Pełne sprawozdanie z obrad

Czwartek, 23 kwietnia 2009 r. - Strasburg

18. Konwencja ONZ w sprawie praw osób niepełnosprawnych - Konwencja Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych - Protokół fakultatywny do Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych (debata)

  Przewodniczący. – Następnym punktem posiedzenia jest debata łączna:

- w sprawie oświadczenia Rady w sprawie Konwencji ONZ w sprawie praw osób niepełnosprawnych;

- w sprawie sprawozdania (A6-0229/2009) pani poseł Jelevej w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych (COM(2008)0530 - C6-0116/2009 - 2008/0170(CNS) );

- w sprawie sprawozdania (A6-0230/2009) pani poseł Jelevej w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia przez Wspólnotę Europejską protokołu fakultatywnego do Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych (COM(2008)0530 - C6-0117/2009 - 2008/0171(CNS) ).

  Petr Nečas, urzędujący przewodniczący Rady. – (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! chciałbym najpierw podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Rumianie Jelevej za dwa znakomite sprawozdania, które sporządziła. Przewiduję, że moje uwagi dotyczące tych sprawozdań i wynikające z nich wnioski będą stosunkowo zwięzłe.

Dnia 11 czerwca 2007 roku, podczas pierwszego nieformalnego posiedzenia ministrów w sprawie kwestii dotyczących niepełnosprawności Rada przyjęła jednoznaczne stanowisko popierające Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych. Na tym posiedzeniu Rada uznała, że przyjęcie tej konwencji stanowi podstawowy krok w zakresie popierania, ochrony i właściwej realizacji praw człowieka oraz podstawowych swobód wszystkich osób niepełnosprawnych. Jednocześnie ministrowie zobowiązali się doprowadzić do dalszego rozwoju polityki w odnośnych obszarach w celu zapewnienia pełnego wdrożenia tej konwencji. Ministrowie wezwali Komisję do zapewnienia, żeby nowe priorytety europejskiego planu działań w dziedzinie niepełnosprawności przyczyniły się do skutecznej realizacji postanowień tej konwencji.

W 2007 roku, w swojej rezolucji z grudnia tego samego roku, w sprawie działań związanych z Europejskim Rokiem Równych Szans Rada wezwała Komisję i poszczególne państwa członkowskie do kontynuowania procesu podpisywania, zawierania i ratyfikacji przedmiotowej konwencji, zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami. Dnia 10 marca 2008 roku Rada przyjęła rezolucję w sprawie sytuacji osób niepełnosprawnych w Unii Europejskiej. Drogą tej rezolucji Rada wezwała poszczególne państwa członkowskie i Komisję do tego, żeby zgodnie ze swoimi kompetencjami zapewniły osobom niepełnosprawnym możliwości korzystania ze wszystkich przysługujących im praw człowieka. Obejmuje to ratyfikację, zawarcie i wykonywanie tej konwencji, w tym opracowanie, przyjęcie i stosowanie wspólnych europejskich rozwiązań w ramach usystematyzowanego i skoordynowanego podejścia do wykonywania tej konwencji. Następnie Rada otrzymała od Komisji projekt decyzji Rady w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób upośledzonych fizycznie. Przegląd tego wniosku rozpoczął się pod koniec ubiegłego roku, wniosek ten Rada nadal rozpatruje.

Panie i panowie! Jak zostało to podkreślone w państwa sprawozdaniu, w kontekście tego sprawozdania pojawia się kilka istotnych kwestii związanych z zakresem kompetencji i kwestie te wymagają dalszej dyskusji na forum Rady. Jednakże prezydencja zobowiązała się do podjęcia próby jak najszybszego zakończenia negocjacji, żeby Wspólnota mogła szybko zawrzeć tę konwencję. Chciałbym podziękować Parlamentowi za zainteresowanie, które okazał tą sprawą. Prezydencja będzie państwa informować o postępach w rozmowach prowadzonych obecnie na forum Rady.

  Olli Rehn, komisarz. − Panie przewodniczący! Konwencja o niepełnosprawności jest pierwszą konwencją dotyczącą praw człowieka, którą Wspólnota Europejska podpisała razem ze swoimi państwami członkowskimi. Był to niezbędny krok, żeby umożliwić pełne wykonywanie tej konwencji w Unii Europejskiej, w tym w obszarach polityki wchodzących w zakres obowiązków Wspólnoty Europejskiej.

Ponieważ zarówno sama konwencja, jak i związany z nią protokół fakultatywny weszły w życie rok temu, dnia 3 maja 2008 roku, priorytetem jest obecnie szybkie zawarcie ich przez państwa członkowskie i Wspólnotę. W rzeczywistości siedem państw członkowskich już to zrobiło.

Pragnę wyrazić moją wdzięczność wobec Parlamentu, a w szczególności wobec sprawozdawczyni, pani poseł Jelevej, za poparcie zawarcia przez Wspólnotę Europejską konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych oraz związanego z nią protokołu fakultatywnego. Z zadowoleniem przyjmuję, że Parlament jest w stanie przyjąć oba wnioski.

Ponieważ konwencja ta wchodzi w zakres kompetencji dzielonych pomiędzy Wspólnotę i jej państwa członkowskie, a ponadto wiąże instytucje Unii Europejskiej, przyjmuję z zadowoleniem fakt, że są gotowe współpracować w celu zapewnienia właściwego wykonywania tej konwencji.

Cele tej konwencji są bardzo ważne ogólnie rzecz biorąc, żeby ułatwić wywarcie pozytywnego wpływu na życie naszych niepełnosprawnych obywateli, zwiększyć spójność wykładni prawnej niektórych przepisów wchodzących w zakres kompetencji Wspólnoty oraz zapewnić jednakowy, minimalny poziom ochrony praw osób niepełnosprawnych w całej Unii Europejskiej w odniesieniu do zobowiązań wynikających z tej konwencji.

Powinniśmy współpracować w celu zapewnienia ochrony praw człowieka osób niepełnosprawnych, a realizację tego zadania i osiągnięcie tego celu zapewni skuteczne wykonywanie postanowień przedmiotowej konwencji. Liczę na to, że będziemy pracować razem, dążąc do osiągnięcia tego wspólnego celu.

  Rumiana Jeleva, sprawozdawczyni. – (BG) Panie ministrze, panie komisarzu, panie i panowie! Dziś, kiedy omawiamy sprawozdania Parlamentu Europejskiego dotyczące Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, związanego z nią protokołu fakultatywnego oraz oświadczenia Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych dotyczącego tych dwóch dokumentów chciałabym przypomnieć państwu, że osoby niepełnosprawne stanowią ponad 10% ludności Unii Europejskiej i świata. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia, udział ten stale rośnie ze względu na wzrost liczby mieszkańców świata ogółem, postępy poczynione w medycynie oraz ogólnoświatową tendencję starzenia się ludności.

Konwencja Narodów Zjednoczonych będąca przedmiotem naszej dzisiejszej debaty jest pierwszą konwencją dotyczącą praw człowieka, do której formalnie może przystąpić i którą formalnie może przyjąć Wspólnota Europejska. Stanowi to także unikalny pierwszy krok w kontekście działań Parlamentu Europejskiego. Celem tej konwencji jest promowanie, ochrona i zapewnienie możliwości korzystania w pełni oraz na takich samych zasadach i warunkach z wszystkich praw człowieka i podstawowych swobód przez wszystkie osoby niepełnosprawne, z jednoczesnym poszanowaniem godności ludzkiej takich osób.

Z wielkim zadowoleniem przyjmuję, że podczas debaty na forum Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, pracowaliśmy razem w duchu dobrej woli i wzajemnej współpracy. Uważam, że kwestią o podstawowym znaczeniu jest, że moje koleżanki i koledzy z komisji parlamentarnej i ja postanowiliśmy powiedzieć trochę więcej niż tylko zdawkowe „tak” na poparcie przyjęcia sprawozdań dotyczących tej konwencji i tego protokołu i przygotowaliśmy wniosek dotyczący rezolucji.

Koleżanki i koledzy posłowie! Parlament Europejski zawsze konsekwentnie wspierał wszelkie wysiłki podejmowane przez Wspólnotę w zakresie opracowywaniu projektów, wprowadzania w życie oraz egzekwowania przepisów aktów prawnych dotyczących równości szans i niedyskryminacji osób niepełnosprawnych. Kiedy podnoszona jest kwestia osób niepełnosprawnych, nasze różnice polityczne znikają, gdy chodzi o ostateczny cel, a mianowicie zapewnienie wyższego poziomu życia i lepszych warunków pracy. Oczywiście istnieją różne poglądy dotyczące sposobu, w jaki możemy osiągnąć nasz cel, ale podejmując niemalże jednomyślnie decyzję – padł tylko jeden głos przeciw – Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych udowodniła, że różnice dotyczące sposobu znalezienia rozsądnych, długoterminowych i trwałych rozwiązań muszą zostać przezwyciężone.

Koleżanki i koledzy posłowie! Uważam, że nasze decyzje Parlamentu Europejskiego mają olbrzymie znaczenie dla osób niepełnosprawnych w Unii Europejskiej. W tym miejscu chciałabym zwrócić państwu uwagę na fakt, że kompetencje związane z wykonywaniem tej konwencji oraz tego protokołu fakultatywnego są dzielone pomiędzy Wspólnotę i jej państwa członkowskie. Wykonywanie postanowień protokołu fakultatywnego jest istotne ze względu na zapewnienie osobom fizycznym lub grupom osób fizycznych możliwości zgłaszania Komitetowi Narodów Zjednoczonych ds. Osób Niepełnosprawnych wszelkich przypadków naruszenia praw takich osób wynikających z tej konwencji. Należy podkreślić, że możliwość ta będzie dostępna po wyczerpaniu krajowych środków ochrony prawnej.

Jak zostało to wyrażone w sprawozdaniu w sprawie protokołu fakultatywnego będziemy wymagać od Komisji Europejskiej i poszczególnych państw członkowskich informowania nas co trzy lata o realizacji przez nie tego protokołu zgodnie ze swoimi odpowiednimi obszarami kompetencji. Uważam, że jako jedyna instytucja europejska, której członkowie są wybierani bezpośrednio przez obywateli UE Parlament Europejski ma prawo i podstawowy obowiązek egzekwowania przestrzegania praw wszystkich swoich obywateli.

Pragnę podkreślić, że kiedy rozpoczęliśmy prace nad tymi dokumentami pod koniec 2008 roku tylko cztery państwa członkowskie – Austria, Hiszpania, Słowenia i Węgry – ratyfikowały tę konwencję i ten protokół fakultatywny, podczas gdy trzy inne – Szwecja, Niemcy i Włochy – zrobiły to w międzyczasie.

Uważam, że poprzez naszą dzisiejszą debaty i – mam nadzieję – poprzez nasze jutrzejsze głosowanie „za”, upieczemy dwie pieczenie przy jednym ogniu, a mianowicie przyjmiemy wnioski Komisji dotyczące decyzji Rady i damy państwom członkowskim pozytywny, zachęcający sygnał do kontynuacji procesu ratyfikacji i/lub przystępowania.

Na zakończenie chciałabym jeszcze raz podziękować wszystkim moim koleżankom i kolegom posłom, którzy uczestniczyli w opracowywaniu sprawozdania i wniosku dotyczącego naszej rezolucji. Chciałabym podziękować także moim koleżankom i kolegom, urzędnikom Komisji Europejskiej za pomocną współpracę oraz przedstawicielom organizacji działających na rzecz osób niepełnosprawnych za przedłożone propozycje.

  Hiltrud Breyer, sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. − (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Niepełnosprawne kobiety i niepełnosprawne dziewczęta są ofiarami dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie, a niepełnosprawność ma wymiary jednoznacznie związane z płcią. Powinniśmy zapewnić niepełnosprawnym kobietom i niepełnosprawnym dziewczętom większą widoczność, a przede wszystkim większe względy na szczeblu UE.

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z 2007 roku uświadomiła mi szereg istotnych kwestii dotyczących sytuacji niepełnosprawnych kobiet. Szczególna sytuacja kobiet i dziewcząt powinna zostać także wzięta w pełni pod uwagę podczas wykonywania postanowień tej konwencji. Niestety jak dotychczas tylko cztery państwa członkowskie ratyfikowały tę konwencję i związany z nią protokół. Polityka Unii Europejskiej dotycząca osób niepełnosprawnych powinna uwzględniać problematykę płci, zwłaszcza w odniesieniu do dostępu do pracy i integracji w miejscu pracy. Niezbędne jest zapewnienie dostępu do edukacji, niedyskryminacji i prawa do pracy.

Podstawowym problemem jest przemoc i powinniśmy bardzo wyraźnie pokazać przemocy czerwoną kartkę. Istnieje bardzo duże ryzyko, że niepełnosprawna kobieta czy niepełnosprawna dziewczyna stanie się ofiarą przemocy, w tym przemocy seksualnej, zarówno w domu, jak i poza nim. Często prawa takich kobiet i dziewcząt do seksualności i macierzyństwa są ograniczane lub też ma miejsce zmuszanie do aborcji lub sterylizacji. Państwa członkowskie powinny zatem przyjąć przepisy prawa mające na celu zapewnianie takim kobietom i dziewczętom ochrony przed przemocą oraz udzielanie lepszego wsparcia ofiarom.

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Rovana Plumb, w imieniu grupy PSE. – (RO) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie ministrze! Najpierw chciałabym podziękować zarówno mojej koleżance, pani poseł Jelevej za skuteczną współpracę podczas opracowywania tego sprawozdania, jak i innym koleżankom i kolegom posłom i stowarzyszeniom osób niepełnosprawnych.

Chciałabym podkreślić, że powinniśmy zapewnić grupom w niekorzystnej sytuacji pełną ochronę, tym bardziej, że nasza debata prowadzona jest w czasie, kiedy odczuwane są skutki kryzysu gospodarczego.

Chciałabym zwrócić uwagę, że Unia Europejska promuje aktywne włączanie i pełną aktywność społeczną osób niepełnosprawnych. To właśnie podejście stanowi istotę Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych. To dlatego apelujemy zarówno o niezwłoczną ratyfikację tych dokumentów międzynarodowych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, jak i o aktywny udział osób niepełnosprawnych i reprezentujących je organizacji w procesie kontroli oraz wykonywania tych dokumentów. Apelujemy także do państw członkowskich i władz wykonawczych Wspólnoty o zapewnienie swobodnego dostępu i rozpowszechniania…

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Elizabeth Lynne, w imieniu grupy ALDE. – Panie przewodniczący! Chciałabym najpierw podziękować sprawozdawczyni za współpracę podczas prac nad tym sprawozdaniem w Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych. Jak państwo wiedzą w 2003 roku byłam sprawozdawczynią w sprawie tej konwencji w imieniu Parlamentu Europejskiego, kiedy konwencja ta była opracowywana.

Od tego czasu mamy już prawnie wiążącą konwencję, która według mnie ma historyczne znaczenie. Sama w sobie jest kamieniem milowym, ale powtórzę to, co powiedziałam w 2003 roku. Jeżeli podczas tej debaty UE ma zachować jakąkolwiek wiarygodność to musi świecić przykładem. Międzynarodowe traktaty dotyczące praw człowieka są całkowicie bezużyteczne, jeżeli państwa ich nie podpisują, nie ratyfikują i nie wykonują. Oczywiście wszystkie państwa członkowskie podpisały tę konwencję, ale nie wszystkie podpisały związany z nią protokół. Większość z nich nie ratyfikowała i z całą pewnością nie wdrożyła – o co apelowaliśmy w wielu sprawozdaniach parlamentarnych.

Przykładowo, rząd brytyjski – rząd mojego kraju – znowu nie dotrzymał swojego własnego terminu ratyfikacji tej konwencji, który upłynął w ubiegłym roku, co jest niezaprzeczalną hańbą. W moim mniemaniu jest to karygodne. Chciałabym, żeby Komisja i Parlament nadal wywierały na państwa członkowskie naciski, żeby państwa te dokonały ratyfikacji i wdrożenia. Konwencja ta stwarza możliwość wzmocnienia pozycji milionów osób niepełnosprawnych w Unii Europejskiej. Powinniśmy teraz uczynić wszystko co w naszej mocy, żeby w rzeczywistości tak się stało.

  Elisabeth Schroedter, w imieniu grupy Verts/ALE. – (DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie urzędujący przewodniczący Rady, panie i panowie! Dzięki tej konwencji prawa do ochrony i uznania godności ludzkiej oraz pełnej aktywności społecznej zostały zagwarantowane osobom niepełnosprawnym na szczeblu międzynarodowym. Jeszcze ważniejsze jest teraz zatem to, żeby Rada przedłożyła ONZ akt ratyfikacyjny najpóźniej do dnia, w którym w tym roku obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych.

Jednocześnie wzywamy wszystkie państwa członkowskie do ratyfikowania protokołu fakultatywnego, żeby w ramach tej konwencji ONZ mógł powstać międzynarodowy komitet ds. skarg. Mogę państwu tylko powiedzieć jak ważne jest to w przypadku mojego kraju. Jak dotychczas osobom niepełnosprawnym odmawiano równego dostępu do edukacji. Tylko 15% niepełnosprawnych dzieci objętych jest systemem szkolnictwa. W moim kraju skargi dotyczące zapewniania osobom niepełnosprawnym dostępu są zbywane pokrętnymi tłumaczeniami. Dlatego powinniśmy protestować przeciwko temu, że takie przypadki ciągle jeszcze mają miejsce i zagwarantować osobom niepełnosprawnym pełną aktywność społeczną w przyszłości we wszystkich państwach członkowskich UE.

  Richard Howitt (PSE). - Panie przewodniczący! Jestem bardzo dumny z tego, że w 2001 roku uczestniczyłem w Sadler’s Wells w rozpoczęciu kampanii na rzecz tej konwencji. Jestem bardzo dumny z tego, że posłowie tego Parlamentu odegrali główną rolę w popieraniu stworzenia tej konwencji. Jestem bardzo dumny z tego, że wraz z Podkomitetem Praw Człowieka uczestniczyłem w rozmowach prowadzonych na forach Komisji i Rady Praw Człowieka w Genewie, mających na celu lobbowanie na rzecz jej zgody. Jestem bardzo dumny z tego, że po raz pierwszy w historii Komisja Europejska i Wspólnoty Europejskie podpisały instrument dotyczący praw człowieka. Jestem bardzo dumny z tego, że jest to najszybciej uzgodniona konwencja w historii Narodów Zjednoczonych, ale przede wszystkim jestem dumny z tego, że osoby niepełnosprawne i organizacje zrzeszające lub reprezentujące osoby niepełnosprawne odegrały pełną rolę w rozpatrywaniu i uzgadnianiu jej.

Wyrażone przez nas w tym tygodniu poparcie dla ratyfikacji powinno wyraźnie unaocznić trzy kwestie. Po pierwsze, stając się ósmym podmiotem ratyfikującym Unia Europejska daje swoim państwom członkowskim jasno do zrozumienia, że i one powinny ratyfikować i wykonywać tę konwencję, wraz z jej protokołem fakultatywnym.

Po drugie, panie komisarzu! My i Komisja Europejska, w ramach wszystkich swoich kompetencji, powinniśmy dokonać przeglądu realizowanej obecnie polityki oraz stosowanych obecnie procedur w celu zapewnienia, że przestrzegamy tej konwencji i działamy zgodnie z nią.

(Przewodniczący wyłączył mikrofon.)

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL). – (PT) I ja z zadowoleniem przyjmuję, że zebraliśmy się tutaj w celu omówienia i przyjęcia Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, a jednocześnie w celu zaapelowania o wzięcie także przez państwa członkowskie pod uwagę związanego z tą konwencją protokołu fakultatywnego.

Stanowi to znaczący postęp na drodze do ochrony i promocji praw osób niepełnosprawnych, w celu poszanowania godności takich osób. Jednakże samo podpisanie tej konwencji przez poszczególne państwa, a nawet gotowość tych państw do wzięcia pod uwagę związanego z nią protokołu fakultatywnego nie wystarczy. Państwa te powinny także teraz ratyfikować tę konwencję i być gotowe jak najszybciej przystąpić do wykonywania postanowień konwencji oraz związanego z nią protokołu.

  Petr Nečas, urzędujący przewodniczący Rady. – (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Myślę, że zgodzimy się, że choć w ubiegłych latach i dekadach Unia Europejska dokonała ogromnych postępów w zwalczaniu dyskryminacji osób niepełnosprawnych sytuacja jest nadal daleka od zadowalającej. Dziś i każdego dnia – w tym miesiącu, w tym tygodniu, w dniu dzisiejszym – tysiące, dziesiątki tysięcy, setki tysięcy niepełnosprawnych obywateli Unii Europejskiej staje się ofiarami dyskryminacji. Osoby te są ofiarami dyskryminacji na rynku pracy, w sektorze usług, w sektorze transportu. Osoby te są ofiarami dyskryminacji poprzez gorszy dostęp do usług publicznych, a często są ofiarami dyskryminacji w przypadku dostępu nawet do niektórych podstawowych usług publicznych, takich jak edukacja na każdym poziomie. Jestem pewny, że zgodzimy się, że podstawowym problemem, w obliczu którego stajemy w tej dziedzinie jest wykluczenie społeczne naszych niepełnosprawnych współobywateli. Żeby uporać się z tym problemem potrzebujemy nie tylko całego szeregu aktów prawnych zapobiegających dyskryminacji, ale także sprawnie funkcjonującego systemu usług socjalnych jako podstawowego instrumentu nie tylko ograniczania wykluczenia społecznego, ale także doprowadzania do włączenia społecznego. Największym problemem, z którym borykają się niepełnosprawni obywatele jest oczywiście problem poziomu bezrobocia dużo wyższego wśród nich.

Wszyscy wiemy, że w kontekście problemów gospodarczych, z którymi boryka się obecnie UE to nasi niepełnosprawni współobywatele płacą najwyższą cenę za pogarszającą się sytuację na rynku pracy. Dostępność możliwości zatrudnienia jest w ich przypadku mniejsza niż w okresie dobrej koniunktury. Bardzo często płacą za to, że mają mniejszą możliwość zdobycia kwalifikacji czy wykształcenia niż inni obywatele, a to oczywiście w istotny sposób ogranicza ich możliwości integracji zawodowej. Bardzo często mają dużo gorszy dostęp do wykształcenia, normalnych szkół i innych instytucji edukacyjnych, na co słusznie zwróciła uwagę pani poseł Schroedter. Chciałbym także powiedzieć, że jesteśmy w pełni świadomi występowania zjawiska dyskryminacji z wielu powodów jednocześnie, której ofiarami staje się wielu niepełnosprawnych obywateli, na co uwagę zwróciła pani poseł Breyer. Chciałbym tutaj powiedzieć, że konwencja nad którą debatujemy obejmuje specjalny artykuł, którego postanowienia mają zastosowanie do kobiet, więc nie zapominamy tutaj także o zjawisku dyskryminacji z wielu przyczyn jednocześnie. Obecnie powinniśmy oczywiście także pochwalić te siedem państw, które ratyfikowały już tę konwencję. Państwa te dają przykład innym państwom, które jeszcze nie doprowadziły procedury ratyfikacji do końca. Jednoznaczny apel pani poseł Lynne o przyspieszenie procesu ratyfikacji jest istotny, ale z drugiej strony, powinniśmy uszanować to, że ratyfikacja opiera się na pewnych zasadach, że zasady te muszą być przestrzegane, że zasady te różnią się znacznie pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi i muszą być przestrzegane.

Z zadowoleniem przyjmuję także oświadczenia, które dzisiaj usłyszeliśmy, np. z ust pani poseł Plumb, która zwróciła uwagę na podstawową rolę partnerów z sektora wolontariatu w opracowywaniu i wdrażaniu polityki dotyczącej naszych niepełnosprawnych obywateli, której celami są ograniczenie dyskryminacji, zmniejszenie wykluczenia społecznego oraz integracja społeczna takich obywateli. Chciałbym tylko dodać, że Rada poświęciła wiele uwagi tej sprawie, a także, że prezydencja przykłada bardzo duże znaczenie do udziału partnerów z sektora wolontariatu. W duchu naszego motto, „Europa bez barier”, zaprosiliśmy także wszystkie organizacje reprezentujące osoby niepełnosprawne do udziału w wydarzeniach związanych z tą kwestią. Pod patronatem prezydencji odbyło się szereg wydarzeń zorganizowanych przez organizacje zrzeszające lub reprezentujące osoby niepełnosprawne.

Chciałbym także wspomnieć o posiedzeniu Rady Europejskiego Forum Osób Niepełnosprawnych, które odbyło się w Pradze w dniach od 28 lutego do 1 marca 2009 roku. Ponadto w tym tygodniu odbyła się międzynarodowa konferencja „Europa bez barier”. Konferencja ta zorganizowana została przez czeską Krajową Radę ds. Osób Niepełnosprawnych. Konferencja odbyła się pod patronatem prezydencji i stanowiła jedno z wydarzeń zorganizowanych przez prezydencję. Jako jej uczestnik mogę potwierdzić, że Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych stanowiła jeden z głównych punktów programu konferencji. Prezydencja jest zdecydowana rozwijać znaczącą działalność w tej dziedzinie, w tym stałe kontakty z przedstawicielami sektora wolontariatu na szczeblu paneuropejskim.

Na zakończenie chciałbym zwrócić uwagę zarówno na zbieżność europejskiego planu działań na rzecz osób niepełnosprawnych z przedmiotową konwencją, jak i na wyniki osiągnięte w realizacji tego planu działań, w ranach którego szczególny nacisk kładziony jest na godność, prawa podstawowe, ochronę przed dyskryminacją, sprawiedliwość i spójność społeczną. Powszechnie przyjęte jest obecnie, że branie pod uwagę kwestii niepełnosprawności stanowi sposób rozwiązania tego problemu. Dlatego celem planu działań na rzecz osób niepełnosprawnych jest promocja i wspieranie zapewnienia dostępu do usług socjalnych, a ponadto w wyniku realizacji tego planu nastąpiła poprawa dostępu do towarów i usług. Jestem w pełni przekonany, że Unia Europejska będzie nadal podejmować planowane przez siebie pozytywne działania na rzecz pełnego włączenia społecznego i pełnej integracji naszych niepełnosprawnych współobywateli.

  Olli Rehn, komisarz. − Panie przewodniczący! Chciałbym jeszcze raz podziękować wszystkim tym, którzy wzięli udział w tej interesującej debacie, a zwłaszcza sprawozdawczyni, pani poseł Jelevej, w szczególności za ważną rezolucję, która przyjęta zostanie podczas jutrzejszego posiedzenia plenarnego. Chciałbym także podziękować Radzie za zapewnienie, że prezydencja czeska będzie dążyć do szybkiego zakończenia zarówno procesu ratyfikacji, jak i całego procesu.

Chciałbym także podziękować Parlamentowi za obecne udzielenie przez państwa poparcia w sprawie wniosku Komisji dotyczącego horyzontalnej dyrektywy zakazującej dyskryminacji. Jeżeli wniosek ten zostanie przyjęty przez Radę, do czego wymagana jest jednomyślność, przyczyni się to do dalszej konsolidacji przepisów określających prawa osób niepełnosprawnych na szczeblu europejskim, co, mam nadzieję, jest naszym wspólnym celem, zarówno w Radzie, jak i w Parlamencie – a już z całą pewnością jest nim w Komisji.

  Rumiana Jeleva, sprawozdawczyni. – (BG) Panie i panowie! Chciałabym podziękować wszystkim za udział oraz wyrażone opinie. Mam nadzieję, że uda nam się umieścić dzisiejszą debatę w szerszym kontekście, zwłaszcza poprzez powiązanie jej z tym, że w ubiegłym roku Rada Ekonomiczno-Społeczna ONZ przyjęła decyzję, zgodnie z którą tematem numer jeden cyklu przeglądu i cyklu polityki w latach 2009-2010 ma być integracja społeczna.

Szczególne znaczenie integracji społecznej w tym cyklu polityki przykładane jest do światowego programu działań na rzecz osób niepełnosprawnych. Uważam także, że dzisiejsza debata pobudzi państwa członkowskie, które nie ratyfikowały jeszcze konwencji i/lub protokołu fakultatywnego, żeby zrobiły to w dającej się przewidzieć przyszłości. Jestem pewna, i w tej sprawie chciałabym zgodzić się z Radą, że głosowanie nad tym sprawozdaniem umożliwi nam podjęcie pozytywnego kroku we właściwym kierunku.

Parlament Europejski powinien przyjąć na siebie odpowiedzialność za poprawę warunków osób niepełnosprawnych. Jak zostało to podkreślone podczas tej debaty, powinniśmy naprawdę pracować niestrudzenie i sprawować kontrolę w każdy możliwy sposób, żeby opracowywane i przyjmowane przez nas akty prawne były należycie egzekwowane, a także żebyśmy nie byli odpowiedzialni za dobre podstawy prawne lecz za niedostateczne egzekwowanie.

Chciałabym jeszcze raz podziękować zarówno wszystkim koleżankom i kolegom posłom z różnych grup politycznych za poparcie, jak i moim koleżankom i kolegom urzędnikom Komisji Europejskiej oraz przedstawicielom organizacji pozarządowych, z którymi współpracowaliśmy podczas realizacji całego tego procesu.

  Przewodniczący. – Otrzymałem jeden projekt rezolucji⁽¹⁾, złożony zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu.

Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się w piątek, 24 kwietnia 2009 roku.

PRZEWODNICZY: Diana WALLIS
Wiceprzewodnicząca

Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)

  Filip Kaczmarek (PPE-DE), na piśmie. – (PL) Prawa osób niepełnosprawnych są regularnie łamane. Ostatnio w mym rodzinnym mieście - Poznaniu - doszło do bardzo symptomatycznego wydarzenia. Jeden z posłów na Sejm RP zaparkował swój samochód na miejscu zarezerwowanym dla osób niepełnosprawnych. Paradoksem jest to, że poseł ten ma przyjaciela, który jest niepełnosprawny. Dlaczego o tym wspominam? Otóż żadne prawa, konwencje, dokumenty nie poprawią sytuacji osób niepełnosprawnych, jeżeli osoby publiczne będą tak jawnie i bezkarnie łamały zasady, stworzone po to, by pomóc w życiu i funkcjonowaniu niepełnosprawnych. Konwencje są oczywiście bardzo ważne, ale równie ważna jest ich prawdziwa, rzetelna i pełna implementacja. Niepełnosprawnych nie cieszą prawa, które mają tylko na papierze. Niepełnosprawni liczą na rzeczywiste zmiany, które wyrównają ich szanse. Dziękuję bardzo.

(1) Patrz protokół.