Index 
 Vorige 
 Volgende 
 Volledige tekst 
Stadium plenaire behandeling
Documentencyclus : O-0092/2008

Ingediende teksten :

O-0092/2008 (B6-0472/2008)

Debatten :

PV 17/11/2008 - 24
CRE 17/11/2008 - 24

Stemmingen :

Aangenomen teksten :


Debatten
Maandag 17 november 2008 - Straatsburg Uitgave PB

24. Obstakels voor de hervorming van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (debat)
Video van de redevoeringen
PV
MPphoto
 

  De Voorzitter. – Aan de orde is de mondelinge vraag (O-0092/2008) van Gerardo Galeote Quecedo, namens de Commissie regionale ontwikkeling, aan de Commissie, over obstakels voor de hervorming van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie (B6-0472/2008).

 
  
MPphoto
 

  Gerardo Galeote, auteur. − (ES) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, opnieuw wijden we een debat in het Parlement aan de hervorming van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie, dat, zoals we allemaal weten, bestemd is om de schade te verzachten ten gevolge van een ernstige natuurramp op het grondgebied van de Europese Unie.

Dit fonds bleek al snel inefficiënt te zijn en niet tegemoet te komen aan de doelstellingen waartoe het was opgericht, reden waarom de Commissie al in 2005 een voorstel tot herziening van de verordening voor dit solidariteitsinstrument heeft gepresenteerd. Doel was om niet alleen de werking te verbeteren, maar ook de toegang daartoe, evenals de dekking in het geval van een ernstige natuurramp.

Het Europees Parlement heeft, zoals eenvoudig kan worden aangetoond, snel en intensief aan dit dossier gewerkt, zodat onze instelling de eerste lezing reeds in mei 2006 had voltooid. Op dat moment gingen we er allemaal van uit en dachten we allemaal dat de Raad hetzelfde zou doen, aangezien dit een verordening volgens de medebeslissingsprocedure was. Zoals we nu echter allemaal weten, bleek dat niet het geval. Tegen de verwachtingen in verlamde de Raad het proces door zijn gebrek aan actie.

De Europese Unie heeft in deze periode niet alleen met zware overstromingen te kampen gehad, maar ook met ernstige branden, die in een aantal gevallen dodelijke slachtoffers hebben geëist, evenals met grote droogtes. Toch bleef de Raad passief. De herziening ter verbetering van deze verordening ligt, ondanks herhaalde oproepen van de Europese instellingen en sociale krachten, nog steeds bij de Raad op tafel.

Vandaag doen we nogmaals een oproep aan de Raad om in actie te komen en willen we de Raad eraan herinneren dat de herziening van deze verordening niet één euro meer kost van de communautaire begroting: onze eisen hebben geen financiële gevolgen en zijn er uitsluitend op gericht de operationele tekortkomingen te verhelpen die sinds de invoering van dit solidariteitsinstrument aan het licht zijn gekomen.

Het enige wat we willen is de bruikbaarheid en flexibiliteit van dit instrument verbeteren, steeds met inachtneming van de subsidiariteitsbeginsels. We moeten vaststellen dat de toegang tot dit instrument zoals het er nu uitziet, bijzonder lastig, beperkt en weinig flexibel is, zoals we helaas de afgelopen zeven jaar hebben kunnen zien waarin dit instrument werkzaam is.

Daarom zou ik willen vragen of er een verklaring is voor het onvermogen van de delegaties die de Raad vormen om tot een gemeenschappelijk standpunt te komen, en of iemand ons kan vertellen wie met welke argumenten de herziening van deze verordening tegenhoudt. Wij zouden graag willen dat de Europese Commissie de herziening van dit fonds doorzet, dat ze ons informeert over de maatregelen die ze denkt te nemen, en dat ze ons een duidelijke voorstelling geeft van de mogelijke alternatieven die ze voor ogen heeft om deze aangelegenheid vlot te trekken. Indien de Commissie inderdaad alternatieven voor heeft, willen we uiteraard graag weten hoe die eruit zien en wat hun tijdschema is.

Het is mijns inziens wel gepast om de aanwezigen, met name de Franse president, erop te wijzen dat dit instrument is geschapen met een lovenswaardig doel, namelijk om op snelle, adequate en zichtbare wijze de solidariteit van de Europese Unie met haar burgers te tonen.

Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, wil ik een tweede oproep aan de Franse president doen met betrekking tot een aangelegenheid die nauw verband houdt met het onderwerp van vandaag: de oprichting van een Europese civiele bescherming, waarover minister Michel Barnier, een voormalig commissaris zoals u weet, in 2006 een verslag heeft gepresenteerd aan de Europese Raad.

Hier wil ik het bij laten. Het fonds is voornamelijk opgericht als een symbolische uitdrukking van de solidariteit tussen de Europese Unie en haar burgers. Ik wil er tot slot voor pleiten dat, als we er na zoveel tijd en moeite in slagen om dit enigszins operationeler te maken, onze eerste gedachten en handelingen uit behoren te gaan naar degenen die bij deze rampen in de Europese Unie het leven hebben verloren.

 
  
MPphoto
 

  Danuta Hübner, lid van de Commissie. − (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag het Europees Parlement en met name de leden van de Commissie regionale ontwikkeling willen danken voor hun blijvende belangstelling voor en ondersteuning van het Solidariteitsfonds.

Het is een belangrijk instrument om de strategische solidariteitsdoelstelling van de Europese Unie te bevorderen en vanaf de oprichting van het fonds in 2002 hebben we 61 aanvragen ontvangen en werd in 33 gevallen steun verleend aan 20 verschillende landen. Het totale tot nu toe toegewezen bedrag beloopt 1 523 miljoen euro. Volgens het onlangs verschenen speciaal verslag van de Rekenkamer wordt het fonds goed beheerd en verleent het snelle, doeltreffende en flexibele hulp.

Het fonds heeft echter zijn beperkingen. De drempel om een beroep te doen op het Solidariteitsfonds van de Europese Unie is extreem hoog. Als gevolg hiervan is het fonds niet goed uitgerust voor bepaalde soorten rampen – vooral wanneer het om lagere subsidiabele uitgaven gaat, zoals in het geval van bosbranden – en werd bij meer dan twee derde van alle aanvragen voor steun aan het fonds een beroep gedaan op de uitzondering voor zogeheten “buitengewone regionale rampen”’.

Bovendien is het voor ons met de bestaande instrumenten van de Gemeenschap extreem moeilijk of zelfs onmogelijk om op crises te reageren die niet door de natuur worden veroorzaakt, wat gebleken is bij industriële ongelukken, zoals de olieramp met de Prestige, of terroristische aanslagen, zoals de bomaanslagen in Madrid in maart 2004. Het is op dit moment evenmin mogelijk in het kader van het Solidariteitsfonds van de Europese Unie hulp te verlenen in geval van een ernstige bedreiging van de volksgezondheid.

Daarom heeft de Commissie in april 2005 een voorstel voor een wijziging van de verordening aangenomen. Ondanks gezamenlijke inspanningen tijdens de opeenvolgende voorzitterschappen sinds 2005 is de Raad tot op heden niet in staat geweest om een akkoord over dit voorstel te bereiken. Een reden is dat de grote meerderheid van de lidstaten van mening is dat het fonds in het kader van de huidige regeling zeer goed functioneert, en het niet nodig of gepast acht om de regeling voor verdere situaties uit te breiden, uit angst voor de begrotingsgevolgen van een dergelijke uitbreiding.

De Raad heeft de standpunten van de afzonderlijke lidstaten niet formeel gespecificeerd, hoewel de standpunten van de Raad vrijwel unaniem worden gesteund. Bovendien heeft de Raad niet aangegeven waar mogelijke compromissen kunnen worden gevonden opdat overeenstemming kan worden bereikt over het Commissievoorstel.

De Commissie blijft ervan overtuigd dat een herziening van de verordening over het Solidariteitsfonds nodig is om de Unie in staat te stellen snel te reageren op rampen die momenteel nog niet onder de regeling vallen. Daarom zal zij een verslag aannemen om een inventaris op te maken van de zes jaren gedurende welke het fonds tot dusver ten uitvoer is gelegd en om de beperkingen van het Solidariteitsfonds en verbetermogelijkheden aan te wijzen. We hopen dat het verslag de aanzet zal geven tot hernieuwde debatten in de Raad en het Europees Parlement over een wijziging van de huidige verordening over het Solidariteitsfonds. Het verslag dient tegen het eind van het eerste kwartaal 2009 klaar te zijn.

Wat betreft de civiele bescherming is de Commissie ermee begonnen om op grond van scenario’s voor grote rampen tekorten op het gebied van de reactiemiddelen voor civiele bescherming te identificeren en mogelijkheden te onderzoeken om deze te verhelpen. In dit verband zal de Commissie met de lidstaten innovatieve regelingen verkennen ter verbetering van het algehele reactievermogen van de EU op rampen in het kader van het proefproject en de voorbereidende acties die in de begroting van 2008 zijn opgenomen.

Op grond van dit onderzoek zou de Commissie wellicht kunnen voorstellen om de tekorten te verhelpen door middel van de ontwikkeling van modules voor civiele bescherming die te allen tijde kunnen worden ingezet, of door extra reservecapaciteiten ter aanvulling van de nationale respons op grote rampen, ook op het gebied van brandbestrijding.

 
  
MPphoto
 

  Rolf Berend, namens de PPE-DE-Fractie.(DE) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, beste collega’s, ik spreek als rapporteur voor het Sociaal Fonds, het Solidariteitsfonds van 2002 en de uitgebreide en verbeterde versie van 2006.

Dit verslag, dat met overgrote meerderheid in het Europees Parlement is aangenomen, ligt al twee jaar in de ijskast, omdat het door de Raad wordt tegengehouden. Vanwege een toenemend aantal natuurrampen klinkt intussen de roep van de burger om Europese solidariteit steeds luider. Met het Solidariteitsfonds, dat na de verwoestende overstromingen in 2002 met het oog op dringend noodzakelijke hulpmaatregelen overhaast is ingesteld, is een instrument gecreëerd dat in geval van een ramp onmiddellijk hulp zou moeten kunnen bieden. Na verloop van tijd is echter gebleken – zoals u, commissaris, terecht heeft opgemerkt – dat het met dit instrument bijzonder moeilijk, en ten dele zelfs onmogelijk is om op Europees niveau op een crisis van grote omvang te reageren.

Aan de andere kant is de huidige drempel voor mobilisering van het fonds – u heeft dat ook gezegd, commissaris – extreem hoog, zodat uitzonderingsregelingen hand over hand toenemen. De herziene versie van het rampenfonds biedt daarop echter een duidelijk antwoord. Het Europees Parlement acht het daarom van cruciaal belang dat dit effectieve instrument nu ter beschikking wordt gesteld van de mensen die door rampen zijn getroffen. Daarom nogmaals de concrete vraag: waarom kan de Raad geen overeenstemming bereiken over deze kwestie die voor in nood verkerende burgers van de Europese Unie zo belangrijk is? Welke lidstaten steunen het verbeterde verdrag, welke wijzen het af? U heeft als Commissie aangegeven dat begin 2009 een mogelijkheid zou zijn. Wij hopen het, maar we willen er hier toch nog een keer de aandacht voor vragen, want een stemming in het Parlement kan niet zo maar genegeerd worden, zoals verschillende voorzitterschappen dat tot nu toe hebben gedaan!

 
  
MPphoto
 

  Iratxe García Pérez, namens de PSE-fractie. – (ES) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, zoals mijn voorgangers reeds hebben opgemerkt, hebben we in 2006 hier in het Parlement al gedebatteerd over de herziening van de verordening over het Solidariteitsfonds van de Europese Unie teneinde hiervan een instrument te maken dat snel en efficiënt kan reageren. Desalniettemin ligt deze kwestie nu nog steeds op tafel.

Het was niet eenvoudig om tot het bijzonder brede akkoord te komen dat we hier in het Parlement hebben bereikt, aangezien er zowel onder de verschillende fracties als op grond van de belangen van bepaalde landen zeer verschillende ideeën bestonden over de herziening van deze verordening.

Mijns inziens hebben we echter allemaal bijzonder ons best gedaan om tot overeenstemming te komen en een herziening van deze verordening mogelijk te maken. Het Parlement heeft mijns inziens het voorbeeld gegeven voor datgene waar we ons nu allemaal voor moeten inzetten: met instemming van alle partijen een herziening van deze verordening doorvoeren.

De Europese Commissie moet haar uiterste best doen om overeenstemming mogelijk te maken en het doel te bereiken dat we voor ogen hebben. Ik ben ingenomen met het antwoord van de commissaris vandaag, dat er een studie zal worden uitgevoerd teneinde vast te kunnen stellen welke doelstellingen we moeten vastleggen ten aanzien van de herziening van de verordening, zodat we niet in de laatste plaats in de toekomst instemming van de Raad kunnen bereiken.

We moeten ervoor zorgen dat er door middel van een herziening van de verordening snel en efficiënt kan worden gehandeld in geval van rampen die de lidstaten niet alleen het hoofd kunnen bieden, door de huidige criteria om voor steun in aanmerking te komen uit te breiden tot industriële rampen, terroristische aanslagen en gevaren voor de volksgezondheid, waarbij we ook een belangrijk probleem als ernstige droogte niet mogen vergeten, dat steeds vaker voorkomt, met name in verschillende Middellandse Zeegebieden.

Bovendien moeten we voet bij stuk houden en ervoor zorgen dat het minimumbedrag voor mobilisatie van het fonds wordt verlaagd van 3 naar 1 miljard euro schade, waarbij we de regionale component niet mogen vergeten. Dit instrument moet met financiële steun reageren in geval van extreme droogte, branden en overstromingen, waarbij we in geen geval de slachtoffers mogen vergeten die onmiddellijk hulp en steun nodig hebben.

Het Solidariteitsfonds van de Europese Unie is een beleidsinstrument om problemen op te lossen en daarom wil ik er nogmaals voor pleiten dat we er alles aan doen om verder te komen met deze fundamentele kwestie. Dat moeten we echter doen met de noodzakelijke veranderingen, afgestemd op de realiteit van vandaag.

 
  
MPphoto
 

  Jean Marie Beaupuy, namens de ALDE-Fractie. – (FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijn collega´s hebben al enkele voorbeelden aangehaald. Ik zou naar enkele ervan willen verwijzen om dit onderwerp in te leiden, aangezien wij natuurlijke rampen moeten bestrijden. Wie herinnert zich, precies een eeuw geleden, in 1908, Messina, waar 100.000 mensen omkwamen? Wij herinneren ons uiteraard allemaal Tsjernobyl, maar als wij ons beperken tot de afgelopen tien jaar, zijn het de stormen en schipbreuken van 1999, de overstromingen in Midden-Europa die zojuist al werden genoemd, om maar te zwijgen van New York, 11 september, de terreurdaden van maart 2004 en de chikungunya, een problematische ziekte, enzovoorts.

Mevrouw de commissaris, mijnheer de Voorzitter, waarde collega´s, wij weten niet wat de volgende ramp zal zijn en op welke schaal deze zich zal voordoen, maar van één ding kunnen we verzekerd zijn en dat is dat er binnenkort opnieuw een ramp zal zijn.

En als dat moment is aangebroken zullen onze medeburgers, die de afgelopen vijftig jaar gewend zijn geraakt aan de opbouw van een Europa dat wordt verondersteld solidair te zijn – een aantal verslagen waarover wij deze week zullen stemmen getuigt hiervan – dan zullen onze medeburgers ons, net als bij de huidige financiële crisis, de vraag stellen: “Maar wat heeft u gedaan?”

Maar misschien hebben sommigen van u de afgelopen weken de vorige directeur van het Internationale Monetaire Fonds in een eerder rapport, van zo´n drie of vier jaar geleden, horen uitleggen: "Wij van het IMF hadden gezegd dat de crisis zou komen en wij hadden uitgelegd hoe deze crisis te voorkomen!"

Welaan, mevrouw de commissaris, vanavond bent u naar ons komen luisteren, en wij hopen dat u ons hoort en ervoor zult zorgen dat Europa, anders dan wat er nu gebeurt met betrekking tot de huidige financiële crisis, niet door een ramp wordt verrast.

Zelf zou ik een tweeledig voorstel willen doen. In de eerste plaats een voorstel over de wijze van handelen. In uw jongste uitlatingen komt dit naar voren, mevrouw de commissaris, u hebt het verslag van Michel Barnier aangehaald.

Wij kunnen geen twee gescheiden acties hebben, terwijl uzelf, net als ieder van ons, onder meer in de Commissie regionale ontwikkeling, tot in den treure herhaalt dat er sprake moet zijn van geïntegreerde benaderingen. Er kan geen sprake zijn van de ontwikkeling van het Solidariteitsfonds enerzijds en van preventiebeleid anderzijds. De twee moeten met elkaar verbonden zijn, vooral om die beruchte ministers van Financiën te overtuigen, die ons uitleggen dat zelfs als we de criteria van het Solidariteitsfonds zouden aanpassen – en u hebt het daarover gehad – het wel eens duurder zou kunnen uitvallen. Laten zij lering trekken uit het verslag-Barnier en zij zullen inzien dat als er gelijktijdig een preventiebeleid wordt gevoerd met een spreiding van actiemiddelen, een spreiding van de preventie van ongelukken en van natuurlijke rampen, er in dat geval geld wordt bespaard.

Dus het gaat niet alleen om het besparen van geld en om het vermijden van rampen, maar bovenal om het redden van mensenlevens.

Om die reden, mevrouw de commissaris, verzoek ik u met klem, samen met al mijn collega´s, om alles in het werk te stellen opdat, aan het einde van het Franse voorzitterschap en tijdens het Tsjechische voorzitterschap, u van het Zweedse voorzitterschap de toezegging loskrijgt dat het actieplan niet alleen wordt bestudeerd, maar ook in gang wordt gezet.

Wij rekenen op uw vastberadenheid. Wij hebben die nodig. U weet dat het Parlement achter u staat – vanavond maakt het dit luid en duidelijk kenbaar. Wij wachten nu op resultaten, binnen een jaar en niet later.

 
  
MPphoto
 

  Elisabeth Schroedter, namens de Verts/ALE-Fractie.(DE) Mijnheer de Voorzitter, geachte commissaris, beste collega’s, de Raad is niet aanwezig, maar dat is de instelling die de zaak tegenhoudt en tot wie deze woorden gericht zouden moeten zijn. Wie doet de aanvragen als er een brand of een overstroming is? De lidstaten, en allemaal met speciale wensen! Er wordt royale financiële steun verlangd en die wordt niet altijd juist besteed. Dat hebben we bijvoorbeeld in Groot-Brittannië gezien.

Desondanks wil ik de Commissie hier nog een verzoek doen. Oorspronkelijk hield de Commissie, onder commissaris Bernier, zich veel met preventie bezig, omdat ze begreep dat natuurrampen alleen met preventieve maatregelen werkelijk bestreden kunnen worden. Het is duidelijk dat hiervoor momenteel te weinig aandacht is. Ik zou het goed vinden als de Commissie voor de uitvoering van het Solidariteitsfonds richtsnoeren ontwikkelt waarbij preventie werkelijk een zwaartepunt zou zijn.

Ik wil er ook nogmaals op wijzen dat de Commissie ook nu al de mogelijkheid heeft om extra op preventie aan te dringen, bijvoorbeeld in het kader van het EFRO-programma. Wat doet zij daarvoor? Tot nu toe is er weinig uitgekomen en er is weinig geïnvesteerd om natuurrampen te voorkomen. Er is niet geïnvesteerd in “natuurlijke” rivieren en er is te weinig op aangedrongen om bij herbebossing een natuurlijke mix aan te planten, bijvoorbeeld in Griekenland waar in de dennenbossen heel gemakkelijk grote branden kunnen ontstaan.

Ik verwacht dat de Commissie nu al meer betrokken is bij de huidige aanvragen en dat ze controleert waarvoor het geld wordt uitgegeven, om te zorgen dat rampen zich niet herhalen en om mogelijk te maken dat er werkelijk, in harmonie met de natuur, investeringen plaatsvinden. Deze betrokkenheid heb ik niet gezien en wat dat betreft is de Commissie ook voor een belangrijk deel schuldig. Hoewel we het over natuurrampen hebben, worden de meeste natuurrampen voor het grootste deel door mensen veroorzaakt, enerzijds doordat er te weinig aan de bestrijding van klimaatverandering wordt gedaan en anderzijds door de bebouwing in overstromingsgebieden en de aanplant van monocultuurbossen. Daar moet de Commissie zich nu mee bezighouden en ze mag er niet langer mee wachten.

 
  
MPphoto
 

  Pedro Guerreiro, namens de GUE/NGL-Fractie. (PT) Bij het debat over de wijziging van de verordening over het Solidariteitsfonds op 18 mei 2006 hebben wij een actieve bijdrage geleverd. We hebben toen een reeks voorstellen ingediend en onderstreept dat we het oneens waren met het standpunt van de meerderheid van het Europees Parlement. Dat verschil van mening betrof met name de intrekking van de subsidiabiliteit van de gevolgen van rampen van regionale omvang (de rampen die het meest voorkomen), het verwerpen van de mogelijkheid meer financiële steun te verlenen aan cohesielanden en convergentieregio’s en het zodanig verlagen van de drempel voor het inzetten van het Solidariteitsfonds dat de lidstaten van de Europese Unie met het hoogste bruto binnenlands product het meeste geld ontvangen.

In overeenstemming met alles wat we tot nu toe gedaan hebben zullen we naast het strijden voor de wijzigingen die we net genoemd hebben ons hard blijven maken voor onder meer de erkenning van het specifieke karakter van mediterrane rampen, de aanpassing van de termijnen die gelden onder het Solidariteitsfonds (zie de ongerechtvaardigde en onaanvaardbare vertraging bij het beschikbaarstellen van het fonds en bij de uitbetaling van gelden van communautaire fondsen aan slachtoffers), de aanpassing van het fonds wat betreft de acties die gefinancierd kunnen worden (met name het specifieke karakter van de verschillende soorten natuurrampen als droogte en branden), de financierbaarheid van acties ter ondersteuning van het herstel van de productie in door rampen getroffen gebieden en het met spoed ter beschikking kunnen stellen van materieel voor gebruik op het land en in de lucht voor het bestrijden van bosbranden.

Wat betreft initiatieven op het vlak van de civiele bescherming menen wij dat prioriteit gegeven moet worden aan het bevorderen van preventie, het creëren van middelen voor de civiele bescherming van elke lidstaat en coördinatie op dit vlak.

 
  
MPphoto
 

  Lambert van Nistelrooij (PPE-DE). - Voorzitter, mevrouw de commissaris, van Europa wordt verwacht dat het krachtdadig optreedt. Burgers in getroffen gebieden begrijpen niet waarom het maandenlang moet duren voordat Europa, verstrikt in zijn eigen procedures, duidelijkheid geeft.

Hoe gaat dat? Er gebeurt ergens iets en een paar uur daarna zie je op tv wat er is gebeurd en dan denk je, daar is actie nodig, daar moet solidariteit blijken. Dan blijkt dat het oorverdovend stil wordt. Dan blijven we hangen tussen de nationale staat en de Europese burelen. Het vervelende is dat daarover op dit moment ook niet gecommuniceerd wordt. Het zit vast in de Raad, al twee jaar, maar het kan toch niet zo zijn dat we niet de vinger krijgen achter de blokkade en dat we geen alternatieven horen. Dat is het grote punt. Binnenkort, binnen een half jaar, is het Parlement demissionair. Dan komt er een nieuw Parlement en moeten wij dit dossier onverrichter zake, met goede voorstellen in de hand, overdragen.

Het Franse voorzitterschap is overal mee bezig, maar op dit punt hebben ze het laten liggen. Op dit punt is er niets gebeurd en wij vragen dan vooral om uitleg hierover. Ik heb wel een compliment voor de Europese Commissie. Mevrouw Hübner en haar collega's hebben wel degelijk aan het dossier getrokken en het moet toch mogelijk zijn om dit met vereende krachten los te trekken. Het is naming and shaming. Hier moeten we zeggen: de Raad en ook het Franse voorzitterschap hebben gefaald.

 
  
MPphoto
 

  Wolfgang Bulfon (PSE).(DE) Mijnheer de Voorzitter, Wanneer heeft de burger de solidariteit van Europa nodig? Wanneer heeft een lidstaat de solidariteit van de Europese Unie nodig? Natuurlijk in de eerste plaats als er een ramp gebeurt. Ik heb precies deze vraag gesteld in verband met de stemming over het vierde cohesieverslag dit voorjaar.

Voorzitter, we debatteren vandaag over de herziening van het Solidariteitsfonds, om ons beter te wapenen tegen toekomstige uitdagingen en om ervoor te zorgen dat snel effectieve steun kan worden geboden. De Commissie en het Parlement zijn het volgens hun resoluties over de doelstellingen van dit wetsinitiatief eens. In juli heb ik de Raad naar de stand van zaken gevraagd. De Raad heeft mij medegedeeld dat hij, in tegenstelling tot het Parlement, op dit moment geen noodzaak voor een initiatief ziet. Gezien het feit dat een voormalige Franse commissaris en minister in zijn verslag de noodzaak van herziening heeft benadrukt, vind ik de houding van de Raad onbegrijpelijk. Daarom kan ik me geen betere commissievoorzitter wensen dan de heer Galeote, die niet bereid is om het negeren van een Parlementsbesluit te accepteren. Daarvoor wil ik hem uitdrukkelijk bedanken. Het Franse voorzitterschap wil ik graag dringend verzoeken zijn houding jegens de burgers van Europa te herzien!

 
  
MPphoto
 

  Agnes Schierhuber (PPE-DE). (DE) Mijnheer de Voorzitter, het is hiervoor de hoogste tijd en ik wil de rapporteur hartelijk danken.

Ik denk dat een van de centrale kwesties die ons Europa bij elkaar houdt, een solidariteitskwestie is. Het is de hoogste tijd dat de lidstaten op dit vlak eindelijk wat laten zien. De EU moet financiële steun bieden aan de organisaties die ons in geval van nood helpen. Veel lidstaten hebben de afgelopen jaren verwoestende natuurrampen meegemaakt. Ik denk hierbij ook aan de bosbranden die steeds opnieuw in Griekenland woeden, zelfs nog het afgelopen jaar, of de overstromingen in Midden-Europa in 2002, waardoor ook Oostenrijk zwaar getroffen werd.

Door dergelijke rampen worden mensen soms van hun economische basis beroofd. Hier zijn buitengewone middelen voor nodig, mijnheer de Voorzitter, want het gaat niet alleen om de noodhulp maar ook om de wederopbouw van eeuwenoude infrastructuren. Een afzonderlijke lidstaat heeft dergelijke middelen niet. Verder moeten we bedenken dat sommige staten helaas vaker met deze natuurrampen te maken hebben. Ik denk nu opnieuw aan Oostenrijk. De mensen spreken er nu nog steeds met grote dankbaarheid over hoe snel ze indertijd hulp van de EU hebben gekregen. Met het Europees Solidariteitsfonds moet niet alleen de wederopbouw medegefinancierd worden, maar moeten ook reddingsorganisaties gesteund worden. Het werk van de vrijwillige brandweer, het Rode Kruis en andere vrijwilligersorganisaties is van onschatbare waarde. Men kan zich niet voorstellen hoeveel geld het zou kosten, wanneer deze diensten niet op vrijwillige basis zouden worden verricht. Verder bieden deze organisaties in geval van nood altijd hulp en vormen ze een onmisbaar deel van de sociale structuur op het platteland.

Daarom moeten we dringend actie ondernemen om deze hulpstructuren te behouden en uit te breiden. Ik hoop dat we nu snel tot overeenstemming kunnen komen, zodat we geen spijt hoeven te hebben wanneer er zich weer een ramp voordoet en wij niet snel genoeg kunnen handelen.

 
  
MPphoto
 

  Evgeni Kirilov (PSE).(BG) Zoals de rapporteur, de heer Galeote, en een aantal andere leden hebben aangegeven, is het Solidariteitsfonds een noodzakelijk instrument, waarvan alleen al de naam en het doel duiden op het vervullen van een van de belangrijkste beginselen van de Europese Unie: dat van solidariteit tussen de lidstaten. Gedurende de tijd dat het fonds in gebruik is, zijn er omissies en tekortkomingen aan het licht gekomen, en daarom is een hervorming nodig zodat deze tekortkomingen kunnen worden rechtgezet, en om te kunnen reageren op de gevaren waarmee we te maken krijgen. Zoals is gezegd, is er een hervormingsmechanisme en het Europees Parlement heeft zijn standpunt duidelijk gemaakt. Het belangrijkste is om rekening te houden met alle mogelijke problemen die het fonds kan tegenkomen, zodat het een echt nuttig instrument kan worden en mensen het idee krijgen dat er iets gedaan wordt. Niemand heeft iets aan een nutteloos instrument, dat de potentie heeft om gebruikt te worden, maar in de praktijk nauwelijks werkt. Tegelijkertijd moeten we heel duidelijk stellen dat het grootste effect wordt bereikt met een snelle reactie. We zijn nog ver verwijderd van een effectief systeem. De kleinere lidstaten beschikken niet over de middelen van de grotere, terwijl samenwerking en coördinatie op Europees niveau iets is waarvan we alleen maar kunnen dromen. En, zoals al is aangegeven, het betekent niet altijd noodzakelijkerwijs meer geld.

In mijn land, Bulgarije, woedde deze zomer een hevige brand in het Rila-gebergte, de meest pittoreske en ontoegankelijke bergen in het land, die we slechts konden blussen dankzij de hulp van Franse brandbestrijdingshelikopters, en we zijn hier zeer dankbaar voor. Maar het organiseren en coördineren van de operatie kostte te veel waardevolle tijd. De burgers van de Europese Unie snakken naar effectieve besluiten, en niet noodzakelijkerwijs naar grote bedragen aan financiering. Effectieve besluiten kunnen ons zelfs geld besparen, zoals de heer Beaupuy al zei.

 
  
MPphoto
 

  James Nicholson (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, we weten allemaal dat de achtergrond en de oorsprong van het Europees Solidariteitsfonds in de verwoestende overstromingen van 2002 in Midden- en Oost-Europa te vinden is. De noodzaak van het fonds werd verder onderstreept door andere natuurrampen, zoals de bosbranden in Griekenland. En onlangs maakte de overstroming in mijn eigen kiesdistrict in Noord-Ierland mij nog eens duidelijk hoe belangrijk dit fonds is.

Ondanks de wijdverbreide ondersteuning en geestdrift voor het fonds die het Parlement en de Commissie aan de dag hebben gelegd en die onder de burgers van de EU leven, belemmert de Raad met zijn onwil tot samenwerking de volledige tenuitvoerlegging van het fonds. Natuurlijk wil de Europese Unie steun verlenen aan lidstaten die door een natuurramp zijn getroffen. Deze hulp moet op een snelle en flexibele manier worden toegepast om doeltreffend te kunnen zijn. De Raad werpt echter op het moment obstakels op die een efficiënte werking van het fonds verhinderen. Ik ben daarom verheugd dat de Commissie het belang van deze mondelinge vraag heeft onderstreept.

Verder zou ik de nadruk willen leggen op het deel van de door de commissie gestelde vraag, waarin wordt gevraagd welke lidstaten tegen het fonds zijn en waarom zij dit zijn. Het Solidariteitsfonds is een uiterst belangrijk instrument van de Europese Unie. Er zijn echter al veel te lang problemen met de tenuitvoerlegging van het fonds, die naar mijn mening zo snel mogelijk moeten worden opgelost.

Het maakt niet uit of het om overstromingen of bosbranden gaat, wanneer mensen in nood zijn, hebben zij hulp en ondersteuning nodig en zijn zij bovenal op financiële ondersteuning aangewezen, rechtstreeks en snel, niet zoals in het huidige stelsel, waarin het maanden en jaren duurt en dat volledig door bureaucratie verstikt is. Wanneer u werkelijk iets positiefs wilt doen, dan hier. Hierdoor zal Europa meer geloofwaardigheid krijgen dan door ieder ander voorstel van u of al uw voorstellen bij elkaar.

Laat dit de Raad duidelijk gezegd zijn: de Raad wil niet met het voorstel instemmen omdat hij naar mijn mening niet wil dat het Parlement, en vooral niet dat de leden van dit Parlement invloed hebben op lokaal niveau, waar wij meer gewicht hebben dan de vertegenwoordigers van de Commissie en de Raad. Omdat de mensen hun blik op de leden richten als er iets gebeurt. Ze kijken niet naar de Commissie en evenmin naar de Raad, zij hebben geen idee wie u bent. U bent een ongrijpbaar, gezichtsloos bureaucratisch orgaan in Brussel. U moet erkennen dat wij, de leden van het Parlement, de hele tijd bij de burgers zijn en dat wij die ondersteuning nodig hebben. Ik heb nog nooit zulke zwakke uitvluchten gehoord, het wordt tijd dat we deze zaak geregeld krijgen.

 
  
MPphoto
 

  Stavros Arnaoutakis (PSE). - (EL) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, we zeggen nogal eens dat we een Unie zijn die solidariteit als basisbeginsel heeft. Vandaag hebben onze burgers een Unie nodig die dit beginsel in de praktijk kan brengen. Ze hebben daden nodig, niet alleen woorden. Vandaag vragen we de Raad om rekening te houden met de verwachtingen van de burgers en te laten zien dat we met het Solidariteitsfonds bezig zijn.

Ieder van ons heeft in onze landen de gevolgen ervaren van vaak voorkomende natuurrampen. We zijn allen getuige geweest van de wanhoop van onze medeburgers die getroffen zijn en we weten en begrijpen allemaal hoe belangrijk het voor deze burgers is om het gevoel te hebben dat de Europese Unie achter ze staat. In mei 2006 heeft het Europees Parlement het voornemen van de Commissie om een nieuw Solidariteitsfonds op te richten, goedgekeurd. Een nieuw fonds dat sneller, flexibeler en doeltreffender is. Het was ontworpen om in de periode 2007-2013 te worden uitgevoerd, maar heeft tot nu alleen stof verzameld op het kantoor van de Raad.

Ik snap werkelijk niet hoe het mogelijk is dat we een dusdanig goed instrument hebben, maar het nog steeds niet kunnen uitvoeren. De Europese Unie heeft het nieuwe Solidariteitsfonds nu meer dan ooit nodig.

 
  
MPphoto
 

  Oldřich Vlasák (PPE-DE). - (CS) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, geachte commissaris. Als lid van de Commissie regionale ontwikkeling heb ik met eigen ogen de door wervelwinden beschadigde bossen in de Hoge Tatra in Slowakije kunnen aanschouwen, de bosbranden in Portugal en de overstromingen in Tsjechië. Bij gesprekken met burgers realiseerde ik me hoe sterk de beschikbaarheid van Europese gelden voor het herstel van de schade aan en de hernieuwing van het Tatra-natuurpark door de mensen gezien wordt als een concrete blijk van Europese solidariteit. Met het Solidariteitsfonds kunnen de lidstaten in bepaalde crisissituatie geholpen worden en wordt het gevoel deel uit te maken van Europa versterkt. Helaas echter is het administratieve beheer van het fonds niet bijster doeltreffend en komt de steun pas met vele maanden vertraging vrij. Om die reden zet het Europees Parlement zich al geruime tijd in voor wijzigingen aan het juridisch kader ervan. Er zou dan beter rekening kunnen worden gehouden met nieuwe gebruikersbehoeften en de hulp zou dan snel en doeltreffend in kortere tijd beschikbaar zijn.

Gezien de wereldwijde klimaatveranderingen kunnen we op ons oude continent vaker natuurrampen als overstromingen, grote droogtes, wervelwinden en bosbranden verwachten. Ook zijn er nieuwe dreigingen als terroristische aanslagen en pandemieën. Er zijn inderdaad lidstaten die proberen op bilaterale basis samen te werken en die hun reddingsteams gezamenlijk laten oefenen en gezamenlijke acties laten uitvoeren. Daarmee steunen zij op indirecte wijze een aantal van de in 2006 door de heer Barnier in verband met burgerlijke bescherming geopperde ideeën. Dat neemt echter niet weg dat deze discussie tot op heden verder geen behoorlijk gevolg heeft gekregen.

Dames en heren, een sneller inzetbaar en doeltreffender Solidariteitsfonds en internationale samenwerking op het gebied van de preventie en de bestrijding van de gevolgen van catastrofes is juist met het oog op de komende Europese verkiezingen een onderwerp dat zeer sterk leeft. Daarom sluit ik mij volledig aan bij de ingediende vragen en richt mij tot de Europese Commissie en de Raad met het verzoek deze situatie snel op te lossen.

 
  
MPphoto
 

  Gábor Harangozó (PSE). (HU) Dank u wel, mijnheer de Voorzitter. Mevrouw de commissaris, dames en heren, de Europese Gemeenschap heeft het Solidariteitsfonds in het leven geroepen om in zeer dringende gevallen snel, effectief en flexibel te kunnen reageren. Er kan echter zeker niet worden gesteld dat de Raad bekendstaat om zijn snelheid en effectiviteit bij het formuleren van een gezamenlijk standpunt.

Helaas wachten de grootste natuurrampen niet tot er een gezamenlijk standpunt is geformuleerd. Ondanks de positieve resultaten die zijn behaald sinds het bestaan van het Solidariteitsfonds, zijn er verdere ontwikkelingen nodig om veel sneller en effectiever hulp te kunnen bieden aan degenen die deze nodig hebben. De problemen stapelen zich op en daarom kan ik niet begrijpen waarom er jaren voorbij zijn gegaan zonder dat de Raad ook maar een besluit heeft genomen. Het zal nog moeilijker worden om het begrip van de burgers te verwerven dan het mijne.

Verdere vertraging is ontoelaatbaar, we moeten streven naar een vruchtbaar debat en zo snel mogelijk tot een akkoord komen om de uitdagingen die voortkomen uit steeds frequenter plaatsvindende natuurrampen het hoofd te bieden. Ik dank u voor uw aandacht.

 
  
MPphoto
 

  Rumiana Jeleva (PPE-DE). – (BG) In de afgelopen jaren hebben we te maken gehad met een toenemend aantal rampen, zowel natuurlijke als door de mens veroorzaakte. Deze rampen hebben niet alleen geleid tot ernstige financiële verliezen, maar helaas ook tot slachtoffers. In de afgelopen paar jaar hebben we te maken gehad met overstromingen, droogte en bosbranden in Bulgarije. Afgelopen weekend is Bulgarije getroffen door een aardbeving, die gelukkig niet erg krachtig was. Hoewel dit een kleine troost is, bevestigt het wel de noodzaak van een effectief Europees Solidariteitsfonds.

Ik wil er op wijzen dat we niet het enige land in Europa zijn dat getroffen wordt door dergelijke rampen. Buurland Griekenland bijvoorbeeld had in 2007 te maken met verwoestende bosbranden. Dit betekent dat we meer moeten doen om de gevolgen van deze rampen aan te pakken. Het is duidelijk dat de verordeningen moeten worden gewijzigd om flexibelere hulpmiddelen te kunnen bieden. Zoals de heer Berend terecht concludeerde in zijn verslag uit 2006, moeten we de hulpverlening versnellen en de bureaucratie verminderen. We moeten er voor zorgen dat de hulp de burgers bereikt wanneer het nodig is, en niet dagen of zelfs weken later. Daarom ben ik blij met de drempelverlaging en de uitvoering van nieuwe, snelle betalingen die een uiting van echte solidariteit zijn. Een ander, zeer belangrijk aspect is dat het nieuwe, herziene voorstel ook industriële rampen omvat. Als in Bulgarije bijvoorbeeld een oliepijpleiding explodeert of een scheepvaartongeluk plaatsvindt, zou dit eveneens in aanmerking komen voor hulp uit het Solidariteitsfonds.

En tot slot zou ik u een idee over financiering willen voorleggen. Op de lange termijn zouden we aan het financieren van instrumenten als het Solidariteitsfonds kunnen denken door gebruik te maken van een deel van het geld dat verloren gaat onder de ‘N+2’- en ‘N+3’-regels. Op dit moment moeten we ons echter concentreren op werkelijke verandering, en daarom dring ik er bij de Commissie, en in het bijzonder bij de Raad op aan om de wijziging van het Europees Solidariteitsfonds te steunen.

 
  
MPphoto
 

  Emmanouil Angelakas (PPE-DE). - (EL) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, het Solidariteitsfonds is een belangrijk hulpmiddel voor de uitoefening van sociaal beleid in de lidstaten die door natuurrampen worden getroffen. Het is een concrete uiting van solidariteit met de Europese burger die door dergelijke rampen wordt getroffen en door middel van zulke procedures doen we recht aan de visie van actieve steun van de Europese Unie aan haar burgers.

Dat het Solidariteitsfonds een belangrijke bijdrage levert aan het aanpakken van grote rampen is bewezen tijdens de overstromingen in Midden-Europa, de aardbevingen in Italië en de branden in Portugal en in mijn eigen land, Griekenland, in 2007. Het is typerend dat een groot aantal lidstaten subsidies uit het Fonds heeft gebruikt. Tegelijkertijd kan de Europese Unie, onder de huidige regelgeving en de bestaande hulpbronnen, geen gehoor geven aan soortgelijke crises die niet slechts een natuurlijke oorzaak hebben, zoals industriële vervuiling, een Europese pandemie, droogtes en dergelijke.

Met de voorgestelde hervorming van de verordening worden ruimere eisen ingevoerd, procedures versneld, de innovatie van voorschotten ingevoerd en in het algemeen praktische en positieve maatregelen genomen. Gelet op bovenstaande en gezien het feit dat het Europees Parlement het voorstel van de Commissie heeft aangenomen, begrijp ik niet waarom het zo lang duurt voordat de verordening wordt bekrachtigd.

Commissaris, het is bemoedigend dat u uw steun voor onze gezichtspunten kenbaar heeft gemaakt vandaag in uw stellingname. Deze vertraging is niet in overeenstemming met de geest van de solidariteit die ons zou moeten leiden. De Raad draagt een grote verantwoordelijkheid en we hopen dat het verzoek van het Europees Parlement zal worden beantwoord en de Raad meteen zijn verantwoordelijkheid zal nemen, ook al is hij vandaag afwezig.

 
  
MPphoto
 

  Maria Petre (PPE-DE). – (RO) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, collega’s, allereerst wil ik opmerken dat ik heel blij ben dat wij nu eindelijk een debat over dit onderwerp houden. Ik hoop dat het debat van vandaag ook de resultaten zal opleveren die de commissaris ons al heeft beloofd. Wij weten allemaal dat de huidige procedures voor het daadwerkelijk verkrijgen van toegang tot het Solidariteitsfonds heel lang duren. Ik stel daarom voor de begroting van de Unie te wijzigen.

Zo moest Roemenië, toen het na de overstromingen in het voorjaar en de zomer van 2005 steun wilde krijgen uit het Solidariteitsfonds, bijvoorbeeld ongeveer een jaar op dat geld wachten. De betreffende bepaling in de verordening schrijft voor dat de aanvraag uiterlijk binnen tien weken nadat de ramp heeft plaatsgevonden, moet worden ingediend, en dat de totale waarde van de schade moet worden opgegeven, omdat aan de hand daarvan de zwaarte van de ramp kan worden vastgesteld. In het geval van bijvoorbeeld overstromingen is het nogal moeilijk om aan deze vereisten te voldoen. Om de schade goed te kunnen beoordelen, moet het water helemaal zijn weggezakt. Nationale instellingen en autoriteiten hebben hier geen enkele invloed op. De volgende stap in de procedure is dat de Commissie controleert of aan de voorwaarden is voldaan, met name aan de criteria voor een ernstige ramp. Dit vergt veel tijd, onder andere voor aanvullende informatie en toelichtingen. Ten slotte kan de Commissie, na goedkeuring van de gewijzigde begroting, de besluiten over de toekenning van de subsidies voorbereiden en goedkeuren. Hierna volgt dan uiteindelijk de overdracht van het geld, dat binnen maximaal een jaar moet worden uitgegeven. In de praktijk wordt dit geld gebruikt om de uitgaven die het ontvangende land na de doorstane ramp reeds heeft uitgegeven, te dekken. Gezien deze voorwaarden, vragen wij ons allemaal af of dit nu werkelijk noodhulp is.

Ik wil eindigen met de opmerking dat de afwijzing van het Commissievoorstel om de verordening te wijzigen nadat die in de Groep Financiële raden is besproken, zonder dat de groep voor ‘structurele maatregelen is geraadpleegd, tot de conclusie kan leiden dat de ministers van Financiën het in de praktijk niet eens waren. Deze conclusie stelt ons voor talloze problemen, juist in de huidige omstandigheden met zoveel problemen, en dat ook nog op lidstaatniveau.

 
  
MPphoto
 

  Mairead McGuinness (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, een paar van de beste vragen worden laat op de avond gesteld en dit is er één van, ook al heeft het iets van een “overleg voor dovemansoren”, omdat de Raad niet aanwezig is om naar dit debat te luisteren.

We hebben het in Europa vaak over “subsidiariteit” en “solidariteit”. Bij subsidiariteit gaat het om het respecteren van de lidstaten en hun rechten en solidariteit is een weerspiegeling van onze gemeenschappelijkheid en van onze onderlinge steun. Dus waarom draagt dit fonds hier niet toe bij? Inderdaad brengt de slechte werking van het fonds het gevaar met zich mee en heeft het het schadelijke effect dat we beloven fondsen ter beschikking te stellen, maar deze belofte niet inlossen, omdat het systeem te complex, te bureaucratisch en voor de gemeenten en de burgers veel te onpraktisch is.

Het gaat uiteindelijk, veronderstel ik maar, om de begroting en om geld. Ik heb zeer zorgvuldig naar de opmerkingen geluisterd die de voor de financiële programmering en de begroting verantwoordelijke commissaris verleden week over tal van dingen heeft gezegd: over het gemeenschappelijk landbouwbeleid en andere kwesties, maar met name het pleidooi voor een flexibelere begroting, een begroting die sneller op de gebeurtenissen in de wereld kan reageren, zodat de Europese Unie niet steeds achter de dingen aanholt.

Ik vind het jammer dat ze niet heeft gesproken over de nodige flexibiliteit om op gebeurtenissen in de Europese Unie te reageren, omdat dit hetgeen is waarover we het naar mijn mening vanavond hebben. Ik kom uit een land dat “nee” tegen het Verdrag van Lissabon heeft gezegd, waar we er in toenemende mate over spreken dat we de burgers dichter bij de Europese Unie moeten proberen te brengen, en Europa kan dit het beste met daden bereiken in plaats van met woorden. Ik ben bang dat er in de Europese Unie teveel dingen worden beloofd, en dat er aan de basis, vanuit het oogpunt van de burgers, te weinig van terecht komt.

Een positief punt is dat volgens een enquête waarover vanmorgen in de kranten werd bericht, het Ierse publiek mogelijk van mening verandert wat betreft het Verdrag van Lissabon. Ik zou het daarom vreselijk vinden als u niet tegemoet zou komen aan het Parlement.

 
  
MPphoto
 

  Sérgio Marques (PPE-DE). - (PT) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, beste collega’s, deze mondelinge vraag van de heer Galeote aan de Europese Commissie, namens de Commissie regionale ontwikkeling van dit Parlement, is volledig gerechtvaardigd en steekhoudend. We moeten duidelijkheid krijgen over de redenen waarom de Raad de hervorming van het Solidariteitsfonds blokkeert. De Raad kan immers geen akkoord bereiken over een gemeenschappelijk standpunt waardoor het wetgevingsproces zijn verdere verloop zou kunnen hebben.

Het is moeilijk de motieven te ontwaren die verborgen zitten achter het standpunt van de Raad, of het moeten misschien miezerige financiële redenen zijn. Wenst de Raad geen soepeler en sneller antwoord bij natuurrampen? Wil de Raad zo’n sneller antwoord niet geven bij andere soorten rampen, als grote industrierampen, terroristische aanslagen of ernstige problemen in verband met de volksgezondheid?

Het is belangrijk dat er op deze vragen een duidelijk antwoord komt. Daarnaast is het van belang duidelijkheid te verkrijgen over het standpunt van de Europese Commissie inzake deze kwestie en van de Commissie te horen of zij van plan is maatregelen te nemen om het wetgevingsproces uit het slop te halen.

De waarde solidariteit dient in dit verband concrete invulling te krijgen. Indien dat niet gebeurt, zullen de burgers er niets van begrijpen.

 
  
MPphoto
 

  Czesław Adam Siekierski (PPE-DE). – (PL) Mijnheer de Voorzitter, het Solidariteitsfonds is een van de punten waarop de burgers de Europese Unie vaak beoordelen. We stellen niet alleen vast dat het aantal natuurrampen de afgelopen jaren sterk is toegenomen, maar ook dat hun impact almaar groter wordt. We horen steeds weer verhalen over overstromingen, droogtes, branden en stormen in verschillende lidstaten. Dit zijn evenwel niet de enige problemen. We moeten ervoor zorgen dat we eveneens bijstand kunnen verlenen bij gebeurtenissen als chemische lozingen, explosies, industriële branden en ongevallen in kerncentrales.

We moeten ook voorbereid zijn op nieuwe uitdagingen, zoals het verijdelen van terroristische aanslagen en het aanpakken van de gevolgen ervan. We moeten eveneens voldoende aandacht hebben voor crisissituaties in verband met de gezondheid van onze burgers of met dierziekten. In het licht van dergelijke bedreigingen vormt de kostprijs van medicijnen, vaccins en andere uitrusting een belangrijke hindernis bij het bestrijden van dit soort situaties. Dit fonds zou flexibel moeten zijn en ons in staat moeten stellen om gepast op bepaalde situaties te reageren en een allesomvattende aanpak te hanteren. De procedure voor het aanvragen van steun moet zo eenvoudig mogelijk zijn.

 
  
MPphoto
 

  Mieczysław Edmund Janowski (UEN). – (PL) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Hübner bevindt zich vandaag in een bijzonder lastig parket. Zij moet antwoorden namens de Raad die hier niet vertegenwoordigd is. Toen zich tijdens het Deense voorzitterschap in 2002 een plotse overstroming voordeed, slaagde men er in enkele weken tijd in om zich te organiseren en de relevante documenten voor te bereiden. Vandaag zouden we vier voorzitterschappen verantwoordelijk moeten houden voor de traagheid bij de hervorming van het Solidariteitsfonds. Wij hebben dit fonds nodig. De hulp uit dit fonds zou niet alleen als bewijs van onze solidariteit moeten dienen, maar moet ook op snelle en doeltreffende wijze worden toegekend en zo weinig mogelijk bureaucratische rompslomp met zich meebrengen.

Ik denk dat hier twee vragen moeten worden beantwoord. Ten eerste vraag ik me af hoe en in welke situaties het Solidariteitsfonds moet worden gebruikt. Mijn tweede vraag luidt als volgt: hoe kunnen andere middelen uit andere fondsen, zoals het Cohesiefonds, worden ingezet voor langetermijnmaatregelen om rampen te voorkomen? Dat is echter een heel ander thema. Ik zou van de gelegenheid gebruik willen maken om de commissaris een vraag te stellen. Een tijd geleden hebben we nagedacht over de instelling van een “instrument voor snelle interventie” en over alertheid bij grootschalige noodsituaties, met een begroting van ongeveer 200 miljoen euro. Ik weet niet wat er gebeurd is met dit project dat eveneens verband houdt met de kwestie die we vandaag behandelen.

 
  
MPphoto
 

  Rolf Berend (PPE-DE). (DE) Mijnheer de Voorzitter, het is niet gebruikelijk om bij de catch-the-eye-procedure nog een keer het woord te nemen, maar ik wil aan het eind van dit debat alleen nog even zeggen dat alle kritiek die vanavond is geuit grotendeels helemaal niet tegen de Commissie is gericht.

De Commissie heeft ons bij de herziening van dit verslag steeds geholpen. Ook bij de poging om het uit te voeren, heeft de Commissie steeds aan de kant van het Parlement gestaan. De schuldige is de Raad en we wilden dit verzoek eigenlijk zo inkleden dat we onze kritiek tegenover de Raad naar voren konden brengen. Dat de Raad hier niet aanwezig is, getuigt van minachting voor het Parlement. We zouden eigenlijk niet moeten accepteren dat we hier zo afgescheept worden.

Mevrouw Hübner, u kunt verzekerd zijn van onze volledige steun bij alles wat u tegenover de Raad onderneemt om dit herziene fonds van de grond te krijgen.

 
  
MPphoto
 

  Danuta Hübner, lid van de Commissie. − (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil drie dingen toelichten. Het fonds is geen solidariteitsfonds voor noodhulp, het is een fonds voor de vergoeding van bepaalde kosten voor noodoperaties na rampen, dat het mogelijk maakt om naar normale levensomstandigheden terug te keren. De Commissie stelt voor, het Parlement en de Raad besluiten.

Ten tweede stellen we bij de wijziging van de verordening voor om het toepassingsgebied te vergroten, stellen we voor om de drempel te verlagen en stellen we voor om de procedure te veranderen om vooruitbetalingen mogelijk te maken.

Ten derde is de lijst van mijn interventies, en die van voorzitter Barroso, met zeven voorzitterschappen, een zeer lange lijst; voor de lijst van alle vergaderingen en brieven zijn twee bladzijden nodig. Geen van de zeven voorzitterschappen, ook al had een aantal van hen aanvankelijk een positieve houding, is erin geslaagd in de Raad een akkoord te bereiken over de goedkeuring van deze verordening. Ik heb geweigerd om het voorstel in te trekken, in de hoop dat we op grond van het nieuwe verslag dat we als Commissie zullen opstellen en goedkeuren, begin volgend jaar een nieuw debat zullen voeren dat ons in staat stelt om de wijzigingen te realiseren. Het kan zijn dat we nu ook nieuwe ideeën opdoen, zodat de wijziging van het fonds misschien breder zal uitvallen. In dit opzicht hoop ik zeer dat u aanwezig zult zijn en aan dit debat zult deelnemen en het voorstel van de Commissie zult ondersteunen.

Nog een korte opmerking over preventie. Eind dit jaar zullen we een mededeling goedkeuren over een nieuwe algemene aanpak inzake rampenpreventie. We hebben al twee verkennende studies voltooid, we hebben ook de raadplegingsprocedures beëindigd en de effectbeoordeling is in voorbereiding. Iemand, ik geloof mijnheer Janowski, heeft voorgesteld het cohesiebeleid uit te breiden tot preventieve acties. Nu, één van de prioriteiten van het cohesiebeleid zijn juist preventieve acties, met name op milieugebied.

Hiermee kom ik aan het eind, mijnheer de Voorzitter. Ik hoop dat we onze samenwerking zullen voortzetten om dit fonds dusdanig te wijzigen dat het een grotere rol krijgt en beter inspeelt op de behoeften van de Europese burgers.

 
  
MPphoto
 

  De Voorzitter. − Het debat is gesloten.

Schriftelijke verklaringen (artikel 142)

 
  
MPphoto
 
 

  Margie Sudre (PPE-DE), schriftelijk. – (FR) Het Parlement en de Commissie hebben meer dan twee jaar geleden een akkoord bereikt over de uitbreiding van het toepassingsgebied van het Solidariteitsfonds, opdat dit natuurlijke rampen zal omvatten, maar ook industriële ongevallen, terroristische aanvallen en zeer ernstige crises op het gebied van de volksgezondheid.

In het akkoord wordt gespecificeerd dat er bijzondere aandacht zal uitgaan naar de ultraperifere regio´s, ook al voldoen ze niet geheel aan de selectiecriteria, opdat zij noodhulp zullen ontvangen bij onvoorziene omstandigheden.

Deze hervorming is echter nog steeds niet doorgevoerd. De Raad heeft geen besluit kunnen nemen en de goedkeuring van een gemeenschappelijk standpunt steeds voor zich uitgeschoven.

Het fonds is weliswaar kort geleden aangewend voor het eiland Réunion, vanwege de cycloon Gamède, en voor Martinique en Guadeloupe, die getroffen werden door de cycloon Dean, maar over de ontvankelijkheid van elk verzoek om hulp blijft onzekerheid bestaan, bij afwezigheid van een snel besluit van de Raad over deze hervorming.

De Commissie moet zich eveneens wijden aan een herziening van haar voorstellen met het doel het vermogen van de Unie om haar burgers te beschermen te versterken, teneinde tot benutting te komen van de expertise en de geografische ligging van de ultraperifere regio´s en de landen en gebieden overzee die steunpunten willen zijn voor het geval er buiten Europa moet worden ingegrepen.

Over deze twee kwesties verwachten de ultraperifere regio´s een ambitieuze respons van de EU ter waarborging van hun veiligheid.

 
Juridische mededeling - Privacybeleid