski wzywa Komisję i Radę, aby wysłuchały i wcieliły w życie rekomendacje zawarte w tym sprawozdaniu, który ma poparcie wszystkich grup politycznych w tej Izbie.

Panie i panowie! Głos Parlamentu musi być wysłuchany. Zdajemy sobie sprawę, że to, o co prosimy wymagać będzie wielkiego wysiłku, i dlatego rozważamy konieczność zwiększenia środków przeznaczonych na komórki zajmujące się prawami człowieka, zarówno w Komisji, jak i Radzie, choć ta ostatnia nie jest obecna podczas debaty.

Jest to jednak minimalny wymóg dla Unii Europejskiej, która twierdzi przed całym światem, że prawa człowieka są niezbywalnym europejskim prawem. Jeśli chcemy być wiarygodni, musimy pracować razem w tej sprawie.

  Joe Borg, komisarz. − Pani przewodnicząca! Sprawozdanie przygotowane przez sprawozdawczynię, panią Valenciano Martínez-Orozco, oraz rezolucja dotykają bardzo ważnego, ale również coraz bardziej złożonego instrumentu polityki Unii Europejskiej w zakresie praw człowieka.

Pani komisarz Ferrero-Waldner (która z przykrością nie może uczestniczyć w dzisiejszej debacie) wydała odpowiednie polecenia swoim służbom, by w możliwie największym zakresie wsparły sprawozdawcę w jej trudnym zadaniu dotyczącym funkcjonowania dialogów prawa człowieka i konsultacji z krajami trzecimi.

Sprawozdanie stanowi kolejny etap w znakomitej pracy Parlamentu w ocenianiu dostępnych instrumentów UE w zakresie ochrony praw człowieka, poprzez regularne roczne sprawozdania, sprawozdanie Agnoletto na temat klauzul dotyczących praw człowieka, badania Europejskiego Centrum Międzyuniwersyteckiego na temat wpływu Parlamentu w dziedzinie praw człowieka, jak również badania na temat stosowania tortur. Sprawozdanie w pożyteczny sposób uzupełnia regularny przegląd prowadzonych dialogów na temat praw człowieka i konsultacji podjętych przez Radę i Komisję.

Komisja pragnie pogratulować sprawozdawcy i Parlamentowi sprawozdania i szczegółowej analizy i rekomendacji poświęconych dialogom i konsultacjom w sprawie praw człowieka.

Zdaniem Komisji, spośród wszystkich instrumentów ochrony praw człowieka, które mamy do dyspozycji, to dialog jest prawdopodobnie najlepszą szansą osiągnięcia pozytywnych i długoterminowych efektów w zakresie poprawy poszanowania praw człowieka na świecie, pod warunkiem, że jesteśmy gotowi przeznaczyć temu celowi odpowiedni czas i energię.

Mocno wierzymy, że Unia Europejska może osiągnąć sukces w rozwijaniu praw człowieka w krajach trzecich tylko poprzez cierpliwą pracę, budowanie porozumienia i przekonywanie, i to nie tylko w stosunkach dwustronnych, ale także w ramach instytucji wielostronnych, jak pokazuje przykład Rady ds. Praw Człowieka ONZ.

Duża liczba i zróżnicowanie dialogów i konsultacji prowadzonych z krajami trzecimi – a liczba tych krajów ciągle rośnie – powodują, że trudno jest przestawić globalną ocenę.

Strukturyzowany dialog, jak w przypadku Chin; dialog oparty na porozumieniach, jak w przypadku wielu państw sąsiadujących; konsultacje z podobnie-myślącymi partnerami, jak USA i Kanada, lub lokalne dialogi z kilkoma państwami różnią się pod wieloma względami, czy to w częstotliwości spotkań, czy poziomie polityki, statusie współrozmówców, zakresie dyskusji, czy w fakcie, że niektóre są powiązane z instytucjami społeczeństwa obywatelskiego, a inne nie.

Taka różnorodność nie jest traktowana jako słabość; dla Komisji, jest to dowód na dynamizm i duży potencjał instrumentu dialogu, który powinien być zachowany. Zarówno wytyczne UE dotyczące dialogu w sprawie praw człowieka, jak i Umowa z Kotonu (AKP-UE) podkreślają znaczenie elastyczności w podejściu do sytuacji w różnych krajach, ich ewolucji w czasie i dynamicznych relacji pomiędzy danym krajem trzecim a Unią Europejską.

Dlatego, choć zachowujemy pewne wspólne standardy i cele w dialogu, niedobrze byłoby ujednolicać wszystkie zmienne czynniki. Aby ten instrument był efektywny, musi on być dostosowany do każdego indywidualnego przypadku i zmieniać się w zależności od okoliczności.

Należy również pamiętać, że różne dialogi i konsultacje są aktualnie na różnych etapach. W dialogu z Chinami czy konsultacjach z podobnie-myślącymi partnerami zostały wypracowane mniej lub bardziej skonsolidowane formy kontaktu i dlatego dyskusje mogą być intensywne i wyczerpujące.

W innych przypadkach, jak np. w dialogu z państwami sąsiedzkimi, wciąż udoskonalamy instrument i budujemy zaufanie konieczne do prowadzenia autentycznie pożytecznej wymiany zdań.

Dlatego właśnie liczymy na to, że również w tych przypadkach, sprawy takie jak pożądany udział ekspertów z ministerstw, udział instytucji społeczeństwa obywatelskiego, czy rozmowy o indywidualnych przypadkach staną się możliwe, gdy kontakty rozwiną się w odpowiednim stopniu.

Kończąc, zapewniam państwa, że rekomendacje skierowane do Komisji zostaną dokładnie przeanalizowane, i zobowiązujemy się do poprawy jakości informacji przekazywanej Parlamentowi, aby dialogi i konsultacje w sprawie praw człowieka były bardziej przejrzyste.

  Feleknas Uca (GUE/NGL), sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. – (DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałabym zacząć od podziękowania sprawozdawczyni za jej sprawozdanie. Cieszę się, że w tak pełnym zakresie wzięła pod uwagę moją opinię w imieniu komisji ds. praw kobiet i równości płci. Należy zwracać szczególną uwagę na rolę kobiet w dialogu dotyczącym praw człowieka z krajami trzecimi, gdzie zachodzą obawy o zdrowie i bezpieczeństwo kobiet. Prawa człowieka obejmują prawo kobiet do podejmowania decyzji w sprawie swojego życia i urodzenia dzieci, pozbawione dyskryminacji, przymusu i przemocy. Niestety dialog dotyczący praw człowieka w niedostateczny sposób bierze to pod uwagę.

  Roberta Alma Anastase, w imieniu grupy PPE-DE. – (RO) Pani przewodnicząca! W imieniu Europejskiej Partii Ludowej przyjmuję z zadowoleniem to sprawozdanie, które ma istotne znaczenie dla przyszłości dialogu i konsultacji UE z krajami trzecimi i dla roli Parlamentu Europejskiego.

Unia Europejska jest przede wszystkim unią demokratycznych wartości, promującą pokój, tolerancję i poszanowanie praw człowieka. Dlatego jest kluczową sprawą, by każdy dialog rozpoczęty i prowadzony z krajami trzecimi koncentrował się na zagwarantowaniu i chronieniu podstawowych swobód i praw człowieka, nie tylko w Europie, a na całym świecie.

Celem tego sprawozdania jest zaproponowanie rozwiązań dla poprawy funkcjonowania dialogu i konsultacji UE z krajami trzecimi w obszarze praw człowieka. Proponujemy zatem trzy koncepcje dla poprawy efektywności: spójność dialogu i konsultacji, przejrzystość i dostrzegalność.

Bardziej aktywne zaangażowanie Parlamentu Europejskiego w tym procesie jest również istotne. Uważam, że Parlament Europejski ma uzasadnione prawo do uczestniczenia w tym dialogu, do sprawowania demokratycznej kontroli w imieniu obywateli Unii.

Chciałabym podziękować sprawozdawcy za miłe słowa podczas analizy dialogu z państwami sąsiedzkimi we wschodniej części UE. Jednym z priorytetów polityki zagranicznej Unii Europejskiej jest stworzenie prawdziwego obszaru demokracji za naszą wschodnią granicą i dialog dotyczący praw człowieka powinien być uważany za bardzo ważny instrument. Stworzenie wspólnych podkomisji ds. praw człowieka byłoby ważnym krokiem również dla sąsiadów UE, zwłaszcza tam, gdzie ma miejsce coraz częstsze naruszanie praw człowieka.

Chcę zwrócić uwagę na jedną rzecz, nawet jeśli nie ma to związku z polityką sąsiedztwa. Rosja jest kolejnym partnerem w Europie Wschodniej, który powinien wreszcie zaakceptować bezpośredni dialog w dziedzinie praw człowieka, ponieważ w rezultacie może tylko nastąpić poprawa życia jej obywateli.

Na zakończenie wspomnę, że jestem zadowolona z przedstawienia problemu praw kobiet w tym sprawozdaniu!

  Véronique De Keyser, w imieniu grupy PSE. – (FR) Pani przewodnicząca! Sprawozdanie przedstawione przez panią Valenciano dotyczy podstawowego aspektu europejskich wartości: dialogu na temat praw człowieka. Dialog ten, zapisany w różnych umowach z wieloma krajami i różnych instrumentach, jest w pewnym sensie przykładem “miękkiej siły” charakterystycznej dla Europy.

Sprawozdanie było przedmiotem szerokiego konsensusu. Jedyne poprawki zostały przedstawione dziś przez skrajnie prawicową grupę Tożsamość, Tradycja i Suwerenność. Co ciekawe, wszystkie poprawki zostały podpisane przez moich rodaków, posłów z Vlaams Belang. Grupa ta stała się niedawno głośna w Brukseli, gdy poparła demonstrację przeciwko Islamowi, którą władze zakazały. Lecz czego ta grupa chce? Jest to dość interesujące.

Po pierwsze, chcą ograniczenia praw człowieka do praw obywatelskich i politycznych, a chcą usunąć prawa socjalne, ekologiczne, ekonomiczne i kulturowe z tekstu. Powołując się na Międzynarodową Umowę ONZ w Sprawie Praw Obywatelskich i Politycznych, a nie mówią o tym, że jednocześnie Zgromadzenie Ogólne ONZ przegłosowało Międzynarodową Umowę w Sprawie Praw Ekonomicznych, Socjalnych i Kulturowych, o czym szybko zapomnieli.

Po drugie, proponują, by powiązać obrzezanie kobiet, małżeństwa nieletnich i handel żywym towarem z praktykami religijnymi – najpewniej chodzi o Islam – co jest bardzo prymitywnym połączeniem. Nie mam mowy! Praktyki te są godne potępienia; może są częścią pewnej kultury, czy plemienia, lecz są kryminalne i w żaden sposób religijne.

Po trzecie, grupa ITS wzięła się za Turcję w tyradzie przeciwko partii panów Erdoganai Güla, która w podobny sposób była bezpodstawna.

Kończąc, sprawozdanie pani Valenciano jest znakomitym sprawozdaniem: otwartym, ale jednocześnie bardzo stanowczym. Na pewno nie traktuje spraw w łagodny sposób. Proszę tylko przeczytać paragraf 22, który mówi, że dialog dotyczący praw człowieka powinien zawsze być wspierany przez presję dyplomatyczną na każdym poziomie, i mówię to do Rady! Wielka szkoda, że niektóre grupy ekstremistów wykorzystują sprawozdanie jako platformę dla swojej nietolerancji i nienawiści.

  Anders Samuelsen, w imieniu grupy ALDE. – (DA) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Po pierwsze, chcę pochwalić panią Valenciano za jej wyważone sprawozdanie, i podziękować jej za wykorzystanie wielu poprawek zgłoszonych przez naszą komisję. Rezultatem jest jasne, wyczerpujące sprawozdanie, które przedstawia dobre rekomendacje dla wzmocnienia dialogu UE z krajami trzecimi na temat praw człowieka i promowania demokracji.

UE musi wzmocnić swoją rolę jako aktywnego aktora w promowaniu praw człowieka, i cieszę się, że Rada podjęła inicjatywę włączenia praw człowieka do polityki UE. Dobrze, że Parlament Europejski opowiada się za systematycznym włączeniem spraw związanych z prawami człowieka do programu dialogu politycznego i polityki zewnętrznej UE. Tylko poprzez usystematyzowanie dialogu można poprawić przestrzeganie standardów i nadać spójność promowaniu praw człowieka. UE nie powinna jednak narzucać tak ścisłych wymagań, że dialog tonie wśród masy wskaźników, a zapominamy o pierwotnych celach. Dialog musi być stosowany w celu otwarcia przestrzeni politycznej, która zachęca do dyskusji i buduje zaufanie. Należy mówić nie tylko o naruszeniach, lecz także o postępach w dziedzinie praw człowieka.

Musimy zdać sobie sprawę, że dialog na temat praw człowieka stoi w obliczu poważnych wyzwań. Sytuacja w obszarze praw człowieka w niektórych krajach budzi niepokój. Jest sprawą kluczową dla relacji UE z ważnymi partnerami handlowymi, by przywiązywać większą wagę do powiązania relacji handlowych z reformami w dziedzinie reformy praw człowieka. Porozumienia handlowe z krajami trzecimi powinny być traktowane jako narzędzie o konsekwencjach daleko wykraczających poza czysto ekonomiczne. Tematy związane z ochroną środowiska i prawami człowieka należy włączać od początku i stawiać na równi z kwestiami ekonomicznymi. Dialog z krajami trzecimi musi przyczyniać się do wzmocnienia praw demokratycznych, socjalnych, politycznych i ekologicznych, i dlatego należy jasno dać do zrozumienia, że umowy handlowe muszą zawierać jednoznaczny mechanizm umożliwiający zawieszenie umowy w przypadku, gdy partner handlowy narusza prawa człowieka lub zasady demokracji. Nie ma jednak wątpliwości, że największy postęp można osiągnąć dając krajom trzecim zachętę do przestrzegania wymagań politycznych i ekonomicznych, które są częścią takich umów. Musimy znaleźć równowagę w dialogach dwustronnych w taki sposób, by móc wywierać presję, lecz jednocześnie opierać się na zasadzie wzajemności i prowadzić autentyczny dialog.

  Hélène Flautre, w imieniu grupy Verts/ALE. – (FR) Pani przewodnicząca! Sądzę, że pani Valenciano w bardzo jasny sposób pokazała w swoim świetnym sprawozdaniu, że mamy bardzo dużo konkretnych propozycji, które z pewnością będą bardzo pożyteczne dla prezydencji portugalskiej, dla której jednym z celów jest osiągnięcie widocznych efektów w zakresie praw człowieka i demokracji. Już od jakiegoś czasu wzywaliśmy do większej spójności, przejrzystości i efektów w naszych dyskusjach z krajami trzecimi, wspólnie z Komisją i Radą. Pozostaje tylko przejść od słów do czynów.

Jestem przekonana, że wiecie równie dobrze jak ja, że niezależnie od ich zróżnicowanego charakteru, odpowiednia organizacja może uczynić dialog na temat praw człowieka bardziej skutecznym. Po pierwsze, oznacza to wyznaczenie jasnych i publicznie znanych celów związanych z każdym dialogiem tak, żeby wyłoniła się spójna i wspólna strategia, wspierana na najwyższym poziomie.

Po drugie, oznacza to wyznaczenie wskaźników pozwalających na właściwą ocenę efektów osiągniętych w dialogu i informowanie posłów o nich tak, że gdy delegacja odwiedza dany kraj, mogą oni sprawdzić postępy i omówić je z działaczami organizacji społeczeństwa obywatelskiego i obrońcami praw człowieka, żeby byli w stanie lepiej egzekwować od partnerów realizację zobowiązań w ramach dialogu. W tym kontekście mogę powiedzieć, że wciąż czekamy na informacje w sprawie wskaźników, które powinny zostać wykorzystane dla oceny dialogu niedawno ustanowionego z Uzbekistanem.

Po trzecie, oznacza to zagwarantowanie, że prawa człowieka są brane pod uwagę we wszystkich politykach zewnętrznych UE, w tym w polityce handlowej, migracyjnej i walce z terroryzmem. Chodzi o naszą wiarygodność w wypowiadaniu się na temat praw człowieka. Dla przykładu, czy ktoś może wyjaśnić jak obecnie możemy rozmawiać o implementacji wytycznych przeciwko stosowaniu tortur z Jordanią w podkomisji ds. praw człowieka, pierwszej podkomisji ustanowionej w ramach polityki sąsiedzkiej, a dziś traktowanej jako modelowe, kiedy wiemy, że państwa członkowskie UE tuszują stosowanie tortur na ich terenie przez CIA? Jak możemy wówczas rozmawiać o torturach i walczyć z nimi w podkomisji?

Naszym pierwszym zadaniem jako posłowie jest ocena stosowności działań UE i żeby to zrobić, można liczyć na delegacje, komisje i cały Parlament, który nadal będzie walczył o przestrzeganie praw człowieka na każdym kroku, czy to oznacza ustanowienie, reorientację, czy jeśli trzeba, wstrzymanie dialogu.

  Luisa Morgantini, w imieniu grupy GUE/NGL. – (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chcę bardzo podziękować pani Valenciano, ponieważ jedną ze spraw poruszonych w jej ważnym sprawozdaniu są kroki, które Unia Europejska musi wciąż podjąć w konsultacjach na temat praw człowieka, dzięki temu są to faktycznie prace w toku dla nas wszystkich.

Uważam, że jej prośba o większą spójność i przejrzystość jest istotna, jak również sprawa większego zaangażowania instytucji społeczeństwa obywatelskiego w politykę zagraniczną. Przede wszystkim ważne jest, aby potwierdzić zakończenie, a nie początek, polityki opartej w wielu przypadkach na podwójnych standardach. Pani Flautre, dla przykładu odniosła się do sprawy tortur.

Moim zdaniem równie ważne jest planowanie większej koordynacji pomiędzy różnymi ciałami i stworzenie podkomisji, i przede wszystkim zwiększenie współpracy z narodowymi parlamentami i delegacjami Komisji Europejskiej na całym świecie.

Uważam jednak, że w sprawie podwójnych standardów ważne jest to, nawet my, działając jako Unia Europejska, nie wprowadzamy w życie porozumień, które podpisujemy. Myślę np. o artykule 2 umów stowarzyszeniowych. Zgadzam się jednak ze sprawą poruszoną przez panią De Keyser na temat poprawek, które przedstawiliśmy. Dziękujemy pani Valenciano za przyjęcie tak wielu poprawek. Te zgłoszone są negatywne z wyjątkiem jednej poprawki, niezgłoszonej przez żadną grupę, lecz przez panią Flautre, dotyczącą zwiększenia monitorowania oraz większej obecności i spójności na etapie po przeprowadzonych wyborach.

Uważam również, jak mówi pani Valenciano, że Komisja i Rada powinny zwiększyć zaangażowanie Parlamentu w proces dialogu politycznego brać pod uwagę naszą opinię i dostarczać nam więcej informacji w bardziej konsekwentny sposób, przed i po negocjacjach, jak stanowią artykuły 21 i 24 Traktatu.

Sądzę także, że ogólnie mówiąc, że w tej sprawie musimy nie tylko ogłosić działania, lecz również zainwestować w personel, co jest bardzo ważne. Przypominam sobie ze smutkiem, pytanie zadane niedawno przez Parlament Europejski: konferencja przewodniczących odrzuciła prośbę o utworzenie komisji ds. praw człowieka z pełnymi uprawnieniami. Uważam, że to był błąd, ponieważ byłaby to znakomita szansa na sprawdzenie, na ile prawa człowieka można włączyć do głównego nurtu polityki UE.

  Bastiaan Belder, w imieniu grupy IND/DEM. – (NL) Pani przewodnicząca! Sprawozdawca przedstawił nam znaczące sprawozdanie. Promowanie praw człowieka w państwach z którymi UE utrzymuje stosunki jest zadaniem, które należy wykonać w sposób odpowiedzialny. Strukturyzowany dialog na temat praw człowieka ma w istocie wielkie znaczenie w tym zakresie. Właśnie dlatego, i w kontekście sprawozdania, z przykrością odnotowuję, że w maju nie odbyło się Seminarium Ekspertów z Chinami.

Utrzymanie dobrych stosunków chińsko-europejskich wymaga jednak zaangażowania obu stron. Ostatnie alarmujące doniesienia takich organizacji, jak Amnesty International, Psy, Prawa Człowieka w Chinach i Compass Direct dają powody, by wątpić w to zaangażowanie. „Przeciwnicy”, w tym mniejszości religijne i dziennikarze, są zamykani w instytucjach psychiatrycznych z powodów politycznych. Haniebny system Ankang jest rzeczywistością w Chinach, szczególnie w okresie zbliżających się Igrzysk Olimpijskich. Jest to godne pożałowania.

Dlatego prosiłbym Radę i Komisję, by trzymali rękę na pulsie w odniesieniu do poszanowania praw człowieka w Chinach. Utrzymanie harmonijnych relacji ze strategicznym partnerem, jakim jest Chińska Republika Ludowa, jest ważne, ale nie za wszelką cenę, tak że praktyka zbiega się z teorią w odniesieniu do następujących słów sprawozdania: ‘zważywszy, że dialog na temat praw człowieka […] stanowi podstawowy składnik ogólnej strategii Unii Europejskiej, której celem jest promowanie zrównoważonego rozwoju, pokoju i stabilności”.

  Irena Belohorská (NI). - (SK) Po pierwsze, chciałabym podziękować pani poseł Valenciano za jej pracę nad tematem, który stanowi najważniejsze narzędzie ochrony praw człowieka i jako takie jest bardzo wrażliwe; niestety nie jest przedmiotem uwagi, na którą zasługuje. Dlatego zgadzam się z punktem widzenia reprezentowanym w tym sprawozdaniu, mianowicie, że należy zwracać większą uwagę na reformy prowadzone przez naszych partnerów w dziedzinie praw człowieka i demokracji. Uważam, że Unia Europejska będzie musiała zrobić wszystko, co w jej mocy, by sformułować skuteczną i jednomyślną odpowiedź w dziedzinie międzynarodowej współpracy i dialogu z krajami trzecimi.

Cieszę się, że sprawozdanie broni i popiera systematyczną integrację i ochronę praw kobiet i dzieci we wszystkich dialogach i konsultacjach pomiędzy Unią Europejską a krajami trzecimi. Jako sprawozdawca podkomisji ds. praw człowieka, pracuję nad strategią dotyczącą praw dzieci. W moim sprawozdaniu podkreślam, że różne zapisy dotyczące dzieci w konfliktach zbrojnych powinny się uzupełniać, oraz to, że należy brać pod uwagę Zobowiązanie Paryskie dla ochrony dzieci przed bezprawnym poborem i wykorzystaniem przez siły czy ugrupowania zbrojne.

Chciałabym podkreślić potrzebę wzmocnienia kontroli nad pomocą udzielaną przez Unię Europejską, na przykład pomocy humanitarnej, aby uniknąć sytuacji, w której środki przekazywane przez Unię na edukację czy pomoc medyczną dla dzieci są wykorzystywane na zakup broni dla dzieci. Dialog nie może być ograniczony do spraw demokracji czy ochrony praw obywatelskich i politycznych; musi również obejmować te zagadnienia, które bezpośrednio dotyczą Unii Europejskiej, na przykład ochrony środowiska. Jest ważne, aby wyznaczyć czytelne kryteria dla nawiązania, zawieszenia lub zamknięcia dialogu i określenia celów, które chcemy osiągnąć.

Aby zrealizować nasze cele, musimy prowadzić dialog, a nie tylko jednostronnie dyktować coś krajom trzecim; musimy próbować zawiązać konstruktywną współpracę; i musimy współpracować z lokalnymi organizacjami walczącymi o prawa człowieka i z organizacjami pozarządowymi działającymi w tych krajach. Należy zapewnić dodatkowa pomoc finansową ze strony UE pod warunkiem poszanowania praw człowieka: należy zawiesić lub zatrzymać przekazywanie środków tym krajom, w których prawa człowieka nie są respektowane.

  Charles Tannock (PPE-DE). - Pani przewodnicząca! Sprawozdanie pani Valenciano Martínez-Orozco w sprawie promowania praw człowieka i demokracji pozostaje jednym z fundamentów UE i wspólnych wartości, które jednoczą 27 państw członkowskich. Jest to kluczowy element dla naszych strategicznych sojuszy na świecie, w liczącej 47 państw Radzie Europy, naszego transatlantyckiego partnerstwa w NATO i podobnie-myślącymi państwami w ONZ.

W miarę rozwoju Unii i nawiązywania kolejnych umów handlowych i politycznych, staraliśmy się nałożyć pewien stopień warunkowości w zakresie przestrzegania podstawowych praw człowieka na naszych partnerach – choć w najlepszym wypadku odbywało się to w sposób chaotyczny i niekonsekwentny – przy pomocy specjalnego instrumentu: Europejskiego Instrumentu dla Demokracji i Praw Człowieka, w razie konieczności, przy wsparciu dialogu i konsultacji na temat praw człowieka.

Europejska Polityka Sąsiedztwa (ENP), dla której jestem współsprawozdawcą w Parlamencie, ma w zamierzeniu stworzyć sąsiedzki krąg państw oddanych idei wspólnego obszaru pokoju, stabilności, bezpieczeństwa, pełnego poszanowania praw człowieka i demokracji, wolności prasy, niezależności wymiaru sprawiedliwości, rządów prawa i dobrobytu. Działania w ramach ENP są prowadzone na bazie istniejących umów zawartych zgodnie z Traktatem – porozumień o współpracy w przypadku partnerów z Porozumienia Śródziemnomorskiego, porozumień o partnerstwie i współpracy w przypadku państw byłego ZSRR. Porozumienia te zawierają zapisy dotyczące praw człowieka i demokracji, które są monitorowane w taki sposób, że im bardziej partner z ENP zbliża się do naszych wspólnych wartości, tym większa jest pomoc i współpraca ze strony UE. Te plany działania są monitorowane przez podkomisje w ramach prowadzonego dialogu.

Czynniki geopolityczne nie powinny odgrywać żadnej roli, przynajmniej teoretycznie. Jednak w rzeczywistości dominuje realpolitik. Przykładowo, kto miałby tyle śmiałości, by nałożyć podobne sankcje, o których wspomniał mój kolega, pan Belder, na Chiny z powodu poważnego naruszania praw człowieka i braku demokracji, jak to uczyniliśmy w przypadku Uzbekistanu? Tak właśnie sprawa wygląda.

  Józef Pinior (PSE). - Pani Przewodnicząca! Przede wszystkim pragnę pogratulować koleżance – pani poseł Elenie Valenciano Martínez-Orozco – za przygotowanie sprawozdania dotyczącego funkcjonowania prowadzonych z krajami trzecimi dialogów i konsultacji dotyczących praw człowieka. Dzisiejsze sprawozdanie dotyczy jednej z najważniejszych polityk Unii Europejskiej. Polityka praw człowieka jest przecież, w perspektywie Parlamentu Europejskiego, znakiem rozpoznawczym polityki europejskiej. Dzisiejsze sprawozdanie dotyka tego obszaru w sposób wyjątkowo wyczerpujący i głęboki.

Pragnę zwrócić uwagę na zalecenia sprawozdania dla Rady i Komisji. Przede wszystkim zwracamy uwagę na konieczność zwiększonej spójności międzyinstytucjonalnej, znalezienia sposobu ulepszenia koordynacji między poszczególnymi instytucjami Unii Europejskiej: Radą, Komisją i Parlamentem. Polityka praw człowieka musi być rzeczywiście skoordynowana na poziomie całej Unii Europejskiej. Trzeba zakończyć praktykę, w której każda z najważniejszych instytucji Unii Europejskiej działa na tym polu w jakimś sensie, że użyję tego określenia, na własną rękę.

Cele dialogu i konsultacji powinny opierać się na zasadzie, iż prawa człowieka są uniwersalne, niepodzielne i współzależne. Zalecamy, aby ustalane kryteria obejmowały nie tylko prawa obywatelskie i polityczne, ale także prawa gospodarcze, społeczne, środowiskowe i kulturalne.

Sprawozdanie podkreśla zwiększanie roli Parlamentu Europejskiego w polityce praw człowieka Unii Europejskiej. To jest postulat, który wraca właściwie w każdym sprawozdaniu przyjmowanym przez tę Izbę w dziedzinie praw człowieka. Postulat oczywisty – Parlament Europejski musi być tym centrum w systemie najważniejszych instytucji europejskich, w którym skupia się polityka praw człowieka Unii Europejskiej, gdyż jest on instytucją pochodzącą z demokratycznych wyborów i posiada polityczne moralne prawo do zajmowania się w sposób fundamentalny tą kwestią.

Uważamy także za istotne zwiększanie roli zgromadzeń i delegacji międzyparlamentarnych w dialogach dotyczących praw człowieka.

Wreszcie, nalegamy, aby uznać prawa kobiet za integralną część praw człowieka i zwracamy się do Komisji o wyraźne i systematyczne uwzględnianie promowania i ochrony praw kobiet we wszystkich dziedzinach dotyczących praw człowieka, które prowadzi Unia Europejska.

  Lydie Polfer (ALDE). – (FR) Pani przewodnicząca! Chciałabym najpierw podziękować pani posłance Valenciano za jej sprawozdanie, które łączy w sobie odwagę i ambicję i wspieram ją w odniesieniu do wszystkich jej propozycji. Niniejsze sprawozdanie rzeczywiście potwierdza uniwersalność praw człowieka i umieszcza je jako podstawowe zasady w stosunkach Unii Europejskiej z państwami trzecimi.

Jednakże, mimo że ważne jest, ażeby potwierdzać raz po raz uniwersalność praw człowieka, to jest tak samo ważne i czas już najwyższy, żeby pozbyć się kolejnego dogmatu polityki międzynarodowej a jest nią iluzja, na której zbyt często opieramy się, żeby upewnić samych siebie a mianowicie, że rozwój gospodarczy prowadzić będzie do demokratyzacji i poszanowania praw człowieka. Ostatnich kilka dekad maluje nam inny obraz. Musimy w istocie odnotować, że ewolucja o dwóch prędkościach ma miejsce: z jednej strony, obserwujemy obecnie szalejącą globalizację na poziomie gospodarczym, a z drugiej strony nagłą falę demokratyzacji, która dała początek demokracjom w Europie, Ameryce Łacińskiej i Azji Wschodniej na koniec zimnej wojny, i która zdaje się tracić impet. Zamiast tego powinniśmy dostrzec, że na całym świecie wzrost gospodarczy idzie często w parze z reżimami autorytatywnymi. Wręcz przeciwnie, gwałtowny wzrost gospodarczy wydaje się nawet legalizować te reżimy i przyczyniać się do stabilizacji władzy.

Dzisiaj całkiem słusznie skupiamy nasze zainteresowanie i obawy na sytuacji praw człowieka w dużych powstających państwach, takich jak Chiny i Rosja. Proszę jednak się nie rozczarować: kilka państw znajdujących się w grupie najbardziej rozwiniętych na świecie, w tym niektóre z nich są naszymi gospodarczymi sojusznikami, nie przestrzega podstawowych praw swoich obywateli. Myślę tutaj szczególnie o Singapurze, państwie z dobrze funkcjonującą i współczesną gospodarką, którego społeczeństwo korzysta z wszystkich zalet państwa rozwiniętego oprócz swobód politycznych, a konkretnie wolności wypowiedzi i prawa do zgromadzeń.

Pani przewodnicząca, jeżeli potrzebny był jeszcze na to dowód, to został dostarczony w sposób, który nie mógłby być bardziej czytelny a mianowicie postawą władz Singapuru wobec delegacji posłów Parlamentu Europejskiego z mojej grupy w kwietniu br., której byłem członkiem. Władze lokalne pod groźbą aresztu uniemożliwiły nasze przemówienie podczas spotkania z członkami singapurskiej partii liberalnej.

Niniejsze doświadczenie, może było niepokojące, ale także oświecające i po raz kolejny potwierdziło, że przestrzeganie praw człowieka nie koniecznie idzie w parze z rozwojem gospodarczym, i że Unia Europejska, a tak się dzieje, nie może poprzestać na podejściu gospodarczym wobec poszczególnych państw. Wbrew przeciwnie, Unia Europejska powinna w dalszym ciągu odgrywać rolę obrońcy praw człowieka i stale przypominać zagranicznym przywódcom, że prawa człowieka są dla wszystkich ludzi na świecie.

  Marek Aleksander Czarnecki (UEN). - Pani Przewodnicząca! Promocja praw człowieka jest głównym elementem prowadzenia polityki zewnętrznej Unii Europejskiej. Zgadzam się ze sprawozdawczynią, że Rada i Komisja powinny systematycznie włączać problematykę praw człowieka do programu dialogu politycznego Unii Europejskiej z państwami trzecimi.

Pożądane byłoby także częstsze włączanie praw człowieka do wszystkich dziedzin polityki zewnętrznej Unii i to z uwzględnieniem zewnętrznych aspektów jej polityki wewnętrznej. Dla osiągnięcia tego celu powinny być wykorzystywane wszystkie dostępne instrumenty. Uważam, że dobrze byłoby tu wykorzystać w większym stopniu Parlament Europejski. Na przykład, aby Rada przekazywała Parlamentowi i jego właściwej Komisji półroczne oceny każdego prowadzonego dialogu i konsultacji wraz z wyjaśnieniem kładącym nacisk na tendencje w postępach prac, nie zaś na pojedyncze rezultaty.

Właściwym byłoby również wprowadzenie zwyczajowej sesji konsultacyjnej z udziałem posłów do Parlamentu Europejskiego po każdej rundzie dialogu i konsultacji. Dałoby to członkom Parlamentu możliwość uczestniczenia w kluczowych decyzjach dotyczących kontynuowania lub zawieszenia konkretnego dialogu. Ponadto uważam, że celowe byłoby włączenie euro-posłów do procesu decyzyjnego o rozpoczęciu nowego dialogu oraz informowanie członków naszej izby co do celu, form, czy procedur jego podjęcia.

Ponadto uważam, że dla podniesienia efektywności swoich działań Rada i Komisja powinny włączać do programów prowadzonych dialogów zalecenia i wnioski zawarte w rezolucjach Parlamentu, a zwłaszcza w rezolucjach dotyczących praw człowieka.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE). – (ES) Pani przewodnicząca! Mając półtorej minuty chciałabym streścić kilka podstawowych pomysłów, które sprawiły, że nie tylko wspieramy, ale także jasno bronimy tej inicjatywy i oczywiście gratulujemy pani posłance Elenie Valenciano wykonanej pracy i wykazanej przez nią umiejętności osiągnięcia konsensusu.

Chciałbym także z zadowoleniem odnieść się do obecności i zainteresowania okazanych przez pana Borga, jak też do obecności pana Mattisena, ale jednocześnie żałuję, że dwa krzesła należące do Rady są puste. Uważam, że Rada powinna być obecna podczas tej debaty, i jak już zostało powiedziane, powinno to być stale powtarzane.

Trzy tematy, które uważam, że warto w każdym razie podkreślić, i które chciałbym poruszyć tj., po pierwsze – a nigdy nie potrafimy wyrazić tego odpowiednio wyraźnie – potrzeba poprawienia spójności instrumentów i podkreślenia faktu, że nie możemy z jednej strony narzekać na pewne zdarzenia, a z drugiej siedzieć cicho, kiedy tak nam pasuje.

Drugą rzeczą, która uważam, że jest istotna, co też już zostało wspomniane, ale chciałbym to jeszcze raz powtórzyć, jest potrzeba większej przejrzystości w odniesieniu do tego rodzaju mechanizmu, który wymaga większego udziału Parlamentu. Zostało to już powiedziane wiele razy, że jesteśmy zupełnie zdziwieni – brakuje mi lepszego słowa i nazywam to łagodnie – tym, że wiele debat ma braki nie tylko pod względem uczestnictwa, ale także informacji, której często wymagamy.

Ostatnią, ale nie mniej ważną kwestią w tym sprawozdaniu jest znaczenie 14 akapitów w tym sprawozdaniu poświęconych roli kobiet w odniesieniu do praw człowieka i jako wiceprzewodniczący Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, chciałbym uczcić fakt, że wiele poprawek, o których rozmawialiśmy i zaaprobowaliśmy w Komisji zostało przyjętych do wiadomości.

(Oklaski)

  Erik Meijer (GUE/NGL). – (NL) Pani przewodnicząca, szeroko popierany akcent na prawa człowieka jest relatywnie nowy. Wcześniej, akcent ten pochodził głównie z socjalistycznych lub liberalnych inspiracji. Lewica była głównie przejęta prawem do mieszkania, zarobkami, budynkami, współdecydowaniem, zdrowym środowiskiem, pokojem i wyzwoleniem z niewoli kolonialnej, i to wszystko nie tylko dla tych, którzy już korzystali z tych praw, ale przede wszystkim dla tych, którzy jeszcze nie byli w stanie lub byli niedostatecznie w stanie, ażeby wykonywać niniejsze prawa. Liberałowie byli głównie przejęci prawami indywidualnymi i prawem do przedsiębiorczości. Dla innych sił politycznych, prawa człowieka były mniej ważne.

Nawet teraz, gdy mamy większe porozumienie niż wcześniej co do znaczenia praw człowieka, w dalszym ciągu istnieje przepaść pomiędzy ideałami i rzeczywistością. Działające w swoim interesie, najbogatsze i najbardziej demokratyczne państwa mają skłonność do priorytetowego traktowania reżimów, które gwarantują dostawy gazu i oleju a na poziomie krajowym próbują zniszczyć ruchy, które są najbardziej sprzeczne z zachodnimi interesami. Stosowanie podwójnych standardów stanowi zachętę do kompromitacji uzasadnionego krytycyzmu innych państw jako bezużyteczną i arogancką ingerencję.

Sprawozdanie pani posłanki Valenciano Martínez-Orozco słusznie wskazuje, że dążenie w nieskończoność do dialogów w sprawach praw człowieka z niechętnymi w tym względzie rządami nie jest słusznym celem, i że takim dialogom nie można pozwolić, żeby załamały się z braku przejrzystości i kontroli demokratycznej. Niniejsze sprawozdanie cieszy się szerokim poparciem; sugerowane poprawki pochodzą głównie od trzech flamandzkich posłów z grupy Tożsamość, Tradycja i Suwerenność w Parlamencie Europejskim. Braki, na które poprawki te wskazują są w większości słuszne, ale brzmienie i usunięcia, które sugerują sprawiają raczej wrażenie, że nie chodzi w nich o znalezienie rozwiązania, ale są dowodem na rezygnację z powodu ich braku. Iluzją jest wiara, że Europie byłoby lepiej, jeżeli odcięłaby się od reszty świata w celu zagwarantowania pokoju, spokoju, dobrobytu i bezpieczeństwa na swoim terytorium. Poprawki, które nie przyczyniają się do równości i demokracji dla wszystkich, do solidarności z biednymi i głodnymi na świecie nie otrzymają naszego poparcia.

  Kathy Sinnott (IND/DEM). - Pani przewodnicząca! My w UE przywiązujemy dużą uwagę do praw człowieka. Próbujemy inspirować państwa, z którymi współdziałamy, do tego żeby miały także odpowiedni poziom praw człowieka. Dialog jest ważnym punktem wyjścia, ale w dialogu tym musimy być skłonni do zaryzykowania nawet korzyści gospodarczych, tak abyśmy mogli wypowiadać się odważnie i zgodnie z prawdą.

Chiny pojawiają się w tym sprawozdaniu, jesteśmy świadomi mających tam miejsce przypadków politycznych i religijnych prześladowań. Dwa lata temu w Chinach spotkałam psychiatrę, który był przewodniczącym organizacji ds. niepełnosprawnych. Z dumą powiedział mi, że nie mają prawie nikogo z zespołem Downa w mieście zamieszkiwanym przez ponad 10 milionów ludzi, ponieważ nie pozwolono tym ludziom żyć.

Ta dyskryminacja wobec osób niepełnosprawnych wymaga otwartego dialogu, bez względu na stosunki gospodarcze pomiędzy UE i Chinami.

W kwestii stosunków handlowych, co się tyczy wywierania presji na rządzie, żeby poprawił stan praw człowieka, musimy być gotowi podjąć zdecydowane działania, ale uważając, żeby takie działania nie sprawiły, że sytuacja biednych w państwie stanie się jeszcze gorsza.

  Laima Liucija Andrikienė (PPE-DE). - Pani przewodnicząca! Uważam, że sprawozdanie pani posłanki Valenciano Martínez-Orozco jest kompletne i jego oczywistym celem jest wzmocnienie i poprawienie daleko idących działań Unii Europejskiej w odniesieniu do dialogu w sprawie praw człowieka i rozmów z państwami trzecimi na temat praw człowieka.

Dzisiaj rozmawiamy o jednym z najważniejszych instrumentów praw człowieka dostępnym w Unii Europejskiej w celu promowania praw człowieka w naszych stosunkach z państwami trzecimi. Doceniam krytyczny, ale także konstruktywny sposób, w jaki sprawozdawczyni odniosła się do wyzwań, przed którymi stoi dialog dotyczący praw człowieka w odniesieniu do ogólnej perspektywy i współpracy międzyinstytucjonalnej.

W pełni podpisuję się pod większością zaleceń zawartych w sprawozdaniu i rezolucją. Chciałbym zwrócić państwa uwagę w szczególności na potrzebę zwiększenia przejrzystości i przyjęcia wskaźników dla poszczególnych kryteriów w celu osiągnięcia praktycznych efektów, które mogłyby być wspierane przez inne narzędzia unijnej polityki zagranicznej.

Z dużym przekonaniem popieram zalecenie, żeby kontrolować specyficzne kryteria dotyczące dialogu w sprawie praw człowieka pomiędzy UE a Chinami a także konsultacje pomiędzy UE i Rosją, mając nadzieję na przekształcenie ich w krótkim czasie w dialog strukturalny mający na celu ocenę przydatności dialogów w sprawie praw człowieka.

Ważne jest ponadto, żeby stosować i korzystać z rezultatów dialogów na rzecz praw człowieka w ramach projektów europejskiej inicjatywy na rzecz demokracji i praw człowieka i systematycznie łączyć te dwa narzędzia.

W pełni popieram zalecenie w sprawie zwiększenia w przyszłości roli i zaangażowania Parlamentu Europejskiego w międzyparlamentarnych zgromadzeniach w sprawie dialogu na rzecz praw człowieka w poszczególnych krajach.

Na końcu, ale równie ważne jest to, żeby prawa człowieka leżały u podstawy naszego politycznego przesłania i jest to absolutnie istotne, żebyśmy budowali nasze przesłanie na spójności, przejrzystości i mocnym politycznym zaangażowaniu wszystkich instytucji europejskich i państw członkowskich.

  Evgeni Kirilov (PSE). - Pani przewodnicząca! Teraz, kiedy ośmioletni spór w sprawie bułgarskich pielęgniarek i libijskiego lekarza zakończył się, czuję, że bardzo potrzebujemy trzeźwej oceny sytuacji dotyczącej praw człowieka w tym państwie.

Sprawozdanie pani posłanki Valenciano Martínez-Orozco wspomina o potrzebie dialogu dotyczącego praw człowieka z Libią. Popieram potrzebę dialogu w ramach procesu barcelońskiego. Niech to będzie jednak jasne, że nie możemy zapomnieć ani tolerować faktu, że obywatele europejscy zostali uprowadzeni, byli torturowani (co przyznał nawet syn pułkownika Kaddafiego), przetrzymywani w więzieniu przez osiem lat i poddani procesowi sądowemu, który był farsą, a potem zachowywać się jakbyśmy powinni wynagrodzić i być wdzięczni stronie libijskiej, że w końcu ich uwolniła.

Europejskie media barwnie przedstawiły, że mogłoby to służyć jako studium przypadku dla każdej dyktatury, żeby skoncentrowała uwagę i rozwijała stosunki z Unią Europejską. Co więcej, Libia wszczęła kampanię przeciwko prezydentowi Bułgarii, że wybaczył pielęgniarkom po ich powrocie do Bułgarii, tak jakby spodziewała się, że wyślemy je do więzienia prosto z lotniska.

Na mocy porozumienia pomiędzy Komisją Europejską i Libią, Bułgaria musiała umorzyć dług Libii o wysokości 56 miliardów USD na rzecz funduszu Bengazi. Inne państwa UE zapłacą jeszcze więcej. Musimy jednak wyrazić się jasno, że niniejsza pomoc humanitarna jest wykorzystywana przez libijski reżim w celu ukrycia prawdy i obwinienia zachodu za spisek mający na celu rozmyślne zarażenie arabskich dzieci. Te absurdalne oskarżenie jest wciąż popularne.

Libia nie wykazała jeszcze zamiaru przeprowadzenia reform i nie powinniśmy stwarzać wrażenia stosowania podwójnych standardów tylko dlatego, że państwo to ma tak dużo gazu i oleju.

Stanowi to test wiarygodności standardów praw człowieka Unii Europejskiej.

  Sarah Ludford (ALDE). - Pani przewodnicząca! To wspaniałe sprawozdanie pani posłanki Valenciano Martínez-Orozco łączy w sobie w sposób wyczerpujący analizy Parlamentu dotyczące możliwego, ale niewykorzystanego potencjału dialogów UE w sprawie praw człowieka. Oczekujemy działań ze strony Rady, niestety nieobecnej dziś wieczór. Unijna strategia na rzecz praw człowieka nigdy nie osiągnie optymalnych rezultatów, jeżeli nie zostanie zorganizowana w sposób systematyczny i spójny, nie będzie przejrzysta i okresowo poddawana przeglądowi.

Nasza wiarygodność w odniesieniu do praw człowieka zależy oczywiście od tego, czy praktykujemy to, co głosimy. Jak możemy zalecać państwom takim jak Jordania, Egipt, Libia, Maroko czy Algieria zniesienie tortur, jeżeli wiemy, że Stany Zjednoczone zalecały tym krajom stosowanie tortur a państwa europejskie wiedziały o tym? Zamiast być wiarygodni, stajemy się hipokrytami. Musimy posprzątać w naszym domu. Milczenie ze strony Rady od czasu naszego sprawozdania w lutym w sprawie wydawania osób w trybie nadzwyczajnym nie umknie uwadze.

Jeden z najbardziej poważnych dialogów, które powinniśmy prowadzić to dialog z państwami o podobnych poglądach, dlatego też z zadowoleniem przyjmuję akapity 115 i 116, które zalecają, ażeby UE zajmując się problemami dotyczącymi praw człowieka poszukiwała cech wspólnych i dzieliła się doświadczeniami ze Stanami Zjednoczonymi, Kanadą, Japonią i Nową Zelandią.

Ale, w trakcie ostatnich sześciu lat, podczas gdy obawy związane z wojną z terroryzmem były wspólne dla większości Europejczyków, nie podjęliśmy zdecydowanego działania w ramach UE w celu zagwarantowania transatlantyckiego poszanowania praw podstawowych i rządów prawa.

Nie mówię, rzecz jasna, że Stany Zjednoczone są najgorszym obrońcą praw człowieka na świecie. Ale mogłyby być wzorem doskonałości w zakresie praw człowieka i tragedia polega na tym, że UE nie mobilizuje ich w tym kierunku. Wytyczne Rady w sprawie tortur mówią, że UE podejmie działania i wyda oświadczenia publiczne zalecające stosownym państwom trzecim podjęcie skutecznych środków przeciwko torturom i znęcaniu się. Jakie działania? Kiedy oświadczenia publiczne o uprowadzeniach, torturach, zatoce Guantánamo? Mamy tylko kłopotliwą ciszę.

Może artykuł z magazynu Economist z tego tygodnia wyjaśni trochę. Artykuł ma tytuł „Czesi i ich kumple” i wyjaśnia jak Czechy podczas swoich trzech lat członkostwa w UE zyskały reputację państwa promującego prawa człowieka na każdym kroku. Świetnie! Słusznie! Radujmy się! Jednak kontynuując lekturę, dowiedziałem się, że wewnątrz brukselskiej machiny polityki zagranicznej takie sprawy są drażniące. Unijni dyplomaci opisują widocznie Czechy jako państwo „bez oparcia” a nawet „nieprofesjonalne”, co stanowi bez wątpienia najbardziej pogardliwą obelgę w arsenale dyplomatycznym. Głupi młodzi Czesi! Uwierzyli w retorykę o UE jako o wspólnocie praw człowieka. Myśleli, że art. 6 i art. 7 traktatu UE ustanawiające zasady demokracji, prawa podstawowe i rządy prawa są tam, żeby naprawdę o czymś decydować. Ale starzy cynicy z Foreign and Commonwealth Office lub Quai d’Orsay doprowadzą ich do porządku.

Jestem po stronie czeskiego ministra spraw zagranicznych Karela Schwarzenberga, który nie widzi sprzeczności w tym, żeby być przyjacielem Ameryki i krytykiem naruszeń praw człowieka. Sprzeciwił się zarówno amerykańskiemu embargo handlowemu na Kubie i zatoce Guantánamo. „Jestem przeciwny Guantánamo ponieważ uważam, że jest to naruszenie praw człowieka” - powiedział zwięźle.

  Mikel Irujo Amezaga (Verts/ALE). – (ES) Pani przewodnicząca! Chciałbym odnieść się do trzech zagadnień z tego świetnego sprawozdania. Po pierwsze, do roli Parlamentu w demokratycznej kontroli strategicznych dokumentów dotyczących narzędzi finansowych dla pomocy zagranicznej.

Podczas ostatniego posiedzenia plenarnego, po raz kolejny dyskutowaliśmy i krytykowaliśmy porażkę Komisji w realizacji zobowiązania przejrzystości i kontroli parlamentarnej w kontekście instrumentu finansowania współpracy rozwojowej. Mam nadzieję, że to się już nie powtórzy w tej dziedzinie.

Po drugie, chciałbym, żeby zwrócić się do Komisji aby możliwie najszybciej poinformowała Parlament o tym kiedy i jak proponuje wprowadzić zaproponowany w tym sprawozdaniu mechanizm protokołu powyborczego w ramach misji obserwacji wyborów.

Wreszcie po trzecie, sprawozdanie wzywa Radę i Komisję do analizowania, wspierania i koordynowania umieszczenia punktów odniesienia dla dialogów UE z działaniami innych darczyńców i organizacji międzynarodowych, w szczególności w ramach funkcjonujących w ramach ONZ mechanizmów.

Jutro w tej izbie będziemy debatować na temat pilnej rezolucji dotyczącej finansowania specjalnego sądu ustanowionego przez Narody Zjednoczone, którego celem będzie osądzenie zbrodni wojennych w Sierra Leone. Uważam, że stanowi to przykład na obecnie istniejący brak koordynacji pomiędzy UE i organizacjami międzynarodowymi i świetny przykład pracy, którą należy jeszcze wykonać. Uważam, że jest to przykład na obecnie istniejący brak koordynacji pomiędzy UE i organizacjami międzynarodowymi i świetny przykład pracy, którą należy jeszcze wykonać.

Dlatego też mam nadzieję, że niniejsze sprawozdanie będzie stanowić krok do przodu w osiągnięciu tej koordynacji.

  Bernd Posselt (PPE-DE). – (DE) Pani przewodnicząca! Dzisiaj grupa jezydowskich Kurdów demonstrowała przed tym budynkiem i razem z panem Ucą i innymi przyłączyłem się do tej demonstracji. Niniejsza demonstracja zorganizowana przez przedstawicieli grupy, która jest nękana przez terroryzm i zagrożona ludobójstwem obrazuje po raz kolejny ogromną nadzieję pokładaną w tej izbie w odniesieniu do praw człowieka. Dlatego też ważne jest, żeby naszą pracę na rzecz praw człowieka wykonywać w sposób systematyczny i zrównoważony i żeby unikać popełniania pewnych błędów.

Pierwszym poważnym błędem w odniesieniu do praw człowieka jest odmienne traktowanie dużych i małych państw, srogie besztanie małych państw i ustępowanie dużym, z którymi łączą nas ważne interesy gospodarcze i strategiczne. Tak czyni wiele naszych rządów wszystkich orientacji politycznych, ale sprawozdanie o tym nie mówi. Sprawozdanie bardzo odważnie odnosi się przede wszystkim do Chin i Rosji i jestem zobowiązany wobec pani kanclerz Merkel za jasne stwierdzenie podczas ostatniej wizyty w Chinach i jakiś czas temu w Rosji, że jest to możliwe, aby prowadzić biznes, i pomimo tego albo właśnie z tego powodu, także poruszać w klarowny sposób temat praw człowieka.

Drugi błąd, którego nie wolno nam popełniać jest następujący. Pisarz austriacki Gerd-Klaus Kaltenbrunner kiedyś powiedział, że istnieją dwa rodzaje prześladowanych wspólnot i pojedynczych ofiar: jeden ma sex appeal a drugi nie ma. Jeden jest w centrum zainteresowania przez jakiś czas, drugi jest ignorowany. Prawa człowieka muszą być stosowane wobec wszystkich, bez względu czy stanowią one centrum międzynarodowej uwagi w danym czasie.

Trzeci podstawowy błąd, którego musimy unikać to wprowadzanie przekonań politycznych w tą dziedzinę. Dlatego ubolewam nad przemową pana posła Meijera, którego poza tym ogromnie szanuję. Proszę zapytać pana Kalema lub pana Landsbergisa, którym groziły prześladowania ze strony Sowietów, kto wstawiał się w 1980 r. w ich sprawie: czy była to nasza grupa czy posła Meijera. Brak równowagi i tendencja do wykorzystywania praw człowieka dla celów politycznych mają miejsce wszędzie. Powinniśmy tego unikać na rzecz kierunku przedstawionego w sprawozdaniu pani posłanki Valenciano i stworzyć taką politykę praw człowieka, która stosuje obiektywne standardy ponad podziałami i jest godna reprezentowanej przez tą izbę wspaniałej tradycji praw człowieka.

  Katrin Saks (PSE). - (ET) Chciałabym podziękować sprawozdawczyni za jej świetne sprawozdanie i wysoki standard pracy zbiorowej. Chciałabym podkreślić dwie kwestie dotyczące naszego dialogu w sprawie praw człowieka z państwami trzecimi. Właściwie powtórzę to co zostało już powiedziane przez mego przedmówcę, ale uważam, że jest to na tyle ważne, iż warto to powiedzieć raz jeszcze.

Po pierwsze, kwestia dotycząca sprzecznych ze sobą interesów i wartości, która dla mnie też ma wielkie znaczenie. Nie jest tajemnicą, że w pogoni za zglobalizowanym światem, zabiegaliśmy o pierwszeństwo dla naszych interesów i wartości. Jeżeli nie będziemy odwoływać się i głosić naszych wartości, wtedy w sytuacji naglących interesów, stopniowo zapomnimy o naszych wartościach. Popieram elastyczność sprawozdawczyni: wspólnie przedstawiliśmy projekty poprawek dotyczących Rosji i Azji Środkowej. Są to regiony, w których interesy biorą często pierwszeństwo a nasze wartości pozostają w tyle.

Unia Europejska musi przypominać swoim partnerom o porozumieniach międzynarodowych i zobowiązaniach, których się podjęli. Jako sprawozdawczyni w sprawie Rady Europy, rzecz jasna uważam, iż interesy mają pierwszeństwo w odniesieniu do dużych państw, podczas gdy bardzo chętnie inaczej traktujemy pojedyncze małe państwa; a standardy powinny być przecież takie same w odniesieniu do wszystkich.

Po drugie, w mniej ważnej sprawie chciałabym odnieść się do naszego postępowania w sprawie stosunków z państwami trzecimi, jak one wpływają i wspierają prawa człowieka oraz powiązane cele w krajach przyjmujących. Powinniśmy zawsze dawać nadzieję a nie odwrotnie, tj. ją odbierać. Każdy krok, który podejmujemy, żeby poradzić sobie ze źródłami problemu jest uważnie obserwowany. Uważam na przykład, że wsparcie zachodu było bardzo ważne i niezbędne dla krajów bałtyckich ze względu na ich aspiracje i moim zdaniem brak takiego skutecznego wsparcia jest deprymujący. Także w tym względzie powinniśmy zwracać uwagę naszym partnerom, że powinni przestrzegać podjętych zobowiązań.

Na zakończenie powtarzam, że niniejsze sprawozdanie porusza te kwestie i raz jeszcze dziękuję sprawozdawczyni za wysoki standard pracy zbiorowej.

  Hannu Takkula (ALDE). - (FI) Pani przewodnicząca! Po pierwsze chciałbym podziękować sprawozdawczyni, posłance Elenie Valenciano Martínez-Orozco, za doskonałe i właściwie ukierunkowane sprawozdanie. Dla tego europejskiego forum, jakim jest Parlament Europejski, bardzo ważne jest zajmowanie się prawami człowieka. Zdecydowanie popieram sprawozdawczynię, kiedy mówi ona, że prawa człowieka powinny być rdzeniem polityki zewnętrznej UE.

Gdy mówimy o prawach człowieka, musimy pamiętać, że nie mogą być one tylko przedmiotem pustej retoryki lub tylko słowami używanymi w politycznych wystąpieniach i przy specjalnych okazjach. Powinny one być powszednią rzeczywistością, zarówno w Unii Europejskiej, jak i w naszych stosunkach z innymi krajami - krajami trzecimi.

Co dokładnie przedstawiają sobą prawa człowieka we wszystkich swoich aspektach? Sposób, w jaki je rozumiem, wygląda tak, że prawa człowieka to nieodłączne prawa, jakie istota ludzka ma od urodzenia do śmierci, w tym prawa dzieci nienarodzonych i osób starszych. Obejmują one prawa kobiet, jak już tu mówiono i prawa dzieci, ale także prawa osób niepełnosprawnych, chorych i osób starszych, każdego. Musimy pamiętać, że każde życie jest drogocenne i niepowtarzalne. Powiedziałbym nawet, że każde życie jest święte i nikt nie może odbierać życia innej osobie - odbierać jej praw człowieka.

Gdybyśmy my tu, w Unii Europejskiej, mogli dzielić z innymi wartość człowieka i gdyby prawa człowieka zawsze wygrywały z wartością rynkową, to bylibyśmy na właściwym tropie, na słusznej drodze. Niestety, wydawałoby się jednak, że często pozwalamy wartości rynkowej przyćmić prawa człowieka. Chiny dostarczają bardzo wielu przykładów takiego postępowania - są one dla nas dziś oczywiste. Dodatkowo, musimy wziąć pod uwagę sytuację na przykład w Rosji. A czymże są prawa człowieka w Rosji. Widzimy je; przypadki znamy z nazwiska - Chodorkowski i tak dalej. Co osiągnęliśmy jako europejska wspólnota wartości? Oczywiście, my jako europejska wspólnota wartości i Unia Europejska musimy głosić prawa człowieka i bronić ich oraz wartości ludzkich wszędzie, wewnątrz Unii, ale również w naszych stosunkach z krajami trzecimi i krajami rozwijającymi się.

  Francisco José Millán Mon (PPE-DE). - (ES) Pani przewodnicząca! W drugiej połowie XX wieku, a szczególnie w ciągu jego ostatnich trzech dziesięcioleci, doszło do znacznego rozwoju demokracji oraz rozwoju pod względem poszanowania praw człowieka, ale wciąż jeszcze wiele musimy zrobić.

Przed kilkoma miesiącami, w deklaracji przyjętej w Berlinie z okazji 50 rocznicy podpisania traktatu rzymskiego, instytucje UE formalnie wyraziły swoje pragnienie propagowania wolności i demokracji w świecie.

W ramach tej polityki musimy otwarcie pracować, przestrzegając zasady, że poszanowanie praw człowieka ma wpływ na całą społeczność międzynarodową i że prawa te są uniwersalne. Te dwie idee zostały wyraźnie wspomniane w końcowym dokumencie przyjętym w trakcie szczytu nowojorskiego w 2005 r.

Teoria, że są takie części świata, które z tego czy innego powodu są zwolnione z przestrzegania praw człowieka, jest nie do przyjęcia. Innymi słowy, jest to teoria głosząca, że istnieją reżimy, od których nie można wymagać poszanowania swobód.

W tym miejscu chciałbym przypomnieć doskonałe eseje laureata Nagrody Nobla Amartyi Sena, mówiące o globalnych korzeniach demokracji i demokracji jako wartości uniwersalnej. Krótko mówiąc, propagowanie praw człowieka powinno odgrywać bardzo ważną rolę w stosunkach UE z krajami trzecimi.

Jednym z narzędzi osiągnięcia tego celu jest dialog, który sprawia, że uważam za korzystne sporządzenie sprawozdania, które pomaga w uporządkowaniu i systematyzacji dialogu dotyczącego praw człowieka, prowadzonego przez UE z innymi krajami.

Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że art. 31 sprawozdania wzywa Radę, aby zagwarantowała, że zapoczątkowanie bądź zawieszenie dialogu będzie spełniać wyraźne kryteria oraz zapewniła wcześniejszą ocenę wpływu. Zgadzam się też, że dialog nie powinien sam w sobie stanowić końca.

Chciałbym zakończyć krótką wzmianką na temat Kuby, o której sprawozdanie nie wspomina i gdzie niestety prawa człowieka i swobody podstawowe wciąż nie są respektowane. Jednakże Rada ostatnio zadecydowała, że zaproponuje szeroki dialog z Kubą, którego element stanowić będą te prawa.

Dobrze wiadomo, że większość Parlamentu jest przeciwna nieco nieodpowiedzialnej polityce, jaką Rada w ciągu ostatnich trzech lat prowadziła w stosunku do reżimu Castro. Naszym zdaniem, absolutnym priorytetem powinno być wywieranie silnego nacisku na uwolnienie więźniów politycznych.

  Ana Maria Gomes (PSE). - (PT) Gratulacje dla mojej koleżanki, posłanki Valenciano, w związku ze sprawozdaniem, zawierającym konkretne propozycje dotyczące zaangażowania Parlamentu w polityczny dialog dotyczący praw człowieka, jaki prowadzą Rada i Komisja.

Nie jest to tylko kwestia prób wzmocnienia pozycji UE jako globalnego partnera na szczeblu interinstytucjonalnym. To kwestia prób wyciągnięcia korzyści z wartości dodanej, jaką udział Parlamentu Europejskiego mógłby wnieść do treści tego dialogu oraz do praktycznych efektów, jakie wnoszą w obszarze, w którym niewrażliwość i brak pewności siebie różnych europejskich rządów i instytucji jaskrawo kontrastuje z historycznym przewodnictwem Parlamentu Europejskiego, instytucji bedącej głosem obywateli Europy.

Należy przyznać, że jest wiele przypadków niekonsekwencji, które podważają wiarygodność Europy. Tylko dzisiejszego ranka w trakcie debaty nad terroryzmem skrytykowałam współpracę rządów europejskich w ramach prowadzonego przez administrację Busha programu handlu torturami.

Ale rozważmy również europejską politykę rozwoju, która ma na celu propagowanie dobrych rządów i w związku z tym praw człowieka. Obecna prezydencja portugalska zamierza nawet wzmocnić w tym kontekście stosunki Europy z Afryką. Dlaczego Komisja i Rada nie zrobią choćby elementarnego użytku z instrumentów, którymi już dysponują, jak na przykład umowa z Kotonu, które zawiera szczegółowe artykuły dotyczące praw człowieka?

Dla 77 milionów Etiopczyków i jeszcze większej liczby innych Afrykanów już teraz jest widoczne, że UE nie traktuje poważnie umowy z Kotonu. Trzydziestu czterech legalnie wybranych posłów do parlamentu, dziennikarzy i aktywistów uwięzionych w Etiopii w następstwie wyborów w 2005 r., monitorowanych przez misję Unii Europejskiej, zostało ostatnio zwolnionych pod presją tego Parlamentu i w akompaniamencie niezrozumiałego milczenia Rady.

Inni jednak - tacy jak Netsanet Demissie i Daniel Bekele - pozostają jednak w więzieniach. Czy kiedykolwiek uwierzą oni w umowę z Kotonu i UE? Przykłady bierności lub nawet obrzydliwej uniżoności ze strony przedstawicieli UE są na świecie bardzo liczne - od Addis Abebu do Pekinu, od Moskwy do Rijadu i od Teheranu do Hawany.

Miejmy nadzieję, że ostatnie doniesienia o tym, że komisarz europejski ostatnio przepraszał rząd Sudanu po to, by uniknąć wydalenia miejscowych delegatów Komisji okażą się nieprawdziwe.

  Anna Ibrisagic (PPE-DE). - (SV) Pani przewodnicząca! W świecie, w którym demokracja i prawa człowieka nie zawsze są oczywiste - wśród naszych sąsiadów i czasem w niektórych państwach, które nie będąc członkami UE wciąż są częścią Europy - stosunki UE z otaczającym światem nabierają jeszcze większego znaczenia. Każdy taki związek, czy to w postaci spotkania, dialogu, czy porozumienia, stanowi okazję do zamanifestowania naszych wartości i wyrażenia żądań wobec krajów, które wciąż nie rozumieją znaczenia takich słów, jak ludzkość, prawa człowieka i demokracja.

Sprawozdanie, które omawiamy dzisiaj, jest zasadniczo dobre. Ilustruje ono niektóre trudności, jakie powstają w przypadku, gdy mamy do czynienia z odmiennymi sformułowaniami i podejściami do praw człowieka, ale wciąż uważam, że powinno ono być bardziej krytyczne na przykład w stosunku do Chin lub Rosji. Naszym obowiązkiem jest krytykować te państwa, które nie przestrzegają praw człowieka i nie są demokratyczne, a zdecydowanie najważniejsze jest krytykowanie tych państw, które same uważają się za demokracje - nie tylko z uwagi na naszą własną wiarygodność, ale także z uwagi na wszystkich ludzi żyjących w tych państwach, którzy nawet nie mają szansy wyrażenia swojej krytyki.

Demokracja i prawa człowieka w UE są nam dane, tak, że czasem myślimy, że były od zawsze, są i będą. Ale ci z nas, którzy urodzili się pod rządami dyktatur wiedzą, że musimy walczyć o demokrację i prawa człowieka codziennie. Nie wystarczy powiedzieć, że praca nad prawami człowieka trwa i że wszystko idzie ku lepszemu. Pozostaje bardzo wiele do zrobienia, jak to mówimy tak często. W prowadzonych przez nas dialogach musimy wypowiadać się bardziej wyraźnie i szczegółowo, zarówno w przypadku krytyki, jak i stawiania żądań. Jeśli chcemy pozostawić naszym dzieciom lepszy świat, musimy mówić o sprawach wprost.

  Pierre Schapira (PSE). - (FR) Pani przewodnicząca! O tej późnej porze wiele już zostało powiedziane, ale ja naprawdę chciałbym podziękować posłance Valenciano, oczywiście, za jej sprawozdanie. Stanowi ono ważny krok w kierunku większej przejrzystości i skuteczności europejskiej polityki rozwoju, jeśli chodzi o prawa człowieka.

Korzystam również z szansy, jaką daje mi ta debata, aby wezwać przedstawicieli Rady i Komisji do lepszej współpracy międzyinstytucjonalnej. Oczywiście, zasadnicze znaczenie ma wszczęcie dialogu pomiędzy Radą, Komisją i Parlamentem, tak, aby działania podejmowane w obszarze praw człowieka mogły być lepiej koordynowane oraz aby zapobiec sprzecznościom i nakładaniu się kompetencji poprzez ingerencję w przesłania dla świata zewnętrznego.

Jest to niestety stały temat doniesień. Aby przytoczyć konkretny przykład - przykład Birmy - nasza polityka wobec tego kraju jest dla świata zewnętrznego nie do rozszyfrowania. Członkowie UE zobowiązali się do przedstawienia wspólnego stanowiska popierającego pojednanie narodowe, demokrację i prawa człowieka, ale w praktyce państwa członkowskie UE są podzielone, co sprawia, że wspólne stanowisko jest słabe i nieefektywne i nie ma żadnego wpływu na birmański reżim.

Z punktu widzenia polityki Unia Europejska nie ma żadnej klarownej strategii. Skupiamy się jedynie na pomocy humanitarnej, która jest oczywiście najważniejsza, ale nie wystarczająca. Nie zajęliśmy stanowiska odnośnie tego, w jaki sposób Rada Bezpieczeństwa ONZ powinna działać w związku z sytuacją w Birmie, nie udzielając poparcia rezolucji. Co więcej, Komisja obniżyła kwoty subsydiów przeznaczonych dla projektów mających na celu propagowanie praw człowieka i demokracji w Birmie. Krótko mówiąc, Unia Europejska nie użyła swoich wpływów pozytywnie i skutecznie, aby promować i wspierać demokrację i prawa człowieka w tym kraju.

Dowodzi tego niedawne fiasko naszego wezwania do uwolnienia birmańskiej laureatki Nagrody Nobla Aung San Suu Kyi. A przecież Parlament przyznał jej w 1990 r. Nagrodę Sacharowa. Przykład ten doskonale ilustruje fakt, że nasze trzy instytucje muszą działać wspólnie i dzięki temu przedstawiać spójną, zrozumiałą polityką obrony praw człowieka.

  Luís Queiró (PPE-DE). - (PT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Omawiane przez nas sprawozdanie wymaga w pierwszym rzędzie naszego poparcia, ponieważ zawiera bardzo szeroką i szczegółową analizę bardzo istotnego dla wymiaru zewnętrznego Unii Europejskiej tematu. Dlatego też chciałabym pogratulować sprawozdawczyni.

Najgorszą rzeczą, jaka może się przydarzyć w związku z zobowiązaniem Unii Europejskiej do propagowania na całym świecie podstawowych praw człowieka, byłoby traktowanie go jako odrębnej kwestii, załatwianej osobno. Alternatywą i, jak myślę właściwym wyborem, jest uznanie promocji praw człowieka zarówno za obowiązek etyczny, z oczywistych względów, jak i za interes UE, ponieważ brak stabilności, ruchy migracyjne oraz napięcia wojskowe i polityczne będące skutkami łamania praw człowieka, są przyczynami kryzysów, które czynią ze świata miejsce bardziej niebezpieczne.

Dlatego też zgadzam się z podstawowym pytaniem, ale też powinniśmy przeanalizować zagadnienie metody. Gdyby UE miała utrzymywać stosunki wyłącznie z państwami przestrzegającymi praw człowieka tak, jak my ich bronimy, to nasze bliskie stosunki ograniczałyby się tylko do kilku krajów. I odwrotnie, gdyby Unia Europejska zawsze miała optować za realizmem z uwagi na interesy gospodarcze, energetyczne, geostrategiczne i inne, to wkrótce odkryłaby, że zamiast obrony natychmiastowych korzyści, w istocie szykowałaby na przyszłość większe niebezpieczeństwa.

Musimy mieć nadzieję, że wypracujemy spójną strategię UE, która będzie obejmować w planach polityki zagranicznej namacalną i policzalną promocję praw człowieka. Przyznawanie środków z budżetu bez dokonania oceny wyników ich zastosowania lub składanie gołosłownych propozycji, które nigdy nie zostaną urzeczywistnione, nie stanowi rozwiązania.

W odniesieniu do tego, kolejny szczyt UE - Afryka jest okazją, której nie możemy zaprzepaścić. Jeśli chcemy pomóc Afryce i Afrykanom - a pomagamy - to musimy być w równym stopniu hojni, jak i wymagający. Jak już mówiłem, nie próbujemy łudzić się, że potrafimy ukształtować wyłącznie stosunki z tymi krajami, które szanują wartości podstawowe, ale musimy zachować przekonanie, że program praw człowieka stanowi element naszej polityki w stosunkach z tymi krajami. W przeciwnym bowiem razie damy siłę jakiemuś dyktatorowi i wyślemy sygnał, nie sygnał naszej dobrej woli, ale braku umiejętności politycznych i siły w negocjacjach.

Pani przewodnicząca! Lepszy świat to bezpieczniejszy świat i Europa nie może mylić miękkiej siły swojej dyplomacji z siłą rojeń, lub co

gorsza - z całkowitą bezsiłą.

  Csaba Sándor Tabajdi (PSE). - (HU) Gorąco gratuluję posłance Valenciano jej doskonałego sprawozdania. Przedstawiła ona kilka ważnych propozycji. Jednocześnie chciałbym wskazać na kilka braków, które powstały nie z jej winy, ale które reprezentują braki pojęciowe w Parlamencie Europejskim i w Unii Europejskiej.

Powołując się na przykład Chin, słusznie protestujemy przeciw łamaniu praw człowieka lub ograniczaniu swobody wyznania, ale nigdy nie wspominamy o 700 milionach ludzi żyjących na wsiach, którzy nie mają ani zabezpieczeń społecznych, ani emerytur. Pytam więc: czyż nie jest to ważne prawo człowieka? Pójdę jeszcze dalej. W całym sprawozdaniu nie ma nawet jednej wzmianki na temat kwestii mniejszości narodowych w Chinach.

Unii Europejska powinna wreszcie przebudzić się wobec faktu, że jeżeli pragnie ona stabilności, czy to na zachodnich Bałkanach, czy też gdziekolwiek na świecie, to musi w swoich układach podchodzić uczciwie do kwestii mniejszości i mniejszości narodowych. Parlament Europejski powinien wysłuchać kilku wykładów w Radzie Europy i nauczyć się w końcu, że prawa mniejszości i prawa człowieka to dwie całkiem różne rzeczy!

Niedopuszczalne jest, aby całe sprawozdanie nie wspominało o zagadnieniach mniejszości narodowych, czy mniejszości migrantów w Europie Zachodniej; jeszcze dzisiaj, w tej samej Izbie, mówiłem, że we Francji, Wielkiej Brytanii i Holandii integracja nowych mniejszości przechodzi kryzys. A więc, jeżeli Parlament Europejski i Unia Europejska nie zmienią swojego podejścia, to będą niezdolne do zarządzania międzynarodowymi problemami i konfliktami i nie będą posiadać odpowiednich podstaw moralnych do uprawnionej krytyki Chin. Powinniśmy robić porządek w naszym własnym domu, z naszymi trudnymi kwestiami mniejszości - tu, w Europie.

  Tunne Kelam (PPE-DE). - Pani przewodnicząca! Dialogowi UE z krajami trzecimi brakuje dostatecznej spójności. Sytuacja ta może podkopywać samą wiarygodność uprawianej przez UE polityki praw człowieka. Z niniejszego sprawozdania wypływają 2 wnioski.

Stąd też nasze przesłanie dla Rady i Komisji jest bardzo czytelne: kwestie praw człowieka powinny zostać podniesione do rangi praktycznego kształtowania polityki. Innymi słowy, nie powinny być one uwarunkowane interesami strategicznymi czy geopolitycznymi.

Największym wyzwaniem pozostaje realizacja tych szlachetnych celów. Występuje wyraźny konflikt interesów i poglądów, jeśli chodzi o stosunki UE z kazachską dyktaturą. W przypadku Chin i Rosji, wyrażając słuszną troskę o panującą tam sytuację, powinniśmy również spytać, czy prowadzony dotychczas dialog doprowadził do rzeczywistej poprawy sytuacji.

Mówiąc o Rosji należy również zaznaczyć, że państwo to powinno przestać twierdzić, że partnerstwo UE z Rosją opiera się na wspólnych wartościach. W obecnej sytuacji brzmi to raczej ironicznie. Musimy nazywać rzeczy tak, jak one się prezentują, a Rosja Putina jest prawdopodobnie w tym samym punkcie, w jakim znajdowały się w połowie lat 30 XX wieku Niemcy Hitlera.

Brak odniesienia się z całą mocą i autorytetem UE do takiej rzeczywistości czyni nas odpowiedzialnymi za brutalne łamanie praw człowieka w Rosji.

Równocześnie pan Schröder wezwał UE, aby nie obciążała Rosji przesadnymi wymogami dotyczącymi praw człowieka i demokracji. Niestety, faktem jest, że UE wciąż brakuje rzeczywistej siły, podczas gdy próbuje ona, mając najlepsze zamiary, znaleźć równowagę pomiędzy prawami człowieka a swoimi interesami gospodarczymi i strategicznymi.

  Justas Vincas Paleckis (PSE). - (LT) Nigdy nie można poświęcić zbyt mało uwagi dialogowi dotyczącemu praw człowieka. Dlatego też chciałbym powitać mówcę, który przedstawił wiele sugestii i ocen. Parlament Europejski chce i może bardziej aktywnie uczestniczyć w dialogu Rady i Komisji z krajami trzecimi w dziedzinie praw człowieka, ponieważ dysponuje odpowiednim potencjałem i doświadczeniem. Kreatywność i niezależność posłów Parlamentu może uzupełniać realistyczne podejście Komisji i Rady. Potrzebujemy rozmawiać bardziej donośnym głosem o statusie obrońców praw człowieka oraz otoczeniu, w jakim pracują, a także o aspektach gospodarczym, społecznym i ekologicznym praw człowieka. Pomimo, iż wojna w Iraku i Guantanamo rzuciły cień na stosunki pomiędzy UE a Stanami Zjednoczonymi, to są one mimo wszystko zdrowe z uwagi na wspólne wartości. UE jest połączona z Rosją ropociągami i gazociągami, ale dialog o prawach człowieka w Rosji nie może zostać osłabiony przez źródła energii i interesy handlowe. To wielkie i ważne państwo poszukuje państwowej idei i wyjątkowej drogi. Mogę tu przytoczyć zasłyszaną w Moskwie uwagę: dawniej my tu w Rosji błędnie myśleliśmy, że jesteśmy na słusznej drodze; teraz błędnie myślimy, że jesteśmy na wyjątkowej drodze. Nikt nie sprzeciwia się, że Rosja ma prawo podążać jakąś szczególną ścieżką, jeżeli większość obywateli tego chce. Jest to jednak całkiem inna sprawa, jeżeli towarzyszą temu ograniczenia wolności wypowiedzi oraz działalności organizacji pozarządowych lub specjalne wyjątki dla określonych partii. Nie próbujemy prowadzić dialogu o prawach człowieka z Białorusią; wierzę jednak, że są tym zainteresowani nie tylko obrońcy praw człowieka w tym kraju, ale też cała UE. Przyczyna, dla której aktywnie krytykujemy Białoruś, jest taka sama, jak w przypadku pewnych krajów Azji Środkowej i Południowego Kaukazu, które nawet uczestniczą w Europejskiej Polityce Sąsiedztwa. Jednak nawet większe straty i zapach ropy i gazu nie powinny wpływać na zmianę postawy wobec łamania praw człowieka.

  Geoffrey Van Orden (PPE-DE). - Pani przewodnicząca! Muszę powiedzieć, że niełatwo było przebrnąć przez to sprawozdanie. Jest ono nadzwyczaj długie i zawiera powtórzenia, ale zajmuję się ważnym tematem.

Jestem wiernym obrońcą prawdziwych praw człowieka. Muszę jednak wyznać, że mam trudności z takim rozciągnięciem tego pojęcia, aby objęło ono każdy możliwy aspekt ludzkiej działalności: prawa społeczne, środowiskowe, gospodarcze i kulturalne, że wymienię kilka, o których bez przerwy się powtarza.

Tym niemniej nadużycia względem praw człowieka na całym świecie nigdy nie były przedmiotem tak silnej uwagi jak dziś, ale paradoksalnie nie doprowadziło to w wielu krajach do zmian na lepsze. Obecnie mają tam miejce jeszcze gorsze nadużycia. UE może odegrać ważną rolę w propagowaniu rządów prawa i poszanowania praw człowieka, ale jej nawyk lekceważenia jej własnych zasad nie zachęca do wprowadzania reform w najgorszych reżimach. W tym kontekście myślę zwłaszcza o Zimbabwe i Birmie, w odniesieniu do których wprowadzony przez UE własny zakaz podróżowania oraz ukierunkowane sankcje kilkakrotnie zostały z nieuzasadnionych przyczyn zlekceważone. A my się dziwimy, dlaczego nasze działania są nieskuteczne, a tyrani się z nas śmieją!

Wiele państw afrykańskich nie wywiązało się ze swoich zobowiązań do sprawowania dobrych rządów. Fakt ten nie zaskakuje, jeżeli ze strony interlokutorów z UE nie pojawia się żaden wyraźny sygnał.

Przez lata próbowaliśmy nakłonić inne państwa afrykańskie, aby wspólnie z nami pracowały nad wprowadzeniem w Zimbabwe zmian na lepsze, lecz bez skutku. Tymczasem kraj ten pogrąża się w chaosie gospodarczym, a miliony jego obywateli głodują i cierpią nędzę pod rządami aroganckiej dyktatury Mugabe.

Wydaje się obecnie, że istnieje możliwość, że UE ponownie złamie swoje własne zasady i zaprosi Roberta Mugabe i innych objętych zakazem ministrów z Zimbabwe na grudniowy szczyt Europa-Afryka w Lizbonie.

3 lipca napisałem w tej sprawie list do premiera Portugalii. Dotychczas nie otrzymałem odpowiedzi. Ponieważ w tej chwili nie ma z nami przedstawicieli Rady, to być może prezydencja będzie mogła dowiedzieć się, co zamierza ona zrobić w tej kwestii. Wczoraj usłyszałem w sprawozdaniu, że komisarz ds. stosunków zewnętrznych Benita Ferrero-Waldner powiedziała, że być może zamiast Roberta Mugabe zaproszą jego ministra spraw zagranicznych! Ten minister jest także objęty zakazem. Figuruje na odpowiedniej liście pod numerem 83. A więc, czy mogą nam państwo naprawdę powiedzieć, co będzie dziać się w tej sprawie?

  Gabriela Creţu (PSE). - (RO) Panie przewodniczący, drodzy koledzy! Twierdzenie, że prawa kobiet stanowią integralną część praw człowieka może zostać uznane za tautologię, ponieważ są one nieodłączne. Rzeczywistość pokazuje jednak, że są one jawnie lekceważone. Niedawno robiliśmy spis opóźnień w osiąganiu milenijnych celów rozwoju, w ramach których kobiety stanowią grupę docelową, ale także zasadniczy element przyśpieszenia tego procesu.

W doskonałym sprawozdaniu posłanki Valenciano Komisja i Rada są proszone o rozważenie wymiaru płci w dialogu z krajami - partnerami. W dialogu uczestniczą jednak co najmniej dwie strony, a my jesteśmy jedną z nich. Uważamy, że skuteczność środków mających na celu promocję i obronę praw kobiet oraz kontrola ich wdrażania zależy również od europejskich partii, instytucji i wrażliwości naszych rządów na sprawy płci. Jest ona uwarunkowana osiągnięciem ich własnych celów, wyznaczonych na mapie drogowej równości płci.

Aby dojrzeć to, że w Unii Europejskiej są takie rządy, w skład których nie wchodzą żadne kobiety oraz inne, które bezkrytycznie bronią tradycji i praktyk łamiących prawa kobiet, nie są potrzebne żadne wymyślne instrumenty. Wszyscy wiemy, ze decyzja o zapoczątkowaniu dialogu w sprawie praw człowieka zostaje podjęta w oparciu o kilka kryteriów ustalonych przez Radę w odniesieniu do sytuacji w krajach partnerskich, które uznawane są za niepokojące.

Nawet przy optymistycznym scenariuszu, gdzie wszyscy członkowie Rady popieraliby prawa kobiet, jestem bardzo ciekawa, jaki przykład stanowilibyśmy dla państwa, od którego będzie się żądać działań w kierunku zapewnienia reprezentacji w strukturach politycznych. Uwaga ta jest niestety prawdziwa także w odniesieniu do Parlamentu Europejskiego, w którym widoczne są poważne zastrzeżenia odnośnie tego, aby reforma naszych własnych struktur objęła wyważoną proporcję płci.

Wnioskujemy o spójność deklaracji z czynami w instytucjach europejskich i w państwach członkowskich. Niezbędne jest zachowanie takiej spójności pomiędzy politykami Wspólnoty i instrumentami, która nie miałaby negatywnego wpływu na zakres możliwości kobiet w krajach partnerskich. Bardzo ważne jest, aby mówić o kobietach, ale jeszcze ważniejsze jest, aby pozwolić im mówić, po to, by poprawić klimat polityczny, przebieg procesów pokojowych oraz zmniejszyć skalę korucji na całym świecie.

  Bogusław Sonik (PPE-DE). - Pani Przewodnicząca! Z pełną aprobatą przyjmuję przedstawione sprawozdanie, szczególnie, że jego przedmiot należy do jednego z najbardziej palących problemów, nie tylko Unii, ale całego świata. Jakość dialogu i konsultacji z państwami trzecimi w zakresie praw człowieka zależy przede wszystkim od spójności i przejrzystości w działaniu. Pragnę zaakcentować, że droga do zmaksymalizowania efektów dialogu prowadzi przez uściślenie współpracy, zwłaszcza w obrębie unijnego trójkąta decyzyjnego. Potrzebne jest precyzyjne wyznaczenie celów, które pragniemy osiągnąć.

Postulowane zwiększenie spójności winno dotyczyć również powszechnego rozdzielenia dialogu dotyczącego praw człowieka od reszty stosunków dwustronnych. Sprawozdanie co prawda podkreśla, że tego rodzaju hipokryzja winna być wyeliminowania w przypadku Chin. Niedostatecznie silnie jednak wyraża się na temat stosunków z Rosją. Kryteria, które stosujemy w zakresie praw człowieka winny być dla wszystkich państw jasno sprecyzowane, a co najważniejsze takie same.

Z przykrością stwierdzam, że dość często dochodzi do łamania tej reguły. Powszechnie przyjęte standardy są stosowane wybiórczo, w zależności od opłacalności tego typu działań. Nie inaczej też, co wspomniałem, wygląda sytuacja z Rosją, dla której Unia Europejska jest głównym partnerem handlowym. Z tego faktu wynikają niewątpliwie obopólne korzyści. Za cenę dobrych stosunków handlowych nie możemy jednak pozwolić na relatywizowanie praw człowieka. Mam nadzieję, że nie trzeba przypominać, że w Federacji Rosyjskiej powszechne jest tak jak w Czeczenii stosowanie tortur, prześladowania na tle rasowym, a światowy ranking wolności prasy „Organizacji Reporterzy bez Granic” uplasował ten kraj na 147 miejscu, niebezpiecznie blisko takich państw jak Chiny czy Korea Północna.

Konsekwencja, o której mówię dotyczy się również Kuby, która zresztą nie jest wymieniona w tym sprawozdaniu. Tak jak w przypadku Rosji, Unia Europejska będąc głównym partnerem handlowym, zdaje się przymykać oczy na stosowane tam praktyki. Pomimo czerwcowej rezolucji nie są podejmowane żadne konkretne działania. Czytamy co rusz, że Parlament Europejski czegoś się domaga, nad czymś ubolewa. Zastanówmy się jednak co z tego wynika? Nagroda Sacharowa do tej pory nie wręczono laureatkom kobietom w bieli z Hawany.

Kolejnym, wyjątkowo istotnym elementem jeśli chodzi o prawa człowieka, jest potrzeba usprawnienia instrumentu, w którego gestii leży odnajdywanie i dystrybucja pomocy finansowej dla opozycji w krajach o niedostatecznym poziomie demokracji. Szczególnie chciałbym podkreślić jak ważne jest właściwe rozpoznanie potrzeb. Grupy opozycyjne charakteryzuje często słaby poziom sformalizowania. Musimy zrobić co w naszej mocy, by pieniądze trafiały do właściwych ludzi, a nie do ludzi aparatu rządowego. Proszę mi wierzyć, że znam tę sytuację z autopsji, że dla osób tych konkretne działania mają dużo większą wartość niż rezolucje i zapewnienia.

Przy okazji dyskutowania kwestii związanych z prawami człowieka, chciałbym zwrócić państwa uwagę na sytuację, w jakiej znajdują się chrześcijanie w krajach Bliskiego Wschodu. Informacje, które otrzymujemy są alarmujące. W sierpniu aresztowano dwóch chrześcijańskich aktywistów z Middle East Christian Association, którym zarzucono agresywne wypowiedzi w stosunku do islamu. Z kolei w Algierii rząd ograniczył nie-muzułmanom swobody w wyznawaniu wiary, co bezpośrednio uderzyło w chrześcijan zamieszkujących ten kraj. Represje ze strony coraz radykalniejszej strony muzułmańskiej dotykają również chrześcijan w takich krajach jak Irak, Egipt czy Liban.

  Joe Borg, komisarz. - Pani przewodnicząca! Doceniam wymianę poglądów dotyczących sprawozdania, które poświadczają zaangażowanie Parlamentu w kwestię praw człowieka.

W oparciu o tę debatę, chciałbym przekazać uwagi Komisji w sprawie zaleceń dotyczących zwiększonej przejrzystości dialogu i uczestnictwa Parlamentu Europejskiego i społeczeństwa obywatelskiego we wszystkich aspektach dialogu i konsultacji - punktu, do którego nawiązywało wielu mówców.

Podczas gdy niektóre z przedstawionych w sprawozdaniu zaleceń stają się częścią zwykłej praktyki, takich jak te, które dotyczą składania sprawozdań ex ante i ex post, te trzy instytucje powinny szczegółowo rozważyć różne sugestie i znaleźć rozwiązania, biorąc pod uwagę ramy prawne UE i ustalenia pomiędzy Parlamentem a Komisją, przewidziane w porozumieniu ramowym z maja 2005 r.

Robiąc to, powinniśmy być pragmatyczni. Z jednej strony oznacza to niezasłanianie się przepisami i usprawiedliwieniami w rodzaju: to „zwykła procedura”, a z drugiej, precyzyjną ocenę politycznej szansy i następstw zwiększenia przejrzystości, jeśli chodzi o skuteczność dialogu i gotowość państw trzecich do udziału w dialogu w pierwszym rzędzie.

Wpływ na obecny dialog oraz na stosunki z krajami trzecimi powinien być dokładnie wyważony, aby uniknąć utraty skutecznego instrumentu przez Unię Europejską.

We wszystkich przypadkach jestem pewien, że będziemy mogli znaleźć odpowiednie ustalenia, aby zarazem zaspokoić potrzebę uzyskania informacji oraz zwiększyć skuteczność tego instrumentu.

Odnośnie poruszonych zagadnień, dotyczących włączenia praw człowieka do porozumień handlowych i sektorowych, Komisja uważa, że nie ma potrzeby powielania klauzuli dotyczącej praw człowieka zawartej w porozumieniu o stowarzyszeniu, porozumieniu o partnerstwie i współpracy lub porozumieniu sektorowym.

Brak takiej klauzuli w porozumieniach sektorowych nie przeszkadza nam w prowadzeniu konsultacji w sprawie praw człowieka z danym krajem lub używania któregokolwiek z innych instrumentów z arsenału instrumentów Unii Europejskiej dotyczących praw człowieka.

W odniesieniu do tematu programów współpracy na rzecz demokracji i praw człowieka Komisja pragnie przypomnieć Parlamentowi, że nowy instrument, Europejska inicjatywa na rzecz demokracji i praw człowieka, przewiduje szczególne środki na realizację projektów w takich trudnych krajach, jak Kuba i Birma/Myanmar, wspomnianych w tej debacie.

W odniesieniu do kwestii uniwersalnego charakteru praw człowieka, podkreślam, że Unia Europejska wyznaje zasadę uniwersalności, niepodzielności, wzajemnej zależności i wzajemnych związków wszystkich praw człowieka.

Zgodnie z tą zasadą, proklamowaną przez Światową Konferencję Praw Człowieka w Wiedniu, prawa człowieka są przedmiotem działań na skalę globalną, w uczciwy i równy sposób, na takich samych podstawach i z takim samym naciskiem. Oczywiście, nie wyklucza to faktu, że w trakcie sesji więcej uwagi poświęca się danemu zestawowi praw ze względu na bieżące wydarzenia lub z uwagi na gotowość naszych partnerów w dialogu do zajęcia się tymi, a nie innymi sprawami.

Komisja cieszy się szczególnie z tego, że kilka zaleceń w sprawozdaniu poświęconych jest prawom kobiet i uwzględnieniu ich w dialogu. Nie można też zapominać o innych zestawach praw i grupach, które zasługują na uwagę.

Jeśli chodzi o misje obserwatorów na wyborach, Komisja zgadza się, że dialog polityczny, a zwłaszcza dialog o prawach człowieka daje szansę ubiegania się w krajach partnerskich o zastosowanie się do zaleceń wydanych przez misje UE ds. obserwacji wyborów. W tym kontekście, Komisja zalecała również stałe zaangażowanie szefów misji Unii Europejskiej.

Działania w następstwie zaleceń powinny skupiać się na działalności przedmiotowych organów politycznych i wyborczych oraz na aktywnym udziale w propagowaniu społeczeństwa obywatelskiego i demokracji, w tym reformie wyborczej.

Komisja nie jest przekonana o potrzebie stosowania do tego celu szczegółowego i odrębnego powyborczego mechanizmu protokolarnego. Komisja jest zdania, że pomoc, instrumenty dialogu i mechanizmy monitoringu są po to, by zapewniać realizację strategii powyborczych i wsparcie dla demokracji. Te mechanizmy należy dalej wykorzystywać.

Jeśli chodzi o szczegółowe pytanie posła Van Ordena, to przekażę jego zainteresowanie i pytanie do komisarz Ferrero-Waldner, która bez wątpienia udzieli odpowiedzi.

Na zakończenie oświadczam, że zanotowałem wiele innych szczegółowych uwag, dotyczących określonych sytuacji. Zapewniam, że uwagi te zostaną przekazane komisarz Ferrero-Waldner, która oczywiście poświęci im należytą uwagę.

  Przewodnicząca. - Debata została zamknięta.

Głosowanie odbędzie się w czwartek 6 września 2007 r.

Oświadczenia na piśmie (art. 142 Regulaminu)

  Alessandro Battilocchio (NI), na piśmie. - (IT) Chciałbym szczerze podziękować sprawozdawczyni za jej pracę, ponieważ uważam, że dla udziału w międzynarodowym dialogu zasadnicze znaczenie ma przyjęcie spójnej polityki europejskiej w dziedzinie praw człowieka i demokracji. W istocie, zbyt często, w porównaniu z ilością wzmianek o dobrych zamiarach i wartościach europejskich, deklarowanych w tej Izbie, pojawiały się argumenty sformułowane w oparciu o interesy gospodarcze i strategiczne. Odnosząc się szczególnie do porozumień gospodarczych i handlowych z krajami trzecimi lub WTO, należy zauważyć, że UE poświęca niekiedy zbyt mało uwagi prawom pracowników, mniejszości, kobiet i dzieci poza UE, stając się cichym wspólnikiem zbrodniczych okrucieństw i niemożliwych do tolerowania praktyk. Europejska polityka społeczna, gospodarcza i energetyczna, która uczyniła UE w jeszcze większym stopniu niezależną pod względem zasobów ludzkich i energetycznych, pozwoli również Europie pozbyć się określonych powiązań geopolitycznych, które w pewnych sytuacjach zmuszają ją do milczenia w kwestii praw człowieka. Na koniec, liczne rezolucje i deklaracje PE dotyczące poszczególnych sytuacji przechodzą często bez echa. Ważne jest, aby zarówno Komisja, jak i Rada poświęciły więcej uwagi apelom posłów, którzy pozwalają przemówić osobom lub grupom etnicznym, które w przeciwnym razie byłyby wykluczone z udziału w jakichkolwiek formach komunikacji.

  Hanna Foltyn-Kubicka (UEN), na piśmie. – Wśród wielu dobrych zapisów zawartych w tym sprawozdaniu na szczególną pochwałę zasługuje fakt, że wzywa ono Radę i Komisję do pełniejszego włączenia Parlamentu w przygotowania oraz ocenę dialogów prowadzonych z państwami trzecimi. Parlament Europejski jest bowiem instytucją, której zdanie w kwestii praw człowieka cieszy się dużym szacunkiem na całym świecie.

Należy jednak pamiętać, że dialog z krajami spoza Unii nie powinien stanowić celu samego w sobie. Trzeba stanowczo podkreślić, że prawa człowieka nie mogą być elementem żadnych negocjacji czy targów o podłożu dyplomatycznym lub gospodarczym. Nie wolno tolerować łamania tych praw, a Unia Europejska wraz z jej organami, ze względu na historyczne, kulturowe i moralne wartości którymi się kieruje, bezwzględnie musi stać na straży tej zasady.

Konieczne jest wreszcie wywieranie stałego i konsekwentnego wpływu na państwa takie jak Rosja czy Chiny, z którymi zinstytucjonalizowany dialog trwa już od pewnego czasu,. Niezbędne jest kontrolowanie skutków ustaleń i zobowiązań przyjmowanych przez nie podczas kolejnych rund konsultacji, gdyż tylko w ten sposób można doprowadzić do realnych postępów. W tym kontekście cieszy fakt, że w raporcie wymienione zostały obszary, w których państwa te wciąż mają wiele do zrobienia. A jest tych problemów, niestety, ciągle bardzo dużo.