Pełne sprawozdanie z obrad

Środa, 10 października 2007 r. - Bruksela

20. Kobietobójstwa w Ameryce Środkowej i w Meksyku

  Przewodnicząca. – Następnym punktem debaty jest sprawozdanie (A6-0338/2007) Raüla Romeva i Rueda, w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, w sprawie zabójstw kobiet (kobietobójstw) w Ameryce Środkowej i Meksyku oraz roli Unii Europejskiej w zwalczaniu tego zjawiska (2007/2025(ΙΝΙ)).

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), sprawozdawca – (ES) Pani przewodnicząca! Mimo że morderstwa popełniane na kobietach są problemem globalnym, istnieją obszary świata, które, z uwagi zarówno na rozmiar jak i złożoność problemu, stały się przypadkami paradygmatycznymi.

Miejsca te są także, niestety, lustrami, które odbijają wiele problemów, które, w różnym stopniu, mają wpływ na społeczeństwa rządzone przez systemy społeczne oparte na kulturze patriarchalnej. Jest tak na przykład w Meksyku i krajach Ameryki Środkowej.

W rzeczywistości to w Meksyku koncepcja kobietobójstwa zaczęła nabierać kształtu, zwłaszcza kiedy specjalna komisja śledcza ds. ścigania przypadków kobietobójstwa w Republice Meksyku, której przewodniczy członkini kongresu Marcela Lagarde, określiła, że pojęcie o którym mowa oznacza, cytuję, „sumę wszystkich zbrodni przeciwko ludzkości polegających na czynach przestępczych, porwaniach i zaginięciach dotyczących dziewcząt i kobiet w kontekście upadku instytucjonalnego”.

Krótko mówiąc, jest to załamanie zasady państwa prawa, które wspiera bezkarność. Mimo że pojęcie stale się rozwija, niektórzy popierają używanie pojęcia „kobietobójstwo”, które stanowiłoby kontrast do pojęcia „zabójstwa”.

Chciałbym prosić o ciszę na sali.

sprawozdawca – (ES) Dziękuję, pani przewodnicząca. Będę kontynuować.

Mówiłem, że mimo że pojęcie stale się rozwija, w rzeczywistości niektórzy uważają, że konieczne jest mówienie o kobietobójstwie, które stanowiłoby kontrast do pojęcia zabójstwa i znaczące jest, że podkreśla się w tym względzie istnienie jednego z najbardziej alarmujących zjawisk naszych czasów: morderstw dokonywanych na kobietach tylko z tego powodu, że są kobietami.

Przez ostatnie dwa lata Parlament Europejski wykonał znaczną pracę w tej dziedzinie i kiedy podczas posiedzenia plenarnego jutro, w dniu 11 października, zostanie przyjęte sprawozdanie w sprawie zabójstw kobiet (kobietobójstw) w Ameryce Środkowej i Meksyku oraz roli Unii Europejskiej w zwalczaniu tego zjawiska, będzie to znaczący krok milowy w tym procesie.

Sprawozdanie jest także wynikiem długiego i intensywnego dialogu ze wszystkimi zaangażowanymi sektorami i licznych kompromisów pomiędzy grupami politycznymi. W istocie chciałbym wykorzystać tę możliwość, aby podziękować sprawozdawcom pomocniczym za ich wsparcie i poinformować państwa, że obecne są także tutaj dzisiaj Marjo Searle i Arsène Van Nierop, matki odpowiednio Brendy i Hester, które zostały zamordowane w Meksyku.

Dzięki przyjęciu tego sprawozdania Parlament Europejski dostosuje się do działań innych instytucji, które już wyraziły swe stanowiska w tej kwestii. Uczyniły to już Rada Europy i Narody Zjednoczone oraz liczne parlamenty i rządy na całym świecie. Jego treść będzie stanowić znaczny postęp, zarówno w zakresie definiowania problemu jak i w odniesieniu do poszczególnych stron ponoszących odpowiedzialność w walce na rzecz wykorzenienia tego zjawiska.

Jedną z zasad, które zostały ustanowione w sprawozdaniu jest uznanie, jako punkt wyjścia dla wszelkich analiz, wielorakich przyczyn i form tego rodzaju przestępstw.

Oczywistym jest, że na przykład szeroko upubliczniona sprawa Ciudad Juárez - ponad 400 kobiet zamordowanych od 1993 r. - ma wiele wspólnego z faktem, że jest to miejscowość graniczna, nękana typowymi problemami pojawiającymi się w takich obszarach. Jednak jest także wiele czynników, które wymagają skoncentrowanych wysiłków i wdrożenia zintegrowanych polityk publicznych.

Polityki te obejmują: zapobieganie, inwestowanie w edukację na rzecz równości i zmiany patriarchalnej kultury; poprawę w zakresie zbierania danych i postępowania sądowego; ułatwienie i przyspieszenie zawiadamiania o przestępstwach; szkolenie policji, sędziów, prokuratorów i lekarzy w zakresie tego rodzaju przestępstw; monitorowanie przedsiębiorstw lokalnych i spółek wielonarodowych, które działają w tym regionie, z których wiele naraża kobiety na niewiarygodnie szkodliwe warunki; reformy legislacyjne i transpozycję regulacji na odpowiednich szczeblach społecznych; i wreszcie, położenie szczególnego nacisku na wsparcie dla ofiar i ich rodzin.

Jednak w odniesieniu do drugiej kwestii chciałbym poinformować tutaj o fakcie, nad którym głęboko ubolewam, że wielokrotnie ofiary są lekceważone, a nawet karane; a ich rodziny są prześladowane, a nawet oskarżane o szkodzenie dobremu wizerunkowi miasta lub kraju po prostu dlatego, że chcą one podnieść świadomość problemu i ponieważ chcą żądać i żądają sprawiedliwości.

Oczywiście podmiotami, które posiadają główne i najważniejsze obowiązki w zakresie wdrażania wszystkich tych proponowanych środków są instytucje rządowe krajów, których bezpośrednio dotyczy do zjawisko i w tym przypadku oczywistym jest, że krajami tymi są Meksyk i kraje Ameryki Środkowej.

Jednak pamiętając, że Unia Europejska zawarła porozumienie o stowarzyszeniu z Meksykiem, które ponadto obejmuje klauzulę dotyczącą demokracji i poszanowania praw człowieka i że podobne porozumienie jest także negocjowane z regionem Ameryki Środkowej, jest więcej niż uzasadnione, aby instytucje europejskie uczyniły szczególne zobowiązania w odniesieniu do tego problemu.

Nikt nie powinien postrzegać tego jako ingerencji Unii Europejskiej w wewnętrzne sprawy innego kraju, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że nawet jeśli został uczyniony znaczny postęp, jak potwierdzono w tym sprawozdaniu, zwłaszcza z legislacyjnego punktu widzenia, rozmiar problemu wymaga czynienia większych wysiłków i zaangażowania całego świata, zwłaszcza Europy.

Krótko mówiąc, mam nadzieję, że po wszystkich tych miesiącach osiągnęliśmy konieczny poziom porozumienia i konsensus, tak aby jutro, podczas głosowania, rezolucja została przyjęta przez większość Izby i abyśmy ostatecznie wysłali wyraźny i stanowczy przekaz dotyczący tego, co oznacza walka z przemocą przeciwko kobietom, w szczególności w regionach, których dotyczy do zjawisko.

  Benita Ferrero-Waldner, komisarz. − Pani przewodnicząca! Jako kobieta, a także członek Komisji, przede wszystkim chciałabym podziękować Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia za ich obronę kobiet w Europie, ale także na całym świecie.

Sprawozdanie to, przedstawione dzisiaj, w rzeczywistości należy postrzegać w kontekście globalnej walki przeciwko przemocy opartej na płci. To właśnie tak je postrzegamy i dziękuję bardzo sprawozdawcy, panu Romeva i Rueda, za to, co powiedział.

Kobietobójstwo jest tragiczną kwestią, która obejmuje szerszy problem, jak przemoc przeciwko kobietom, którą musimy zwalczać na wszystkich szczeblach: na szczeblu lokalnym, ale także na szczeblu światowym. I chciałabym powiedzieć państwu o tym, co my jako Komisja czynimy, aby zająć się kwestią przemocy opartej na płci w ogólności, a także w szczególności. Aby wspierać te działania poprzez naszą politykę stosunków zagranicznych w Meksyku i Azji Środkowej.

A także, jeśli mi państwo pozwolą, chciałabym powiedzieć kilka słów o mojej ostatniej wizycie w regionie, ponieważ byłam tam właśnie w ubiegłym tygodniu. Odwiedziłam Panamę, Salwador, Honduras i Nikaraguę. Byłam już w Meksyku i pojadę tam najprawdopodobniej w przyszłym roku.

Mogę państwu powiedzieć, że Komisja podejmuje wielkie wysiłki w zakresie zapobiegania przemocy przeciwko kobietom. Pozwolę sobie państwu przypomnieć, że w dniu 8 marca 2006 r. Komisja wydała dokument, który nazywamy „mapą drogową na rzecz równości pomiędzy mężczyznami i kobietami”, podkreślając jako cel priorytetowy wykorzenienie wszelkich form przemocy opartej na płci.

W marcu tego roku przyjęliśmy komunikat w sprawie równości płci w zakresie współpracy na rzecz rozwoju, stwierdzając, że przemoc oparta na płci we wszystkich jej przejawach narusza prawa człowieka kobiet i jest w rzeczywistości poważną przeszkodą dla osiągnięcia równości, rozwoju i pokoju.

Komisja wspiera także projekty w zakresie edukacji i działań na rzecz podniesienia świadomości mające na celu zaangażowanie wszystkich nastolatków w programy ukierunkowane na zmianę ich zachowania w odniesieniu do przemocy wobec dziewcząt i kobiet.

Na przykład, jak powiedziałam, właśnie byłam w Salwadorze i odwiedziłam program zwany „Pro Jóvenes”, który jest programem dla dziewcząt i chłopców - ale szczególnie dla dziewcząt - którzy już byli w tzw. Marasie lub którzy mogliby do niego wstąpić, mającym na celu odwiedzenie ich od czynienia tego. Program ten wywarł na mnie ogromne wrażenie.

Nowy europejski instrument na rzecz demokracji i praw człowieka także dostarcza szerokiego zakresu działań w dziedzinie równości płci.

W odniesieniu do sytuacji w Meksyku chciałabym podkreślić, że stosunki EU-Meksyk oparte są na naszym ogólnym porozumieniu z 1997 r., którego art. 1 identyfikuje prawa człowieka jako podstawowy element stosunków UE-Meksyk. Na tej podstawie obydwie strony ustanowiły coś, co moim zdaniem jest owocną współpracą w zakresie praw człowieka i sprawiedliwości, współpracą, która jest następnie prowadzona poprzez różne programy Komisji wdrażane przez władze federalne Meksyku, a także poprzez projekty prowadzone przez podmioty niepaństwowe oraz organizacje pozarządowe. Władze Meksyku także na bieżąco nas informują o przypadkach przemocy opartej na płci, jakie mają miejsce w Meksyku. A zatem dowiedzieliśmy się, że wiele spraw zostało rozwiązanych, a w przypadku wielu innych prowadzone jest śledztwo.

Moja ostatnia osobista rozmowa z nową minister spraw zagranicznych Meksyku odbyła się w Santo Domingo, gdzie podniosłyśmy kwestię kobietobójstwa i gdzie uzyskałam pewne informacje dotyczące działań podejmowanych przez rząd meksykański. Rząd meksykański posiada także specjalnego doradcę ds. praw człowieka, kolejną panią, która także szczególnie zajmuje się tą kwestią.

W przypadku Ameryki Środkowej jako regionu, kraj, w którym sytuacja jest najpoważniejsza to Gwatemala. Nasza strategia polegała na podejmowaniu tej kwestii, zarówno poprzez dialog z władzami i poprzez, ponownie, wiele działań w odniesieniu do kwestii przemocy wobec kobiet. Obejmuje to włączenie wymiaru płci do wszystkich projektów z zakresu współpracy.

Komisja zorganizowała także w marcu ubiegłego roku ważną kampanię informacyjną skierowaną do młodych ludzi i decydentów, dotyczącą sposobów powstrzymania przemocy wobec kobiet. W tym samym okresie z zadowoleniem przyjęliśmy także utworzenie krajowej do spraw kobietobójstwa, składającej się z urzędników pochodzących z władzy wykonawczej, sądowniczej, a także z Kongresu, w ogólności z 18 instytucji państwowych.

Ostatnio odnotowaliśmy także utworzenie komisji międzynarodowej przeciwko bezkarności w Gwatemali, którą także mocno popieramy. W ramach programu Komisji wspierającego sądownictwo, specjalna część jest poświęcona kobietobójstwu. W szczególności działaniom prowadzonym przez tzw. CEPROM. To właśnie z urzędem prezydenckim mamy podpisany protokół ustaleń dotyczący współpracy.

Pozwolę sobie także wspomnieć o naszym wsparciu dla prac przygotowawczych na rzecz rewizji ustawy przeciwko kobietobójstwom, obecnie znajdującej się w Kongresie, w celu dokonania rewizji kodeksu karnego.

Wreszcie pozwolę sobie powiedzieć, że podczas tej podróży do Ameryki Środkowej znalazłam w tej kwestii wiele dobrej woli i proeuropejskiego ducha. Byłam naprawdę pozytywnie zaskoczona zainteresowaniem na rzecz wzmocnienia integracji regionalnej i chętnymi do współpracy postawami wobec nadchodzących negocjacji dotyczących porozumienia o stowarzyszeniu. Muszę powiedzieć, że bardzo istotne było dostrzeżenie, że nawet zainteresowanie w Panamie było dużo wyższe, niż oczekiwałam. Czekam z niecierpliwością na możliwość, aby każdy został włączony do tych działań.

Pierwszym przekazem, jaki tam przedstawiłam, było znaczenie osiągnięcia postępu w zakresie negocjacji, które wreszcie rozpoczną się w procesie z San José w Kostaryce. Jest to ważne, ponieważ oczywiście będzie tam prowadzony dialog polityczny; zostanie tam opracowany program współpracy i odbędą się negocjacje w sprawie wolnego handlu. Ale będzie to program kompaktowy.

Współpraca socjalna będzie dotyczyć najważniejszych kwestii w całej Ameryce Łacińskiej, w tym w Ameryce Środkowej, i tam ten program także posiada olbrzymie znaczenie.

W rzeczywistości przemoc wobec nieletnich i przemoc wobec kobiet są kwestiami, które według nas muszą się tam znaleźć, ponieważ wszyscy musimy zrobić wszystko, aby zmniejszyć przemoc w społeczeństwie.

  Anna Záborská, w imieniu grupy PPE-DE. – (FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Nie możemy ignorować kobietobójstwa w Ameryce Łacińskiej. W wielu regionach na świecie kobiety wnoszą istotny wkład na rzecz najbardziej wartościowych struktur społecznych ludzkości. Dzięki swojej intuicji kobiety wzbogacają nasze rozumienie świata. Pomagają one w tworzeniu bardziej szczerych i bardziej autentycznych relacji międzyludzkich

Nadszedł czas, aby potępić i surowo ukarać wszelkie formy przemocy wobec kobiet, nie tylko w Ameryce Środkowej, ale także w wielu krajach Europy. W tym względzie udział kobiet w zarządzaniu pomocą materialną i pomocą udzielaną ofiarom przemocy, mógłby mieć fundamentalne znaczenie.

Panie i panowie! Jeśli państwa członkowskie UE mogą wykorzystać ich doświadczenie w celu rozwiązania problemów, nie powinniśmy wstrzymywać naszej wiedzy specjalistycznej. Dlatego też nadal jestem przekonana, że dwustronna współpraca pomiędzy państwami członkowskimi i państwami Ameryki Środkowej może być efektywna.

Zaświadczam tutaj, że w Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia jest prowadzona bardzo wrażliwa praca. Dziękuję sprawozdawcy, panu Romevie, za jego polityczny zmysł i współpracę. Złożyliśmy kilka poprawek na mocy wspólnego porozumienia. Jeśli te poprawki zostaną przyjęte, możemy być dumni z pracy, która może poprawić sytuację kobiet i w związku z tym całego społeczeństwa Ameryki Środkowej.

  Edite Estrela, w imieniu grupy PSE. – (PT) Chciałabym rozpocząć od pogratulowania sprawozdawcy wspaniałej pracy, jaką wykonał, za toczący się dialog ze sprawozdawcami pomocniczymi i za otwartość na sugestie. Wiele osób wzięło udział w tym procesie i myślę, że był to całkowicie wzorowy proces.

Grupa Socjalistyczna wesprze zatem treść sprawozdania i wnioski dotyczące złożonych poprawek. Wiemy, że kiedy pojawiają się jakiekolwiek problemy, kobiety zawsze cierpią najbardziej na świecie, w Europie, w Ameryce, w Azji, w Afryce, wszędzie. Ubóstwo i społeczne wykluczenie są losem kobiet, podobnie jak przemoc, przemoc psychologiczna i fizyczna, okrutna przemoc prowadząca do śmierci. Sprawozdanie to dotyczy skrajnej przemocy, prowadzącej do śmierci wielu kobiet w krajach Ameryki Środkowej i Meksyku.

Miałam możliwość odwiedzić Gwatemalę, wraz ze sprawozdawcą, w ramach delegacji Unia Europejska-Ameryka Środkowa, i usłyszeć zdumiewające relacje i sprawozdania wielu urzędników organizacji pozarządowych. Wiemy, że wiele zabójstw kobiet jest popełnianych w Gwatemali i w Ciudad Juárez. Kobietobójstwo, jak wspomina sprawozdanie, nie może być tłumaczone względami odnoszącymi się tylko do ogólnego klimatu przemocy. Należy uwzględnić kontekst oraz dyskryminację, jaka wciąż istnieje wobec kobiet i jest absolutną tragedią, że wiele przypadków pozostaje bezkarnych. Ponadto jest przypadek, do którego odnosi się sprawozdanie, dwóch obywatelek holenderskich, które także były ofiarami kobietobójstwa.

W związku z tym, mimo uczynienia pewnego postępu i podjęcia pewnych środków, nie jest to wystarczające; musimy pójść dużo dalej i przede wszystkim musimy stworzyć efektywne środki ochrony dla świadków i ofiar, aby sprawcy mogli zostać ukarani i aby ten temat zawsze znajdował się w programie misji Parlamentu Europejskiego do tych krajów.

  Marios Matsakis, w imieniu grupy ALDE. – Pani przewodnicząca! Przemoc przeciwko kobietom w Meksyku i Ameryce Środkowej osiągnęła w ostatnich latach dramatyczne rozmiary, a tysiące kobiet stało się ofiarami śmiertelnej przemocy, a przypadki te wielokrotnie charakteryzowały się skrajną przemocą i często towarzyszyło im wykorzystywanie seksualne i tortury.

Mimo że w wielu przypadkach sprawcami tego typu bestialskich zbrodni byli ludzie psychicznie chorzy, w wielu sytuacjach wiązało się to ze zorganizowaną działalnością przestępczą, z handlem ludźmi i prostytucją oraz handlem narkotykami.

Bardzo smutny jest fakt, że w Meksyku i w krajach Ameryki Środkowej funkcjonowanie państwa prawa w wielu przypadkach pozostawia wiele do życzenia, zarówno z uwagi na rzeczywiste niedobory organizacyjne w systemie policyjnym i sądowym, jak i z uwagi na korupcję i bezkarność.

Sprawozdawca, pan Romeva i Rueda, zasługuje na gratulacje za to, że dołożył starań, aby przekaz tego sprawozdania był na tyle poruszający, by nie tylko rządy państw, których ono dotyczy, ale także cały świat, dowiedział się o absolutnie nie do zaakceptowania wysokim poziomie kobietobójstwa w wyżej wspomnianych krajach.

Kilka poprawek końcowych - które nawiasem mówiąc posiadają pełne poparcie sprawozdawcy - jest użytecznych i sprawia, że sprawozdanie jest bardziej kompletne. Moja grupa w pełni popiera wszystkie te poprawki.

Należy mieć nadzieję, że sprawozdanie to zostanie jutro przegłosowane w tej Izbie znaczną większością głosów, aby wysłać bardzo czytelny sygnał do wszystkich zainteresowanych, że problem zabijania kobiet w Ameryce Środkowej, a w istocie też w innych częściach świata, jest kwestią, która powinna przyciągnąć naszą pełną uwagę i wymaga podjęcia bardzo drastycznych i skutecznych środków zaradczych.

  Eva Lichtenberger, w imieniu grupy Verts/ALE. – (DE) Pani przewodnicząca! Jako członek delegacji do Meksyku, chciałabym szczególnie podziękować Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, a zwłaszcza sprawozdawcy za fakt, że należy zmierzyć się z tym problemem, który rzucił światło na wiele innych dyskusji. Mam nadzieję, że jutro sprawozdanie zostanie przegłosowane znaczną większością głosów, która wyrazi jednolitą opinię i podkreśli, jak poważnie zajęliśmy się tym problemem.

W świetle przerażających danych, doniesień na temat nękania świadków i adwokatów, grożenia śmiercią i torturami, nękania rodzin, czyli sytuacji, które w żadnym razie nie powinny być akceptowane, obowiązkiem Unii Europejskiej jest otwarte wyrażenie swojego zdania i podkreślenie osobliwości tego zjawiska. Stanowi ono szczególnie dramatyczny rozwój światowego zjawiska dotyczącego sposobu, w jaki traktowane są kobiety, który w XXI w. musi być natychmiast powstrzymany.

Należy się nim zająć w bardzo przyjaznym kontekście, współpracując z naszymi odpowiednikami w krajach, których dotyczy to zjawisko, ponieważ pozytywny rozwój w społeczeństwie jest możliwy tylko wtedy, gdy kobiety są zdolne do życia wolnego od strachu i agresji i kiedy groźby, kierowane w ich stronę i ze względu na które one cierpią, ponieważ są kobietami, są we właściwy sposób ścigane sądownie.

A zatem z zadowoleniem przyjmuję wszystkie pozytywne środki tutaj przyjęte. Potrzebujemy ochrony świadków, lepszego systemu prawnego i edukacji. Wtedy będziemy w stanie - tak uważam - wesprzeć kobiety w Meksyku, w Ameryce Łacińskiej, aby osiągnąć dla nich poziom ochrony, który może być przez nas zaakceptowany.

  Eva-Britt Svensson, w imieniu grupy GUE/NGL. – (SV) Dziękuję, pani przewodnicząca. Chciałabym bardzo podziękować sprawozdawcy za jego wspaniałą pracę, a także za jego zaangażowanie i wiedzę, jaką posiada w tym zakresie i chciałabym od razu powiedzieć, że nasza grupa w pełni popiera to sprawozdanie.

Ilość przypadków tej formy kobietobójstwa, którą teraz omawiamy, wzrosła przede wszystkim w obszarach, gdzie istnieją spółki inwestujące w fabryki podwykonawców i gdzie kobiety są całkowicie uzależnione od mężczyzn, pod względem społecznym, ekonomicznym, we wszystkich dziedzinach. Młode kobiety zatrudnione w tych montowniach, nie tylko prawdopodobnie stanowią cel wzmożonej przemocy, ale także pracują w wysoce szkodliwych warunkach, które wzmacniają wizerunek kobiet jako ludzi „gorszego gatunku”, którzy mogą być mordowani, torturowani, porywani itp. Zauważam środki, jakie ustanowiła Komisja, ale chciałabym także, aby jeszcze mocniejsza i silniejsza presja była wywierana przez Unię Europejską na te kraje. Musimy wykazać, że nie do zaakceptowania jest podpisywanie porozumień w zakresie przestrzegania praw człowieka, podczas gdy wciąż mają miejsce morderstwa. Powinniśmy być w stanie zamrozić porozumienia handlowe zanim żądania, jakie słusznie postawiliśmy, nie zostaną spełnione, zanim na przykład rządy w odpowiednich krajach nie zainwestują wystarczających środków w ściganie i doprowadzanie przed sąd sprawców zbrodni. Ta szeroko zakrojona brutalność skierowana przeciwko kobietom trwa już od niemalże dziesięciu lat i zamiast być ograniczana, w rzeczywistości zintensyfikowała się, a zatem nadszedł czas, aby podjąć działania. Dziękuję.

  José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra (PPE-DE). – (ES) Pani przewodnicząca! Ja także chciałbym podziękować sprawozdawcy za jego pracę, a w szczególności za chęć wyrażenia nieuniknionego i niezachwianego zaangażowania w poważny i pilny problem przemocy wobec kobiet.

Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że sprawozdanie to, od kiedy trafiło do komisji, stało się wyważone, mniej paternalistyczne i zyskało prawidłową perspektywę, ponieważ niestety przemoc wobec kobiet nie jest ograniczona do jednego regionu, jednego kraju lub jednego kontynentu, ale ma wymiar globalny i uniwersalny i powinniśmy to uwzględnić w przyszłej pracy wykonywanej przez tę Izbę.

Niestety, i być może w innych okolicznościach, zdarza się to także w Unii Europejskiej. Chciałbym powiedzieć, bez zagłębiania się w szczegóły, że w moim kraju dane statystyczne są przerażające: 166 000 przypadków zgłoszonych sądom, 48 000 ludzi zatrzymanych w poprzednim roku (jedna osoba co dwanaście minut) i blisko 70 zamordowanych kobiet; ostatnia wczoraj, jej partner podciął jej gardło.

Myślę, że te przerażające dane statystyczne, pani przewodnicząca, powinny prowadzić nas do głębokiego rozważenia roli naszego Parlamentu, którego nie postrzegam jako sądu, który karze, ale jako instytucję, która posiada swe własne strategie w zakresie poszukiwania rozwiązań mających na celu wykorzenienie tego procesu poprzez wzajemne porozumienie z naszymi partnerami i w oparciu o dialog, współpracę i dobre praktyki.

Przypadek Meksyku, który jest bardzo znaczący i przywoływany w sprawozdaniu: jest to kraj, który charakteryzuje się wysokim poziomem przemocy, której ofiarami byli obywatele Unii Europejskiej i z których rodzinami się solidaryzujemy. Jednak musimy także przyznać, że jest to społeczeństwo, które się nie poddaje, któremu ta sytuacja nie odpowiada i które odważnie walczy, aby przezwyciężyć ten problem, poprzez mobilizowanie władz krajowych, władz federalnych i władz lokalnych oraz całego społeczeństwa i wszystkich jego partii politycznych, a zatem, pani przewodnicząca, sprawozdanie uznaje postęp, jaki został uczyniony.

Pani przewodnicząca! Ważne jest, i na tym zakończę, aby zwrócić się do Komisji, aby szybko i w sposób ambitny został zakończony plan działań w zakresie praw człowieka. Chciałbym zakończyć stwierdzeniem, że przemoc przeciwko kobietom jest problemem nadużyć, jest problemem tchórzostwa, jest problemem nietolerancji, a przede wszystkim, pani przewodnicząca, jest problemem strachu i bezsilności, strachu przed zaakceptowaniem woli innych, a przede wszystkim strachem przed pokojowym narzuceniem woli i racji opartej na argumentach, w sposób pokojowy, a nie poprzez przemoc.

  Zita Gurmai (PSE). - (HU) Pani przewodnicząca, pani komisarz, panie i panowie! Chciałabym podziękować panu Romeva i Rueda za jego sprawozdanie, które przyjmuje stanowisko w zakresie ważnego problemu. Jestem bardzo zadowolona, że jako kolega poseł traktuje on sytuację kobiet tak poważnie.

Przemoc przeciwko kobietom jest naruszeniem praw człowieka, które uniemożliwia kobietom korzystanie z ich praw podstawowych. Oznacza ono zatem jedną z najpoważniejszych barier światowych dla równości płci w społeczeństwie. Zjawisko to pojawia się z różnym natężeniem, ale jest obecne na całym świecie, a zatem muszą zostać podjęte działania przeciwko niemu na skalę światową, zgodnie z Powszechną Deklaracją Praw Człowieka.

Same kraje, w tym przypadku Meksyk, są odpowiedzialne za poszanowanie i tworzenie wolności i bezpieczeństwa innych obywateli, a zatem muszą one gwarantować instrumenty konieczne do zapobiegania, wykrywania i karania przemocy wobec kobiet, nawet jeśli przemoc pojawia się w rodzinie.

Uważam za bardzo pozytywne, że Meksyk podjął kroki prawne w kierunku zapewnienia równości kobiet i mężczyzn. Niemniej jednak walka z przemocą wobec kobiet nie może być ograniczona jedynie do instrumentów prawnych, ponieważ jest to skomplikowane zjawisko, które wymaga kompleksowego podejścia, podejmowania zadań i obowiązków prawnych, administracyjnych, prewencyjnych, doradczych, z zakresu wsparcia ofiar, dialogu i monitoringu, wykonywanych przez dane państwo.

Unia Europejska - która sama zobowiązała się wielokrotnie do zapewnienia globalnej równości i która określiła mapę drogową dotyczącą równości na lata 2006-2010 opublikowaną przez Komisję Europejską, do której pani komisarz odniosła się jako do jednego z głównych priorytetów, a także zahamowania przemocy wobec kobiet - nie może milczeć w obliczu takich okrucieństw.

Przy nawiązywaniu stosunków zagranicznych, rozwój w zakresie praw człowieka i równości kobiet musi być postrzegany jako najważniejsze kryterium. Sprawozdanie jest wspaniałe i zalecam jego przyjęcie.

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL). - (PT) Nie możemy pozostać obojętni wobec przemocy popełnianej wobec kobiet w żadnej części świata, a w szczególności w naszych własnych krajach. Zwracam zatem szczególnie baczną uwagę na poważny problem istniejący w Meksyku i pewnych krajach Ameryki Środkowej, gdzie wciąż dochodzi do kobietobójstwa, którego nie można przypisać wyłącznie ogólnemu klimatowi przemocy. Wiemy, że konieczne także jest uwzględnienie dyskryminacji w lokalnym kontekście społecznym i gospodarczym, który jest niekorzystny dla kobiet i jest nawet gorszy w przypadku miejscowych kobiet żyjących w poważnym ubóstwie i zależności ekonomicznej, obciążonych dodatkowym problemem działalności grup przestępczych.

Tutaj także w związku z tym deklarujemy naszą solidarność z kobietami, które są ofiarami takiej przemocy i dodajemy nasz głos do wezwania do wsparcia praw kobiet i poszanowania ich godności; oczywiście popieramy sprawozdanie naszego kolegi posła, pana Romevy.

  Maria Badia i Cutchet (PSE). – (ES) Pani przewodnicząca! Przede wszystkim chciałabym także pogratulować sprawozdawcy tego sprawozdania. Chciałabym podkreślić kilka kwestii zawartych w tym sprawozdaniu, a także wspomnieć o jednym aspekcie, którego według mnie być może brakuje.

Aby wygrać bitwę z morderstwami kobiet i z bezkarnością musimy zaatakować na wielu frontach. W krótkim okresie musimy wyeliminować wszelkie aspekty dyskryminacji z prawodawstwa, ułatwić zgłaszanie przestępstw i uzyskanie ochrony dla ofiar, świadków i członków rodziny, oraz poprawić systemy sądowe i penitencjarne.

W tym zakresie zgadzam się, że istnieje potrzeba, aby Unia Europejska oferowała swą pełną współpracę tym krajom w celu przezwyciężenia trudności i opóźnień we wdrażaniu praw kobiet do prawodawstwa, zachęcenia do ratyfikacji porozumień międzynarodowych w zakresie praw człowieka i poparcia rewizji i uaktualnienia krajowego ustawodawstwa w tym zakresie. A zatem w tym kontekście poprę poprawkę złożoną przez Obiolsa-Estrelę.

Poprawa sytuacji w długim okresie wymaga wsparcia edukacji w zakresie wartości, poprzez równość płci i kampanie edukacyjne oraz podniesienie świadomości, rozpoczynając od dzieci w szkole, w celu stworzenia sumienia społecznego, które położy kres przemocy wobec kobiet oraz stygmatyzacji ofiar przez władze.

Być może brakuje bardziej wyraźnego odniesienia do kwestii edukacji. Myślę, że wszystkie wysiłki, jakie czynimy w tym kierunku w niewielkim stopniu przyczynią się do usunięcia tej skazy społecznej, która nie powinna się pojawić w społeczeństwie w XXI w.

  Benita Ferrero-Waldner, komisarz. - (DE) Pani przewodnicząca! Bardzo dziękuję za tę naprawdę ważną debatę.

Jak powiedziałam przed chwilą, jako kobieta i komisarz ds. stosunków zewnętrznych i europejskiej polityki sąsiedztwa, kwestia te jest oczywiście szczególnie dla mnie ważna i absolutnie słusznie można powiedzieć - jak w rzeczywistości powiedziałam na początku - że jest to kwestia ogólna, która ma wpływ na nas wszystkich we wszystkich krajach. Dotyczy to Unii Europejskiej, ale oczywiście w dużo większym stopniu dotyczy to biednych krajów, krajów bez właściwych warunków społeczno-gospodarczych, krajów, którym brakuje w szczególności efektywnego systemu politycznego - co oznacza, że trudności pojawiają się także na etapie wykrywania - a także, najczęściej, skutecznego systemu sądowego. Przede wszystkim to także posiada zasadnicze znaczenie. Jesteśmy także świadomi, że w wielu krajach, o których tutaj wspominaliśmy, takich jak kraje Ameryki Środkowej i Meksyk, a także w wielu innych, nadal istnieje zjawisko korupcji, a organizacje mafijne współpracują w niektórych przypadkach z głównymi postaciami sądownictwa, co oznacza, ze wskaźnik wykrycia jest wciąż bardzo niski.

Zgadzam się z wieloma wypowiedziami, które zostały dzisiaj wygłoszone: po pierwsze środki legislacyjne, a po drugie środki wdrożenia. Ponadto mogę powtórzyć, że Komisja posiada już programy na miejscu i pracuje nad tymi kwestiami. Jednakże należy oczywiście także uwzględnić czynnik czasu. Niestety zjawisko to nie jest tego rodzaju, aby można je było wykorzenić w jeden dzień; można nad nim ustanowić kontrolę tylko stopniowo, w kontekście rozwoju społeczno-gospodarczego. Niestety jest coś, z czym wszyscy musimy się zmagać w nadchodzącym czasie.

Muszą być oczywiście podjęte środki prewencyjne; podkreśliłam właśnie przykład „Pro Jóvenes”, ponieważ jest to bardzo interesujący program. Panie i panowie! Jeśli kiedykolwiek wrócicie do Salwadoru - lub nawet Gwatemali, ale w szczególności Salwadoru - radzę się rozejrzeć. Jest przynajmniej odrobina dobrych wiadomości.

Mogę tylko potwierdzić, że będziemy oczywiście kontynuować nasze programy i będziemy także kontynuować nasz z pewnością krytyczny dialog z Meksykiem, ale bez trudu przyznaję, że, jak powiedział pan Salafranca Sánchez-Neyra, sam Meksyk musi być przygotowany do podjęcia tej kwestii i zajęcia się tą sprawą. Problem polega na tym, że jeśli przestępstwo zostaje wykryte za późno, bardzo trudno jest określić wszystkie aspekty po wydarzeniu. W konsekwencji także bardzo ważne jest opracowanie wszelkich odpowiednich metod nowoczesnej technologii policyjnej, ponieważ wykrywanie jest najważniejszym elementem, a wymiar sprawiedliwości drugim, ale oczywiście kwestia ogólnej niedyskryminacji także ma decydujące znaczenie.

Mogę tylko państwa zapewnić, że z pewnością jestem po państwa stronie w tej kwestii.

  Przewodniczący. – Debata została zamknięta.

Głosowanie odbędzie się jutro, w czwartek 11 października 2007 r.

Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)

  Zita Pleštinská (PPE-DE), na piśmie. - (SK) W dniu 8 marca 2008 r. przy okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet, Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia Parlamentu Europejskiego rozpoczęła kampanię na rzecz wykorzenienia przemocy wobec kobiet.

Sprawozdanie w sprawie kobietobójstwa w Meksyku i Ameryce Środkowej jest częścią ogólnej inicjatywy, której celem jest ogólne wykorzenienie przemocy wobec kobiet. To w szczególności w tych krajach liczba przypadków śmiertelnej przemocy znacznie wzrosła w ostatnich latach.

Zgodnie z oficjalnymi danymi statystycznymi w latach 1999-2006 w Meksyku zostało zamordowanych 6 000 dziewcząt i kobiet. Najbardziej przerażające dane statystyczne pochodzą głównie z krajów, w których istnieją głęboko zakorzenione nierówności gospodarcze w społeczeństwie, a w szczególności tam, gdzie kobiety tradycyjnie są uzależnione pod względem ekonomicznym od mężczyzn: kraje takie jak Gwatemala, Salwador, Honduras - trzeci z kolei najbiedniejszy kraj w Ameryce Południowej - oraz Nikaragua.

Kobietobójstwo w Ciudad Juárez i w Gwatemali jest szczególnie przerażające i dlatego z zadowoleniem przyjmuję dzisiejszą debatę. Uważam, że tylko poprzez pogłębioną analizę tych kwestii, która powinna być przeprowadzona do szczytu UE-LAC w Limie, będziemy w stanie dokonać oceny przyjętych środków, w tym doświadczenia władz meksykańskich, co pomoże w walce z przemocą wobec kobiet, zarówno w UE jak i w Ameryce Środkowej.

Musimy zintensyfikować nasze wysiłki w celu zapewnienia kobietom ochrony przed wszelkimi rodzajami przemocy.

  Richard Seeber (PPE-DE), na piśmie. - (DE) Sytuacja w zakresie kobietobójstwa i bezkarności jego sprawców w Meksyku i Ameryce Środkowej nie poprawiła się mimo podejmowania olbrzymich wysiłków. W związku z tym rządy Meksyku i krajów Ameryki Środkowej powinny nadal podejmować próby mające na celu zapobieżenie i wykrywanie przypadków kobietobójstwa i innych przypadków przemocy wobec kobiet.

W tym kontekście chciałabym zwrócić się do rządów krajów Ameryki Środkowej, aby zintensyfikowały kontrolę wykonywania społecznych obowiązków korporacyjnych przez maquiladoras, spółki podwykonawcze. Ponadto europejskie zasady równych szans i równych praw dla kobiet i mężczyzn muszą mieć większy wpływ na aktywną politykę w zakresie praw człowieka UE.

W konsekwencji wzywam Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego sposobu lepszego skoordynowania w przyszłości z władzami i instytucjami lokalnymi różnych rodzajów polityki europejskiej mającej na celu walką z kobietobójstwem. Muszą być wykorzystane wszystkie dostępne instrumenty polityki zagranicznej. W związku z tym, zwracam się do Komisji i państw członkowskich, aby zintensyfikowały działania mające na celu zweryfikowanie zgodności istniejących i obecnie negocjowanych porozumień z klauzulami demokracji i praw człowieka.

W trakcie negocjacji porozumienia o stowarzyszeniu z krajami Ameryki Środkowej należy przeprowadzić ocenę wpływu na równość płci, w ramach oceny wpływu na zrównoważony rozwój. Europejska polityka praw człowieka, a w szczególności praw kobiet, nie może pod żadnym pozorem być pomijana ze względu na interesy gospodarcze i geopolityczne.