Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2008/0180(CNS)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0185/2009

Teksty złożone :

A6-0185/2009

Debaty :

PV 05/05/2009 - 15
CRE 05/05/2009 - 15

Głosowanie :

PV 06/05/2009 - 6.11
CRE 06/05/2009 - 6.11
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2009)0369

Debaty
Wtorek, 5 maja 2009 r. - Strasburg Wydanie Dz.U.

15. Ochrona zwierząt podczas ich uśmiercania (debata)
zapis wideo wystąpień
PV
MPphoto
 

  Przewodniczący. Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie (A6-0185/2009), sporządzone przez pana posła Wojciechowskiego w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania (COM(2008)0553 – C6-0451/2008 – 2008/0180(CNS)).

 
  
MPphoto
 

  Janusz Wojciechowski, sprawozdawca. – (PL) Panie przewodniczący! Nasza cywilizacja jest cywilizacją eksploatacji zwierząt. Dla mięsa, dla skór, dla rozmaitych potrzeb gospodarczych zabijamy miliardy zwierząt. Zabijamy je też czasem bez potrzeby gospodarczej, dla sportu, jakim jest łowiectwo, dla rozrywki, np. podczas corridy. Dla mnie zabijanie zwierząt nie jest sportem ani rozrywką, ani kulturą, ale zostawmy to, gdyż przedmiotem naszych obrad jest zabijanie zwierząt w celach gospodarczych.

Ochrona zwierząt w czasie zabijania. Czy to jest możliwe? Czy można chronić zwierzę, które chcemy zabić? Tak, można, przede wszystkim przez oszczędzenie mu zbędnych cierpień. Chroniąc zwierzęta przed nieludzkim traktowaniem, chronimy też własne człowieczeństwo. Proponowane rozporządzenie posuwa naprzód standardy ochrony zwierząt podczas zabijania, wprowadza wyższe, lepsze normy techniczne i sprzyja lepszej kontroli ich realizacji. Wprowadza większą osobistą odpowiedzialność za właściwe postępowanie ze zwierzętami, wprowadza konieczność powołania specjalnego urzędnika, odpowiedzialnego za ochronę zwierząt, w zakładach dokonujących uboju. Nowe rozporządzenie zamiast starej dyrektywy z 1993 r. oznacza oczywisty postęp w realizacji idei ochrony zwierząt, dlatego jako sprawozdawca popieram to rozporządzenie.

Kilka kwestii wzbudziło kontrowersje. Na pierwszy plan wybija się kwestia uboju rytualnego. Zasadą jest zabijanie zwierząt po uprzednim ich oszołomieniu i pozbawieniu świadomości, ale ze względów religijnych dopuszczony jest wyjątek – zabijanie bez uprzedniego oszołomienia, jeśli wymagają tego względy religijne. Jak wiadomo, chodzi tu o wyznawców islamu i judaizmu, którzy zabijają zwierzęta bez uprzedniego oszołomienia. W Komisji Rolnictwa przepadły poprawki zmierzające do całkowitego zakazu uboju rytualnego w Unii Europejskiej. Posłowie uznali, że taki zakaz byłby niewykonalny.

Komisja odrzuciła też propozycję, żeby każdy kraj członkowski miał prawo zabronić uboju rytualnego mocą własnego ustawodawstwa. Jest to kwestia zawarta w poprawce 28. Zwracam uwagę, że głosowanie za tą poprawką oznacza, że kraje członkowskie nie będą mogły zabronić uboju rytualnego na swoim terytorium. Głosowanie przeciw tej poprawce oznacza powrót do stanowiska Komisji Europejskiej, które dopuszcza ustanowienie zakazu uboju rytualnego w prawie krajowym.

Kontrowersyjna jest kwestia powołania krajowych ośrodków referencyjnych, które miałyby być powołane na szczeblu krajowym. Komisja Rolnictwa odrzuciła ten pomysł w poprawce 64. Osobiście uważam, że takie ośrodki referencyjne powinny być ustanowione i że mogłyby one także spełniać funkcje kontrolne w zakresie postępowania ze zwierzętami w czasie uśmiercania.

Zwracam uwagę na zawarte w moim sprawozdaniu sugestie Komisji Rolnictwa. Po pierwsze, żeby działanie na rzecz wprowadzenia wyższych standardów zwierząt podczas uśmiercania uzyskały wsparcie finansowe Unii Europejskiej. Szczytnych idei ochrony zwierząt nie da się osiągnąć bez nakładów finansowych, bez stworzenia materialnych zachęt do wprowadzania podwyższonych standardów.

I druga kwestia. W sprawozdaniu jest propozycja, żeby podwyższone standardy dotyczyły nie tylko producentów w Unii Europejskiej, ale także importerów produktów mięsnych do Europy. Chcemy mieć pewność, że na rynek Unii Europejskiej będą wprowadzane produkty zwierzęce pochodzące tylko z takich zwierząt, które zostały uśmiercone w sposób wymagany przez prawo Unii Europejskiej.

Szanowni państwo! Ostatnie posiedzenie Parlamentu Europejskiego jest w dużej części poświęcone ochronie zwierząt. Dziś uchwaliliśmy zakaz importu produktów z okrutnie zabijanych fok, uchwaliliśmy wyższe standardy ochrony zwierząt doświadczalnych, a teraz debatujemy o wyższych standardach ochrony zwierząt podczas zabijania. Cieszę się, że Parlament tak wiele czyni dla ochrony zwierząt, cieszę się, że mogę brać w tym udział. Duch świętego Franciszka z Asyżu jest obecny w tej Izbie i oby obecny był także w następnej kadencji.

 
  
MPphoto
 

  Androulla Vassiliou, komisarz. − Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować Parlamentowi Europejskiemu, a zwłaszcza sprawozdawcy, panu posłowi Wojciechowskiemu, za poparcie najważniejszych elementów wniosku Komisji w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania.

Jestem szczególnie zadowolona, że Parlament Europejski zaakceptował ogólne podejście zastosowane we wniosku, polegające na zapewnieniu zgodności przepisów prawodawstwa w dziedzinie dobrostanu zwierząt, mających zastosowanie do rzeźni, z przewidzianymi w pakiecie higienicznym, który został przyjęty w 2004 roku.

Obecnie obowiązujące przepisy w sprawie ochrony zwierząt podczas uboju pochodzą z 1993 roku i zdecydowanie nie są zgodne z osiągnięciami ostatnich lat w dziedzinie bezpieczeństwa żywności, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt. Zgodnie z obecnym wnioskiem rzeźnie są zobowiązane wprowadzić standardowe procedury operacyjne, stosować wskaźniki dobrostanu w odniesieniu do ich oszołamiania, a członkowie personelu będą musieli odbywać szkolenia w zakresie dobrostanu zwierząt.

W odniesieniu do uboju zgodnego z obyczajami religijnymi chciałabym podkreślić, że Komisja, podobnie jak Parlament Europejski, przywiązuje dużą wagę do wolności wyznania i zaznaczyć, że intencją Komisji jest utrzymanie status quo w tej delikatnej sprawie. W Traktacie wyraźnie zwraca się uwagę na konieczność uwzględnia praktyk związanych z religią w procesie formułowania polityki Wspólnoty. Jest oczywiste, że we wszystkich państwach członkowskich Unii istnieje wiele praktyk związanych z uśmiercaniem zwierząt ze względów religijnych.

Komisja proponuje, by zasada pomocniczości została w tej dziedzinie utrzymana. Funkcjonowała ona dobrze przez 15 lat i w dalszym ciągu powinna tak funkcjonować w przyszłości. W tym względzie możemy zasadniczo zaakceptować, z zastrzeżeniem przeredagowania, poprawki, które odzwierciedlają podejście przyjęte w obecnie obowiązującym prawodawstwie, polegające na ochronie prawa do wolności wyznania i umożliwieniu państwom członkowskim przyjęcia lub utrzymania bardziej rygorystycznych przepisów. W związku z tym chciałabym zauważyć, że Rada, jak się zdaje, wyraża zgodę na takie rozwiązanie.

Chcę teraz powiedzieć kilka słów na temat praktyk związanych z ubojem. Obecnie ubój zwierząt (za wyjątkiem bydła) przeznaczonych do prywatnej konsumpcji jest dozwolony poza rzeźniami, ale świnie, owce i kozy muszą być uprzednio oszołamiane. Zgodnie z tradycją niektórzy obywatele państw członkowskich dokonują uboju świń na święta Bożego Narodzenia i jagniąt na Wielkanoc. Podtrzymanie tych tradycji ma dla Komisji ważne znaczenie, ale nie ma potrzeby wprowadzania odstępstwa w odniesieniu do oszołamiana zwierząt i tym samym obniżania ich dobrostanu. Dlatego też Komisja uważa, że zabieg uprzedniego oszołamiania należy wykonywać zawsze wtedy, gdy świnie lub jagnięta poddaje się ubojowi poza rzeźniami.

Inny punkt wniosku dotyczy tworzenia krajowego ośrodka referencyjnego. Naszym zadaniem ma to zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania właściwego stosowania proponowanych środków. W rzeźniach urzędowi inspektorzy przeprowadzają kontrole bezpieczeństwa żywności, której przede wszystkim podlegają tusze zwierząt. Mają oni niewiele czasu i ograniczone kompetencje do oceny parametrów dobrostanu zwierząt. Stosowane obecnie urządzenia do oszołamiania zwierząt są skomplikowane i trudno je ocenić pod względem efektywności zapewnienia dobrostanu. Krajowe ośrodki referencyjne zaspokoiłyby potrzeby w zakresie informacji technicznych i naukowych na temat dobrostanu zwierząt podczas uboju i Komisja uważa, że ten wymóg powinien być we wniosku zachowany.

Komisja jest również zdania, że świadectwa kwalifikacji wymagane od członków personelu rzeźni powinny być wydawane po zdaniu niezależnego egzaminu. Ten system został wprowadzony w innych obszarach ochrony dobrostanu zwierząt, zarówno w sektorze publicznym jak i prywatnym. Tam gdzie został właściwie wdrożony, przyniósł dobre rezultaty. Dlatego też należy objąć nim wszystkie rzeźnie UE.

Uboju znacznej liczby zwierząt poza rzeźniami dokonuje się w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się chorób. Prawdą jest, że już obowiązują wymogi mające zastosowanie do celów zapewnienia zdrowia zwierząt, jednakże dzisiejsze nie dotyczą dobrostanu zwierząt. Powszechnie uważa się, że masowe uśmiercanie zwierząt w związku ze zwalczeniem chorób należy przeprowadzać w sposób możliwie najbardziej humanitarny. Przejrzystość, pod którą należy rozumieć odpowiednią sprawozdawczość, jest więc sprawą o zasadniczym znaczeniu. Ponadto z dotychczasowych doświadczeń związanych z tymi nadzwyczajnymi sytuacjami wynika, że niezwykle istotne jest gromadzenie informacji na temat dobrych praktyk i błędów, które mogły zostać popełnione. Dlatego też w przypadku masowego uśmiercania powinien obowiązywać wymóg dotyczący właściwego monitorowania dobrostanu zwierząt i składania sprawozdań.

Z dużym zadowoleniem przyjmuję państwa poparcie dla wniosku Komisji. Jeżeli zostanie on przyjęty, Unia Europejska będzie mogła spełniać rolę wiodącą i innowacyjną na świecie w dziedzinie ochrony dobrostanu zwierząt.

 
  
MPphoto
 

  Jens Holm, sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. (SV) Każdego roku setki milionów zwierząt – świń, krów, owiec, kur, koni i innych zwierząt – poddaje się ubojowi i przewozi na całym terytorium Europy. Ponadto ubojowi poddaje się 25 milionów zwierząt futerkowych. Zwierzętom zadaje się więc ogromne cierpienie. Oczywiście najlepszym rozwiązaniem dla nas byłaby całkowita rezygnacja ze spożywania ich mięsa i noszenia odzieży z futer zwierząt.

Niemniej jednak to rozporządzenie tych spraw nie dotyczy, lecz możliwości ograniczenia cierpienia zwierząt w rzeźniach. Wniosek Komisji stanowi krok naprzód, ale musi on zawierać bardziej rygorystyczne przepisy w odniesieniu do wielu aspektów. W Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności głosowaliśmy w formie mojej opinii, w której domagamy się między innymi krótszego czasu przewozu zwierząt i czasu ich oczekiwania w rzeźniach, inwestycji w rzeźnie polowe, uwzględnienia w rozporządzeniu zwierząt futerkowych, stworzenia państwom członkowskim możliwości pójścia dalej i wprowadzania bardziej rygorystycznych przepisów oraz przyznania niezależności i większych uprawnień inspektorom przeprowadzającym kontrole dobrostanu zwierząt oraz proponowanym krajowym ośrodkom referencyjnym odpowiedzialnym za dobrostan zwierząt.

Bardzo dobrze, że Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi popiera naszą propozycję dotyczącą rzeźni polowych i uwzględnienia zwierząt futerkowych. Niemniej jednak jestem głęboko zaniepokojony kilkoma innymi poprawkami zaproponowanymi przez tę komisję i poszczególnych posłów. Niestety Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi całkowicie wyeliminowała proponowane limity czasu transportu do rzeźni i czasu oczekiwania zwierząt w rzeźni. Zwracam się do państwa z prośbą o głosownie za przyjęciem poprawki 125, zaproponowanej przez Konfederacyjną Grupę Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycką Zieloną Lewicę, żebyśmy mogli przywrócić te wymogi. Nie rozumiem również, dlaczego Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi chce wykreślić propozycję dotyczącą krajowych ośrodków referencyjnych ds. dobrostanu zwierząt. Jest również niezwykle ważne, by zezwolić państwom członkowskim na pójście dalej i umożliwić im ustanawianie bardziej ambitnych przepisów od tu określonych. Gorąco zachęcam do głosowania za przyjęciem poprawki 124. I wreszcie, jestem głęboko zaniepokojony tym, że Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie chce zezwolić państwom członkowskim, w których obecnie obowiązuje całkowity zakaz uboju lub uśmiercania zwierząt bez ich oszołamiania, na utrzymanie tego zakazu. Taki zakaz obowiązuje na przykład w moim państwie, w Szwecji. Znaleźliśmy takie proporcje między religijną tradycją a dobrostanem zwierząt, z których większość obywateli jest zadowolona. Zwracam się do państwa z prośbą o głosowanie przeciwko poprawce 28 zaproponowanej przez pana posła sprawozdawcę.

 
  
MPphoto
 

  Sebastiano Sanzarello, w imieniu grupy PPE-DE. (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Szczęśliwym zbiegiem okoliczności mnie przypadło w udziale zabranie głosu dziś wieczorem po raz ostatni, w każdym razie w tej kadencji, podczas posiedzenia pod pana przewodnictwem, będącego jak sądzę ostatnim posiedzeniem, któremu pan przewodniczy, ponieważ postanowił pan nie kandydować w wyborach. Jest mi bardzo miło, że mogę wyrazić swoje zadowolenie, panie pośle Cocilovo, w związku z tym, czego pan dokonał w tym Parlamencie oraz z powodu szacunku, którym się pan cieszy wśród wszystkich koleżanek i kolegów posłów, a nie tylko członków delegacji włoskiej. Zostałem wybrany w tym samym okręgu wyborczym, który również pan reprezentuje; jesteśmy wprawdzie politycznymi przeciwnikami, ale myślę, że powinienem życzyć panu owocnej politycznej przyszłości w działaniach podejmowanych w interesie naszego państwa, ale także Europy.

Przejdę teraz do rzeczy. Uważam, że wykonaliśmy w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi wiele bardzo dobrej pracy. Staraliśmy się, po wysłuchaniu opinii konsultantów i różnych grup zawodowych, udoskonalić tekst, który został nam przekazany przez Radę i Komisję, nadać mu bardziej praktyczną do stosowania formę i większą spójność, zachowując jednocześnie te przepisy, które są wyrazem poszanowania prawa do praktyk religijnych we wszystkich ich aspektach. Znalazły się w nich pewne sprzeczności, ponieważ Komisja i Rada wprawdzie zapewniły i podtrzymywały swoje zapewnienia, że będą chronić ubój rytualny, ale ze względu na pewne obowiązki okazało się to niemożliwe w praktyce – nawiązuję tu do wieszania zwierząt za nogi i do szeroko omawianej kwestii oszołamiania.

Z dialektycznego punktu widzenia wygląda to na okrucieństwo, ale na czym cała rzecz polega: zdecydowane cięcie wywołuje ból na takim samym poziomie jak oszołomienie, które zadaje się pistoletem bolcowym przyłożonym do głowy zwierzęcia. Po takim zabiegu zwierzę nie odczuwa bólu, a wobec tego oszołamianie zwierząt już pod podcięciu gardła byłoby dodatkowym okrucieństwem. Nie wydaje mi się zatem, że zwierzęta są traktowane w sposób okrutny, jeżeli nie przeprowadza się zabiegu oszołomienia pod podcięciu gardła.

W karcie praw człowieka stwierdza się, że w razie konfliktu praw zwierząt i praw człowieka, nadrzędne znaczenie mają prawa człowieka, a zatem nie tylko prawa muzułmanów, nie tylko prawa wyznawców judaizmu do praktyk religijnych, ale także chrześcijan – zgodnie z dyskusjami, które długo prowadziliśmy w komisji – powinny podlegać ochronie i to pełnej ochronie. Zresztą nie tylko dlatego. W przeciwnym razie, ze względu na łączące nas wzajemne relacje z krajami nieczłonkowskimi, ludzie, którzy uprawiają pewne praktyki religijne nie mogliby w Europie spożywać mięsa, gdyż nie mogłoby ono być w Europie produkowane ani do niej przywożone. Nie jest to moim zdaniem w porządku.

 
  
MPphoto
 

  Rosa Miguélez Ramos, w imieniu grupy PSE. (ES) Panie przewodniczący, panie i panowie! Jak już słyszeliśmy wniosek, nad którym dziś toczy się debata zastępuje dyrektywę, która straciła na aktualności z powodu osiągnięć technologicznych, i wprowadza nowe rozporządzenie. Na mocy przepisów tego rozporządzenia wspólnotowe wymogi dotyczące dobrostanu zwierząt mają być w sposób jednolity stosowane w całej Unii Europejskiej.

W kontekście rynku wewnętrznego oraz biorąc pod uwagę, że przestrzeganie uregulowań może przyczynić się do naruszenia konkurencji, mają być wprowadzone podobne standardy konkurencji dla wszystkich podmiotów wspólnotowych. Komisja Rolnictwa i Rozwoju Wsi, która opowiada się za wyłączeniem podmiotów prowadzących działalność na małą skalę z obowiązku stosowania niektórych wymogów, nałożyła większą odpowiedzialność na pozostałe, duże podmioty – chodzi mi o tekst, nad którym dziś dyskutujemy – a ponadto przewidziała stanowisko urzędnika odpowiedzialnego za dobrostanu zwierząt w dużych przedsiębiorstwach.

Sprawozdanie będące przedmiotem naszej debaty wprowadza udoskonalenia do wniosku Komisji w odniesieniu do aspektów o zasadniczym znaczeniu. Jednym z przykładów jest to, że nie podejmuje się już próby wprowadzenia za pomocą tego wniosku zmiany aktualnie obowiązujących przepisów w sprawie czasu przewozu zwierząt, dotyczących całkowitego czasu ich przewozu – a więc kwestię, którą uznaliśmy za oburzającą – i zachowuje się obecny zakaz przewozu zwierząt, które ze względu na swoje cechy charakterystyczne są nieprzystosowane do transportu.

Ponadto koryguje się w nim i wyjaśnia zakres odpowiedzialności przedsiębiorstw w związku z przestrzeganiem przepisów dotyczących dobrostanu: odpowiedzialność za zapewnienie stosowania tych przepisów spoczywa na podmiotach, a nie na pracownikach.

I wreszcie, pani komisarz, chciałabym, żeby wzięła pani pod uwagę to, że w Unii Europejskiej nie ma dwóch jednakowych systemów prawnych w żadnym z regionów i państw: każdy jest inny. Jeżeli krajowe ośrodki referencyjne, które pani proponuje i o których wspomniała właśnie pani w swoim wystąpieniu, miałyby zostać utworzone, zgodnie z sugestią Komisji zawartą w jej wniosku, w Hiszpanii takich krajowych ośrodków referencyjnych byłoby 17, a nie tylko jeden. W Hiszpanii niektóre uprawnienia rządu centralnego zostały zdecentralizowane i przekazane autonomicznym społecznościom, a wobec tego musielibyśmy powołać 17 takich krajowych ośrodków referencyjnych, co zdaniem pani byłoby możliwe. Takie rozwiązanie byłoby jednak niedorzecznością: jeden ośrodek w każdym regionie. Dlatego też proponujemy, żeby za zapewnienie właściwego stosowania przepisów odpowiedzialny był jeden organ.

 
  
MPphoto
 

  Zdzisław Zbigniew Podkański, w imieniu grupy UEN. – (PL) Panie przewodniczący! Sprawozdanie posła Janusza Wojciechowskiego, dotyczące rozporządzenia Rady w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania, podnosi bardzo ważny temat dobrostanu zwierząt. Pośrednio stawia też przed nami pytanie, na ile współczesny człowiek potrafi zerwać z okrucieństwem i kreować nowy świat wartości, w którym jest wrażliwość na ból, cierpienie, lęk i niepokój przed utratą życia i to nie tylko w stosunku do ludzi, ale i zwierząt.

Niestety, mimo rozwoju cywilizacji, technologii, nadal każdego roku zabijane są miliardy zwierząt i ptaków, często w sposób okrutny i nawet bez oszałamiania. Rodzą się więc pytania, dlaczego ludzie inteligentni, wykształceni, w stosunku do zwierząt zachowują się często jak ludy pierwotne, skazane na walkę o byt. Co powinniśmy zrobić, aby to zmienić?

Na te pytania w dużym stopniu odpowiada omawiane sprawozdanie, ale nadal nie rozwiązuje wielu podstawowych problemów, związanych między innymi z prawodawstwem, ubojem rytualnym, kształtowaniem świadomości społecznej. Problemy te pozostają więc do rozwiązania przez Radę, Komisję, Parlament w nowym składzie. Mam nadzieję, że dalszym pracom nad poprawą dobrostanu zwierząt będzie towarzyszyła świadomość, że zwierzę jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania bólu i cierpienia, nie jest rzeczą i ludzie winni mu są poszanowanie, ochronę i opiekę.

 
  
MPphoto
 

  Alyn Smith w imieniu grupy Verts/ALE. – Panie przewodniczący! Chciałbym przyłączyć się do gratulacji dla naszego sprawozdawcy, pana posła Janusza Wojciechowskiego, za opracowanie bardzo złożonej i budzącej emocje dokumentacji w sposób do pewnego stopnia przebojowy i pogodzenie wielu sprzecznych punktów widzenia. Uważam, że w tym wystąpieniu, prawdopodobnie ostatnim w okresie mojego obecnego mandatu, warto zwrócić uwagę koleżanek i kolegów posłów, że jest to dokumentacja, którą nazywam klasycznym europejskim dossier Parlamentu Europejskiego. Ma ona charakter techniczny, jest złożona, dotyczy zagadnień nieco odległych dla naszych obywateli, ale warto pamiętać, że dla nich dobrostan zwierząt jest niezwykle ważny, a sprawiedliwość ma ogromne znaczenie dla naszych producentów, naszych konsumentów i dla naszego rynku.

Dla mnie szczególnie ważne są poprawki 45 i 46 dotyczące zapewnienia, by kraje trzecie, które zamierzają prowadzić wywóz na nasze terytorium przestrzegały obowiązujących u nas norm i standardów. Ma to zasadnicze znaczenie z punktu widzenia sprawiedliwego traktowania naszych producentów i konsumentów, a także zagwarantowania pewności na naszych rynkach, a więc takie rozwiązanie należy przyjąć z dużym zadowoleniem.

Podobnie proporcjonalność środków, o których mowa w poprawkach 65 do 67, umożliwiającą szkolenie osób już zatrudnionych, ze szczególnym zadowoleniem powinny przyjąć mniejsze rzeźnie i podmioty prowadzące działalność na mniejszą skalę w całej Unii Europejskiej. Również zwolnienie małych rzeźni z obowiązku posiadania stanowiska urzędnika odpowiedzialnego za dobrostan zwierząt jest naprawdę powodem do zadowolenia.

Moim zdaniem pani komisarz ma całkowitą rację w odniesieniu do uboju zgodnego z obyczajami religijnymi. Zdecydowanie uważam, że musimy uregulować tę sprawę w tym pakiecie, a zatem jest to dobra wiadomość dla konsumentów. Jest to także dobra wiadomość z punktu wiedzenia zaufania na europejskim rynku mięsa i dobra robota pod każdym względem. Moje gratulacje.

 
  
MPphoto
 

  Maria Petre (PPE-DE).(RO) Chciałabym najpierw złożyć gratulacje panu posłowi sprawozdawcy i podziękować za przystępność, którą się wykazał.

Zgadzam się ze stwierdzeniem zawartym we wniosku Komisji, zgodnie z którym zwierzęta powinny być uśmiercane wyłącznie metodami prowadzącymi do ich natychmiastowej śmierci lub po oszołomieniu, jednakże przy uznaniu wyjątku, którym jest uśmiercanie zwierząt w ramach obrzędów religijnych. Opowiadam się również za tym, żeby to rozporządzenie nie miało zastosowania do uboju zwierząt przeznaczonych do konsumpcji przez osoby prywatne w celu podtrzymania tradycji związanych z najważniejszymi świętami religijnymi, takimi jak Wielkanoc i Boże Narodzenie i tylko przez 10 dni poprzedzających te święta.

Członkowie personelu rzeźni pracujący przy uboju oraz wykonujący inne powiązane z nim zadania muszą odbywać odpowiednie szkolenia, przeprowadzane w zwykły sposób, i uzyskać świadectwo kwalifikacji zawodowych.

Europejskie przepisy w dziedzinie ochrony zwierząt należą do najbardziej rygorystycznych na świecie. Wiążą się z nimi wyższe koszty produkcji i mogą one również przyczyniać się do zakłócenia konkurencji z państwami, których przepisy prawa w tym obszarze są mniej rygorystyczne. Dlatego też apeluję do Komisji o zagwarantowanie, by przetwory mięsne lub inne produkty pochodzenia zwierzęcego, przywożone z krajów spoza UE, odpowiadały normom europejskim. Chcemy, żeby Komisja miała możliwość przeprowadzania kontroli w zatwierdzonych rzeźniach uprawnionych do wywozu produktów do Unii Europejskich, potwierdzających, w uzupełnieniu oświadczeń w już wystawionych świadectwach zdrowia, że przestrzegane są w nich również przepisy dotyczące ochrony zwierząt.

 
  
MPphoto
 

  Neil Parish (PPE-DE). - Panie przewodniczący! Pozwolę sobie bardzo podziękować pani komisarz Vassiliou za jej pracę tu, w Parlamencie. Przez ostatnie kilka lat zajmowała się tą dokumentacją i wykonała nadzwyczajną pracę, chcę jej przekazać gratulacje. Pozwolę obie również pogratulować panu posłowi Januszowi Wojciechowskiemu za sporządzenie bardzo dobrego sprawozdania i za bardzo dobre pełnienie funkcji wiceprzewodniczącego Komisji Rolnictwa.

Uważam, że standardy dotyczące dobrostanu zwierząt w Europie mają zdecydowanie pierwszorzędne znaczenie w związku z tym, że produkujemy mięso wysokiej jakości. Zależy nam na zapewnieniu, by ubój zwierząt w tym celu przeprowadzać z zachowaniem staranności i zgodnie wysokimi standardami, zarówno pod względem higieny jak i dobrostanu zwierząt. Z dużym zadowoleniem przyjmuję koncepcję dotyczącą rzeźni polowych, ponieważ moim zdaniem takie rozwiązanie byłoby bardzo korzystne. Uważam również, że musimy postępować rozważnie, ponieważ wiele małych rzeźni w Europie zostało w przeszłości zamkniętych – zdarzyło się to w moim państwie członkowskim – a zatem musimy mieć pewność, że dysponujemy odpowiednimi regulacjami, ale nie nazbyt wieloma, które w rzeczywistości przyczynią się do ich zamknięcia.

Powiem teraz coś, co będzie miało charakter dość kontrowersyjny. Uważam, że o sposobie uboju zwierząt, które przychodzą na ten świat, decydujemy my, ludzie. Moim zdaniem Komisja musi się zdecydować. Albo akceptuje ubój zgodny z obyczajami religijnymi i to, że zwierzęta nie są oszołamiane, a wówczas te, które w innych krajach, na nasze życzenie są uśmiercane na święta Bożego Narodzenia mogą być poddawane takiemu samemu procesowi, albo faktycznie staje w obronie zasady, którą ja uważam za słuszną, że my, jako ludzie, decydujemy o sposobie uśmiercania zwierząt i o tym, czy mają one być uprzednio oszołamiane. Moim zdaniem nie ulega najmniejszej wątpliwości, że właśnie tak powinno być. W niektórych państwach członkowskich poddaje się zwierzęta oszołamianiu przed ubojem i po uboju, zarówno w ramach uśmiercania zgodnie z zasadami halal, jak i prawem żydowskim. Jestem więc ciekaw, dlaczego nie może to mieć miejsca w całej Europie, musimy przecież mieć całkowitą pewność, że wszystkie zwierzęta traktujemy w taki sam sposób. Wprawdzie akceptuję zasadę pomocniczości, ale chciałbym, żeby Komisja jednak wywierała nacisk na państwa członkowskie w celu zapewnienia właściwego procesu uboju lub uśmiercania i oszołamiania w przyszłości.

Również w kwestii etykietowania nie widzę żadnego problemu. Dlaczego nie mielibyśmy na etykietach podawać informacji o sposobie uboju? Skoro nie ma problemu z ubojem zwierząt zgodnie z zasadami muzułmańskim i prawem żydowskim, dlaczego mamy mieć obawy co do podawania takich informacji na etykietach? Zamieszczajmy więc odpowiednie informacje na etykietach, żeby ludzie w przyszłości dokładnie wiedzieli, co kupują, ponieważ bardzo wysokie standardy mają istotne znaczenie dla europejskiego rolnictwa.

 
  
MPphoto
 

  Marios Matsakis (ALDE). - Panie przewodniczący! Prawo do wolności wyznania w moim przekonaniu nie może być powodem do braku poszanowania zasad i uregulowań obowiązujących w naszych państwach i nie może się przyczyniać do naruszania w tak znacznym stopniu naszych norm dotyczących higieny w procesie uboju oraz standardów dobrostanu zwierząt. Dlatego też nie widzę powodów, dla których w imię religii mielibyśmy tolerować anachroniczne, niehigieniczne i wręcz sadystyczne metody uśmiercania zwierząt, proceder uprawiany czasem w pompatycznych, obrzędowych okolicznościach, na oczach dorosłych i dzieci.

Dlatego też moim zdaniem zwierzęta należy poddawać ubojowi wyłącznie w kontrolowanych warunkach, w zatwierdzonych i podlegających kontroli rzeźniach i żadnych zwierząt nie należy uśmiercać bez uprzedniego oszołomienia. Wolność wyznania jest jedną sprawą, zadawanie niepotrzebnego bólu zwierzętom i naruszanie zasad higieny – drugą. Te zasady i przepisy prawa w UE powinny być takie same dla wszystkich, bez względu na wyznanie.

 
  
MPphoto
 

  Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf (Verts/ALE).(DE) Panie przewodniczący! Pani komisarz! Uważam, że w tej debacie sprawa dobrostanu zwierząt została nadmiernie zawężona do tego, czy powinniśmy stosować oszołamianie czy nie. Nie chodzi o to, że jestem przeciwny oszołamianiu, ale rzecz w tym, że musimy sobie zdać sprawę, że proces oszołamiania został wprowadzony nie w trosce o dobrostan zwierząt, ale z przyczyn ekonomicznych. Celem było stworzenie możliwości poddawania ubojowi zwierząt w hodowli na skalę przemysłową, gdzie ma miejsce masowy ubój w rzeźniach, bez niekorzystnych skutków dla jakości mięsa i bez jej obniżania przez stres wywoływany ubojem.

Dlatego też w przypadku uboju zgodnego z obyczajem religijnym chodzi o wyrafinowaną sztukę uśmiercania bez zadawania dodatkowego cierpienia zwierzętom, natomiast w przypadku oszołamiania zwierząt w rzeźniach nie tylko o to, czy należy stosować ten zabieg czy nie, ale także o sposób postępowania ze zwierzętami podczas przewozu i w czasie ich oczekiwania w rzeźniach. Podzielam punkt widzenia pana posła Parisha, że informacje na temat uśmiercania zwierząt zgodnego z obyczajem religijnym należy odpowiednio podawać na etykietach, żeby konsumenci wiedzieli, co kupują i co popierają.

 
  
MPphoto
 

  Androulla Vassiliou, komisarz. − Panie przewodniczący! Dzisiejsza debata nad sprawozdaniem pana posła Wojciechowskiego jest odzwierciedleniem troski Parlamentu, Komisji, a nawet społeczeństwa o dobrostan zwierząt podczas uboju. We wniosku Komisji znalazły się ważne innowacje, które mam nadzieję, możecie państwo poprzeć.

Dziś, zgodnie z przepisami prawodawstwa UE, podmioty z państw trzecich eksportujące do UE mają obowiązek stosować równorzędne normy i standardy. Ponadto w świadectwach wymaganych w przywozie mięsa musi znajdować się potwierdzenie, że normy i standardy UE zostały spełnione przez przedsiębiorstwa eksportujące. Dlatego uważamy, że we wniosku Komisji zasady równorzędności należy w dalszym ciągu utrzymać.

Wysłuchałam wszystkich państwa uwag i dziękuję za ten bardzo użyteczny wkład w nasze działania zmierzające do zagwarantowania faktycznie skutecznie zapewnianego dobrostanu zwierząt. Przyjmując to sprawozdanie, wysyłamy społeczeństwu właściwe sygnały, że zajmujemy się problemami, które nurtują obywateli, a zarazem ustanawiamy nowe normy i standardy globalnych praktyk w zakresie dobrostanu zwierząt w czasie uboju. Dziękuję Parlamentowi i panu posłowi sprawozdawcy za wsparcie.

Ponieważ jest to moje ostatnie wystąpienie w tej Izbie, na zakończenie chciałabym powiedzieć, że ogromną przyjemność sprawiała mi współpraca z państwem i pozwolę sobie życzyć wszystkim paniom i panom posłom sukcesu na przyszłość w dalszych działaniach i wszelkiej pomyślności.

 
  
MPphoto
 

  Janusz Wojciechowski, sprawozdawca. – (PL) Panie przewodniczący! Pani komisarz! Ja też przyłączam się do tych życzeń i cieszę się, że to ostatnie wystąpienie Pani komisarz przed Parlamentem dotyczy prezentacji naprawdę dobrego projektu, dobrego rozporządzenia, z którym zresztą większość występujących w dyskusji w pełni się zgadza. Bardzo bym chciał, żeby końcowy efekt pracy, wspólnej pracy i Parlamentu, i Komisji, i Rady, nie pogorszył w istotny sposób tego, co Komisja zaproponowała, bo Komisja rzeczywiście zaproponowała bardzo dobre propozycje. W podejściu do ochrony zwierząt, w tych działaniach, które zmierzają do podnoszenia dobrostanu zwierząt, ważne są jednak dwie rzeczy.

Pierwsza to są pieniądze. Niestety, nie uzyskamy akceptacji społecznej dla podwyższania tych standardów, jeśli nie zadbamy o to, żeby one były we właściwy sposób finansowane. I tutaj środki wspólnotowe są niezbędne, żeby osiągnąć założone cele. Nie da się takich wyższych standardów wprowadzić bez pieniędzy, przekładając wszystko na koszt tych podmiotów, które mają te standardy wprowadzać.

I druga kwestia to jest właśnie ta ekwiwalentność, to, żeby te podwyższone standardy nie osłabiały konkurencyjności producentów w Unii Europejskiej. Sądzę, że jesteśmy na dobrej drodze, żeby to osiągnąć. Cieszę się, że dla tych postulatów jest akceptacja na tej sali.

Dziękuję jeszcze raz pani komisarz. Dziękuję wszystkim kolegom występującym w dyskusji i cieszę się, że idea podnoszenia standardów dobrostanu zwierząt jest powszechnie akceptowana w tej Izbie.

 
  
MPphoto
 

  Przewodniczący. – Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się w środę, 6 maja 2009 r.

 
Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności