Pełne sprawozdanie z obrad

Poniedziałek, 9 marca 2009 r. - Strasburg

16. Jednominutowe wystąpienia w znaczących kwestiach politycznych

  Przewodniczący. – Następnym punktem posiedzenia są jednominutowe wystąpienia w znaczących kwestiach politycznych.

  Georgios Papastamkos (PPE-DE). - (EL) Panie przewodniczący! W międzynarodowym handlu można obecnie dostrzec negatywne skutki globalnego kryzysu finansowego. Wystarczy tylko zauważyć, że stopa wzrostu w handlu światowym spadła z 8,5% w 2006 roku do 5,5% w roku 2007, natomiast w 2008 roku utrzymywała się na poziomie zaledwie 4%. W ramach Światowej Organizacji Handlu wprowadzono specjalny mechanizm do monitorowania środków, które zostały przyjęte oraz są przyjmowane przez państwa należące do organizacji w celu wspierania sektorów gospodarki dotkniętych kryzysem.

Mając na uwadze szczególne znaczenie zewnętrznego handlu dla gospodarki, wzrostu i zatrudnienia w Unii Europejskiej, wzywa się Komisję, aby w ramach stosowania planu naprawy gospodarczej niezwłocznie przyjęła czołową rolę w wielostronnej inicjatywie na rzecz wspierania handlu. Wzywa się ją również do powiązania takiej inicjatywy z pracami Grupy Banku Światowego oraz innymi wielostronnymi organizacjami rozwoju.

  Ioan Mircea Paşcu (PSE). - Panie przewodniczący! Międzynarodowa, polityczna, wojskowa, ekonomiczna i finansowa architektura znajduje się pod presją obecnego kryzysu. Centralnym elementem tej architektury jest UE. Okazała się być jedyną receptą na podtrzymanie roli Europy w dwubiegunowym świecie. Dokonała udanego rozszerzenia, jednocząc ponownie kontynent na koniec zimnej wojny, natomiast teraz wzywa się ją do ochrony dotychczasowych osiągnięć i kontynuowania integracji do ponownego powrotu lepszych czasów.

To niełatwe zadanie, zwłaszcza dla aktualnej prezydencji, ale też dla tych kolejnych, które będą musiały zmierzyć się z trwającym instytucjonalnym impasem wokół traktatu lizbońskiego oraz przejściem do nowej struktury Parlamentu i Komisji, zwalczając jednocześnie protekcjonistyczne tendencje, zagrożenia ponowną nacjonalizacją wspólnej polityki oraz potencjalne kryzysy międzynarodowe w naszym sąsiedztwie.

UE znajduje się zatem w przełomowym momencie. Może się uporać z tą sytuacją, ale może również ponieść porażkę. Nasze powodzenie będzie zależało od całkowitego zrozumienia, że solidarność to dla nas jedyny sposób na konfrontację z tymi wszystkimi ogromnymi wyzwaniami oraz kontynuowanie naszej Odysei na arenie spraw międzynarodowych.

  Magor Imre Csibi (ALDE) . – (RO) Po wyborach parlamentarnych w Rumunii opozycyjne partie polityczne znajdują się w trudnej sytuacji. Partie pozostające u władzy usiłują je w rzeczywistości odizolować, a nawet wykluczyć z lokalnego życia politycznego i administracyjnego.

Brak odpowiedzialności ze strony rządu uwydatnia wymiana decydentów politycznych lokalnej administracji w obecnym kryzysie gospodarczym z przyczyn politycznych. Pociąga to za sobą ryzyko spowolnienia realizacji projektów specjalnie ukierunkowanych na lokalne wspólnoty.

Demokratyczną wiarygodność obecnego rządu można poddać w wątpliwość w związku ze sprawą dwóch radnych z lokalnej rady gminy w Braşov – Vasile’a Brana i Iuliana Mary, którzy zostali wybrani przez lokalnych obywateli i do tej pory, osiem miesięcy po wyborach, nie sformalizowano faktu objęcia przez nich urzędów. Wybór Vasile'a Brana został niesłusznie unieważniony decyzją lokalnej rady, natomiast Iulian Mara nie mógł złożyć przysięgi, ponieważ Prefekt Okręgu Braşov zakwestionował decyzję o zatwierdzeniu objęcia przez niego urzędu, wszczynając administracyjne postępowanie prawne.

Na skutek zaabsorbowania przedstawicieli władzy uzurpowaniem sobie praw do stanowisk w lokalnej administracji i lekceważenia wolę obywateli nastąpiło pogwałcenie prawa, a obu radnych zastąpiono innymi osobami, mianowanymi według uznania większości.

Uważam, że obecny rząd musi mieć świadomość, iż uzyskanie większości głosów w wyborach nie upoważnia do lekceważenia prawa. Należy położyć kres tego rodzaju nadużyciom, egzekwując przestrzeganie prawa. Dyktatura większości nie może w rzeczywistości unieważnić oddanych w wyborach głosów obywateli.

  Jan Tadeusz Masiel (UEN). – (PL) Panie przewodniczący! Tydzień temu nieformalna delegacja posłów do Parlamentu Europejskiego udała się z wizytą do Palestyny i Izraela. Odwiedziliśmy również Strefę Gazy. To, co tam zobaczyliśmy wzbudza moje największe oburzenie i rodzi współczucie dla okupowanego narodu palestyńskiego. Oburzone są także przedstawicielstwa Organizacji Narodów Zjednoczonych obecne na miejscu.

Panie przewodniczący! Widzę jedno wyjście z sytuacji: należy bardzo szybko i bezwarunkowo utworzyć państwo dla Palestyńczyków. W roku 1948 Żydzi nie pytali Palestyńczyków o zgodę na powstanie ich państwa. Dzisiaj Izrael nie może blokować woli Palestyńczyków. Powtarzam: bezwarunkowo i pilnie należy w ten sposób pomóc ciemiężonemu narodowi, kładąc kres staremu konfliktowi.

Wierzę, że wzmocniłoby to pokój na całym świecie, ale przede wszystkim, po prostu, zróbmy to, bo Palestyńczykom państwo się należy.

  Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL). - (EL) Panie przewodniczący! Zdawałoby się, że sugestie pani Sekretarz Stanu USA skierowane do Izraelczyków w trakcie jej wizyty dotyczyły wstrzymania budowy i rozbudowy osiedli na Zachodnim Brzegu, otwarcia blokad drogowych oraz wstrzymania budowy muru i wydalania Palestyńczyków ze Wschodniego Jeruzalem, natomiast w przypadku Strefy Gazy – zezwolenia na przywóz cementu i materiałów budowlanych koniecznych do odbudowy.

To bardzo dobre sugestie, ale okazuje się, że je całkowicie zignorowano, ponieważ Izraelczycy nie tylko nie pozwalają na przywóz tych materiałów do Strefy Gazy, ale także nie mają zahamowań przed nielegalną eksploatacją trzech czwartych materiałów dostarczanych na potrzeby izraelskiego przemysłu budowlanego z Zachodniego Brzegu, bezlitośnie niszcząc przy tym środowisko naturalne, przy czym prawni właściciele gruntów nie czerpią z tego żadnych korzyści finansowych.

Czas najwyższy, by Stany Zjednoczone i Unia Europejska położyły kres bezkarności Izraela, wykraczając poza słowa i sugestie.

(Oklaski)

  Hans-Peter Martin (NI). – (DE) Panie przewodniczący! Chciałbym zwrócić uwagę na coś, co rzuca szczególny cień na tę Izbę: fundusz emerytalny.

Według ostatnich doniesień czasopisma „Stern”, do funduszu tego należało co najmniej 76 niemieckich posłów do Parlamentu Europejskiego. Dotyczy to jednak tylko wykazu stowarzyszenia, a nie samego funduszu. Panie przewodniczący Pöttering! Niniejszym nalegam, aby jako przewodniczący Parlamentu przesłał pan kompletny wykaz członków funduszu niższej izbie parlamentu niemieckiego, gdyż zgodnie z odpowiednimi przepisami obowiązującymi w pańskiej ojczyźnie, w przypadku zrealizowania podwójnych płatności automatycznie pojawi się podejrzenie o poważne nadużycie. Podlega to potem odpowiedniemu dochodzeniu, a niemieckie władze mają prawo uzyskać od pana taką informację.

Tak samo my wszyscy mamy prawo znać deficyt tego funduszu. Coś tu jest owiane tajemnicą i istnieje ryzyko, że ponownie skorzystają na tym spekulanci, otrzymując na koniec parlamentarnej kadencji finansowe wsparcie w wysokości wielu milionów na koszt podatników. Nie można do tego dopuścić!

  Przewodniczący. − Prezydium Parlamentu zajmie się tą sprawą w sposób odpowiedni zarówno z prawnego, jak i politycznego punktu widzenia – daję panu moje zapewnienie.

  Tunne Kelam (PPE-DE). - Panie przewodniczący! Ostatnie sprawozdanie Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej zawiera zapis, że Iran wyprodukował nisko wzbogacony uran w ilości wystarczającej do skonstruowania bomby atomowej.

Najbardziej niepokojące jest tempo postępów Iranu. Według szacunków Agencji, w okresie niespełna trzech lat Teheran zwiększył liczbę wirówek do wzbogacania uranu 34 razy. W okresie nadchodzących pięciu lat Iran planuje jednak dodać do 5600 istniejących wirówek kolejne 45 tysięcy. Będzie to oznaczało zdolność do produkowania broni jądrowej na skalę przemysłową. Oznacza to również zdolność do produkcji bomb atomowych, rozwijanie zdolności do produkcji pocisków rakietowych oraz wystrzelenia pierwszego irańskiego satelity.

To wszystko wskazuje na bezskuteczność stosowanej wobec Iranu polityki połowicznych sankcji i zabiegów dyplomatycznych. Za sprawą tej polityki Teheran zyskał tylko czas potrzebny do zakończenia swojego programu jądrowego.

Dlatego nadszedł najwyższy czas, aby porzucić politykę ustępstw oraz skoncentrować się na wspólnej reakcji UE na możliwy szantaż nuklearny lub ultimatum ze strony Iranu. Jeżeli w tej sytuacji jedyną naszą opcją są „jak zwykle” negocjacje, to oznaczać to będzie polityczną kapitulację.

PRZEWODNICZY: LUISA MORGANTINI
Wiceprzewodnicząca

  Hannes Swoboda (PSE). – (DE) Pani przewodnicząca! Będziemy się zajmować, a szkoda, że nie debatować, sprawozdaniem pani poseł Kósáné Kovács dotyczącym sprawy Romów. Chciałabym skorzystać z okazji i podkreślić bardzo trudną sytuację, jaka ma obecnie miejsce w tym obszarze. Na Węgrzech miało miejsce wiele zajść, ale problem nie ogranicza się do tego kraju, w którym kryzys gospodarczy i problemy społeczne być może wyjaśniają ponowny wzrost liczby ataków na Romów. Jest to szczególnie naganne postępowanie. Podeszło do mnie kilku Romów, w tym Romów austriackich, z prośbą o poruszenie tej sprawy, gdyż na społeczność romską w Europie znowu padł strach. Chciałbym nakłonić również Komisję, aby ściśle monitorowała tę sytuację i uczyniła wszystko, co w jej mocy, by europejscy Romowie – oraz inne mniejszości, chociaż rozmawiamy przede wszystkim o Romach – nie musieli znowu żyć w strachu: to nie powinno mieć miejsca w obecnych czasach.

  Marco Cappato (ALDE). – (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Włoski Urząd Regulacyjny ds. Komunikacji, niezależny organ, wydał 43. uchwałę przeciwko łamaniu przez telewizję państwową praw obywateli włoskich z powodu braku informacji o inicjatywach Radykałów – swoją 43. uchwałę.

We Włoszech od czasu wyborów, czyli od dziesięciu miesięcy, nie transmituje się debat wyborczych; zostały one bezprawnie zawieszone. Nie odbywają się posiedzenia nadzorczej komisji ds. radia i telewizji przy włoskim parlamencie, co również jest sprzeczne z prawem. Problem nie dotyczy tylko pana Berlusconiego: dotyczy całego systemu prawicy, centrum i lewicy, który narusza obywatelskie i polityczne prawa włoskich obywateli.

Razem z panem posłem Pannellą musimy jutro opuścić nasze stanowiska pracy i pospiesznie udać się do Włoch, aby próbować wypracować formy pokojowego oporu wobec tego nowego sposobu zaprzeczania demokracji. Wyślemy do wszystkich koleżanek i kolegów posłów wiadomość ze szczegółowym wyjaśnieniem charakteru tych naruszeń oraz z prośbą o państwa poparcie i pomoc.

  Bogusław Rogalski (UEN). – (PL) Pani przewodnicząca! Po raz kolejny już w tej Izbie jestem zmuszony upomnieć się o prawa mniejszości narodowych na Litwie, które są bezwzględnie łamane i naruszane przez władze litewskie i przez litewski wymiar sprawiedliwości.

W rejonie wileńskim mieszka ponad 70% ludności polskiej. Do tej pory nazwy ulic, miejscowości były, tak jak w wielu krajach europejskich, gdzie mieszkają mniejszości narodowe, dwujęzyczne. Nie tak dawno Najwyższy Sąd Administracyjny Litwy uznał umieszczanie tablic z polskimi nazwami ulic obok tablic z nazwami litewskimi za sprzeczne z prawem i nakazał ich usunięcie. Samorząd wileński dokonał tego – nazwy ulic w rejonie gdzie większość stanowi mniejszość polska, zostały usunięte.

To jest niedopuszczalne w kraju, który jest członkiem Unii Europejskiej od pięciu lat. Jest to objaw skrajnego nacjonalizmu, braku poszanowania dla praw mniejszości narodowych i jest to łamanie podstawowych zasad, na których zbudowana jest Unia Europejska.

Wzywam władze litewskie do przywrócenia nazw polskich ulic i miejscowości w rejonach, gdzie większość stanowi mniejszość polska.

  Georgios Toussas (GUE/NGL). - (EL) Pani przewodnicząca! W miejscach pracy niewolniczej stosuje się obecnie na zasadzie standardowego podejścia terror wobec pracowników, wspierany represyjnymi mechanizmami państwowymi. Zwalnia się tysiące pracowników, natomiast podstawowe prawa pracownicze i socjalne pracowników dostosowuje się do sytuacji na wzór łoża prokrustowego.

Za typowy przykład może tu posłużyć sytuacja, jaka miała miejsce w Wielkiej Brytanii, gdzie odkryto, że prywatna spółka gromadzi informacje o pracowniczych związkach zawodowych, działalności społecznej i politycznej, sprzedając je następnie przedsiębiorstwom. W Grecji spory pracownicze mające na celu przywrócenie do pracy zwolnionych pracowników określono mianem bezprawnych i znieważających.

Pracownicy są oczywiście zdecydowani na obronę swoich praw i za maksymę przyjęli słowa, które 22-letni pracownik – Nikos Nikopoulos – zawarł w swoim otwartym liście do prokuratora w Najwyższym Sądzie Apelacyjnym w Grecji. Pisze on w tym liście między innymi:

„Są dla mnie w życiu pewne rzeczy, których nie można kupić ani sprzedać. Wolę, aby moje zarobki stanowiły moje niezbywalne prawo, abym mógł rościć sobie prawo do majątku, który wytwarzam i który do mnie należy. Moja bezkompromisowa odmowa poddania się przekupstwu czy terrorowi doprowadziła do zwolnienia mnie po raz drugi. Kierowano pod moim adresem bezpośrednie groźby pozbawienia życia mnie i mojej rodziny”.

Oświadczenie to wiernie odzwierciedla wolę pracowników oraz obraną przez nich drogę.

(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)

  Zsolt László Becsey (PPE-DE). - (HU) W ostatnich dniach, być może z powodu kryzysu, w państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w ostatnich pięciu latach mamy do czynienia z większą wrażliwością powszechnej opinii na jakiekolwiek działania mogące poddawać w wątpliwość lub dyskredytować równy status i jednakowe standardy członkostwa tych państw w Unii. Jeśli chodzi o mój okręg wyborczy, to w szwedzkiej telewizji oraz w Internecie spotkaliśmy się z oskarżeniami, że sposób, w jaki skubie się gęsi w miejscowości Harkakötöny to okrucieństwo wobec zwierząt, natomiast w rzeczywistości od lat nie hoduje się tam gęsi. Cieszę się, że odparto oszczercze oskarżenie w tej sprawie. Podobne oszczerstwa kierowano ostatnio pod adresem hodowców w moim kraju, zarzucając im przymusowe karmienie gęsi. W tych oszczerczych oświadczeniach wzywano do bojkotu przetwórców, co spowodowało szkody dla gospodarki. Interesujące, że oskarżeń takich nie kierowano pod adresem starych państw członkowskich. Działania te wynikają z interesu gospodarczego, ale inną, o wyjątkowo politycznym charakterze, formą zniesławiania są oświadczenia o rzekomych atakach o podłożu etnicznym na ludność romską zamieszkałą na Węgrzech, jakby faktycznie miały one miejsce, chociaż w większości przypadków nie było dotychczas możliwości przedstawienia dowodów potwierdzających takie ataki. Zwracam się do Komisji o dokładne monitorowanie takich polemik, a zwłaszcza o nie upowszechnianie ich, ponieważ oświadczenia takie mogą poważnie podważyć prestiż Unii Europejskiej w moim kraju w przededniu wyborów.

  Thierry Cornillet (ALDE). - (FR) Pani przewodnicząca! Jako stały sprawozdawca do spraw działań humanitarnych w naszym Parlamencie właśnie odbyłem podróż do Kivu w Demokratycznej Republice Konga i miałem nadzieję przekazać państwu optymistyczną wiadomość o rozwiązaniu sytuacji i powrocie wysiedleńców do ich domów.

Niestety, mój optymizm stłumiła decyzja podjęta przez prezydenta El Baszira, dotycząca największego kryzysu humanitarnego, czyli sytuacji w Darfurze. Dlatego należy rozpatrzyć postępowanie prezydenta El Beszira, gdyż w rzeczywistości chodzi tu o walkę z bezkarnością oraz o zapewnienie przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego.

Prezydent El Beszir zwiększył liczbę dowodów przemawiających przeciwko niemu, podejmując decyzję, która jest nieprzemyślana z dwóch punktów widzenia: po pierwsze, ponieważ wzbogaca liczbę zarzutów wobec jego osoby i po drugie, ponieważ sama ta decyzja może doprowadzić go przed Międzynarodowy Trybunał Karny z uwagi na jej niezwykle poważne konsekwencje dla Darfuru w kategoriach humanitarnych.

Pani przewodnicząca! Świat o tym nie zapomni, ale zwykłe słowa mogą dać nikłe skutki. Zdaję sobie sprawę, że zmieniliśmy podejście do sprawy, jednak nie możemy ograniczać się do zwykłych wypowiedzi, a musimy przejść do działania.

  Ewa Tomaszewska (UEN). – (PL) Pani przewodnicząca! Migracje za pracą obywateli państw Unii Europejskiej, mobilność związana z brakiem pracy w miejscu zamieszkania, ubóstwo związane z brakiem pracy wiążą się często z pogorszeniem opieki nad dziećmi, a czasem wręcz z zaniedbywaniem dzieci.

Rozwijający się kryzys gospodarczy grozi poważnym wzrostem bezrobocia. To może prowadzić do nasilenia się problemu dzieci ulicy. Oznacza to brak odpowiedniego wyżywienia, ochrony zdrowia, przerywanie nauki, czasem też kontakt dzieci ze środowiskiem przestępczym. W dobie zapaści demograficznej to nie tylko zaprzepaszczenie szans rozwojowych poszczególnych dzieci, ale też zagrożenie społeczne dla przyszłego pokolenia. Konieczne jest przygotowanie się do rozwiązania tego problemu.

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL). – (PT) Wczoraj był Międzynarodowy Dzień Kobiet. Dzień ten obchodzono w czasie pogarszającej się sytuacji kobiet, zwłaszcza tych pracujących, które nadal doświadczają nierówności i dyskryminacji.

Miliony kobiet i młodych dziewcząt muszą obecnie zmagać się z poważnie pogarszającymi się warunkami życia i pracy, nędznymi emeryturami czy rentami, zwolnieniami z pracy, bezrobociem, niepewną i słabo wynagradzaną pracą oraz powszechnym ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Problemy te szczególnie poważnie wpływają na pracujące kobiety i emerytki oraz kobiety niepełnosprawne, które pozbawiono praw w sprawach tak zasadniczo warunkujących godne życie.

Dlatego honory oddawane wszystkim kobietom w Unii Europejskiej i na świecie chciałabym uzupełnić wezwaniem do podjęcia pilnych działań i ukształtowania nowych polityk, które zagwarantują kobietom korzystanie z praw przysługujących pełnowartościowym obywatelom w pracy, życiu rodzinnym, społeczeństwie i polityce.

Musimy stworzyć warunki, w których pracujące kobiety będą miały swoje prawa, będą mogły bezkarnie realizować się w roli matek i pracowników, a ich zarobki i emerytury lub renty zapewnią im godne życie.

  Árpád Duka-Zólyomi (PPE-DE). – (SK) Ponownie mamy problem z poszanowaniem praw mniejszości etnicznych w Słowacji i to z winy ministra edukacji, członka skrajnie nacjonalistycznej partii rządzącej.

Wydał on decyzję, na mocy której szkoły nauczające w językach mniejszości etnicznych mogą od tej pory używać wyłącznie podręczników do historii będących dosłownym tłumaczeniem podręczników słowackich. Nauczanie historii będzie w związku z tym realizowane według nakazów partii rządzącej, a nie na podstawie faktów.

Jest to sprzeczne z dotychczasową praktyką oraz gwarantowanymi na skalę międzynarodową prawami mniejszości. Każda społeczność mniejszościowa w UE ma naturalne prawo do nauki własnej historii. Wśród nauczycieli węgierskich, a w rzeczywistości wśród całej społeczności węgierskiej w Słowacji, zapanowało słuszne oburzenie. To niedopuszczalne, by ekstremistyczna partia nieustannie wywierała w ten sposób presję na mniejszościach. Odczuwanie potrzeby prowokowania mniejszości etnicznych w warunkach globalnego kryzysu gospodarczego to lekkomyślność. W tak niepewnych czasach to igranie z ogniem.

  Olle Schmidt (ALDE). - (SV) Pani przewodnicząca! Tak jak wielu innych, martwi mnie nasilający się antysemityzm w Europie. W czasie weekendu w moim rodzinnym mieście – Malmö – rozgrywano mecz tenisowy o Puchar Davisa między Szwecją a Izraelem. Nie był to zwykły mecz tenisowy. Rozgrywano go bez widowni, ponieważ lokalna rządząca grupa polityczna uznała, że nie może zapewnić bezpieczeństwa. Wielu z nas skrytykowało takie podejście. Rozgrywkom towarzyszyły demonstracje, z których jedna była bardzo burzliwa. Krytyka polityki Izraela jest bez wątpienia uzasadniona, ale nie może ona przeradzać się w nienawiść do wszystkich Żydów czy, ujmując inaczej, w antysemityzm.

Ocaleni z holokaustu nie powinni słuchać skandowania Europejczyków „mordercy, mordercy” w trakcie zgromadzenia na rzecz poparcia dla państwa izraelskiego. W następstwie wojny w Strefie Gazy miało miejsce szereg ataków na żydowskie mienie i interesy, również w moim rodzinnym mieście. Wszystkie demokratyczne siły muszą zachować niezwykłą przejrzystość w tej sprawie. Europa ma straszną historię, która nigdy nie może się już powtórzyć.

  Hanna Foltyn-Kubicka (UEN). – (PL) Pani przewodnicząca! Jako osoba, dla której ideały, na których opiera się Unia Europejska, są czymś więcej niż tylko sloganem, cieszę się, że Parlament Europejski stanie się miejscem debaty związanej z 50-tą rocznicą powstania tybetańskiego.

Jednocześnie zadziwia i zasmuca mnie fakt, że jej termin wyznaczono na 12 marca. Tym, którzy nie pamiętają przypominam, iż powstanie tybetańskie rozpoczęło się 10 marca. Jednak tego dnia Parlament zajmować się będzie takimi tematami jak: wymogi techniczne w zakresie homologacji pojazdów silnikowych dotyczące bezpieczeństwa ogólnego czy też pobieranie opłat od pojazdów ciężarowych.

Są to tematy poważne, niemniej osoby i instytucje, które zajmują się homologacją pojazdów ciężarowych, ich użytkownicy, jak i same pojazdy nie obraziłyby się, gdyby zamienić wyżej wymienione debaty terminami. Być może na 10 marca przypada jakaś nieznana mi rocznica związana z tym tematem. Może to „Światowy Dzień Homologacji pojazdów ciężarowych” lub „Dzień Homologatora”.

Bardzo źle świadczyłoby o Parlamencie Europejskim, gdyby się okazało, iż takie ustalanie terminu debaty wynika z chęci obniżenia jej rangi.

  Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE). - (EL) Pani przewodnicząca! Wniosek Komisji dotyczący dyrektywy w sprawie zniesienia dyskryminacji spotkał się ze sprzeciwem wielu europejskich obywateli, w związku z czym znaleźli się oni w trudnej sytuacji, ponieważ poddają w wątpliwość zasadność takiego wniosku, który dotyczy ich prawa do decydowania w sprawach, w których Unia Europejska nie posiada kompetencji, jeśli chodzi o ich własne państwo.

Uważam, że nie powinniśmy poruszać takich spraw z uwagi na zbliżające się wybory europejskie. Zniesienie symboli, zniesienie prawa do decydowania o życiu to domena poszczególnych państw. Nie możemy rozmawiać o zniesieniu dyskryminacji w czasie, gdy Parlament Europejski znosi takie struktury jak grupy międzypartyjne, poprzez które posłowie do PE mogli swobodnie wyrażać swoje opinie.

  Chris Davies (ALDE). - Pani przewodnicząca! Miesiąc temu odbyła pani ze mną naszą drugą doroczną wizytę w Strefie Gazy. W nasze ślady poszli inni – był tam Javier Solana, wybrał się też w końcu Tony Blair, natomiast Przewodniczący Parlamentu pojechał, aby osobiście zobaczyć, w jakich warunkach żyją obecnie Palestyńczycy.

Ten Parlament ubiegał się o zniesienie blokady gospodarczej, ale w dużym stopniu trwa ona nadal. Izraelczycy tydzień po tygodniu wciąż stosują zbiorowe kary wobec obywateli palestyńskich. Nasze wypowiedzi są ostre, ale ich wartość jest znikoma, jeżeli Izraelczycy nie chcą nas słuchać. Pani wiceprzewodnicząca! Zwracam się do pani, aby poprosiła pani przewodniczącego o zwołanie posiedzenia przywódców grup oraz jego gabinetu w celu rozważenia, w jaki sposób możemy zamienić nasze słowa w czyny. Moi wyborcy nieustannie zadają mi pytanie: „Macie układ o stowarzyszeniu z Izraelem. Dlaczego utrzymujemy takie jednostronne stosunki, skoro druga strona lekceważy nasze interesy i traktuje nasze słowa z taką pogardą?”.

  Przewodnicząca. – Panie pośle Davies! Dziękuję. Przekażę pański wniosek.

  Călin Cătălin Chiriţă (PPE-DE) . – (RO) Europejskie wartości są szczególnie istotne dla rumuńskiego systemu edukacji. Wyborcze przemówienia naszych kolegów posłów – László Tőkésa, Csaba Sógora i Iuliusa Winklera – czasami odbiegają od rzeczywistości.

Rumunia oferuje mniejszościom etnicznym szeroki zakres nauczania w ich ojczystych językach. Chciałbym podkreślić ważną rolę państwowego uniwersytetu Babeşa i Bolyaia w Kluż-Napoce w nauczaniu społeczności węgierskiej. Wielokulturowy system organizacji stworzony w 1995 roku na podstawie Statutu Uniwersytetu Babeşa i Bolyaia zapewnia kompletne, niezależne nauczanie w językach rumuńskim, węgierskim i niemieckim oraz studia żydowskie na każdym poziomie kształcenia akademickiego.

W budynkach Uniwersytetu Babeşa i Bolyaia znaleźć można wiele znaków i napisów w językach węgierskim oraz niemieckim. Obecnie na siedemnastu wydziałach oferuje się programy nauczania w językach rumuńskim i węgierskim, natomiast 11 wydziałów daje możliwość studiowania w językach rumuńskim i niemieckim. Są również dwa wydziały – Teologia Reformowana oraz Teologia Rzymsko-Katolicka, na których programy nauczania realizuje się wyłącznie w języku węgierskim.

  Jelko Kacin (ALDE). - (SL) Bardzo się cieszę z dzisiejszej decyzji rządu chorwackiego, który postanowił zasadniczo pozytywnie zareagować na inicjatywę Komisji Europejskiej dotyczącą mediacji w sporze między Słowenią a Chorwacją. Niestety, pozytywna reakcja obejmuje również zbędną klauzulę dodatkową, zawierającą warunek znacznie ograniczający możliwość mediacji.

Bardzo ważna jest jednak nasza współpraca na rzecz stworzenia warunków umożliwiających jak najszybsze przystąpienie do mediacji, które wyciszą polityczne nastroje w obu krajach i zapewnią lepsze warunki prowadzenia dialogu. Musimy nadal wspierać proces rozszerzenia Unii Europejskiej i do tego potrzebujemy traktatu lizbońskiego. Czas odgrywa tu zasadniczą rolę i dlatego mam nadzieję na szybkie sporządzenie ramowej umowy w sprawie mediacji.

  Jim Higgins (PPE-DE). – (GA) Pani przewodnicząca! Gospodarstwa mleczarskie znajdują się w bardzo trudnej sytuacji. Cena za litr mleka spadła do poziomu 22-24 centów, a popyt na przetwory mleczne na świecie nagle się zmniejszył, zwłaszcza w Azji i Chinach wskutek skandalu z melaminą. W Irlandii istnieje około dwudziestu tysięcy rolników prowadzących gospodarstwa mleczarskie, które dają bezpośrednie zatrudnienie trzydziestu tysiącom ludzi. Wzrosła również o 3% produkcja w samych Stanach Zjednoczonych. Wzrost produkcji odnotowano także w Brazylii. Kolejny problem stanowi kurs walutowy dla euro i funta. Oczywiste jest, że rolnikom tym należy zapewnić krótkoterminową pomoc, która pozwoli im przetrwać. Jedną z metod pomocy powinno być wprowadzenie systemu skupu interwencyjnego, który w przeszłości okazał się bardzo udanym rozwiązaniem.

  Filiz Hakaeva Hyusmenova (ALDE). – (BG) Pani przewodnicząca! Dziękuję. Międzynarodowy Dzień Kobiet to dla nas okazja, by zrobić bilans naszej polityki w obszarze równości płci. Wielu ludzi jest przekonanych, że polityka ta ukierunkowana jest wyłącznie na zapewnienie kobietom takich samych możliwości, jakie mają mężczyźni pod względem zatrudnienia, zarobków i wolnego czasu.

To ważne cele w czasach kryzysu gospodarczego, ale polityka równości powinna koncentrować się również na mężczyznach. Kryzys wpływa na rynek pracy. Istnieje prawdopodobieństwo, że wielu mężczyzn straci pracę z powodu wyższych zarobków oraz ograniczenia pracochłonnych działań w sektorze finansowym. Wzrasta prawdopodobieństwo większego zaangażowania się mężczyzn w życie rodzinne i przełomu w tradycyjnym podziale ról społecznych. Trzeba odpowiedzieć sobie na pytania, na ile są oni do tego przygotowani i czy przekształcenia społeczne mogą ułatwić taką zmianę.

Możliwe rozwiązania różnią się w poszczególnych państwach członkowskich, regionach i gminach. Dlatego wzywam do aktualizacji krajowych planów na rzecz równości oraz do wprowadzenia elastycznych przepisów, w których w takim samym stopniu zostaną uwzględnione potrzeby mężczyzn i kobiet.

  Iosif Matula (PPE-DE) . – (RO) Według danych statystycznych, jedna czwarta dzieci w Unii Europejskiej prowadzi siedzący tryb życia i niezdrowo się odżywia. Skutkuje to większym ryzykiem zapadalności nie tylko na nadciśnienie i cukrzycę, ale także na inne choroby.

W 2007 roku Parlament Europejski przyjął sprawozdanie na temat roli sportu w edukacji. W rzeczywistości wprowadzono obowiązek zapewnienia w programach nauczania przynajmniej trzech godzin zajęć sportowych tygodniowo. Wiemy, że wychowanie fizyczne przygotowuje dzieci do zdrowego trybu życia, wpajając im ważne wartości społeczne takie jak dyscyplina, solidarność, duch zespołowy i zasady „fair play”.

Dlatego właśnie wzywam Komisję Europejską, by dokładniej monitorowała transpozycję tych przepisów do ustawodawstw krajowych oraz sposób wywiązywania się z wymogu dotyczącego przynajmniej trzech godzin wychowania fizycznego tygodniowo w szkołach, jak również działania na rzecz zwiększenia liczby sal sportowych i poprawy ich podstawowego wyposażenia.

  Marco Pannella (ALDE). – (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! W powieści Alberta Camusa dżumę na próżno zapowiada szczur, który nadchodzi i pada u naszych stóp. Nie chcemy być jak te bezużyteczne szczury, które przybywają zapowiedzieć antydemokratyczną, gwałtowną i antyeuropejską zarazę, powodującą obecnie nowe katastrofy w Rzymie, Brukseli, Jerozolimie i Paryżu.

Poseł Cappato powiedział już, dlaczego musimy opuścić jutro nasze tutejsze stanowiska pracy i pospiesznie wyruszyć na aktywistyczną walkę z ruchem oporu wobec Europy i demokracji. Parlament Europejski obchodzi swoje trzydziestolecie. Jeżeli powrócimy myślami do okresu sprzed 30 lat, to mamy wiele powodów do zmartwień. My się nie martwimy, my walczymy.

  Zita Pleštinská (PPE-DE). – (SK) W moim wystąpieniu chciałabym zwrócić uwagę Parlamentu Europejskiego na dzień 15 marca, który z inicjatywy organizacji Consumers International ogłoszono Światowym Dniem Konsumenta. Ten dzień to dla UE niezwykła okazja zbliżenia się do jej obywateli za sprawą polityki związanej z ochroną konsumentów.

Jako członkini Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów ciężko pracowałam nad tą sprawą. Cieszy mnie ogromne zainteresowanie ze strony młodych ludzi, którzy aktywnie angażują się w różne formy działalności konsumenckiej. Na przykład w międzynarodowym konkursie dla młodych konsumentów pod nazwą „Konsumpcja dla życia”, organizowanym przez Słowackie Stowarzyszenie Konsumentów, z każdym rokiem bierze udział coraz więcej młodych konsumentów, przedstawiających interesujące opowiadania o ich pierwszych doświadczeniach jako konsumentów, związanych z wyborem i podejmowaniem decyzji.

Chciałabym zachęcić rządy państw członkowskich UE do wzmacniania i wspierania organizacji konsumenckich. Tylko silne, reprezentatywne oraz skuteczne organizacje pozarządowe mogą lepiej uświadomić konsumentom ich prawa.

  Marian Harkin (ALDE). - Pani przewodnicząca! Chciałabym się przyłączyć do tych, którzy potępili zbrodniczą, podstępną i tchórzliwą napaść na koszary armii brytyjskiej w Irlandii Północnej i chciałabym przekazać moje szczere wyrazy współczucia dla rodzin wszystkich tych, którzy odnieśli w tym ataku rany lub zostali zamordowani.

Konkretna kwestia, którą chcę podnieść dzisiejszego wieczora, dotyczy oświadczenia Komisji na temat Zielonej księgi w sprawie pracowników służby zdrowia w Europie, które ma zostać wydane w środę wieczorem. Według przedmiotowej Zielonej księgi, kluczem do utrzymania właściwej liczby personelu służby zdrowia jest kształcenie, zatrudnianie i zatrzymywanie młodych pracowników.

W Irlandii mamy jednak sytuację wręcz odwrotną, którą charakteryzuje zmniejszenie liczby studentów szkół pielęgniarskich o 16,5%. W moim regionie, w Kolegium St Angela’s, liczba studentów pielęgniarstwa ogólnego zmniejszyła się o 25%, natomiast na kierunku opieki pielęgniarskiej dla osób niepełnosprawnych intelektualnie o 40%.

Komisja musi wywierać nacisk na państwa członkowskie, by brały na siebie odpowiedzialność za kształcenie swoich własnych pracowników służby zdrowia, wprowadzając etyczny wymóg zabraniający nam zatrudniania pracowników służby zdrowia z krajów rozwijających się i tym samym działania na szkodę i tak już słabych systemów opieki zdrowotnej w tych krajach.

  Csaba Sógor (PPE-DE). - (HU) Kilkakrotnie już się wypowiadałem w imieniu tradycyjnych mniejszości narodowych. Niektórzy moi koledzy oskarżali mnie o nacjonalizm. To dziwne, że większość często usiłuje ukryć swój strach i nieprzyjazne mniejszościom uczucia poprzez oskarżenia o nacjonalizm lub wypowiedzi nasączone nienawiścią do mniejszości. Mam nadzieję, że moi koledzy nie będą mieli nic przeciwko, jeżeli wypowiem się teraz w sprawie mniejszości religijnej. Rumuński Kościół Prawosławny w czasach komunizmu był objęty zakazem. Po roku 1990 nastąpiła jego reorganizacja i podobnie jak inne historyczne kościoły do dzisiaj usiłuje odzyskać swój skonfiskowany majątek trwały. W Rumunii opracowano taki projekt ustawy, że w razie jej przyjęcia nastąpiłby zabór nieruchomości kościoła będących obecnie przedmiotem postępowania o zwrot. Chciałbym z tego miejsca zwrócić uwagę na wypaczony charakter tej sytuacji, na sposób, w jaki depcze się prawa, oraz na tę ukrytą próbę nacjonalizacji. To niedopuszczalne, aby państwo ingerowało w życie kościoła ze szkodą dla tego drugiego.

  Nickolay Mladenov (PPE-DE). – (BG) Pani przewodnicząca! Dziękuję. Chciałbym poruszyć bardzo smucącą sprawę. Przez ostatnie dwa tygodnie słuchaliśmy doniesień z Republiki Macedonii, gdzie pewne władze kościelne wyraziły chęć ekshumowania zwłok bułgarskich żołnierzy, którzy ponieśli śmierć na terytorium tego kraju we wszystkich wojnach, jakie miały miejsce w XX wieku. Jestem pewny, że nie tylko bułgarska opinia publiczna, ale także europejska, uważa takie żądania za kategorycznie niedopuszczalne. Nikt nie ma prawa kpić sobie z pamięci o tych, którzy polegli na wojnie. Jesteśmy im winni honor i szacunek oraz musimy przestrzegać podstawowej europejskiej zasady nakazującej poszanowanie śmierci, podtrzymując nasze najlepsze tradycje, jeśli chodzi o tolerancję.

Wzywam Parlament Europejski, by uzmysłowił władzom Republiki Macedonii, że rząd nie może pozostawiać tego rodzaju żądań bez odpowiedzi. Chcemy usłyszeć wyraźne i kategoryczne zapewnienie, że nikt w Macedonii nie zrealizuje takich gróźb. W przypadku cywilizowanego kraju postępowanie takie byłoby pogwałceniem podstawowych konwencji kulturowych i narodowych.

  Bruno Gollnisch (NI). - (FR) Pani przewodnicząca! Właśnie dowiedzieliśmy się o nieprawdopodobnym wyroku sześciu lat pozbawiania wolności dla dwóch niemieckich adwokatów – Horsta Mahlera i Sylvii Stolz.

U podłoża tego okropnego wyroku skazującego leży fakt, że tych dwoje prezentuje punkt widzenia odbiegający od oficjalnej wersji rzeczywistości i historycznej wiedzy o obozach koncentracyjnych w czasie drugiej wojny światowej.

Bez względu na to, co myślimy o ich poglądach, to niezmiernie poważna sprawa, że w dzisiejszej Unii Europejskiej wydaje się takie wyroki za kwestionowanie faktu historycznego na obywateli i prawników, których się chce wyeliminować z życia zawodowego.

Okazuje się, że w dzisiejszych tak zwanych demokratycznych Niemczech nadal istnieją sędziowie, którzy tępią wolność wyrażania opinii z takim samym zapałem jak ci za czasów nacjonalistycznego socjalizmu czy komunizmu w Niemczech.

Niestety, zdarza się to również w innych państwach członkowskich Unii, w tym także we Francji. To niedopuszczalne i należy do tego podejść bardzo poważnie.

  Mieczysław Edmund Janowski (UEN). – (PL) Pani przewodnicząca! Nie chcę dziś poruszać kwestii natury politycznej. Ostatnio jeden z moich wyborców, gorący zwolennik standaryzacji, zwrócił się do mnie ze sprawą ujednolicenia końcówek do zasilaczy telefonów komórkowych.

Sprawa ta tylko z pozoru może wydawać się błaha. W moim przekonaniu unormowanie tego problemu byłoby przyjęte z zadowoleniem przez wszystkich posiadaczy tych telefonów. Z technicznego punktu widzenia jest to bardzo proste. Takie rozwiązania powiodły się na przykład przy standardach dotyczących płyt CD: pasują one do wszystkich komputerów. Może warto dokonać przeglądu takich drobnych spraw, aby pomóc naszym mieszkańcom. Oni tego oczekują.

  Przewodniczący. – Zamykam debatę.