Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2007/2182(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0035/2008

Teksty złożone :

A6-0035/2008

Debaty :

PV 13/03/2008 - 3
CRE 13/03/2008 - 3

Głosowanie :

PV 13/03/2008 - 4.8
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2008)0103

Pełne sprawozdanie z obrad
Czwartek, 13 marca 2008 r. - Strasburg Wydanie Dz.U.

3. Równość płci i równouprawnienie kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju (debata)
Protokół
MPphoto
 
 

  Przewodniczący. − Kolejna pozycja to sprawozdanie Feleknas Uca z ramienia Komisji Rozwoju, w sprawie równości płci i równouprawnienia kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju (2007/2182(INI)) (A6-0035/2008).

 
  
MPphoto
 
 

  Feleknas Uca, sprawozdawczyni (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Pięć dni temu obchodziliśmy setną rocznicę ustanowienia Międzynarodowego Dnia Kobiet. Osiągnięto już wiele, jakkolwiek w najuboższych krajach świata nadal nie słychać nic o równości szans. Prawa człowieka należne kobietom i dziewczętom nadal nie stanowią niezbywalnej, integralnej i nieodłącznej części powszechnych praw człowieka, do czego wzywa uchwalona przez Organizację Narodów Zjednoczonych deklaracja wiedeńska z roku 1993.

W swoim sprawozdaniu przeanalizowałam sytuację kobiet i dziewcząt w krajach rozwijających się, a także elementy współpracy europejskiej na rzecz rozwoju, które mogą poprawić jakość życia tych kobiet. Pozwólcie państwo, że zacytuję kilka faktów i liczb.

Dwie trzecie niepiśmiennej populacji świata to kobiety. Ponad 40% kobiet w Afryce nie chodziło do szkoły podstawowej. W Afryce, kobiety stanowią 52% łącznej populacji, ale wykonują 75% prac rolnych oraz wytwarzają i sprzedają 60-80% żywności.

Zaktualizowana strategia Komisji na rzecz równości kobiet i ich uczestnictwa we współpracy na rzecz rozwoju koncentruje się na istotnych kwestiach oraz proponuje sposoby promowania równości. Dwoisty charakter tej strategii, która pozwala zwiększyć skuteczność działań na rzecz równości płci i proponuje odrębne środki promowania tej równości, to zjawisko pozytywne. Cieszy mnie także opracowanie 41 praktycznych metod w obszarze odpowiedzialnego zarządzania, gospodarki, opieki zdrowotnej i zwalczania przemocy. Tym niemniej w moim sprawozdaniu podjęłam się też krytyki szeregu zagadnień. Pozwólcie państwo, że omówię w sposób ogólny najważniejsze z nich.

Uważam, że walka z tradycyjnymi formami przemocy powinna leżeć u podstaw metod eliminacji przemocy wobec kobiet. Po drugie, muszę wyrazić pewne zaskoczenie faktem, że w strategii nie wspomina się o umowach o partnerstwie gospodarczym. Nigdzie nie wspomina się o związku pomiędzy umacnianiem roli kobiet a umowami gospodarczymi pomiędzy UE i krajami ACP. Jeśli chodzi o specyficzną sytuację kobiet w czasie konfliktów, muszę wyrazić żal, że strategia nie uwzględnia opinii na temat szczególnej roli, jaką kobiety odgrywają w tak zwanych państwach słabych oraz w krajach najmniej rozwiniętych. Szczególną uwagę należałoby też poświęcić kwestiom zdrowia reprodukcyjnego oraz praw seksualnych kobiet w krajach rozwijających się.

Bardzo żałuję, że większość poprawek po raz kolejny ogranicza się do usunięcia ze sprawozdania ustępów wzywających do prawa kobiet do swobody i niezależności decydowania o tym, co dzieje się z ich ciałami i ich życiem. Nie chciałabym, aby zabrzmiało to chełpliwie, ale treści mojego sprawozdania nie należy sprowadzać wyłącznie do tej kwestii. W związku z tym, cieszę się bardzo z poprawek zaproponowanych przez panią poseł Buitenweg w imieniu Zielonej Lewicy i dziękuję jej za istotny wkład w treść sprawozdania.

Jeśli chodzi o zdrowie reprodukcyjne, chciałabym tylko stwierdzić, co następuje: każda kobieta ma prawo do swobodnego i niezależnego podejmowania decyzji dotyczących jej ciała i życia. Pełen dostęp kobiet do opieki zdrowotnej w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego jest warunkiem koniecznym osiągnięcia równości płci. Dopóki kobietom odmawia się dostępu do tych usług, o ich ciałach i życiu będą decydowali inni. Z pewnością nikt, komu bliska jest humanistyczna tradycja Europy, jej wartości oraz poszanowanie dla praw człowieka, nie chciałby tego!

(Oklaski)

 
  
MPphoto
 
 

  Louis Michel, komisarz. − (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pozwólcie, że na początek pogratuluję sprawozdawczyni niezwykle wnikliwej analizy bardzo istotnej, przekrojowej kwestii. Zwiększenie uczestnictwa kobiet w gospodarce oraz sprawiedliwy podział władzy pomiędzy kobietami i mężczyznami to warunki konieczne rozwoju. Jeśli nie jesteśmy w stanie zapewnić równości płci w ramach rozwoju, nie uda nam się zrealizować celów milenijnych ani osiągnąć zrównoważonego rozwoju gospodarczego.

Dlaczego w Afryce subsaharyjskiej kobiety stanowią zaledwie 34% zatrudnionej etatowo siły roboczej? Dlaczego zarobki tych kobiet to tylko 10% łącznych dochodów i dlaczego kobiety są właścicielkami tylko 1% aktywów? Pytania te są bez wątpienia niezwykle istotne. Dlaczego, jak wynika z pani sprawozdania, kobiety stanowią 70% spośród 1,3 miliarda ludzi żyjących w warunkach skrajnego ubóstwa? Fakty te są ilustracją tragedii bardzo szczególnego rodzaju, związanej z byciem kobietą. Niestety, zbyt wiele pytań wymaga odpowiedzi. Nawet w Europie, nawet w parlamentach krajowych państw członkowskich, mimo stosunkowo wysokiego poziomu uczestnictwa kobiet, nie ma gwarancji, że priorytety kobiet będą zawsze brane pod uwagę.

W ramach naszej polityki w stosunku do krajów partnerskich, uznajemy potrzebę angażowania się w dialog polityczny o prawdziwie ciągłym charakterze. Mogę państwu powiedzieć, że debaty na temat równości płci nie zawsze są proste; mogą one obejmować na przykład kwestię podziału statystyk według płci; lub też postulat, zgodnie z którym w budżetowaniu należy w większym stopniu uwzględnić sektor opieki socjalnej, ponieważ w wielu przypadkach edukacja i opieka zdrowotna nie są traktowane priorytetowo, choć wiadomo, że edukacja i zdrowie kobiet mają znaczenie kluczowe dla rozwoju.

Na kwestiach tych koncentruje się komunikat zatytułowany 'Równość płci i równouprawnienie kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju', przyjęty przez Komisję dnia 8 marca 2007 r. Przedstawiona tu polityka została opracowana w odpowiedzi na zobowiązania poczynione w ramach europejskiego konsensusu w sprawie rozwoju we wszystkich naszych zasadach i praktykach polityki współpracy. Celem komunikatu jest wypracowanie europejskiej wizji oraz oferowanie stałego wsparcia dla promowania równości płci we wszystkich regionach i krajach rozwijających się.

Komunikat ma także charakter wytycznych w sprawie nowych sposobów postępowania w zakresie pomocy, w szczególności zaś w zakresie wsparcia budżetowego. Zgadzam się z zastrzeżeniami przedstawionymi w pani sprawozdaniu, uważam bowiem, że wsparcie budżetowe kreuje nowe szanse efektywnego promowania równości płci. Dlaczego? Kilkakrotnie mówiłem już o przyczynach, dla których, na tyle, na ile to możliwe, popieram ideę wsparcia budżetowego. Udzielanie wsparcia budżetowego daje nam nieporównanie silniejszą pozycję w dialogu politycznym z władzami kraju partnerskiego. Pozwala nam, na przykład, promować alternatywne zasady polityki, a także, między innymi, konieczność lepszego promowania potencjału kobiet w ramach rozwoju gospodarczego i społecznego danego kraju. Co więcej, w takich przypadkach, udzielając wsparcia bazujemy na weryfikacji realnych wyników przedstawionych lub sygnalizowanych przez wskaźniki, które zawsze uwzględniają kryterium płci, a tym samym jednoznacznie wskazują na istniejące nierówności w tym zakresie. Cele, przy pomocy których mierzymy wyniki poszczególnych krajów, są spójne z celami milenijnymi, w większości zaś mają kluczowe znaczenie dla poprawy warunków bytowych kobiet. Tylko niektóre z nich to zwiększenie proporcji dziewcząt uczęszczających do szkół oraz dostępu do opieki przedporodowej. Postępy, jakie czyni dany kraj w realizacji tych celów, stanowią podstawę do wypłaty zróżnicowanych transz wsparcia budżetowego przez Komisję Europejską.

Jeden z mówców wspomniał w tej debacie o warunkowości pomocy. Udzielając wsparcia budżetowego można do pewnego stopnia zobowiązać partnera do respektowania określonych kryteriów i warunków. Jeśli chodzi o pozytywny wpływ, jest on silniejszy, niż w przypadkach, gdy mechanizm wsparcia budżetowego nie istnieje. Tak czy inaczej, jestem gotów do prowadzenia tej debaty także w ramach innego kontekstu. Jestem jednak głęboko przekonany, bazując na swym dotychczasowym doświadczeniu, że wsparcie budżetowe - o ile można go udzielić - to zdecydowanie dużo skuteczniejszy sposób postępowania.

Przez szereg lat działaliśmy dwutorowo. Po pierwsze wcielamy równość płci we wszystkie zasady naszej polityki i we wszystkie działania jako element umów wsparcia budżetowego, a także dialogu politycznego z naszymi partnerami. Jedną z konsekwencji tego podejścia jest konieczność szkolenia delegowanych kolegów w zakresie równości płci. Od roku 2004 ponad tysiąc osób przeszło takie szkolenia, a także utworzyliśmy centrum wsparcia w zakresie równości płci, aby ułatwić prowadzenie takich szkoleń w przyszłości. Po drugie, finansujemy określone działania promujące równość kobiet i mężczyzn.

Działania tego rodzaju mieszczą się w ramach określonych narodowych programów indykatywnych; co ważniejsze, istnieją także programy tematyczne, które są uzupełnieniem współpracy zdeterminowanej położeniem geograficznym. Na przykład, programy „Inwestowanie w zasoby ludzkie” oraz „Prawa człowieka i demokracja” zawierają określone elementy promowania równości płci. W ramach programu „Inwestowanie w zasoby ludzkie”, przeznaczono 57 milionów euro na celowe działania z zakresu równości płci na lata 2007 do 2013; daje to średnią kwotę roczną około trzykrotnie wyższą, niż przeznaczana na ten cel do roku 2006. Oczywiście, równość płci jest też integralnym elementem innych programów tematycznych, dotyczących edukacji, zdrowia czy rolnictwa, a także ochrony środowiska i kultury.

To prawda, że przed nami jeszcze długa droga, jestem jednak przekonany, że dzięki wspólnym wysiłkom ukierunkowanym na promowanie równości płci, a także - co najważniejsze - we współpracy z kobietami w krajach rozwijających się, zdołamy wypowiedzieć walkę ubóstwu i stworzyć bardziej sprawiedliwe społeczeństwa.

 
  
MPphoto
 
 

  Gabriela Creţu, Sprawozdawczyni, Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia. − (RO) Drodzy koledzy! Widzę, że to sprawozdanie już wywołało określone reakcje. Mamy nadzieję, że dowodzi to jego politycznej wagi.

Komunikat Komisji to bardzo dobry początek, a Parlament dodał do niego użyteczne szczegóły. Chciałabym tylko wyjaśnić zasadę leżącą u podstaw przyjętego stanowiska. Cel był jasny, wspieramy rolę kobiet we współpracy na rzecz rozwoju. Oprócz argumentów związanych z równością płci, istnieje szereg dowodów na to, że kobiety to dobra inwestycja, ponieważ znakomicie umieją pomnażać dobre rezultaty.

Jak mamy jednak osiągnąć maksymalną skuteczność w realizacji celu? Mogliśmy narzucić krajom - beneficjentom restrykcyjne kryteria umacniania pozycji kobiet. W gruncie rzeczy, takie kryteria już istnieją. Zarazem jednak mogliśmy spodziewać się niechętnej reakcji, braku fachowej wiedzy i potencjału administracyjnego, zobowiązań formalnych w ramach planów rozwoju strategicznego oraz braku działań ukierunkowanych na ich realizację. Niedopełnienie zobowiązań mogłoby doprowadzić do cofnięcia lub zawieszenia udzielonego wsparcia. Miałoby to negatywny wpływ na beneficjentów końcowych i ostatecznie to kobiety zapłaciłyby za niekompetencję rządów, a tego przecież nie chcemy.

W tej sytuacji, postanowiliśmy forsować zgodność z wymogami, które jesteśmy w stanie kontrolować i na które mamy odpowiednie środki. Z tej przyczyny, prosimy Komisję i państwa członkowskie o zapewnienie zgodności z innymi elementami polityki wspólnotowej oraz z polityką rozwojową. W przeciwnym razie, określone aspekty krajowej polityki handlowej lub wspólnej polityki rolnej mogą wywrzeć negatywny wpływ na realizację naszych celów.

Biorąc pod uwagę istotne różnice w polityce poszczególnych państw członkowskich, wierzymy, że nakreślenie mapy drogowej Komisji Europejskiej, dotyczącej równości płci na obszarze Unii, jest warunkiem wstępnym dla faktycznego i skutecznego wykorzystania kobiet we współpracy na rzecz rozwoju, realizowanej przede wszystkim pod nadzorem państw członkowskich. Wydaje się, że nowe kierunki wsparcia odciągnęły uwagę od kwestii dotyczących kobiet.

Prosimy o ocenę ich wpływu na kwestie płci oraz o podjęcie odpowiednich działań korygujących, w zależności od zakresu odpowiedzialności oraz z zachowaniem zasady przejrzystości wykorzystania funduszy, zgodnie z naszymi zobowiązaniami wobec obywateli Europy.

 
  
MPphoto
 
 

  Anna Záborská, w imieniu grupy PPE-DE. – (SK) Przygotowanie sprawozdania na temat równości płci i równouprawnienia kobiet z pewnością nie było łatwe, na co wskazuje jego długość.

Jakkolwiek nie zgadzam się ze wszystkim, co napisała w sprawozdaniu pani poseł Uca, chciałabym pogratulować jej konsekwencji i dokładności w podejściu do tematu. Debatując nad tą kwestią, nie powinniśmy przeceniać naszego wsparcia dla godności kobiet oraz dla ich roli w działaniu na rzecz dobra społecznego.

W krajach rozwijających się (choć nie tylko tam) kobiety często padają ofiarą dyskryminacji i przemocy, pracują w złych warunkach i za niskim wynagrodzeniem, nie mają dostępu do podstawowej opieki zdrowotnej, pracują zbyt długo i są narażone na upokorzenia i przemoc fizyczną. Taka jest przyczyna niedostatecznego rozwoju. Wszystkie te czynniki mają też wpływ na życie rodzinne kobiet. Stymulowanie rozwoju i zwiększanie równości w celu promowania pokoju w XXI wieku: oto konkretne działania, które mogą poprawić sytuację, jeśli je zrealizujemy. Musimy stale, bezkompromisowo i przy każdej okazji potępiać przemoc seksualną, na jaką narażone są kobiety i młode dziewczęta. Musimy zachęcać kraje rozwijające się do przyjmowania ustawodawstwa, zapewniającego kobietom skuteczną ochronę

W imię szacunku dla każdego człowieka, musimy też potępić niezwykle rozpowszechnioną quasi-kulturę, która prowadzi do systematycznego wykorzystywania seksualnego i niszczenia godności nawet bardzo młodych dziewcząt, zmuszając je do wystawiania na sprzedaż swych ciał, aby pomnażać miliardowe dochody branży erotycznej. Niestety ich klienci pochodzą na ogół z cywilizowanych krajów świata, w tym z Unii Europejskiej. Kobiety w obszarach objętych konfliktami zbrojnymi nieustannie padają ofiarą gwałtów o podłożu politycznym.

Cieszę się, że istnieją ruchy kobiet, które walczą o przywrócenie kobietom godności. Analizując kwestię pomocy kobietom w krajach rozwijających się nie możemy zapominać, że oprócz pomocy finansowej z funduszy rozwojowych, istnieje także rozbudowana sieć organizacji religijnych i charytatywnych. Inicjatywa ta od lat cieszy się poparciem lokalnych kościołów poprzez równoległe systemy i nieformalne drobne pożyczki dla biednych. Cierpliwość, uczciwość i ciężka praca ubogich kobiet, wynagradzanych w ten sposób, podnosi na duchu. Inicjatywy te także należy wspierać poprzez reformowanie struktur, które pomagają w rozwijaniu nowych inicjatyw.

Kobietom należy zapewnić równe szanse, sprawiedliwe płace, równość w hierarchii pracy, w dostępie do edukacji na wszystkich szczeblach, a także dostęp do opieki zdrowotnej i równe prawa w rodzinie. Zaangażowanie kobiet w politykę wymaga odwagi, ale postępy, jakie czynią kobiety w krajach rozwijających się, to postęp dla nas wszystkich.

 
  
MPphoto
 
 

  Anne Van Lancker, w imieniu grupy PSE. - (NL) W imieniu mojej grupy chciałabym powiedzieć, że popieramy raport pani poseł Uca i gratulujemy Komisarzowiprzyjęcia tej strategii równości płci. Praktycznie wszystkie kraje podpisały się pod milenijnymi celami rozwoju osiem lat temu. Minęła już połowa wyznaczonego okresu i wygląda na to, że większość celów nie zostanie zrealizowana w Afryce.

Kobiety odgrywają kluczową rolę w zwalczaniu ubóstwa, jednak nadal nie mają równego dostępu do edukacji, opieki zdrowotnej, zatrudnienia czy prawa własności. Ich status społeczny jest niski, a przemoc wobec kobiet jest rozpowszechniona. Jednocześnie większość programów strategicznych naszych państw partnerskich całkowicie ignoruje kwestię kobiet. Dlatego wymiar płci musi stać się centralnym punktem dialogu politycznego z naszymi krajami partnerskimi, a organizacje kobiet muszą zaangażować się w tworzenie zasad polityki.

Uważam, że to przerażające, że koledzy z grup EPP i UEN chcą usunąć ze sprawozdania elementy mówiące wprost o zdrowiu seksualnym i reprodukcyjnym, ponieważ jeśli kobiety będą mogły same decydować o własnym ciele i o tym, czy i kiedy chcą mieć dzieci, nie tylko uratujemy życie milionom z nich; także dzieci będą miały większe szanse, a społeczności umocnią się. Każdy, kto temu przeczy, podważa konsensus w sprawie populacji i rozwoju, przyjęty przez wspólnotę w roku 1994, na to zaś nie możemy pozwolić.

Ostatnie słowo: w stu procentach popieram grupę Zielonej Lewicy, wzywającą do ustanowienia instytucji europejskiego wysłannika ds. ochrony praw kobiet. Wysłannik ds. kobiet stałby się twarzą i głosem kobiet Europy i rządów europejskich, a także mógłby od czasu do czasu przypominać Komisarzom o ich zobowiązaniach.

 
  
MPphoto
 
 

  Renate Weber, w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Równość płci i równouprawnienie kobiet to wartości i zasady, które wyznajemy w Unii Europejskiej. Dlatego należy dzielić się nimi z krajami rozwijającymi się w ramach istniejącej współpracy. Wszyscy ponosimy ogromną odpowiedzialność w tym zakresie, ponieważ promowanie podwójnych norm wyniosłoby nas na margines moralności, zarazem pozbawiając nas wiarygodności. Odnoszę się tu przede wszystkim do poprawek poddawanych dziś pod głosowanie, tych samych, które odrzuciła Komisja Rozwoju.

Obawiam się, że stosujemy tu różne miary, z jednej strony promując te wartości wobec naszych partnerów w programach rozwoju, a z drugiej - stosując je w Unii Europejskiej. Nie możemy pozwolić sobie na wyłączenie odnośników do praw reprodukcyjnych z tego sprawozdania, ponieważ jest to kwestia kluczowa, jeśli chodzi o promowanie praw kobiet i ich umacnianie.

Jak słusznie wskazuje sprawozdanie, przyznanie kobietom pełni praw i ochrony zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego to warunek konieczny osiągnięcia równości płci. Ochrona praw reprodukcyjnych, takich jak planowanie rodziny w sensie planowania i przedziałów czasowych pomiędzy porodami, a także podejmowanie decyzji reprodukcyjnych bez dyskryminacji, przymusu i przemocy pozwoli kobietom uczestniczyć w pełni w życiu społecznym i cieszyć się równością.

Nie możemy wyjść naprzeciw naszym partnerom jedynie do połowy drogi, a zarazem twierdzić, że naszym celem jest zapewnienie kobietom zdrowia i siły, które pozwolą im uczestniczyć aktywnie i na równych prawach w życiu społecznym. Proszę mi wybaczyć ostre słowa, ale według mnie to zwykła hipokryzja. Nie zrealizujemy naszych celów, jeśli zaczniemy od wyłączenia kluczowych wątków lub będziemy przedstawiać nasze zasady w świetle innym, niż postrzegamy je na własnym podwórku.

W dzisiejszym świecie, promowanie równości płci i umacniania kobiet w krajach rozwijających się nie jest łatwym zadaniem. Osiągnięcie tych celów wymaga prawdziwego zaangażowania i działania, a przede wszystkim prawdziwej dobrej woli w naszych relacjach z krajami rozwijającymi się.

 
  
MPphoto
 
 

  Margrete Auken, w imieniu grupy Zielonych/ALE. – (DA) Panie przewodniczący! 750 milionów kobiet żyje w ubóstwie; kobiety te walczą o własne przetrwanie, jak i o przetrwanie swych rodzin. Jako Europejczycy musimy stanąć u ich boku w walce o lepsze życie. Rola kobiet jest nieoceniona; mimo to, nie docenia się ich możliwości i potencjału. Ich dostęp do edukacji, pracy i własności jest dotkliwie ograniczony. Jednym z podstawowych zadań UE powinno być przyznanie kobietom kluczowej roli w pracach rozwojowych Unii. W chwili obecnej, nasza polityka zbyt często prowadzi do obniżania i tak już niskiego statusu kobiet, dlatego też jestem bardzo zadowolona ze sprawozdania pani poseł Uca.

Nie możemy doprowadzić do rozbicia sprawozdania, jak to próbuje zrobić wielu członków Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów oraz Grupy Unii na rzecz Europy Narodów poprzez wprowadzenie poprawek eliminujących zapisy dotyczące praw seksualnych i reprodukcyjnych kobiet. Jak stwierdzono już wielokrotnie, prawa te mają znaczenie kluczowe dla umożliwienia kobietom przyjęcia odpowiedzialności za życie własne i ich rodzin. To dla nich nierzadko sprawa życia i śmierci. Kobiety muszą mieć prawo i możliwość sprzeciwu, aby uniknąć przemocy i zyskać dostęp do edukacji oraz możliwość decydowania o sobie. To warunek konieczny, aby nasza pomoc niosła prawdziwy rozwój, a umieszczenie kobiet na marginesie naszej pracy jest zarówno niemoralne, jak i głupie.

Niestety, brakuje woli politycznej - jak już powiedziano - dlatego wielu z nas wspiera propozycję powołania wysokiego przedstawiciela UE ds. kobiet. Przedstawiciel powinien zapewnić kobietom na całym świecie możliwość angażowania się w pracę polityczną i społeczną, co pozwoli im uzyskać pozycję należną połowie populacji naszego globu. Kobiety nie mogą być ofiarami i nędzarkami. Dla dobra nas wszystkich powinny zajmować równoprawną pozycję.

 
  
MPphoto
 
 

  Luisa Morgantini, w imieniu grupy GUE/NGL. -(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Cóż mogę powiedzieć? Wyrazy uznania dla Komisji za dobrze opracowany komunikat, który po raz pierwszy wyznacza europejską strategię równości płci we współpracy na rzecz rozwoju, co więcej, zgodną z żądaniami niezliczonych grup kobiet, które nie chcą już odgrywać roli ofiar. Przeciwnie, nie chcemy być ofiarami, ale protagonistkami własnego życia i naszej seksualności, i to my decydujemy o kształcie społeczeństwa, w którym chcemy żyć: społeczeństwa zdolnego stawić czoła dyskryminacji, niesprawiedliwości, przemocy i militaryzacji państw i umysłów oraz wyeliminować te zjawiska.

Wyrażam też pełne uznanie dla sprawozdania pani poseł Uca, która przeanalizowała dogłębnie i uchwyciła wszystkie aspekty nie uwzględnione przez Komisję, wymagające moim zdaniem akceptacji ze strony Komisji. Nie muszę tu powtarzać liczb dotyczących kobiet żyjących w skrajnym ubóstwie, dotkniętych analfabetyzmem, AIDS czy malarią, a także licznych kobiet, które padają ofiarą przemocy fizycznej i seksualnej, szczególnie we własnych domach, nawet w Europie.

Liczą się środki praktyczne: zarządzanie, edukacja, opieka zdrowotna, przemoc wobec kobiet, dostęp do własności i pracy, a także, jak mówi pani poseł Uca, polityka gospodarcza i handlowa UE, która nie przeciwstawia się działaniom rozwojowym.

Potrzebujemy dużo szerszej polityki promocji, co wymaga zaangażowania znacznych zasobów finansowych i ludzkich w ramach delegacji Komisji oraz projektów, które mają największe znaczenie, w rodzaju mikropożyczek. Te środki praktyczne mają szansę doprowadzić do powstania trwałych więzi z ruchami kobiet na skalę lokalną i ogólnokrajową, z sieciami kobiet z różnych krajów, zaangażowanymi w kampanię przeciwko opuszczenia, a także na rzecz szybkiego rozwiązania konfliktów oraz prawa do opieki zdrowotnej, schronienia i dostępu do wody.

Chciałabym powiedzieć kilka słów o poprawkach, których celem jest usunięcie odnośników do różnych strategii międzynarodowych – od Kairu po Maputo – dotyczących zdrowia reprodukcyjnego i swobody praw reprodukcyjnych kobiet. Obrona życia to rzecz święta. Prawo do życia oznacza jednak, że nie można wahać się przy wdrażaniu strategii rozwojowych, które mogą....

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

 
  
MPphoto
 
 

  Urszula Krupa, w imieniu grupy IND/DEM. – Panie Przewodniczący! W dokumencie w sprawie równości płci i równouprawnienia kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju poruszane są problemy trapiące kobiety na przykładzie państw afrykańskich i azjatyckich. W przedstawionej strategii zaproponowano działania w kilku kategoriach: równość płci, ład polityczny, zatrudnienie, edukacja, zdrowie oraz przemoc wobec kobiet.

Wiadomo, że równouprawnienie kobiet i mężczyzn stanowi ważny element rozwoju społeczeństw, który jest zawarty w podstawowych regulacjach poszanowania godności i praw człowieka i wszystkich ludzi w naszej cywilizacji europejskiej, jednak równouprawnienie, niedyskryminacja kobiet nie stanowią jedynego warunku warunek rozwoju. Można by wymienić szereg innych ważnych dla postępu działań, począwszy od przestrzegania zasad etycznych i moralnych, które gwarantują znaczne zmniejszenie wykorzystania, przemocy, oszukiwania i innych manipulacji, w tym dyskryminacji i prześladowania kobiet.

Przywoływane dramatyczne warunki życia kobiet w krajach afrykańskich są konsekwencją grabieżczej polityki zasobami naturalnymi oraz spekulacyjnymi działaniami koncernów międzynarodowych bogacących się kosztem życia i zdrowia mieszkańców. Wspieranie budżetowe oraz inne programy wdrażane przez Unię Europejską nie zrekompensują strat rabunkowej gospodarki. Relatywizm etyczny stoi także za wykorzystaniem w sferze seksualnej oraz szerzeniem się chorób przenoszonych drogą płciową. Propagowana wolność seksualna prowadzi do odebrania godności kobiecie traktowanej jako obiekt seksualny i prowokuje do przemocy. W celu poprawy sytuacji kobiet nie należy dofinansowywać środków antykoncepcyjnych i aborcji, ale wspierać finansowo rodziny, zwłaszcza wielodzietne, umożliwiając kształcenie i rozwój czy poprawiając opiekę zdrowotną wraz z osłoną socjalną, zwłaszcza dla kobiet spodziewających się dziecka. Oczywiście kobiety wykształcone mające predyspozycje przywódcze oraz ochotę do angażowania się w politykę powinny mieć możliwość kandydowania oraz wykorzystywania swojej odmienności psycho-fizycznej w celu poszerzania spektrum spojrzenia na sprawy ważne nie tylko dla kobiet i dzieci.

Jednak gender mainstreaming jako podstawowa i przewodnia idea owocująca między innymi urlopami ojcowskimi dla mężczyzn już ma swoje nawet oczekiwane skutki, gdyż nie tylko szwedzcy ojcowie wolą zamiast opieki nad dzieckiem polowanie na łosie oraz czytanie gazet. Rozpowszechniana przez środki masowego przekazu tyrania seksualizacji agresji oddziaływuje na ...

(Przewodniczący odebrał mówczyni głos).

 
  
MPphoto
 
 

  Filip Kaczmarek (PPE-DE). – Panie Przewodniczący! Sprawozdanie pani Uca dotyczy istotnej kwestii równości płci w kontekście współpracy rozwojowej. Niestety zapewne pozytywne intencje autorki zostały zniweczone poprzez nadmierną ekspozycję kontrowersyjnego zagadnienia zdrowia, praw seksualnych i reprodukcyjnych. Właściwie sprawy tej nie powinniśmy traktować jako kontrowersyjnej. Ukazuje raczej paradoksalny język, dość powszechnie stosowany w Unii Europejskiej. Właśnie przez dziwną praktykę językową Unia oddala się od swoich obywateli i staje się biurokratyczną machiną, niezrozumiałą i wyalienowaną. W ten sam sposób tworzymy i karmimy przeciwników Unii.

Dlatego mam nadzieję, że poprawki PPE-DE zostaną przyjęte przez wysoką izbę. Dlaczego? Otóż w intencji autorów i promotorów terminu „zdrowie i prawa reprodukcyjne” chodzi dokładnie o coś odwrotnego niż to, co jest zawarte w tych słowach. W prawach reprodukcyjnych nie chodzi zatem o reprodukcję, chodzi o to, by ograniczyć reprodukcję. A zatem szukamy pozytywnej nazwy na coś, co w rzeczywistości ma skutki negatywne, czym jest ograniczanie reprodukcji. Wydaje mi się, że jest to oszukiwanie ludzi.

Niech zwolennicy ograniczania populacji w krajach biednych, promowania antykoncepcji czy aborcji nie chowają się za takie terminy jak zdrowie i prawo reprodukcyjne. Powinni nazywać rzeczy po imieniu. Wydaje mi się, że nie chcą tego robić dlatego, że podejrzewają, że tak naprawdę Unia Europejska się nie powinna tym zajmować. Bo czy przecież nie jest dwuznaczne angażowanie się Europejczyków w promowanie i finansowanie antykoncepcji i aborcji poza Europą? Tak jak w Unii, tak samo w Afryce czy w Azji to poszczególne państwa powinny decydować o tym, jaką politykę w tym zakresie stosują. Tutaj się mówi o tym, że kobiety powinny decydować. Ale to my tym kobietom w Afryce mówimy, czego one powinny chcieć. Wydaje mi się, że to jest nieporozumienie.

Inna kwestia: nie ma skutkowo-przyczynowego związku między wielodzietnością a równością. Tutaj nie ma związku, nie rozumiem dlaczego to się wiąże ze sobą.

 
  
MPphoto
 
 

  Alain Hutchinson (PSE) . (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Nie chcę mówić o samym sprawozdaniu - gratuluję sprawozdawczyni jego przygotowania - ale o poprawkach, które zostaną niebawem poddane głosowaniu, i chcę powiedzieć, że moim zdaniem poprawki zaproponowane przez kolegów z UEN są po prostu skandaliczne.

(Oklaski)

Odmawiając uwzględnienia w sprawozdaniu lub jakiegokolwiek odniesienia do problemów antykoncepcji, UEN odmawia uznania, że kobiety na półkuli południowej także mają prawo do godnego życia. To więcej niż skandaliczne, to nieodpowiedzialność i hipokryzja, gdy wiemy, że brak skutecznych metod planowania rodziny skazuje miliony ludzi na całym świecie na niepotrzebne cierpienia, choroby i śmierć - a cierpią przede wszystkim kobiety i dzieci, wydawane przez nie na świat, zbyt często wbrew ich własnym życzeniom.

Poprawki proponowane przez grupę PPE-DE są niemniej godne pożałowania. Grupa ta po prostu inaczej sformułowała swoje postulaty, w szczególności odmawiając uznania prawa kobiet do regulowania własnej płodności. W przeważającej większości krajów rozwijających się, kobiety i dziewczęta - w tym młode dziewczęta - nadal cierpią z powodu dyskryminacji i przemocy, której nie można tolerować. Każdy, kto odrzuca pogląd, zgodnie z którym każda kobieta w tych krajach powinna mieć pełne prawo do decydowania o własnym losie, odmawia po prostu traktowania tych kobiet na równi z mężczyznami. Jednak zdrowie reprodukcyjne nie powinno budzić takiego niepokoju: chodzi tu po prostu o to, by umożliwić ludziom doświadczanie odpowiedzialnej, zadowalającej i bezpiecznej seksualności oraz pozwolić kobietom decydować, czy i kiedy chcą mieć dzieci. Koncepcja ochrony zdrowia polega na umożliwieniu kobietom i mężczyznom dokonania wyboru, na równoprawnych zasadach, metod regulowania płodności, które są bezpieczne, skuteczne, dostępne i akceptowalne.

 
  
MPphoto
 
 

  Olle Schmidt (ALDE). – (SV) Panie przewodniczący! To ważne, abyśmy mogli wyjaśnić, o co nam chodzi. Debata, która powinna koncentrować się na prawach człowieka, jest już zbyt długo zatruwana przez rozmaite względy polityczne. Nie ma dwóch zdań co do tego, że kobieta ma prawo do własnego ciała. Dlatego w trakcie debaty o okaleczaniu narządów płciowych nie uchylałem się przed udzieleniem odpowiedzi na pytanie, czy stosowanie prawa szariatu oznacza, że nie uznaje się równej wartości wszystkich ludzi. Nikomu nie przyszłoby na myśl odmawiać mężczyźnie prawa do decydowania o jego rozrodczości, ani też mówić, że kwestią wartości kulturowych jest pozbawienie mężczyzny możliwości zarabiania pieniędzy i zapewnienia sobie niezależności.

Gdy UE, najbardziej liczący się dawca pomocy na świecie, działa w krajach Trzeciego Świata, nasze wartości muszą być jednoznaczne. Prawa człowieka - przez które rozumiem równość nie tylko w teorii, ale także w praktyce - muszą być naszą dewizą. Musimy dawać jasno do zrozumienia, że gospodarka rynkowa jest dobra, a nie zła dla ubogich kobiet i mężczyzn. Udowodniono to choćby dzięki skutecznej kampanii na rzecz mikropożyczek. dzięki którym stworzono zarówno dobrobyt, jak i upodmiotowienie dla milionów narażonych na niebezpieczeństwo kobiet.

Oczywiście, my, przedstawiciele bogatego świata, nie możemy wymuszać na innych ludziach określonego stylu życia, ponosimy jednak, co moim zdaniem jest ważne, odpowiedzialność za zaoferowanie możliwości wyboru tam, gdzie dziś wybór nie istnieje. Jak wielu moich kolegów, jestem więc prawdziwie rozczarowany, widząc niektóre poprawki do sprawozdania, które pod innymi względami jest dobre i ważne. Idą one naprawdę w niewłaściwym kierunku.

Siedzącym za mną kolegom chciałbym powiedzieć, że gdy byłem posłem parlamentu szwedzkiego, przez sześć miesięcy pozostawałem w domu ze swoim synem na urlopie rodzicielskim. Myślę, że dzięki temu stałem się lepszym rodzicem. Oczywiście zajmowałem się czytaniem dokumentów, jednak moim podstawowym obowiązkiem była opieka nad dziećmi, co robiłem wspólnie z moją żoną. Mogę tylko powiedzieć, że było to dobre. Sądzę, że więcej ludzi powinno tak postępować i przekonać się, jak ważne jest, aby rodzina była razem: mężczyzna, kobieta, dzieci.

(Oklaski)

 
  
MPphoto
 
 

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE). – (ES) Panie przewodniczący! Na początek chciałbym z entuzjazmem pochwalić to sprawozdanie, ponieważ jest ono istotne z kilku powodów.

Po pierwsze, ze względu na sprawiedliwość: choć kobiety i dziewczęta wykonują dwie trzecie pracy na całym świecie, otrzymują zaledwie 5% dochodów, a co więcej, ubóstwo zdecydowanie ma twarz kobiety.

Po drugie ze względu na godność: sądzę, że konieczne jest zastąpienie wizerunku kobiet, przedstawianych często w roli bezbronnych ofiar, wizerunkiem wysoce zróżnicowanej grupy aktorów społecznych, dysponujących wartościowymi zasobami i potencjałem i realizujących własne cele; oznacza to, między innymi, uznanie i pełną akceptację prawa kobiet do podejmowania decyzji dotyczących ich seksualności oraz ich ciał.

Po trzecie, ze względu na prawdziwe zaangażowanie i konsekwencję: to smutne, że promowanie kwestii płci postrzega się często jako wymówkę, aby uniknąć formułowania konkretnych propozycji i celów, na przykład w dokumentach dotyczących strategii narodowych.

Z tych powodów uważam, że sprawozdanie to jest godne pochwały i zasługuje na poparcie absolutnej większości.

 
  
MPphoto
 
 

  Gay Mitchell (PPE-DE). - Panie przewodniczący! Sprawozdanie to dotyczy równości płci i umacniania kobiet w rozwijaniu współpracy. Dlaczego zatem socjaliści, liberałowie i inni przygotowują się dzisiejszego poranka, aby głosować przeciwko poprawce, której celem jest uzyskanie informacji na temat dyskryminacji wobec kobiet, dla której punktem wyjścia jest macica?

Poprawka zgłoszona w imieniu moim, pana Devy i pani Belohorskiej wzywa Komisję do skierowania prośby do wszystkich partnerów unijnych na świecie, zarówno do rządów, jak i organizacji pozarządowych, do uruchomienia ciągłej analizy wszystkich przypadków aborcji oraz do regularnego raportowania wyników do Parlamentu. Być może pan poseł Hutchinson mógłby powiedzieć nam, dlaczego uzyskiwanie takich informacji uważa za straszne? Parlament chce dziś rano odwrócić się od tej kwestii, odrzucając poprawkę, jednak w niektórych krajach dążenie do posiadania synów doprowadziło do eliminacji milionów dziewczynek w wyniku selekcjonowania płci przez rodziców. Niemowlęta płci żeńskiej umierają też z powodu zamierzonych zaniedbań i z głodu. Według Funduszu Ludnościowego Narodów Zjednoczonych UNFPA, w samej Azji co najmniej 60 milionów dziewczynek „zaginęło”. W niektórych krajach donosi się, że selekcja płci jest bardziej rozpowszechniona w miastach, gdzie technologie w rodzaju punkcji owodni i badania ultrasonograficznego są ogólnie dostępne i mogą być nadużywane. W innych krajach zjawisko to ma miejsce przede wszystkim na obszarach wiejskich, gdzie według UNFPA synowie są preferowani w większym stopniu. Córki postrzega się w niektórych krajach jako obciążenie ekonomiczne, a według UNFPA, wskaźnik proporcji płci w momencie narodzin, choć tylko nieznacznie podwyższony, jest z tego powodu silniej zaakcentowany. Niska liczba kobiet i dziewcząt w niektórych krajach azjatyckich może mieć alarmujące skutki społeczne, włącznie z podwyższeniem popytu na handel kobietami, zarówno w celu małżeństwa jak i pracy w branży erotycznej, a także wpływa na ogólne obniżenie ich statusu. To są słowa UNFPA, a nie moje.

Jakie jest stanowisko Parlamentu? Patrzeć w przeciwną stronę. W historii wielokrotnie zdarzało się, że większość się myliła, na przykład w Austrii i w Niemczech w latach 30. XX wieku. Jak to możliwe, że myślące zgromadzenie, takie, jak Parlament Europejski, dopuszcza się niesprawiedliwości, jaką jest odrzucenie tej poprawki? Chcemy po prostu uzyskać informacje...

(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)

 
  
MPphoto
 
 

  Ana Maria Gomes (PSE). - Panie przewodniczący! Chcę podziękować mojej koleżance, pani poseł Uca, znakomitego sprawozdania, i pochwalam dwutorowy sposób myślenia Komisji, wyrażony w jej komunikacie, który skupia się zarówno na promowaniu kwestii płci, jak i na konkretnych działaniach na rzecz równouprawnienia kobiet. Ubolewam jednak nad tym, że wiele dokumentów krajowych w ramach instrumentu na rzecz współpracy i rozwoju odnosi się do zagadnienia płci wyłącznie ogólnie, nie precyzując konkretnych działań, celów ani dotacji finansowych. Oznacza to, że mimo ram strategicznych, dążenie do równości płci w ramach współpracy na rzecz rozwoju może ograniczyć się w nadchodzących latach wyłącznie do retoryki.

W ramach analiz śródokresowych i końcowych należałoby oceniać wskaźniki uwzględniające kwestię płci. Parlament będzie monitorował wdrażanie strategii partnerstwa dla kraju i mamy nadzieję, że Komisja zdoła wykazać postępy w zakresie wyników związanych z zagadnieniami płci.

Na koniec chcę powiedzieć, że jestem zbulwersowana średniowiecznymi poglądami, jakie odzwierciedlają poprawki do tego sprawozdania zgłoszone przez niektórych kolegów w kwestii zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego. Będę oczywiście głosować za ich odrzuceniem.

 
  
MPphoto
 
 

  Alexander Lambsdorff (ALDE). (DE) Panie przewodniczący! Ja także chcę podziękować sprawozdawczyni za znakomite sprawozdanie, a także pogratulować Komisji jej komunikatu. Wyzwanie polega obecnie na tym, aby zachować konsekwencję. Dziesięć dni temu udałem się do Nowego Jorku wraz z kilkoma kolegami z parlamentów krajowych, aby odwiedzić Komisję ds. Statusu Kobiet, na zaproszenie Europejskiego Forum Parlamentarnego. Co ciekawe, kraje, które są naszymi partnerami z Afryki, Karaibów i Pacyfiku mówią co innego w dialogu z Brukselą oraz niektórymi innymi stolicami, a co innego w Nowym Jorku, gdy dochodzi do dyskusji na szczeblu globalnym.

Dlatego też wzywam pana komisarza do zachowania konsekwencji oraz informowania naszych delegacji, że w poszczególnych stolicach także toczą się rozmowy na temat stanowiska przyjętego w Nowym Jorku, ponieważ nasze cele w zakresie polityki wobec kobiet oraz polityki rozwojowej są w Nowym Jorku często podważane.

W związku z tym, bardzo się cieszę, że UNIFEM otwiera biuro w Brukseli; z pewnością podniesie to poziom debaty pomiędzy Organizacją Narodów Zjednoczonych i Unią Europejską w tym obszarze.

Cieszę się zwłaszcza z tego, iż uznano, że mikropożyczki to jeden ze sposobów realizacji równouprawnienia, wyzwolenia kobiet. Doszło do pewnych stosunkowo niejasnych ustaleń...

(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)

 
  
MPphoto
 
 

  Satu Hassi (Verts/ALE). – (FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Chcę gorąco podziękować pani Uca za znakomite sprawozdanie, a jednocześnie poprzeć wielu posłów niezadowolonych z poprawek proponowanych przez Prawicę.

Aby w pełni wdrażać prawa kobiet także w ramach współpracy na rzecz rozwoju, Unia Europejska potrzebuje wysłannika ds. kobiet, który zapewniłby uwzględnienie praw kobiet w realizowanych działaniach. Pozwoliłoby to także na bardziej efektywne wydatkowanie środków przeznaczonych na współpracę na rzecz rozwoju.

Wiemy, że najtańszym sposobem promowania rozwoju jest walka o prawa kobiet, w tym o prawa seksualne, prawo do edukacji, szanse zatrudnienia i tak dalej. Choć ludzie wiedzą o tym z doświadczenia oraz z licznych sprawozdań, wciąż się o tym zapomina, nawet przy decydowaniu o sposobach zużytkowania unijnych pieniędzy na współpracę na rzecz rozwoju. Dlatego potrzebujemy wysłannika ds. kobiet i dlatego mam nadzieję, że wszyscy tu obecni wesprą poprawkę 20., dotyczącą tej kwestii.

 
  
MPphoto
 
 

  Nirj Deva (PPE-DE). – Panie przewodniczący! Choć sprawozdanie to ma wiele zalet, zawiera też element, z którym absolutnie się nie zgadzam, co wyrazili już wcześniej moi koledzy, pan Kaczmarek i pan Mitchell.

Na początek chciałbym zapytać pana, panie przewodniczący, czyje to słowa: „Poprzez praktykę selekcji płci dziecka przed urodzeniem, niezliczonym kobietom odmawia się nawet prawa do istnienia”.Być może sprawozdawczyni zdziwi się, słysząc, że słowa te wygłosił Ban Ki-moon w swej mowie powitalnej, skierowanej do Komisji ds. Statusu Kobiet ONZ w Nowym Jorku.

Co więcej, jak wynika z zeszłorocznego sprawozdania UNFPA na temat ludności świata, deficyt kobiet na świecie wynosi 60 milionów - tyle, ile populacja Wielkiej Brytanii! Te kobiety, których nie ma, zostały poddane prenatalnej selekcji płci, aborcji i „dzieciobójstwu”, a zjawiska te zachodzą na kontynencie, na którym się urodziłem; wiem, o czym mówię. Jak to możliwe, że sprawozdanie Parlamentu Europejskiego w sprawie równości płci przemilcza świadomą eliminację na podstawie wyłącznie płci? Jak możemy tu mówić o równości?

Zgłosiłem do sprawozdania poprawkę wymagającą przeanalizowania pod kątem płci wszystkich przypadków aborcji na całym świecie, i zgadnijcie, co się stało? Socjaliści zagłosowali przeciwko! Dlaczego? Czy nie mamy prawa wiedzieć, w jaki sposób kobiety eliminuje się drogą aborcji jeszcze przed urodzeniem? Zobaczymy, jak one same zagłosują dziś w sprawie poprawki 11.

Nie wiem, dlaczego sprawozdawczyni zdecydowała się nie skorzystać z tak cennej możliwości wyeliminowania najistotniejszej przyczyny niesprawiedliwości wobec kobiet w dzisiejszym świecie - odebrania im fundamentalnego prawa do życia - a zamiast tego postanowiła skupić się na promowaniu tak zwanych praw seksualnych...

(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)

 
  
MPphoto
 
 

  Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE). – Panie Przewodniczący! Statystyki dowodzą, że polityka równouprawnienia przyspiesza realizację milenijnych celów rozwoju dotyczących likwidacji ubóstwa oraz poprawy wskaźników demograficznych, społecznych i gospodarczych. Problematyka płci jest jednak wciąż uważana za kwestie o znaczeniu drugorzędnym.

Kobiety w wielu krajach wciąż są pozbawione dostępu do podstawowych usług zdrowotnych, edukacji czy udziału w procesach decyzyjnych. Dwie trzecie wszystkich analfabetów na świecie to kobiety. W krajach rozwijających się prawdopodobieństwo pójścia do szkoły średniej u dziewcząt jest o 11% niższe niż u chłopców. Statystyki pokazują także tragiczny bilans zdrowotny np. w Afryce Subsahardyjskiej: 60% zakażonych wirusem HIV stanowią kobiety, a 75% wszystkich nowych przypadków zakażeń AIDS wśród młodych ludzi przypada na dziewczęta.

Komunikat Komisji stanowi ważny krok w drodze do włączenia poprzez Unię Europejską problematyki płci do programu współpracy z krajami partnerskimi jako głównego instrumentu likwidacji ubóstwa, wspierania praw człowieka, w tym walki z przemocą wobec kobiet. Gratuluję sprawozdawczyni bardzo dobrze przygotowanego raportu i na koniec ...

(Przewodniczący odebrał mówczyni głos).

 
  
MPphoto
 
 

  Roberta Alma Anastase (PPE-DE). – (RO) Omawiamy dziś kolejne sprawozdanie, analizujące sytuację kobiet, już drugie w tym tygodniu, tym razem jednak z perspektywy równych szans w kontekście rozwoju Wspólnoty.

Sprawozdanie to stało się przyczynkiem do debat i źródłem kontrowersji, zróżnicowania stanowisk i analiz kontekstualnych. Jednakże to ważne, abyśmy omawiali sprawy tego rodzaju; jeszcze ważniejsze jest opracowanie osadzonych w odpowiednim kontekście wniosków i osiągnięcie realnych wyników.

Mówimy wiele o edukacji i jej wyjątkowej roli w kształtowaniu postaw, zachowań, integrowaniu grup zagrożonych marginalizacją i rozwijaniu społeczności. Uważam jednak, że nadszedł czas, abyśmy opracowali na szczeblu europejskim spójną politykę edukacyjną, podzieloną na przejrzyste etapy, które należy monitorować. Nie ulega wątpliwości, że kwestie równości płci należy uwzględnić w programach edukacyjnych.

Unia Europejska powinna uwzględnić tę kwestię w swoim dialogu z krajami trzecimi na temat ochrony praw człowieka. Rok 2008, Rok Dialogu Międzykulturowego, musi zostać wykorzystany do stymulacji wymiany między uniwersytetami oraz wymiany doświadczeń pomiędzy kobietami Europy i kobietami w krajach rozwijających się, w celu zdefiniowania globalnej roli kobiet. Z tej perspektywy, promowanie młodych pokoleń, w tym młodych dziewcząt, musi stać się priorytetem współpracy na rzecz rozwoju.

Dziękuję państwu i mam nadzieję, że ostateczna wersja tego niezwykle ważnego sprawozdania będzie odzwierciedleniem wszystkich poglądów Parlamentu Europejskiego i że przyjmiemy zrównoważoną perspektywę względem tej kwestii.

 
  
MPphoto
 
 

  Thijs Berman (PSE). – (NL) Możliwość dokonywania wyborów przez kobiety to po prostu jedno z praw człowieka. Dzięki jego egzekwowaniu gospodarka rozwija się, a mechanizmy ochrony socjalnej ulegają poprawie. Śmiertelność kobiet w krajach rozwijających się utrzymuje się na tragicznie, niedopuszczalnie wysokim poziomie. W efekcie dochodzi do niszczenia rodzin. Fakt ten jest związany bezpośrednio z pracą dzieci. Inwestowanie w równe szanse i wolność oznacza inwestowanie w przyszłość, zarówno w Europie, jak i w krajach rozwijających się.

Ja i moja grupa uważamy, że to szokujące, że w tej Izbie zgłoszono tak wiele ultrakonserwatywnych poprawek do znakomitego i wyczerpującego sprawozdania pani Uca, które mają na celu ograniczenie praw kobiet. Tak naprawdę nie chodzi o reprodukcyjną wolność wyboru, to czysta hipokryzja. Chodzi o usunięcie wszelkich odnośników nawet do najbardziej wyważonych dokumentów ONZ dotyczących praw kobiet. Jednak swoboda seksualna i prawa reprodukcyjne gwarantują każdej kobiecie wolność wyboru. Wolność tę pewnego dnia uzna nawet Watykan. Kobiety nie mogą jednak pozwolić sobie na czekanie, świat nie może pozwolić sobie na czekanie.

 
  
MPphoto
 
 

  Ioannis Varvitsiotis (PPE-DE). – (EL) Panie przewodniczący! Szczerze wierzę, że dostęp do informacji i usług z zakresu ochrony zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego pozwoli co najmniej chronić kobiety przed AIDS. Dlatego nie zgadzam się, abyśmy odmówili im tych usług, twierdząc, że ukrytym celem jest wyrażenie zgody na aborcję. Nie zgadzam się także na to, że z tych samych przyczyn wykreślamy protokół z Kioto ze znanego tekstu protokołu z Maputo, dotyczącego praw kobiet w Afryce.

Z pewnością kwestia aborcji to sprawa zasad i każdy z nas przyjmie stanowisko zgodne z tym, w co wierzymy. Szanuję przekonania innych, ale proszę, aby szanowano także moje. Powinniśmy zatem szanować zarówno prawa kobiet, jak i prawo kobiety do zdecydowania, czy poddać się aborcji, czy to ze względów ekonomicznych, społecznych, rodzinnych, czy nawet zdrowotnych. Dlatego osobiście będę głosować za przyjęciem sprawozdania.

 
  
MPphoto
 
 

  Rovana Plumb (PSE). – (RO) Sprawozdanie to ma wiele zalet i będę głosować za jego przyjęciem, zagłosuję też jednak przeciwko absurdalnym poprawkom prawicy w sprawie praw reprodukcyjnych.

Chcę powiedzieć, iż nie ulega wątpliwości, że zrównoważonego rozwoju nie da się osiągnąć, nie poddając ponownej analizie roli kobiet w gospodarce, społeczeństwie, polityce, ochronie środowiska i w rodzinie. Stwierdziliśmy i przyjęliśmy dziś, że edukacja to kluczowy obszar rozwoju. Przyjmując, ze równość jest przede wszystkim kwestią stereotypów i edukacji, proponuję, aby Komisja wsparła państwa członkowskie we wcielaniu kwestii równości płci w programy szkolne.

Potrzebujemy konkretnych i zdecydowanych działań, na przykład zwiększenia zasobów budżetowych na poprawę warunków ekonomicznych i społecznych rodziny, i jestem przekonana, że dysponujemy wolą polityczną niezbędną dla osiągnięcia tych celów.

 
  
MPphoto
 
 

  Zita Pleštinská (PPE-DE). – (SK) Ponieważ 70% z 1,3 miliarda ludzi żyjących w skrajnej nędzy to kobiety, pomoc rozwojową należy kierować przede wszystkim do kobiet.

Zgadzam się w całości ze sprawozdaniem pani Uca, która stwierdziła, że edukacja to klucz do równouprawnienia kobiet. Zgadzam się, że należy zapewnić wsparcie finansowe i techniczne organizacjom kobiet, które działają aktywnie na polu edukacji i uczą kobiety odnosić sukces. Popieram ideę mikropożyczek jako narzędzia realizacji milenijnych celów rozwojowych.

Nie zgadzam się jednak ze stanowiskiem przedstawionym przez sprawozdawczynię w kwestii spraw ochrony zdrowia reprodukcyjnego. Jeśli chcemy umożliwić kobietom podejmowanie decyzji dotyczących ich ciał, dlaczego nie damy tego samego prawa do decydowaniu o życiu lub śmierci ich nienarodzonym dzieciom? Popieram poprawki zgłoszone przez moich kolegów z grup PPE-DE i UEN w tym zakresie i dziękuję im za odwagę, jaką wykazali, proponując ich wprowadzenie. Nie będę głosować za sprawozdaniem, jeśli poprawki te nie zostaną przyjęte.

 
  
MPphoto
 
 

  Karin Scheele (PSE). (DE) Panie przewodniczący! Chcę pogratulować Komisji i sprawozdawczyni. Przykro mi, że ta debata koncentruje się tak silnie wokół praw seksualnych i reprodukcyjnych, ponieważ istnieje wiele innych istotnych kwestii w tym kontekście.

Wydaje mi się, że ONZ oraz szereg konserwatystów zachowuje się tak, jak gdyby prawa seksualne i reprodukcyjne wiązały się wyłącznie z aborcją. Jeśli tak, doradzałabym zapoznanie się z faktami w sposób szczegółowy: sprzeciw wobec antykoncepcji, rozpowszechniania informacji, udostępniania kobietom tych usług spowoduje jedynie zwiększenie liczby aborcji. Moim zdaniem to nader cyniczne, że ci sami ludzie zachowują się, jak gdyby mieli monopol na etykę i moralność.

W świetle statystyk, prezentowanych przez ONZ oraz przez coroczne raporty monitoringu ludności świata, występowanie przeciwko prawom seksualnym i reprodukcyjnym jest nieetyczne i niemoralne.

(Oklaski)

 
  
MPphoto
 
 

  Avril Doyle (PPE-DE). - Panie przewodniczący! Rozmawiamy o równości płci i równouprawnieniu kobiet w kontekście współpracy na rzecz rozwoju. Coraz bardziej martwi mnie fakt, że za każdym razem, gdy dyskutujemy o tych kwestiach, schodzimy do poziomu niezwykle nietolerancyjnej debaty na temat zdrowia seksualnego i praw reprodukcyjnych kobiet. To tragiczne. Jednym z nieustających dramatów tego Parlamentu jest fakt, że nie postrzegamy wagi edukacji i mikropożyczek w szerszej perspektywie.

Nie będę popierać większości poprawek zgłoszonych przez niektórych moich kolegów. Nie dlatego, że mnie to nie obchodzi. Nie dlatego, że nie obchodzi mnie wskaźnik selekcji płci, który prowadzi do eliminowania płodów żeńskich w Chinach i innych krajach. Oczywiście, wszyscy niepokoimy się tym, co się tam dzieje. W rzeczywistości chodzi o to, że nie jestem przekonana, iż motywacja stojąca za zgłoszeniem tych poprawek pokrywa się z ich faktyczną treścią.

Gdyby nasi koledzy byli przeciwni aborcji, uszanowałabym fakt, że zgłaszają wniosek przeciwko aborcji, ponieważ sądzę, że selekcja płci pod kątem płodów płci męskiej obchodzi ich w tym samym stopniu, co selekcja płodów żeńskich...

(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)

 
  
MPphoto
 
 

  Marusya Ivanova Lyubcheva (PSE). – (BG) Chciałabym wyrazić uznanie dla sprawozdawczyni za wyczerpujące sprawozdanie dotyczące kwestii płci, a także dla Komisji za jej komunikat. Dokument ma jednak moc w takim zakresie, w jakim jest wdrażany. Dlatego powinniśmy dążyć do jego urzeczywistnienia.

Milenijne cele rozwoju można osiągnąć dzięki zrównoważeniu wszystkich kierunków polityki - w obszarze rodziny, szkoły, uczelni wyższych, opieki zdrowotnej, gospodarki - tak, aby kobiety odgrywały w nich centralną rolę. W naszych programach współpracy, musimy kłaść nacisk na prawo kobiet do zdrowia, włącznie ze zdrowiem reprodukcyjnym.

Powinniśmy także myśleć o niezależności ekonomicznej kobiet, która jest warunkiem niezbędnym dla rozwijania przedsiębiorczości i właściwego wykorzystania ich potencjału. Szczególnie istotne jest omówienie wspólnej odpowiedzialności na wszystkich szczeblach, zarówno krajowych, jak i międzynarodowych, wspólnej odpowiedzialności mężczyzn i kobiet. Dotyczy to wszystkich obszarów życia i wszystkich sektorów gospodarki.

 
  
MPphoto
 
 

  Piia-Noora Kauppi (PPE-DE). – (FI) Panie przewodniczący! Sprawozdanie to poprzedziła niezwykle gorąca debata komisji na początku roku, i wydaje się, że ma ona ciąg dalszy podczas dzisiejszego posiedzenia.

Uważam, że opieka zdrowotna na rzecz kobiet to bardzo istotny składnik praw człowieka. Obejmuje ona z pewnością usługi w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego.

To nie tylko problem krajów rozwijających się: według tego, co słyszałam wczoraj na temat Stanów Zjednoczonych Ameryki, 40% młodych dziewcząt cierpi tam na choroby przenoszone drogą płciową. Edukacja i odpowiedzialność są same w sobie niewystarczające nawet w świecie zachodnim.

W krajach rozwijających się sytuacja jest o wiele gorsza. Rośnie odsetek kobiet zarażonych wirusem HIV, a także liczba przypadków przemocy wobec kobiet. Usługi z zakresu opieki zdrowotnej w dziedzinie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego w krajach rozwijających się także nie dotyczą aborcji; chodzi o to, aby kobiety wiedziały, jaki mają wybór, i aby miały prawo dokonać takiego wyboru.

 
  
MPphoto
 
 

  Mairead McGuinness (PPE-DE). - Panie przewodniczący! Dziękuję za udzielenie mi głosu w tej sprawie, ponieważ debata osiągnęła tak wysoką temperaturę, że chciałabym sprowadzić ją do poziomu bardziej praktycznego. Realia zostały przedstawione w oświadczeniu wyjaśniającym, na przykład w odniesieniu do Afryki, gdzie kobiety stanowią 52% populacji, a mimo to wykonują 75% prac rolnych i wytwarzają oraz wprowadzają na rynek do 80% żywności. Sądzę, że rola kobiet w rozwoju w zakresie produkcji żywności jest często ignorowana.

Chcę jednak uczynić wyjątek dla fragmentu oświadczenia wyjaśniającego, który stracił aktualność, zawierającego komentarz na temat wspólnej polityki rolnej, z którym absolutnie się nie zgadzam. Europa jest największym importerem produktów z krajów rozwijających się. Mamy już umowę „wszystko oprócz broni”, niebawem zaś będziemy też być może mieli światową umowę w sprawie handlu. Sądzę jednak, że powinniśmy, jak twierdzi Bank Światowy, ponownie zainwestować w rolnictwo i produkcję żywności i powinniśmy to zrobić poprzez kobiety.

 
  
MPphoto
 
 

  Louis Michel, komisarz. (FR) Panie przewodniczący! Będę mówić krótko, ponieważ nie ma już czasu.

Chciałbym nawiązać do pytania pani poseł Gomes. Dlaczego dokumentacja strategii krajowych obejmuje tak nieliczne działania związane z kwestiami płci? Odpowiedź jest prosta: strategie krajowe są opracowywane i rozstrzygane przez kraje partnerskie, ponieważ to one muszą wybrać dwa sektory, na których będą się koncentrować, a my nie dyktujemy im, jak dokonać wyboru. Chcę jednak podkreślić, że nalegamy na uwzględnienie kwestii płci przez cały czas realizacji projektu.

Panie Lambsdorff, rozumiem, dlaczego ma pan trudności z zaakceptowaniem braku zgodnego stanowiska Unii Europejskiej w Nowym Jorku, sądzę jednak, że powinien pan zwrócić się raczej do Rady, a nie do Komisji, ponieważ Komisja nie jest w stanie temu zaradzić. Stwierdziwszy ten fakt, zgadzam się z panem, że powinniśmy wypracować bardziej spójne stanowisko.

Bardzo krótko - a być może niektórzy z państwa uznają moje słowa za prowokację - chciałbym podzielić się ze wszystkimi moim własnym przekonaniem: w pełni zgadzam się z tymi, którzy uważają kwestię zdrowia reprodukcyjnego za warunek konieczny równouprawnienia kobiet. Osobiście nie widzę, w jaki sposób moglibyśmy dojść do porozumienia w tej sprawie, nie zgadzając się co do tego warunku, tak, jak zgadzamy się w kwestii dostępu do szkół, zatrudnienia oraz mikropożyczek. Każda z tych spraw jest niewątpliwie istotna, ostatecznie jednak wszystko sprowadza się do stworzenia kobietom warunków dokonywania swobodnych wyborów. To podstawowa zasada równości płci, której nie można nikomu odmawiać!

(Oklaski)

Chciałbym także zaprosić wszystkich, którzy mają wątpliwości co do tragicznej sytuacji kobiet w niektórych krajach rozwijających się, aby pojechali i przekonali się naocznie oraz posłuchali tego, co niektóre kobiety mogłyby im opowiedzieć o swoich cierpieniach. To wszystko, co chciałem powiedzieć: można tu dodać niewiele. Dziękuję jeszcze raz za wysoki poziom debaty.

 
  
MPphoto
 
 

  Feleknas Uca, sprawozdawczyni. − (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jestem niezwykle wdzięczna wszystkim mówcom za ich ciekawe uwagi. Dziękuję zwłaszcza pani Creţu, która przygotowała opinię z ramienia Komisji ds. Praw Kobiet i Równouprawnienia. Jej przejrzysta analiza i wnioski mające na celu zwiększenie spójności wzbogaciły sprawozdanie w wielu istotnych obszarach. Z powodu braku czasu nie mogę tu wymienić wszystkich należnych jej pochwał, czego, mam nadzieję, nie poczyta mi ona za brak poszanowania.

Dziękuję bardzo pani van Lancker, panu Bermanowi, panu Lambsdorffowi, panu Hutchinsonowi, pani Scheele, pani Doyle, pani Weber, panu Varvitsiotisowi, pani Hassi oraz pani Gomes. Mają oni rację, twierdząc, że ochrona zdrowia reprodukcyjnego w krajach rozwijających się to kwestia bezwzględnie priorytetowa, i że należy jej bronić śmiało i konsekwentnie. Absolutnie nie zgadzam się ze stwierdzeniem pani posłanki Krupy, według której swoboda seksualna kobiet prowokuje przemoc. To bulwersujący i dyskryminujący sposób rozumowania!

(Oklaski)

Panu Deva chcę powiedzieć, że niczego innego się po nim nie spodziewałam. Proszę wybaczyć mi tę uwagę. Moja droga Luisa Morgantini i pan Romeva i Rueda znaleźli, jak zawsze, mocne słowa, aby dowieść, że kobiety nie chcą jałmużny, ale po prostu tego, co im się należy jako przedstawicielkom połowy ludzkości.

Bardzo dziękuję wszystkim, którzy popierają moje sprawozdanie. Cieszę się też, że organizacje pozarządowe działające w obszarze rozwoju i praw kobiet oceniły sprawozdanie jak najbardziej pozytywnie. Jestem bardzo wdzięczna wszystkim za współpracę i otrzymane wsparcie.

(Oklaski)

 
  
MPphoto
 
 

  Przewodniczący. − Debata została zamknięta.

Teraz przejdziemy do głosowania.

Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 
 

  Genowefa Grabowska (PSE), na piśmie. Równość szans i równy dostęp kobiet i mężczyzn do zasobów i udziału w życiu publicznym ma decydujące znaczenie nie tylko poza UE i w ramach zrównoważonego rozwoju. Ta kwestia jest niezmiernie ważna także dla wielu kobiet w Unii Europejskiej. Dam przykład: w Polsce, w moim regionie – na Śląsku, kobiety pracujące na co dzień na rzecz przeciwdziałania wszelkiej dyskryminacji, w tym na rzecz równego statusu kobiet i mężczyzn, wyrażają zaniepokojenie, że gender mainstreaming czyli polityka płci nie jest należycie włączana do regionalnych działań z zakresu ekonomii, polityki, kultury.

Kobiety zebrane 8 marca 2007 roku w Katowicach stwierdziły, że „polityki płci nie reprezentuje ani władza lokalna, ani media – czy to publiczne, czy prywatne – i to pomimo że Polska weszła do UE już niemal 4 lata temu”. Dodały, że hasło: „Demokracja bez kobiet to pół demokracji” wydaje się nie przekonywać śląskich władz i autorytetów.

Po ostatnich wyborach w śląskiej polityce jest o 1/3 kobiet mniej. Jak zatem można mówić o ich równym statusie? I dlatego śląskie kobiety wezwały lokalne władze do zapewnienia im równego udziału we władzy i procesie podejmowania decyzji, dostępu do awansów i prowadzenia działalności biznesowej, równych szans w zatrudnieniu, warunkach pracy i płacy, a także wolności od przemocy.

 
  
  

PRZEWODNICZY: MARTINE ROURE
Wiceprzewodnicząca

 
Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności