Pełne sprawozdanie z obrad

Wtorek, 9 marca 2010 r. - Strasburg

4. Tabela wyników rynku wewnętrznego - Ochrona konsumentów - SOLVIT (debata)

  Przewodniczący. – Pierwszym punktem porządku dziennego jest bardzo ważna wspólna debata na temat trzech sprawozdań w sprawie rynku wewnętrznego i ochrony konsumentów:

- A7-0084/2009 sporządzonego przez panią poseł Von Thun Und Hohenstein w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, w sprawie tabeli wyników rynku wewnętrznego (SEC (2009)/1007 - 2009/2141(INI)) oraz

- A7-0024/2010 sporządzonego przez panią poseł Annę Hedh w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, w sprawie ochrony konsumentów (2009/2137(INI)) oraz

- A7-0027/2010 sporządzonego przez pana posła Cristiana Silviu Buşoi w imieniu Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, w sprawie SOLVIT (2009/2138(INI)).

  Róża Gräfin Von Thun Und Hohenstein, sprawozdawczyni. – (PL) Cieszę się, że mogę zaprezentować 19. tabelę wyników rynku wewnętrznego przedstawioną w lipcu zeszłego roku. Ten dokument pokazuje, że państwa członkowskie coraz lepiej radzą sobie z wdrażaniem prawa unijnego. Po raz kolejny osiągnięty został cel, ten cel, który głowy państw i rządów postawiły sobie po to, aby średni deficyt wdrażania dyrektyw nie przekraczał poziomu 1%. Ale i tak liczba dyrektyw, które nie zostały jeszcze wdrożone w jednym lub w kilku państwach członkowskich, czyli fragmentaryzacja rynku, ciągle jeszcze jest za duża. To jest ponad 100 dyrektyw rynku wewnętrznego. Ponadto aż 22 dyrektywy nie zostały wdrożone przez kolejne 2 lata po upłynięciu terminu na transpozycję. Państwa członkowskie muszą zrobić jeszcze więcej, by rynek wewnętrzny stał się źródłem korzyści dla wszystkich Europejczyków.

W chwili, kiedy prezentuję państwu to właśnie sprawozdanie mam już w ręku kolejną tabelę wyników, jubileuszowe 20. wydanie, które pokazuje kolejny postęp we wdrażaniu ustawodawstwa unijnego. Deficyt transpozycji spada bowiem do 0,7 %, czyli znacznie poniżej ustalonego celu. To jest najlepszy wynik w historii. Widać naprawdę wyraźnie, że praca Komisji Europejskiej, której wynikiem jest niniejsza publikacja, mobilizująco wpływa na państwa członkowskie. Tej dobrej, ciężkiej pracy można Komisji serdecznie pogratulować.

Kolejną dobrą wiadomością jest to, że fragmentaryzacja rynku spada z 6 % do 5 %. Niemniej jednak 74 dyrektywy pozostają niewdrożone w jednym lub w kilku państwach Unii Europejskiej, co utrzymuje bariery, bardzo szkodliwe bariery, w ramach rynku wewnętrznego dla obywateli i przedsiębiorców. Musimy razem pozbywać się tych barier.

W tym celu w sprawozdaniu Komisji Rynku Wewnętrznego proponuje się ściślejszą współpracę pomiędzy wszystkimi, współodpowiedzialnymi za wdrażanie ustawodawstwa unijnego oraz tymi, którzy ze wspólnego rynku korzystają. Proponujemy organizowanie corocznego forum rynku wewnętrznego Single Market Forum SIMFO, które skupiałoby instytucje europejskie, ale także skupiałoby państwa członkowskie, parlamentarzystów krajowych oraz przedstawicieli biznesu i przedstawicieli konsumentów. Takie forum będzie okazją do wymiany doświadczeń i najlepszych praktyk w zakresie wdrażania prawa unijnego oraz przygotowania strategii dla sprostania wyzwaniom, które ciągle jeszcze są przed nami.

Aby pozbyć się tych szkodliwych barier wzywamy Komisję Europejską do stosowania testu rynku wewnętrznego dla wszelkiej nowej unijnej legislacji po to, aby mieć pewność, że nie wpłynie ona negatywnie na wypracowane przez Unię Europejską 4 swobody. Niezwykle ważne jest także, aby dostarczyć obywatelom jasnej informacji o tym, jak rynek wewnętrzny działa, pamiętając o tym, że 20 lat temu rynek wewnętrzny został stworzony właśnie dla nich.

Aby zaprezentować pełniejszy obraz rozwoju rynku wewnętrznego Komisja Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów wzywa do równoczesnego publikowania tabeli wyników rynku wewnętrznego, sprawozdania SOLVIT, opracowań Biura Porad dla Obywatela (Citizens Signpost Service) i tabeli wyników rynków konsumenckich.

Na koniec chciałabym podziękować wszystkim, którzy pracowali nad tym sprawozdaniem, prosić państwa o głosowanie, bo jestem pewna, że to zaprocentuje w przyszłości szybszym, właściwym wdrażaniem unijnej legislacji, w ramach porządków prawnych państw członkowskich. Dzięki temu Europejczycy będą napotykać mniej barier w rynku wewnętrznym, a przecież to właśnie jest sprawą zasadniczą do rozwoju naszej europejskiej gospodarki, ale również naszej europejskiej tożsamości.

  Anna Hedh, sprawozdawczyni. – (SV) Panie przewodniczący! Chciałabym rozpocząć od podziękowania kontrsprawozdawcom i innym zaangażowanym osobom za dobrą współpracę, która miała miejsce w czasie trwania prac nad tablicą wyników dla rynków konsumenckich. Jestem również zadowolona, że po raz kolejny opracowaliśmy sprawozdanie, które zyskało poparcie przeważającej większości członków Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów.

Zawsze uważałam, że w UE do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego potrzebni są nam konsumenci zadowoleni i z poczuciem pewności. Dlatego też dobrze się stało, że w 2007 roku została mianowana komisarz ds. konsumenckich, której powierzono szczególną odpowiedzialność za sprawy konsumentów. Częściowo dzięki jej silnemu osobistemu zaangażowaniu i wielkiej otwartości nastąpił rozwój polityki ochrony konsumentów i udało się osiągnąć postępy w zakresie spraw dotyczących konsumentów. Tablica wyników dla rynków konsumenckich jest więc również dziełem pani komisarz Kunevy.

Pomimo obaw w związku z rozdzieleniem odpowiedzialności za sprawy konsumenckie pomiędzy dwóch komisarzy mamy nadzieję, że te prace będą kontynuowane, zaowocują osiągnięciem postępów i przyniosą efekty i że nowa Komisja nie przestanie koncentrować się na sprawach konsumentów. Ta odpowiedzialność w istocie jest obecnie nawet jeszcze większa, ponieważ w artykule 12 traktatu lizbońskiego stwierdza się, że wymogi ochrony konsumentów są uwzględniane przy określaniu i urzeczywistnianiu innych polityk i działań Unii. Jest to ważny krok dla konsumentów i w mojej dalszej pracy politycznej zamierzam dopilnować, żeby nikt o tym nie zapomniał.

Z dużym zadowoleniem przyjmuję drugie wydanie tablicy wyników dla rynków konsumenckich. Ta tablica jest jednym z wielu instrumentów, które mamy do dyspozycji w celu usprawnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego i moim zdaniem perspektywy, na których opiera się ta tablica wyników są szczególnie interesujące, ponieważ dotyczy ona oczekiwań i problemów obywateli, a także przyczynia się do lepszego funkcjonowania rynku wewnętrznego w szczególności pod względem zaspokajania potrzeb konsumentów. Obecna tablica zawiera analizę rynku konsumenckiego opartą na takich samych wskaźnikach jakimi posłużono się wcześniej. Są to poziomy cen, zmiany dostawców, skargi, bezpieczeństwo i satysfakcja konsumentów.

Nie ulega wątpliwości, że będzie ona wymagała dalszego dopracowywania i ulepszania i że trzeba będzie uwzględnić także inne wskaźniki. Niemniej jednak uważam, że obecnie stosowane stanowią odpowiednią podstawę do ustalenia priorytetów i wyciągnięcia wniosków co do dalszych analiz, które należałoby przeprowadzić. Niezmiernie ważne jest, żebyśmy wykazali cierpliwość i dali czas na dopracowanie tablicy wyników. Jest ona bowiem jeszcze w początkowym stadium.

Na podstawie drugiej tablicy wyników dla rynków konsumenckich można stwierdzić między innymi, że konsumenci wyraźnie mają więcej problemów z usługami niż z towarami oraz że wzrost cen rzadziej następuje w sektorach, w których konsumenci często zmieniają dostawcę. Wiadomo również, że internetowy handel transgraniczny nie rozwija się tak szybko jak krajowy w związku z transgranicznymi barierami wywołującymi obawy i brak zaufania konsumentów. Co więcej można zauważyć że skuteczne egzekwowanie przepisów i dochodzenie roszczeń mają kluczowe znaczenie dla sprawnego funkcjonowania rynków.

Dane świadczą również o istnieniu dużych różnic w poszczególnych państwach członkowskich i możliwościach doskonalenia mechanizmów dochodzenia roszczeń. W związku z tym zwracam się z apelem do Komisji o stosowanie zielonej księgi w sprawie dochodzenia zbiorowych roszczeń konsumentów.

Skuteczne wdrażanie i egzekwowanie przepisów UE w zakresie ochrony konsumentów stanowi klucz do zwiększenia ich zaufania. Egzekwowanie prawa na obszarze UE jest jednak dalekie od jednolitości, a liczby świadczą o znacznych różnicach pomiędzy państwami członkowskimi pod względem budżetu przeznaczanego na nadzór rynkowy oraz liczby inspektorów zajmujących się tą kontrolą. Komisja i krajowe organy egzekwowania prawa muszą zatem wzmóc wysiłki, by osiągnąć najwyższy poziom ochrony konsumentów i wzbudzić w konsumentach zaufanie, które pozwoli im w pełni wykorzystać potencjał jednolitego rynku.

Doskonalenie mechanizmów nadzoru rynku i egzekwowania prawa w celu zwiększenia zaufania konsumentów ma podstawowe znaczenie, ponieważ wydatki konsumpcyjne będą najistotniejszym czynnikiem ożywienia gospodarczego.

  Cristian Silviu Buşoi, sprawozdawca. – (RO) Chciałbym na wstępie podziękować tym osobom, z którymi miałem okazję pracować nad sprawozdaniem w sprawie SOLVIT, Sekretariatowi Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. Wszystkim kontrsprawozdawcom i pozostałym koleżankom i kolegom posłom, którzy wykazali zainteresowanie tą dokumentacją i których istotny wkład przyczynił się do wyniku końcowego.

SOLVIT jest internetową siecią rozwiązywania problemów, które mogą wynikać z niewłaściwego wdrażania prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego. Jest to innowacyjny instrument szczególnie przydatny europejskim konsumentom i przedsiębiorstwom w Unii Europejskiej pod względem zapewnienia korzyści, które wynikają z europejskiego prawodawstwa. Często napotykamy na problemy w egzekwowaniu europejskich przepisów prawa dotyczących rynku wewnętrznego. SOLVIT wydaje mi się realną alternatywą dla drogi sądowej, instrumentem rozstrzygania problemów bez uciekania się do sądów tak bardzo obciążonych najróżniejszymi sprawami.

Nie możemy nie dostrzegać, że do sieci SOLVIT napływa coraz więcej spraw, a w związku z tym, patrząc z tej perspektywy, można powiedzieć, że stała się ona ofiarą własnego sukcesu. Żeby sieć SOLVIT mogła oferować wysokiej jakości pomoc obywatelom i przedsiębiorstwom w Unii Europejskiej, centra SOLVIT, które borykają się z brakami kadrowym, muszą otrzymać dodatkowy personel.

Ten dodatkowy personel należy zapewniać w sposób logiczny i kontrolowany, przy uwzględnieniu liczby ludności państwa i spraw dotychczas załatwianych przez centrum. Taką analizę trzeba przeprowadzić w celu zapewnienia dodatkowych pracowników tylko w tych miejscach, w których faktycznie istnieje taka potrzeba. Z zapewnieniem w centrach SOLVIT dodatkowych pracowników oczywiście wiążą się pewne koszty. W sprawozdaniu wzywa się więc państwa członkowskie do pokrywania kosztów dodatkowych kadr za pomocą wszelkich dostępnych środków, w tym alternatywnych sposobów finansowania.

Innym zagadnieniem, którego dotyczy to sprawozdanie jest promowanie sieci SOLVIT, które osobiście uważam za niezwykle ważne i jestem przekonany, że wszyscy państwo są ze mną w tej sprawie zgodni. Dzięki usługom SOLVIT-u MŚP mają możliwość zaoszczędzenia znacznych kwot środków finansowych. Mogą je inwestować w innych obszarach, które przyczynią się do wzrostu gospodarczego i przyniosą większe korzyści dla rozwoju tych przedsiębiorstw niż pomoc prawna potrzebna im do rozwiązywania wszelkich problemów. Klientom indywidualny SOLVIT oferuje korzyści w postaci unikania długotrwałych i kosztownych postępowań sądowych.

Niemniej jednak, żeby móc czerpać korzyści oferowane przez sieci SOLVIT, obywatele i przedsiębiorstwa muszą przede wszystkim mieć świadomość skuteczności tej sieci. Dlatego właśnie uważam, że do aktywnej współpracy w promowaniu SOLVIT powinniśmy włączyć organy krajowe, Komisję Europejską, a także posłów do Parlamentu Europejskiego. Istnieje na to wiele sposobów, począwszy od wykorzystania środków masowego przekazu i kampanii informacyjnych organizowanych przez państwa członkowskie, po stworzenie portalu SOLVIT. Ponadto służby publiczne, które uczestniczą we wdrażaniu europejskiego prawodawstwa dotyczącego rynku wewnętrznego, mogłyby wyznaczyć kogoś, kto byłby odpowiedzialny za działania informacyjne na temat sieci SOLVIT, a te również przyczyniłyby się do zwiększenia efektywności sieci i do jej promocji. Jako posłowie do Parlamentu Europejskiego możemy sami podjąć inicjatywę mającą na celu promowanie sieci SOLVIT i pomóc w zwiększaniu świadomości o niej wśród naszych kolegów na szczeblu parlamentów krajowych.

Wymiana dobrych praktyk między państwami członkowskimi w zakresie promocji SOLVIT i rozwiązania problemów związanych z funkcjonowaniem tej sieci jest kolejnym działaniem, do którego zdecydowanie zachęcamy w tym sprawozdaniu. W gruncie rzeczy dobre koncepcje można upowszechniać i stosować na szczeblu europejskim z pożytkiem dla wszystkich.

I wreszcie, nie możemy nie dostrzegać, że do sieci SOLVIT zgłaszane są sprawy wykraczające poza zakres jej działania lub szczególnie skomplikowane, wymagające rozwiązania za pomocą metod alternatywnych. Petycje składane Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego mogą być pomocne w rozwiązywaniu spraw zbyt złożonych, by można je było rozwiązywać w ramach SOLVIT. Dlatego też jeden z postulatów w tym sprawozdaniu dotyczy portalu SOLVIT służącego do przekazywania takich spraw na stronę internetową Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego, a także konkretnych komisji parlamentów krajowych.

Są to tylko przykładowe koncepcje, na których opiera się sprawozdanie w sprawie SOLVIT. Moim zdaniem te postulaty mogą się przyczynić do poprawy działania sieci pod względem oferowania wysokiej jakości pomocy dla konsumentów i przedsiębiorstw. Sieć SOLVIT ma ogromny potencjał i musimy stale analizować jej funkcjonowanie, żeby w pełni wykorzystywać jej możliwości.

  Michel Barnier, komisarz. – (FR) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Przede wszystkim, uważam, że powinniśmy wspólnie, ramię w ramię z moim kolegą, panem komisarzem Dalli, udzielać odpowiedzi na państwa pytania i przekazać informacje na temat stosowania tych różnych narzędzi i tekstów.

W swojej karierze politycznej, panie i panowie, często dochodziłem do wniosku, że wpływ monitorowania jest co najmniej równie ważny jak wpływ informowania. Dlatego też moim zdaniem jest bardzo ważne, żeby - gdy zasiada się w parlamencie narodowym lub Parlamencie Europejskim czy wchodzi się w skład Komisji – mieć do dyspozycji instrumenty do sprawdzania i oceny efektywnego i rzeczywistego wprowadzenia w życie tekstów, za przyjęciem których się głosowało. Myślę również, że by móc prawidłowo podejmować działania, trzeba właściwie zrozumieć ich istotę i właśnie na tym aspekcie koncentrowali się państwa sprawozdawcy z ogromnym znawstwem i uwagą.

Szczególnie chciałbym podziękować pani poseł Thun Und Hohenstein i panu posłowi Buşoi za zajęcie się tymi sprawami, które bardziej bezpośrednio mnie dotyczą, jak również pani poseł Hedh, wszystkim trzem osobom za jakość opracowanych przez nie sprawozdań.

O czym tu rozmawiamy? Mówimy o rynku wewnętrznym. Wczoraj, dość późno wieczorem, powiedziałem w tej Izbie, że w czasach kryzysu i trudności gospodarczych nie możemy sobie pozwolić na wykorzystanie wszystkich możliwości. Gdyby rynek wewnętrzny, duży europejski rynek, funkcjonował normalnie, tak jak będzie musiał funkcjonować, moglibyśmy sami, we własnym gronie, osiągnąć od 0,5 do 1,5 % dodatkowego wzrostu.

W chwili obecnej nie możemy sobie pozwolić na utratę tej możliwości. Dlatego rynek wewnętrzny musi w pełni funkcjonować we wszystkich swoich aspektach i oczywiście takie zadanie powierzył mi przewodniczący Barroso, a mam je wykonać pod państwa kontrolą. Z tego powodu przywiązuję dużą wagę do tej tabeli wyników i instrumentu SOLVIT i do ich prawidłowego funkcjonowania. Myślę, że pan komisarz Dalli powie dokładnie to samo w odniesieniu do ważnych spraw dotyczących konsumentów.

Pani poseł Thun Und Hohenstein mówiła przed chwilą o dobrych i niezbyt dobrych nowinach dotyczących tej tabeli wyników. Rozmawiamy tutaj o 1 521 dyrektywach i tekstach, dzięki którym funkcjonuje rynek wewnętrzny; jest ich dużo. Obecnie mamy do czynienia z deficytem transpozycji, który - właśnie tak jak powiedziała pani poseł - jest na najniższym poziomie. To dobra wiadomość, a my musimy podziękować wszystkim tym, którzy w państwach członkowskich, a czasem w regionach, są odpowiedzialni za wdrażanie tej dyrektywy. Chciałbym również przy okazji przekazać podziękowania moim współpracownikom z Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego.

Jest również nowina, już nie tak dobra, że jakość transpozycji, jakość wprowadzania w życie, nie jest zadowalająca. Dlatego też musimy działać razem, wspólnie z Parlamentem Europejskim, z parlamentami narodowymi, z urzędnikami w każdym państwie członkowskim. To jest cel, tak jak mówiłem podczas przesłuchania przez Parlament, moich wizyt, które mam zamiar odbywać, począwszy od teraz - już je rozpocząłem - w każdej z 27 stolic, aby spotkać się osobiście, w obecności właściwych ministrów, z urzędnikami odpowiedzialnymi za wdrażanie dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego i za opracowanie zagadnień ujętych w tej tabeli wyników, a także za uruchomienie i funkcjonowanie sieci SOLVIT, tak jak wyraźnie powiedział pan poseł Buşoi.

Dlatego też powiedziałem pani poseł Thun Und Hohenstein, że zgadzam się na tę koncepcję dotyczącą forum; jest to bardzo dobry pomysł. Musimy skupić ludzi, i zrobimy to razem, tutaj w Parlamencie, wraz z Komisją, parlamentami narodowymi i tymi wszystkimi osobami odpowiedzialnymi w każdym państwie członkowskim za dzielenie się doświadczeniami w zakresie dobrych praktyk, za ich ocenę i wymianę. Jestem całkowicie przekonany o korzyściach zbliżenia tych, na których spoczywa odpowiedzialność: zgoda, a nie przymus, porozumienie przede wszystkim, wzajemne zaufanie i wspólna praca.

W nawiązaniu do SOLVIT: pan poseł Buşoi podkreślił znaczenie tego narzędzia, które zaczyna dobrze funkcjonować. Obecnie mamy 1 500 spraw, które były rozpatrywane w drodze współpracy, w drodze rozstrzygnięcia, w drodze mediacji, głównie w imieniu obywateli, ale także w imieniu wielu przedsiębiorstw. Pan poseł Buşoi zupełnie słusznie zauważył, że dzięki tej sieci możliwe są oszczędności czasu i środków finansowych. W ten sposób obywatele, konsumenci i przedsiębiorstwa z powrotem zajmują swoje miejsce w centrum jednolitego rynku bez konieczności stosowania zbyt uciążliwych procedur, w celu znalezienia rozwiązania ich problemów, przewidzianych i uwzględnianych w związku z wdrażaniem tego czy innego przepisu dotyczącego rynku wewnętrznego, który ich dotyczy.

Jest to do pewnego stopnia ten sam duch, który przyświeca planowi działania dotyczącemu usług wsparcia w dziedzinie wspólnego rynku, planu działania SMAS, którego celem jest zapewnienie lepszej informacji i lepszej obsługi obywateli i przedsiębiorstw. Postępy poczyniono również w tym wypadku. Plan stworzył możliwości powiązania świadczenia różnych usług i internetowej współpracy w różnych formach między siecią SOLVIT a Biurem Porad dla Obywatela.

Zgodnie z sugestiami państwa sprawozdawców, myślę, że pod kierownictwem pana komisarza Dalli, moglibyśmy podjąć wysiłek, że musimy go podjąć, w celu zaprezentowania tych dokumentów, wszystkich tych wyników, wszystkich tych komunikatów w tym samym czasie, w celu połączenia i lepszej koordynacji tych różnych narzędzi, które opisują zasady wdrażania tekstów i dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego.

W każdym razie jestem za tą lepszą koordynacją i potwierdzam swoje osobiste zobowiązanie do dobrego wykorzystywania tych różnych narzędzi do oceny i monitorowania 1 500 dyrektyw związanych z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego.

  John Dalli, komisarz. – Panie przewodniczący! Odniosę się do sprawozdania na temat tych dwóch bardzo ważnych aspektów polityki europejskiej - tablicy wyników dla rynków konsumenckich i pakietu dotyczącego egzekwowania dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta - które zostały przedstawione przez panią poseł Hedh. Chciałbym podziękować pani poseł Hedh za jej wspaniałą pracę w charakterze sprawozdawcy.

Polityka ochrony konsumentów jest jednym z głównych wyzwań w sferze gospodarczej i społecznej, z którymi obecnie musimy się zmierzyć. Chodzi tu bowiem o ludzi. Dobrze poinformowani i świadomi swoich praw konsumenci są siłą napędową innowacji i konkurencyjności, ale – i to jest prawdopodobnie najważniejsze – zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego dla konsumentów jest naszą kartą atutową w odbudowywaniu więzi z obywatelami. Centralna rola nadana polityce ochrony konsumentów znajduje odzwierciedlenie w wielu portfelach. Oczywiście Kolegium będzie ściśle współpracować w celu zapewnienia, by przyjęte zasady przekładały się na praktyczne korzyści dla konsumentów. Jestem tutaj dzisiaj, wraz z moim przyjacielem Michelem Barnierem, żeby dać wyraz naszej bliskiej współpracy w przyszłości. Właśnie taką praktykę przyjmiemy w naszej pracy.

Wymiar konsumencki powinien być uwzględniany we wszystkich portfelach, a także kryteriach przyjmowanych w przyszłości przez Komisję do pomiaru postępów lub ich braku. Tablica wyników dla rynków konsumenckich służy jako system alarmowy informujący nas nawet wtedy, gdy rynek wewnętrzny sprawia konsumentom zawód. Tablica służy także do monitorowania postępów w integracji małych i średnich przedsiębiorstw i innych detalistów. Pomaga również stwierdzić, czy państwa członkowskie podejmują wystarczające działania w celu wykonania nowych przepisów prawa dotyczących konsumentów oraz informowania, edukowania i przyznawania praw konsumentom.

Przechodząc do kwestii egzekwowania przepisów prawa, chciałbym wyrazić zadowolenie, że Parlament podziela pogląd Komisji co do znaczenia przyznawania ludziom w praktyce praw, które mają na papierze. Mamy w tym zakresie wiele do zrobienia. Komunikat z lipca 2009 roku miał na celu określenie bardziej skutecznego, spójnego i efektywnego egzekwowania praw w całej Unii Europejskiej. Teraz musi być przełożony na konkretne działania. Jedną ze spraw o priorytetowym znaczeniu będzie wzmożenie wysiłków w celu zwiększenia skuteczności i efektywności naszych sieci transgranicznych. Koniecznie trzeba przekazać zdecydowany sygnał przedsiębiorcom, że w UE nie ma bezpiecznego miejsca, w którym mogą się ukryć przed przestrzeganiem prawa. To samo dotyczy współpracy z władzami w krajach trzecich. Aby osiągnąć ten cel, krajowe organy powołane do egzekwowania prawa muszą dysponować wystarczającymi kadrami i zasobami. W tych trudnych dla gospodarki okresach wszystkie służby publiczne znajdują się pod presją, ale ograniczanie wydatków na egzekwowanie praw konsumentów może być tylko pozorną oszczędnością. Wolne, otwarte, dobrze monitorowane rynki mają stymulujące oddziaływanie na konkurencję w zakresie jakości i cen, a także stymulujący wpływ na konkurencyjność. Korzystają na tym nie tylko konsumenci, ale również cała gospodarka UE. Zarówno Komisja, jak i Parlament powinny współpracować w celu zapewnienia, by ten sygnał brzmiał głośno i wyraźnie we wszystkich państwach członkowskich.

Zamierzamy także kontynuować pożyteczną pracę w zakresie skoordynowanego egzekwowania prawa na całym obszarze UE – tzw. porządkowania. Niemniej jednak, jak się okazało, w takich porządkach czasem łączenie wysiłków państw członkowskich nie wystarczy i potrzebne są rozwiązania na szczeblu europejskim. Zamierzam zatem z przyjemnością przyjąć państwa zaproszenie do zbadania podstaw prawnych w Traktacie w celu wzmocnienia ochrony konsumentów, w szczególności zwiększenia możliwości Komisji, ale zostanie to zrobione i podążymy tą drogą, jeśli najpierw nabierzemy przekonania, że taka praca przyniesie wartość dodaną pracy wykonanej na szczeblu krajowym.

W nawiązaniu do dochodzenia roszczeń: zgadzam się, że alternatywne mechanizmy rozwiązywania sporów mogą być dla konsumentów tanim, prostym i szybkim sposobem dochodzenia odszkodowań, przy jednoczesnym zachowaniu dobrej reputacji przedsiębiorstw. Jeden z elementów tej strategii odnosi się do postępowania w odniesieniu do zbiorowych roszczeń. W tym wypadku zamierzam dopilnować, wspólnie z wiceprzewodniczącymi, Almunią i Reding, by Komisja poruszała się naprzód w sposób skoordynowany.

I wreszcie, chcę podkreślić, że liczę na państwa wsparcie w zapewnieniu dostępności wystarczających środków finansowych po 2013 roku, po wygaśnięciu obecnego programu na rzecz konsumentów, w celu wspomagania ambitnych celów polityki ochrony konsumentów, zwłaszcza przedstawienia udoskonalonej tablicy wyników. Razem, możemy sprostać złożonym wyzwaniom, jestem o tym przekonany, teraz i w przyszłości, i współpracować na zasadach partnerskich w celu wykorzystania pełnego potencjału rynku wewnętrznego dla dobra wszystkich naszych obywateli.

  Simon Busuttil, sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Petycji. – (MT) W imieniu Komisji Petycji, sporządziłem opinię w sprawie sieci SOLVIT. W pełni tę inicjatywę popieram, ponieważ uważam, że jest to środek pomocny dla obywateli, którzy napotykają na trudności. Chciałbym jednak zwrócić uwagę na ważną kwestię, o której powiem nieco szerzej, a mianowicie na potrzebę pełnej współpracy wszystkich zainteresowanych, z którymi kontaktują się obywatele. Jakie możliwości ma obywatel, który napotyka na trudności? Może on albo złożyć petycję do Parlamentu Europejskiego, który jest wyposażony w stosowne uprawnienia na mocy art. 194 Traktatu, może wnieść skargę do Komisji Europejskiej, albo do sieci SOLVIT. Obywatel może również ubiegać się o zadośćuczynienie poprzez skierowanie skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, ale powstaje tu wielkie zamieszanie i obywatel nie wie dokładnie, gdzie ma szukać pomocy i zadośćuczynienia. W związku z tym, moim zdaniem, konieczna jest większa współpraca między wszystkimi zainteresowanymi instytucjami, żeby obywatel wiedział dokładnie, gdzie ma dochodzić roszczeń, i o nią zwracam się w imieniu Komisji Petycji.

  Zuzana Roithová, w imieniu grupy PPE. – (CS) Panie komisarzu! Panie i panowie! Serwis internetowy SOLVIT funkcjonuje od ośmiu lat i udało się za jego pośrednictwem rozstrzygnąć 83 % skarg od obywateli i przedsiębiorstw, wynikających z niewłaściwego stosowania prawa europejskiego w państwach członkowskich. Dodam, że udało się to zrobić w ciągu 10 dni. W 2008 roku, dzięki zastosowaniu nieformalnych rozwiązań w ramach sieci SOLVIT, nie doszło do sporów sądowych i wypłaty odszkodowań w wysokości 32 milionów euro.

Problem, który został przedstawiony w naszych trzech sprawozdaniach jest dwojakiego rodzaju: pierwszym są opóźnienia w kilku państwach członkowskich we wdrażaniu przepisów prawa europejskiego do praktyki krajowej, ustanowionych w 100 dyrektywach, które nie weszły w pełni w życie, dotyczących rynku wewnętrznego. Wiem, że procentowo jest to część niewielka, ale ważna. Drugim jest bardzo słabe wykorzystanie sieci SOLVIT jako instrumentu o znaczeniu praktycznym. Na przykład w Republice Czeskiej jest ona dobrze znana wśród profesjonalistów, ale tylko 7 % zarejestrowanych przedsiębiorców ma pewne informacje na temat tego serwisu. We Francji sytuacja przedstawia się o wiele gorzej. Z danych statystycznych wynika, że sieć SOLVIT jest prowadzona zaledwie przez jedną osobę dopiero zdobywającą doświadczenie w pracy.

Jestem bardzo zadowolona, że nasza komisja również poparła propozycje, które przedstawiłam jako kontrsprawozdawczyni, na przykład dotyczącą działania mającego na celu zwiększenie wykwalifikowanego personelu administracji sieci SOLVIT w państwach członkowskich. Niemniej jednak przede wszystkim chodzi tu o promowanie sieci wśród przedsiębiorców, osób mieszkających poza własnym krajem, różnych stowarzyszeń, w parlamentach narodowych i w tym Parlamencie. Chciałabym wspomnieć o konieczność powiązania sieci SOLVIT z ujednoliconymi punktami kontaktowymi i serwisami doradztwa prowadzonymi przez Komisję. Oczywiście ważne jest także, by Komisja informowała wszystkie państwa w odpowiednim czasie o sprawach rozstrzygniętych za pośrednictwem sieci SOLVIT. Komisja powinna przedstawiać takie analizy w sprawozdaniach rocznych, i w ten sposób możemy rzecz jasna zwiększyć użyteczność sieci SOLVIT.

Cieszę się, że nasza komisja poparła wszystkie trzy sprawozdania w tak szerokim zakresie w całym spektrum politycznym i mam nadzieję, że również w całym Parlamencie znajdą one poparcie. Chciałabym podziękować wszystkim sprawozdawcom za wykonaną pracę.

  Evelyne Gebhardt, w imieniu grupy S&D. – (DE) Panie przewodniczący! Panie komisarzu Barnier! Panie komisarzu Dalli! Panie i panowie! Rozmawiamy dziś o rynku wewnętrznym, ochronie konsumentów i mobilności osób w obrębie Unii Europejskiej. Są to podstawowe zagadnienia w dyskusji o tych trzech instrumentach i do nich w szczególności chcę się odnieść.

Możliwość powiązania tych trzech tematów jest dziś dla nas bardzo korzystna, ponieważ gospodarka oraz prawa konsumentów i pracowników z natury nie pozostają ze sobą w sprzeczności, lecz muszą być traktowane razem. Właśnie w tym zakresie musimy poczynić postępy w przyszłości. Dlatego też dobrze się stało, że w dniu dzisiejszym prowadzimy tę wspólną debatę.

Jeśli chcemy, żeby stały się one rzeczywistością, musimy przede wszystkim na pierwszym planie postawić trzy polityczne zasady. Po pierwsze – pan komisarz Barnier doskonale ujął tę kwestię wcześniej – trzeba odejść od protekcjonizmu, który w dalszym ciągu bardzo wyraźnie zaznacza się w działaniach krajowych rządów państw członkowskich. Jest to zadanie, które w każdym razie należy zrealizować i zostało ono uwzględnione w programie.

Zgodnie z drugą polityczną zasadą musimy zagwarantować wysoki poziom ochrony praw konsumentów i pracowników. Nie oznacza to jednak zniesienia praw na rynku wewnętrznym. Tę zasadę należy rozumieć jako zapewnienie zachowania przez nas bardzo wysokiego poziomu wspólnych praw w tych dziedzinach. W związku z tym nie możemy wyrazić zgody na jeden punkt w sprawozdaniu pani poseł von Thun Und Hohenstein. Chodzi tu o tak zwaną tabelę wyników rynku wewnętrznego czyli test rynku wewnętrznego. Jest to podejście błędne. Sprawia wrażenie, że jedyną istotną rzeczą jest sposób funkcjonowania rynku, a tak nie jest. Musimy zadać sobie pytanie, jaki wpływ przepisy prawa Unii Europejskiej będą miały na prawa pracowników i prawa konsumentów. Odrzucamy tę koncepcję, ponieważ jest ona niewłaściwa.

Po trzecie, musimy zapewnić skuteczne egzekwowanie tych praw na szczeblu europejskim i do tego potrzebny jest system dochodzenia zbiorowych roszczeń, żeby konsumenci na tym rynku nie byli pozostawieni samym sobie, ale mieli rzeczywiście możliwość dochodzenia swoich praw.

  Robert Rochefort, w imieniu grupy ALDE. – (FR) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Po pierwsze, pozwolę sobie powiedzieć, że jestem bardzo zadowolony, że dzisiejsza poranna debata na temat rynku wewnętrznego i ochrony konsumentów została uznana za priorytetową.

W kontekście kryzysu gospodarczego, panie komisarzu Michel Barnier, rynek wewnętrzny jest wartością, o której rozwój naprawdę musimy dbać. Na tym rynku wewnętrznym to oczywiście konsumpcja jest prawdopodobnie najważniejszą siłą napędową i musimy ją wspomóc w bardzo krótkim czasie. Niemniej jednak nie każdy rodzaj tej konsumpcji. Potrzebna jest nam konsumpcja, która przygotowuje grunt na przyszłość, która jest zgodna z wyzwaniami zrównoważonego rozwoju, odpowiedzialna konsumpcja, w ramach której nie zawsze promuje się produkty po obniżonych cenach w celu zwiększenia siły nabywczej rodzin, a w rzeczywistości często miernej jakości i wytworzone w procesie produkcji systematyczne przenoszonej poza UE. Wiemy, kto w głównej mierze pada ofiarą tego rodzaju działań: konsumenci o najniższych dochodach, konsumenci z grup najsłabszych.

Krótko mówiąc, musimy przywrócić wzajemne zaufanie między konsumentami a przedsiębiorstwami, zwłaszcza przedsiębiorstwami zajmującymi się dystrybucją, żeby wzmocnić i wspierać rozwój naszego unijnego rynku wewnętrznego. Chciałbym przekazać bardzo wyraźny komunikat Komisji. Owszem, panie komisarzu Dalli, będzie pan miał nasze poparcie, ale niepokoi nas zagrożenie związane z podziałem kompetencji między panami. Obawiamy się, że ten podział doprowadzi do rozproszenia odpowiedzialności. Równocześnie musimy zachować czujność, żeby się przekonać, że naprawdę współpracujecie panowie w sposób skoordynowany. Oczekujemy, że interesy konsumentów będą faktycznie uwzględniane w polityce Unii Europejskiej we wszystkich dziedzinach, w duchu traktatu lizbońskiego.

Od razu podam przykład powiązań nie tylko pana komisarza Michela Barniera i pana komisarza Dalli, ale również pani komisarz Reding. Nadszedł czas, żeby postępować zgodnie z zieloną księgę w sprawie dochodzenia zbiorowych roszczeń konsumentów. Oczekujemy od państwa postępu w tej kwestii. Ponieważ pan, panie komisarzu Dalli, do tej kwestii nawiązał, chciałbym przy okazji zapytać, czy ma pan już plan działania w tej sprawie. Oczekujemy również, że zostanie zaproponowana specjalna nowa europejska forma postępowania, żeby w dochodzeniu zbiorowych roszczeń uniknąć aż nazbyt dobrze znanych nadużyć występujących w systemie amerykańskim; żeby znaleźć jakieś rozwiązanie, które przyniosłoby korzyści każdemu, w którym interesy jednej nie będą przeciwstawiane interesom drugiej strony.

Chciałbym pogratulować naszej koleżance, pani poseł Hedh, wszechstronnego sprawozdania. Chciałbym też zwrócić szczególną uwagę na nacisk, który słusznie kładzie w swoim sprawozdaniu na edukację konsumentów. Jest ona niezbędna i należy ją kontynuować przez całe życie, ponieważ ma znaczenie nie tylko dla małych dzieci, ale również dla konsumentów, jeśli wziąć pod uwagę zakres zmian produktów i stosowanie siły marketingu w coraz bardziej wyrafinowany sposób.

(Przewodniczący przerwał mówcy)

Reasumując, chciałabym tylko powiedzieć, że wskaźniki, tablice wyników są bardzo dobre – mówi to były statystyk i ekonomista - ale nie zastąpią woli politycznej, która jest bodźcem naprawdę pobudzającym nas do działania.

  Heide Rühle, w imieniu grupy Verts/ALE. – (DE) Panie przewodniczący! Chciałabym nawiązać do tego, co pan komisarz Barnier powiedział na początku o istotnym znaczeniu rynku wewnętrznego w kontekście obecnego kryzysu. Udowodniono to jasno po raz kolejny. Niemniej jednak oczywiście obywatele muszą mieć zaufanie do rynku wewnętrznego. Tylko wtedy będzie on funkcjonować we właściwy sposób. Tego zaufania wciąż jednak brakuje na wielu poziomach. W debatach, które toczą się w naszych własnych krajach, my, parlamentarzyści, szczególnie często słyszymy głosy obaw co do rynku wewnętrznego wśród opinii publicznej, a zagadnienia takie jak protekcjonizm są niestety dobrze przyjmowane, ponieważ tego rodzaju rozwiązania są postulowane nie tylko przez rządy, ale także popierane przez wielu obywateli. Dlatego dla nas, w Parlamencie, szczególnie ważne znaczenie mają wszelkie przedsięwzięcia służące zwiększeniu zaufania do rynku. Polityka ochrony konsumentów jest bez wątpienia kluczowym elementem w dążeniu do osiągnięcia tego celu. Polityka ochrony konsumentów, zapewniająca wysoki poziom ochrony konsumentów i ochrony, może przyczynić się do wzrostu i zapewnienia zaufania obywateli do rynku wewnętrznego. Potrzebna jest więc nasza bardziej wytężona praca w tej dziedzinie.

Cieszę się, że obaj panowie komisarze są tu dziś obecni. Wiecie panowie, rzecz jasna, że nasza grupa była także krytycznie nastawiona do tego, że za ochronę konsumentów nie jest już odpowiedzialny tylko jeden komisarz, jakkolwiek komunikat wysłany przez panią komisarz Meglenę Kunevę był bardzo pozytywny. Z zadowoleniem przyjmujemy zatem, że przekazujecie nam tutaj panowie bardzo wyraźny sygnał, że zamierzacie współpracować w tym zakresie. Byliśmy też zaniepokojeni, że na skutek podziału obowiązków pomiędzy różnych komisarzy sprawie ochrony konsumentów będzie się poświęcać zbyt mało uwagi. Mam nadzieję jednak, że nie jest to tylko jednorazowa sytuacja i że będzie będziecie panowie ściśle z nami współpracować, ponieważ mamy kilka bardzo ważnych kwestii, którymi należy się zająć. Musimy na przykład dokończyć debatę na temat przepisów dotyczących powództwa grupowego i dochodzenia zbiorowych roszczeń, i w tym zakresie trzeba osiągnąć postęp. Oczywiście te kwestię będą odgrywać bardzo ważną rolę w zwiększaniu zaufania obywateli.

Musimy więc mieć do dyspozycji więcej instrumentów, z których jasno wynika, że obywatele są objęci ochroną w ramach rynku wewnętrznego. SOLVIT jest w tym wypadku bardzo ważnym instrumentem. Dlatego też zdecydowanie popieramy sprawozdanie pana posła Buşoi. Sieć SOLVIT, w ramach której istnieją możliwości rozwiązań pozasądowych, stwarza możliwości budowania zaufania do rynku wewnętrznego i zapewnia konsumentom większą wiedzę na temat rynku wewnętrznego, a tego bardzo często nie ma ze strony władz w państwach członkowskich. SOLVIT może być w tym względzie ważnym uzupełnieniem. W tym roku jestem sprawozdawczynią w sprawie budżetu i zapewniam pana komisarza Dalli, że będziemy czujni w sprawach budżetowych i alokacji środków w dziedzinie polityki ochrony konsumentów. Nawiązaliśmy już kontakty z naszą Komisją Budżetową i zaznaczyliśmy, że oczywiście chcemy, żeby fundusze w dalszym ciągu były zapewniane i że zależy nam na tym, żeby były to odpowiednie środki do wykorzystania. W związku z tym, może pan liczyć na nasze wsparcie.

Reasumując jeszcze raz, chcę powiedzieć, że moim zdaniem, ogólnie rzecz biorąc, te sprawozdania są bardzo ważnym i bardzo pozytywnym sygnałem. Popieramy je, ale do jednej kwestii ustosunkowujemy się krytycznie. Chodzi o kontrolę rynku wewnętrznego, która w naszym odczuciu jest raczej jednostronna. Jeśli mamy zamiar dokonać przeglądu dyrektyw, muszą one być poddane temu przeglądowi z wielu różnych punktów widzenia. Bardzo ważny jest tu zrównoważony rozwój, a także kwestie społeczne. W przeglądzie, jeżeli ma być przeprowadzony, nie należy koncentrować się wyłącznie na jednym aspekcie rynku wewnętrznego. Musi on mieć charakter kompleksowy. Trzeba więc zwrócić należytą uwagę na kwestię pomocniczości. Dlatego jednostronne koncentrowanie się na kontroli rynku wewnętrznego uważamy za niewłaściwe. Zasadniczo jednak popieramy podejście pani poseł sprawozdawczyni, także w zakresie kontroli rynku wewnętrznego, i będziemy głosować za przyjęciem sprawozdania.

  Adam Bielan, w imieniu grupy ECR. – (PL) Panie przewodniczący! Proces budowy wspólnego rynku w oparciu o cztery swobody – przepływu osób, towarów, kapitału i usług – jest procesem wciąż niezakończonym, szczególnie jeśli chodzi o tę czwartą swobodę – przepływu usług – mamy jeszcze bardzo wiele do zrobienia. A jest to proces niezwykle istotny, szczególnie w czasie spowolnienia gospodarczego czy kryzysu gospodarczego, z jakim mamy do czynienia na naszym kontynencie. Właśnie w czasie spowolnienia gospodarczego powinniśmy mówić o zaletach wspólnego rynku, być może wtedy pojawi się wola polityczna, o którą apelował pan poseł Rochefort.

Chciałem z tego powodu pogratulować Prezydium Parlamentu Europejskiego, że dostrzega wagę problemu i zdecydowało się uczynić debatę nad tymi trzema sprawozdaniami debatą priorytetową na tym posiedzeniu Parlamentu. Dziękuję i gratuluję przewodniczącemu Komisji Rynku Wewnętrznego panu posłowi Harbourowi za skuteczność zabiegów w tym względzie. Gratuluję również wszystkim 3 sprawozdawcom tych 3 jakże ważnych sprawozdań. Nie mogę jednak nie dostrzec pewnego absurdu. Otóż dzisiaj na sesji plenarnej dyskutujemy na temat sprawozdania pani poseł Thun (świetnego sprawozdania, chciałbym nadmienić), ale jest to sprawozdanie dotyczące tabeli wyników rynku wewnętrznego za rok 2008. Tymczasem kilka dni temu Komisja opublikowała już tabelę wyników rynku wewnętrznego za rok 2009. Myślę, że to jest kolejny argument za tym, aby w przyszłości Komisja publikowała wszystkie cztery ważne raporty monitorujące rynek wewnętrzny w tym samym czasie. Przecież tabela wyników rynku wewnętrznego, rynków konsumenckich, sprawozdanie o SOLVIT czy o biurach porad dla obywatela, wszystkie dotyczą tak na prawdę tego samego tematu i powinniśmy je otrzymywać jednocześnie.

Na koniec chciałbym wyrazić poparcie dla 2 głównych postulatów zawartych w sprawozdaniu pani poseł Thun. Popieram w pełni zarówno postulat organizowania co roku forum rynku wewnętrznego jak i, co bardzo ważne, postulat obowiązkowego testu, tzw. testu rynku wewnętrznego, który powinien być dodawany do każdej propozycji Komisji Europejskiej w przyszłości.

  Kyriacos Triantaphyllides, w imieniu grupy GUE/NGL. – (EL) Panie przewodniczący! Panuje obecnie pogląd, który znalazł swoje potwierdzenie w traktacie lizbońskim i stanowisku zajętym przez samą Komisję, że polityka ochrony konsumentów musi skoncentrować się na zachowaniu zdrowego rynku, na którym konsumenci mogą działać z poczuciem bezpieczeństwa i zaufaniem.

U podstaw tego rozumowania leży przekonanie, że jeśli konsumenci czują się komfortowo i pewnie na rynku i jeśli zachęca się do handlu transgranicznego, zwiększy się konkurencyjność i konsumenci będą mieć do wyboru szerszy asortyment produktów i usług po bardziej konkurencyjnych cenach.

Nie zgadzamy się ze stanowiskiem i poglądem, że bardziej efektywne i elastyczne rynki konsumenckie są podstawowymi czynnikami wpływającymi na konkurencyjność i dobrobyt mieszkańców. Kryzys gospodarczy udowodnił, że musimy kierować się warunkami specyficznymi dla każdego państwa, a nie dogmatycznie stosować jeden standard, którym jest niezakłócona konkurencja. Uważamy, że konkurencyjność nie jest wzajemnie powiązana z dobrobytem obywateli, istnieje w niej bowiem tendencja do faworyzowania przedsiębiorstw, ponieważ dotychczas obniżki cen generalnie rzecz biorąc nie przyniosły wyraźnych korzyści konsumentom.

Potrzebna jest nam kontrola cen podstawowych towarów, dla dobra biedniejszych grup i całego społeczeństwa. Jedyna polityka, która może przyczynić się do konsolidacji i podniesienia poziomu ochrony konsumentów, powinna polegać na uwzględnianiu w głównej mierze człowieka i jego dobrobytu, a nie zwiększaniu konkurencji.

A skoro tak jest, popieramy koncepcję tabeli wyników w celu rejestrowania i oceny stopnia zadowolenia europejskich konsumentów ze sprawnego funkcjonowania rynku, niemniej jednak uważamy, że nie powinniśmy oddalać się od istoty rzeczy i celu. Jest nim nic innego tylko zapewnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego zorientowanego na ludzi, na którym liczy się dobrobyt człowieka, a nie liczby. Tablicę wyników dla rynków konsumenckich traktujemy jako narzędzie do rejestrowania poziomu zadowolenia konsumentów w konkretnych ramach i w określonym czasie. Niemniej jednak tylko ta ocena i ta ewidencja nie mogą przysporzyć dobrobytu obywatelom, przede wszystkim i wyłącznie dlatego, że dadzą konsumentom większe poczucie pewności i bezpieczeństwa.

Ponadto każdą ocenę należy przeprowadzać na podstawie wymiernych celów społecznych. Zauważyliśmy też, że ponieważ nadrzędnym celem tablicy wyników jest rejestrowanie skarg konsumenckich, szczególny nacisk należy położyć na działania, które należy podjąć w celu zapobiegania spekulacji.

  Oreste Rossi, w imieniu grupy EFD. – (IT) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Dzisiaj omawiamy trzy środki dotyczące zdrowia i ochrony konsumentów, za przyjęciem których głosowaliśmy już w komisji i tak samo będziemy głosować podczas posiedzenia plenarnego.

Jesteśmy po stronie obywateli, którzy aż nazbyt często ponoszą szkody w wyniku decyzji podejmowanych przez instytucje europejskie: mam na myśli decyzję podjętą przez Europejski Trybunał Praw Człowieka odmawiającą prawa do eksponowania krzyża, brak zdolności do skutecznego rozwiązania problemu nielegalnych imigrantów, niekończący się napływ osób z krajów trzecich, które odbierają pracę naszym obywatelom, powściągliwość w przekazywaniu klientom odpowiednich informacji o produktach, które kupują lub miejscach pochodzenia żywności.

W swoim sprawozdaniu pani poseł Hedh przywiązuje wagę do opinii obywateli europejskich, którzy na co dzień mają do czynienia z zaletami i wadami rynku wewnętrznego, i podkreśla słuszność decyzji o mianowaniu w 2007 roku komisarza ds. ochrony konsumentów. W sprawozdaniu zwraca także uwagę na konieczność harmonizacji nadzoru i struktur monitorowania w państwach członkowskich, jak również w krajach trzecich.

W swoim sprawozdaniu pani poseł Thun Und Hohenstein krytykuje pewne postawy przyjęte w przeszłości i wzywa do wspólnej odpowiedzialności państw członkowskich i Komisji.

Sprawozdanie pana posła Buşoi dotyczy sieci SOLVIT, utworzonej przez Komisję Europejską w celu zapewnienia obywatelom i przedsiębiorstwom bezpłatnej pomocy w dochodzeniu praw w obrębie Unii, w szczególności w sprawach spornych. Zawiera również krytykę pewnych niedoskonałości sieci i apel o lepsze informowanie obywateli i przedsiębiorstw, często świadomych istnienia tej struktury. My, jako prawodawcy, musimy przede wszystkim troszczyć się o obywateli i konsumentów.

  Angelika Werthmann (NI). – (DE) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Sieć SOLVIT może i powinna w istotny sposób przyczyniać się do większej przejrzystości w zakresie egzekwowania przepisów prawa i domagania się uznania praw osobistych i obywatelskich na rynku wewnętrznym. U podstaw internetowej sieci rozwiązywania problemów SOLVIT leży pragmatyczne podejście, które przyniesie korzyści zarówno obywatelom, jak i przedsiębiorstwom, bez konieczności pokonywania skomplikowanych biurokratycznych procedur.

Jednakże w sprawozdaniu z 2009 roku wykazano, że prawie 40 % obywateli zwróciło się z zapytaniami dotyczącymi warunków pobytu w innym państwie UE. Powstaje więc pytanie, czy prawo do pobytu w dalszym ciągu nie jest wdrażane w sposób przejrzysty.

  Tiziano Motti (PPE) . – (IT) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Dzisiaj będziemy głosować nad sprawozdaniem z inicjatywy własnej w sprawie ochrony konsumentów, bardzo ważnym dokumentem, za który muszę między innymi podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Hedh. Chcę także podziękować pozostałym sprawozdawcom za znakomitą atmosferę, w której przebiegała nasza współpraca.

W odniesieniu do wielu punktów byliśmy całkowicie zgodni, nad innymi, mam nadzieję, możemy pracować w przyszłości, w szczególności nad europejską tablicą wyników dla rynków konsumenckich, promowaną przez Komisję Europejską, bardzo ważnym instrumentem, który jednak, moim zdaniem, wciąż jeszcze nie dostarcza ustandaryzowanych danych umożliwiających ludziom podejmowanie jasnych decyzji. Gdybyśmy byli kierownictwem przedsiębiorstwa i mieli podjąć decyzje o jego przyszłości na podstawie ciągle jeszcze nieprecyzyjnych danych, moglibyśmy ogłosić upadłość. Dlatego też mam nadzieję, że w przyszłości będziemy mogli pracować nad bazą danych, która pozwoli ludziom podejmować jasne decyzje.

Rozważenia wymaga również poruszona w tym sprawozdaniu, kwestia ogromnych obciążeń nakładanych na konsumentów, ale moim zdaniem, a także mojej grupy, w imieniu której je wyrażam, w przyszłości koniecznie należy zachować lepsze proporcje, ponieważ obywatele Europy są nie tylko konsumentami, ale również pracownikami przedsiębiorstw działających na rynku wewnętrznym. Dlatego też zawsze musimy mieć na względzie równowagę pomiędzy tymi, którzy świadczą usługi i dostarczają towary a konsumentami, ponieważ taki jest nasz cel.

Świadomy konsument jest konsumentem niczym nieskrępowanym - więc mile widziane są wszelkie inicjatywy mające na celu zapewnienie dodatkowych informacji - ale powiedzieliśmy „nie” programom szkolnym, ponieważ nie wolno nam wyręczać konsumentów w wykonywaniu ich prawa do swobody wyboru i uważamy, że rodzice powinni być pierwszą instancją dla małych dzieci w zakresie edukacji konsumenckiej. Co więcej to rodzice mają również kontrolę nad konsumpcją swoich dzieci, zwłaszcza małych.

Prawdą jest, że osoby dorosłe jako konsumenci mają czasem trudności w ochronie własnej za pośrednictwem właściwych kanałów prawnych, dlatego też popieramy koncepcję pozasądowego dochodzenia roszczeń, ale uważamy, że można dołożyć większych starań, szczególnie w czasach kryzysu, żeby zapewnić funkcjonowanie tych rozwiązań, które już istnieją, zamiast powiększać grono rzeczników praw konsumentów.

Na zakończenie nawiążę do usług świadczonych przez organy administracji publicznej. Ubolewam, że nie wzięto pod uwagę, że instytucje administracji publicznej, gminy, samorządy, organy okręgów administracyjnych, a nawet państwowe, są także miejscami, do których zwracają się konsumenci. Mam nadzieję, że w przyszłości będziemy mogli zrobić więcej, ponieważ konsumenci muszą mieć możliwość ochrony również przed usługami nieprawidłowo świadczonymi przez administrację publiczną.

  Liem Hoang Ngoc (S&D). – (FR) Panie przewodniczący!, Pani przewodnicząca! Dziękuję pani poseł Thun Und Hohenstein za sumiennie wykonaną pracę i ogólną jakość jej sprawozdania.

Jako kontrsprawozdawca Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, cieszę się, że dzięki głosowaniu w Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów można było uwzględnić w sprawozdaniu końcowym wiele pomysłów, które chcieliśmy wprowadzić.

Pierwszym z nich jest konieczność przyjęcia podejścia bardziej ukierunkowanego na jakość we wdrażaniu tabeli wyników rynku wewnętrznego, i umożliwić identyfikację przyczyn niedostatecznej transpozycji. Nie chodzi o to, że nie doceniamy użyteczności danych statystycznych i presji, której źródłem jest promowanie w UE dobrych i złych uczniów, uważamy jednak, że Komisja powinna wykazać się większą ambicją i postarać się, żeby ta tabela wyników była narzędziem przeznaczonym do identyfikacji trudności napotkanych przez państwa członkowskie w procesie transpozycji. Tym bardziej, że wszyscy wiemy, że powodem niedostatecznej transpozycji może być czasem wcale nie zła wola państw członkowskich, ale gorsza jakość prawodawstwa europejskiego, które ma być transponowane.

Drugim aspektem, na który chcę zwrócić uwagę jest potrzeba wzmocnienia dialogu między Komisją a państwami członkowskimi w całym okresie transpozycji. Im bardziej intensywna wymiana informacji ma miejsce na szczeblu wyższym, w tym większym stopniu można przeciwdziałać brakowi transpozycji lub nieprawidłowej transpozycji.

W sprawozdaniu jest jednak pewna problematyczna kwestia: chodzi o punkt 10, którego początkowo nie było w projekcie sprawozdania pani poseł Thun Und Hohenstein. Zawiera on postulat stworzenia testu rynku wewnętrznego, któremu poddawane będą wszystkie proponowane nowe akty prawne UE. Jesteśmy temu zdecydowanie przeciwni, ponieważ w naszym przekonaniu taki test jest w najlepszym razie bezużyteczny, w najgorszym – niebezpieczny.

W istocie przegląd wszelkich barier rynku wewnętrznego odbywa się już w trakcie analizy skutków przeprowadzanej przez Komisję Europejską w odniesieniu do każdego nowego wniosku legislacyjnego. Nie chcielibyśmy, żeby ten test rynku wewnętrznego służył jako pretekst do osłabienia postępów w sferze społecznej czy ochrony środowiska. Propozycji dotyczącej testu nie mogliśmy w obecnych warunkach zaakceptować.

  Jürgen Creutzmann (ALDE). – (DE) Panie przewodniczący! Panie komisarzu Barnier! Panie komisarzu Dalli! Nasza dzisiejsza dyskusja na temat trzech sprawozdań z inicjatywy własnej, w sprawie ochrony konsumentów oraz rynku wewnętrznego, dowodzi, że pomimo wszystkich naszych sukcesów w tych dziedzinach, jest jeszcze wiele spraw wymagających poprawy. Trzeba przyznać, że statystycznie rzecz biorąc w transpozycji przez państwa członkowskie dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego nastąpiła znaczna poprawa, ale w siedmiu państwach członkowskich nie udało się osiągnąć celu wyznaczonego przez Komisję, którym było zmniejszenie deficytu transpozycji dyrektyw dotyczących rynku wewnętrznego do 1 %.

Głównym problemem jednak jest stosowanie prawa UE a nie jego transpozycja. W przypadku naruszenia postanowień Traktatu przez państwa członkowskie od wydania do wykonania wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości mija średnio 18 miesięcy - innymi słowy, ten okres jest nadal o wiele za długi. Można to wyczytać obecnej tabeli wyników rynku wewnętrznego. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy uważa taką sytuację za niedopuszczalną. Z tym deficytem będą się wiązać problemy dla obywateli, a w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw, których działalność zależy od zharmonizowanych przepisów w ramach rynku wewnętrznego, a które zderzają się z niespodziewanymi, czasochłonnymi przeszkodami biurokratycznymi, kiedy chcą podjąć działalność transgraniczną.

Dlatego ważne jest, żeby zapewnić sieci SOLVIT warunki dalszego rozwoju. SOLVIT jest internetową siecią rozwiązywania problemów, w ramach której państwa członkowskie współpracują w sposób pragmatyczny w celu rozwiązywania problemów powstałych wskutek niewłaściwego stosowania przepisów dotyczących rynku wewnętrznego przez organy władz publicznych. Wszystkie państwa członkowskie mają obowiązek zapewnić środki finansowe i odpowiednio przeszkolonych pracowników centrom SOLVIT. Grupa ALDE kieruje zdecydowany apel do wszystkich o większą świadomość w zakresie sieci SOLVIT w państwach członkowskich w celu ułatwienia transgranicznej sprzedaży produktów i usług,. W tym celu zaangażowanie odpowiednich stowarzyszeń w szeroko zakrojone kampanie informacyjne jest tak samo niezbędne jak jednolity, łatwy do zrozumienia i łatwy do znalezienia portal do przyjmowania różnego rodzaju skarg.

  Malcolm Harbour (ECR). – Panie przewodniczący! Jako przewodniczący Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów mam wielką przyjemność przede wszystkim powiedzieć, że wszyscy bardzo doceniamy obecność w dniu dzisiejszym pana komisarza Michela Barniera i pana komisarza Dalli, na co zwróciło uwagę wiele moich koleżanek i kolegów posłów. Chcę też podkreślić, że moim zdaniem jest to doskonała okazja dla Parlamentu.

Mamy jedną komisję, która przedstawiła trzy sprawozdania z inicjatywy własnej koncentrujące się na monitorowaniu i wdrażaniu kluczowych instrumentów prawnych i, jak pan, panie komisarzu Barnier powiedział, część pańskiego sukcesu będzie oceniana nie tylko na podstawie liczby zgłoszonych wniosków legislacyjnych, ale ich skuteczności.

Moim zdaniem jest to naprawdę znamienne, że wszystkie komisje w tym Parlamencie muszą się zaangażować. Chcę w szczególności podziękować wszystkim koordynatorom w komisji, którzy pracowali wspólnie ze mną na rzecz osiągnięcia postępów w pracy, którą wykonujemy, a także zaangażowania parlamentów narodowych, w celu stworzenia forów tych parlamentów.

Mam wielką nadzieję, że – zgodnie z tym, co powiedzieli obaj panowie komisarze – będziemy mieli szersze forum rynku wewnętrznego, ale chcielibyśmy, żeby składali panowie swoje sprawozdania łącznie; byłoby to dorocznym wydarzeniem w Parlamencie związanym z tym naprawdę ważnym zagadnieniem.

Uważam, że jest to bardzo znamienne - jeśli weźmiemy pod uwagę wniosek w sprawie strategii UE 2020 – że kwestia urzeczywistnienia jednolitego rynku została teraz sprowadzona do punktu, w którym jest mowa o braku powiązań i zakończeniu tworzenia sieci. No cóż, mam nadzieję, że wszystkie moje koleżanki i koledzy posłowie uznają, że jest to absolutnie nie do przyjęcia. W inicjatywie UE 2020 wzywa się państwa członkowskie do wnoszenia wkładu i słyszeliśmy od sprawozdawców (którym dziękuję bardzo za sprawozdania), że państwa członkowskie powinny przyczyniać się do urzeczywistnienia jednolitego rynku.

To musi być flagowa inicjatywa, a nie zepchnięta na margines jak inicjatywa UE 2020, i mam nadzieję, że obaj panowie pomogą nam zapewnić, by doszła do skutku w ciągu najbliższych kilku tygodni.

  Trevor Colman (EFD). – Panie przewodniczący! Pierwsza nuta niezgody zabrzmiała dziś rano: w tych trzech sprawozdaniach zdecydowanie wspiera się wdrażanie unijnych przepisów prawa w sprawie ochrony konsumentów w państwach członkowskich oraz monitorowanie procesu integracji rynków. Są to zagadnienia, które zostaną omówione w sprawozdaniu rocznym.

Jednym z głównych zaleceń jest opracowanie tablicy wyników dla rynków konsumenckich, dotyczących takich zagadnień jak skargi, ceny, satysfakcja, zmiany dostawców i bezpieczeństwo, a także wielu dodatkowych wskaźników długoterminowych. Komisja zamierza przeprowadzić wszechstronną analizę wszystkich tak zwanych problematycznych sektorów zidentyfikowanych w tablicy wyników dla rynków konsumenckich.

Zbiurokratyzowana sieć wzajemnie powiązanych przypadków egzekwowania przepisów i samoutrwalających się uregulowań zrobi dla małych przedsiębiorstw handlu detalicznego w Zjednoczonym Królestwie to samo, co zrobiła wspólna polityka rybołówstwa dla brytyjskiego sektora rybołówstwa: zniszczy tę formę działalności.

Po raz kolejny przedsiębiorcy prowadzący małe przedsiębiorstwa zostali wzięci na cel i znaleźli się w niekorzystnej sytuacji z powodu biurokratycznej ingerencji i nadmiernych regulacji. Niezależnie od tego, ile dobrej woli leży u podstaw tych propozycji - a jestem pewien, że na niej się opierają – mamy do czynienia z kolejnym rozwiązaniem w UE, które sprowadzi na nas problemy.

  Andreas Schwab (PPE). – (DE) Panie przewodniczący! Panie komisarzu! Z całego serca popieram racjonalne spostrzeżenia przedstawione przez moje koleżanki i kolegów posłów - z wyjątkiem ostatniego – i dlatego chciałbym od razu przyjść do najważniejszych kwestii.

Sprawozdanie pani poseł von Thun jest bardzo udanym przykładem, jak my, jako Parlament Europejski, możemy wykazać, że poważnie podchodzimy do wprowadzenia w życie tego, o czym rzeczywiście zdecydowaliśmy wspólnie z Radą. To wprowadzanie w życie jest natomiast zadaniem państw członkowskich. My, jako Parlament, razem z Komisją, musimy więc w najbliższych latach zwracać większą uwagę na zapewnienia, by to wprowadzanie w życie w istocie zakończyło się powodzeniem.

Drugą sprawą, której dowodzi sprawozdanie jest podział, którego wyraźnie chcą socjaliści, polegający na tym, żeby oni sami byli odpowiedzialni za dobre uczynki w sferze ochrony konsumentów i ochrony pracowników, natomiast Komisja utrzymywała rynek wewnętrzny pod kontrolą, nie będzie działał.

Dlatego też nasz wniosek, który znalazł swój wyraz w sprawozdaniu w postaci testu rynku wewnętrznego, dotyczy zebrania wszystkich zasadniczych aspektów, które cenimy na rynku wewnętrznym, atrakcyjnych dla konsumentów i potrzebnych przedsiębiorstwom dla przeprowadzenia jasnej oceny.

Nie chcemy niweczyć praw pracowników, ale zdecydowanie zależy nam na tym, żeby pracownicy również mogli kupować produkty, które sobie cenią. Nie chcemy powodować problemów dla struktur społecznych w państwach członkowskich, ale dążymy do tego, żeby te struktury społeczne dostosować do wymagań przyszłości. Konieczne są właściwe proporcje, które Parlament musi znaleźć we współpracy z Komisją. Nie może być tak, że Komisja jest odpowiedzialna za problemy, Parlament natomiast obiecuje dobre uczynki.

Po drugie, sprawozdanie pani poseł Hedh, które podobnie jak wszystkie sprawozdania, nad którymi tu prowadzimy debatę, wspaniale wzbogacone przez kontrsprawozdawców, dowodzi że musimy w równym stopniu przywiązywać wagę do zaufania konsumentów i do zaufania przedsiębiorców. To będzie zadanie na przyszłość, dla którego rozwiązanie można znaleźć jedynie poprzez koncentrowanie się na długoterminowym celu, którym jest rynek wewnętrzny, położenie kresu podziałowi na poszczególne dyrekcje i zróżnicowanym podejściom politycznym i rzeczywiście postrzegać rynek wewnętrzny w kategoriach ogromnego celu projektu europejskiego, który w ciągu ostatnich lat raczej zaniedbywaliśmy.

Panowie komisarze! Jestem bardzo zadowolony z dzisiejszej obecności obu panów i z tego, że przeniesiecie ten impuls do Komisji na następne pięć lat.

  Catherine Stihler (S&D). – Panie przewodniczący! Chciałabym podziękować panom komisarzom i sprawozdawcom. Byłam kontrsprawozdawczynią w sprawie sieci SOLVIT i w imieniu mojej grupy, Grupy Socjalistycznej, chciałabym się na niej skoncentrować.

Sieć SOLVIT to bardzo dobra koncepcja i moim zdaniem pan komisarz Dalli podsumował to stwierdzeniem, że chodzi tu o ludzi. Jest ona ukierunkowana na potrzeby obywateli i w jej ramach mogą znaleźć pomoc ci, którzy napotykają na bariery i problemy spowodowane przez UE, i rozwiązanie problemu w ciągu 10 tygodni. Wiem, że niektórzy będą uchylać się od zasady, że skoro „jestem przedstawicielem rządu, moim zadaniem jest pomagać”, a SOLVIT to w istocie sieć funkcjonująca w 27 państwach członkowskich, po to, żeby właśnie to robić: pomagać.

Chciałabym wyrazić uznanie tym wszystkim, którzy pracują w centrach SOLVIT w państwach członkowskich. Zupełnie niedawno, w ubiegłym roku, spotkałam się z członkami niewielkiego zespołu, którzy prowadzą centrum SOLVIT w Zjednoczonym Królestwie. Sposób, w jaki centrum SOLVIT działa w Zjednoczonym Królestwie może służyć za wzór najlepszych praktyk, ponieważ ten zespół wypróbowuje i wykorzystuje model SOLVIT +, wykraczając poza dotychczasowe ramy w udzielaniu pomocy przedsiębiorstwom i osobom indywidualnym, zgłaszającym się z problemem. Zespół został włączony do struktury działu zajmującego się uregulowaniami europejskimi w Ministerstwie Handlu i Przemysłu. Jedna z wielu zgłoszonych przeze mnie zmian miała na celu zapewnienie, by centra dysponowały odpowiednią obsadą kadrową w całej UE, bez wyjątków.

Panie komisarzu Barnier! W grudniu poruszyłam sprawę sieci SOLVIT w tej Izbie, podczas pana obecności, i wspomniałam, że jesienią w komisji, powiedziano nam, że w państwie członkowskim, z którego pan pochodzi, osobą prowadzącą centrum SOLVIT jest stażysta. Członkowie komisji byli przerażeni. Czy mogę zapytać, tak jak w grudniu, czy ta sytuacja się zmieniła? Jeśli nie może pan teraz przekazać tej informacji Izbie, chcę prosić pana o wyjaśnienie tej sprawy. Ważne jest, by w centrach SOLVIT był właściwie dobrany personel.

Rynek wewnętrzny znajduje się w centrum tego, co nas łączy. Sprawą niezwykle ważną jest, by nasze przepisy były bardziej przejrzyste i łatwiejsze w interpretacji dla państw członkowskich, żeby rynek wewnętrzny płynnie funkcjonował, a konsumenci mogli czerpać korzyści z najlepszych cen i najwyższej jakości dóbr.

Na zakończenie chciałabym zapytać, dlaczego nie ma dnia sieci SOLVIT w Parlamencie Europejskim. Dlaczego we wszystkich oknach naszych biur poselskich nie mamy plakatów promujących sieć SOLVIT? Co możemy zrobić, by poinformować wszystkich krajowych polityków i ich biura polityczne o korzyściach związanych z siecią SOLVIT? Mam nadzieję, że w dalszym ciągu będziemy wspierać SOLVIT i pomagać ludziom, których tu reprezentujemy.

  Morten Løkkegaard (ALDE) . – (DA) Panie przewodniczący! Jestem kontrsprawozdawcą w odniesieniu do sprawozdania dotyczącego tabeli wyników rynku wewnętrznego, a zatem skoncentruję się na tym zagadnieniu. W związku z tą tabelą wyników dzień dzisiejszy jest dniem radości. Jest to dzień, w którym wszyscy możemy się zgodzić, że te tabele wyników sprawdzają się bardzo dobrze. Są one wielkim sukcesem na poziomie podstawowym i dlatego przypuszczam, że możemy uznać, że należy uczynić więcej w celu ich upowszechniania. Z zadowoleniem mogę także stwierdzić, że jak się zdaje socjaldemokraci doszli do wniosku, że w tej sprawie głosowanie przeciw nie jest najlepszym pomysłem. W nawiązaniu do słynnego testu, który został zaproponowany, chcę powiedzieć, że my, w Grupie Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, naturalnie popieramy tę propozycję. Poza tym mamy pewne kłopoty ze zrozumieniem, jaki w istocie jest sens kontrargumentu wysuwanego przeciwko tej propozycji. Do tej kwestii możemy jednak jeszcze powrócić. Chcę tu tylko powiedzieć, tytułem ogólnego spostrzeżenia, że doskonale się składa, że mimo wszystko istnieje szerokie porozumienie w sprawie propozycji i sprawozdania.

Skoncentruję się teraz na kilku moim zdaniem dobrych aspektach, które znalazły się w sprawozdaniu. Po pierwsze, udało się nam podkreślić konieczność zwiększenia uprawnień organów administracyjnych w państwach członkowskich, nie tylko na szczeblu krajowym, ale również regionalnym i lokalnym. Uważam, że jednym z problemów w związku z tabelami wyników jest w dalszym ciągu brak uprawnień w przypadku sposobu, w jaki mamy zapewnić, żeby spełniały one swoje zadanie. Dlatego dobrze, że ta kwestia została ujęta w sprawozdaniu.

Kolejną dobrą rzeczą jest zwrócenie szczególnej uwagi na egzekwowanie prawodawstwa. Centra SOLVIT otrzymały wiele pochwał, a ja uważam, że bardzo słusznie. Tak jak powiedziała moja poprzedniczka, w gruncie rzeczy możemy zainicjować dzień sieci SOLVIT tu, w Parlamencie. Moim zdaniem największy problem w przypadku tej sieci polega na tym, że nie jest ona wystarczająco znana. Naprawdę istnieje ogromna potrzeba informowania o sieci SOLVIT w znacznie większym zakresie niż ma to miejsce obecnie i to spostrzeżenie doprowadziło mnie do ostatniej kwestii, o której chcę powiedzieć, a mianowicie o informowaniu. O nim również jest wyraźnie mowa w sprawozdaniu. Naprawdę musimy donośnym głosem informować o tej inicjatywie prasę i pozostałą część społeczeństwa i zadbać, żeby w znacznie większym stopniu interesowano się siecią SOLVIT i tablicami.

Chciałbym ogólnie powiedzieć w imieniu swojej grupy, że naprawdę z przyjemnością wyrażam szczere poparcie dla tego sprawozdania i mam rzecz jasna nadzieję, że Komisja –ja zgromadzę …

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Edvard Kožušník (ECR). – (CS) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Chciałbym na wstępie powiedzieć coś, co nie zostało powiedziane tu w tej Izbie. Otóż z całą pewnością powinniśmy podziękować pani komisarz Kunevie. Tak jak wszystkich pozostałych posłów mnie także cieszy obecność wśród nas dwóch panów komisarzy - pana komisarza Dalli i pana komisarza Michela Bariera, który był członkiem naszej komisji przed mianowaniem go na obecne stanowisko.

Miałem możliwość osobiście spotkać się z osobami odpowiedzialnymi za sieć SOLVIT w Republice Czeskiej. Trzeba powiedzieć, że z pewnością ma ona pozytywne znaczenie dla rynku wewnętrznego, ale też należy wspomnieć o odmiennym podejściu stosowanym w poszczególnych państwach. Szczególnie ważny jest tu element transgraniczny i mam nadzieję, że obaj panowie komisarze dołożą starań w celu otwarcia transgranicznego rynku konsumentów, a zwłaszcza przełamywania barier w postaci różnych krajowych wyłączeń, i że dzięki temu doprowadzimy do pełnej harmonizacji rynku konsumentów.

Osobiście uważam, że otwarcie transgranicznego rynku przyczyni się do większej konkurencji i ostatecznie będzie skutecznym instrument walki z kryzysem gospodarczym, z którym mamy obecnie do czynienia.

  Othmar Karas (PPE). – (DE) Panie przewodniczący! Panowie komisarze! Panie i panowie! Przyjmijmy oświadczenie, które złożył pan komisarz Barnier podczas przesłuchania i uznajmy rynek wewnętrzny za naszego przyjaciela. Jeśli mamy potraktować to zadanie poważnie, musimy sprawić, by rynek wewnętrzny stał się rynkiem krajowym. Jeżeli przekształcimy rynek wewnętrzny w rynek krajowy, zrobimy z niego miejsce, gdzie mogą żyć obywatele Unii Europejskiej. Jesteśmy Europą. Stworzenie z niej miejsca do życia, nie ojczyzny, jest zupełnie inną sprawą.

Budowanie rynku wewnętrznego nie jest jeszcze zakończone. Wciąż ma on duży potencjał rozwojowy. Komisja musi zidentyfikować wszystkie przeszkody i zaproponować środki w celu ich eliminowania. Waluta euro i rynek wewnętrzny stanowią naszą najbardziej skuteczną odpowiedź na wyzwania związane z globalizacją, tak wewnętrzne, jak i zewnętrzne. Atutami rynku wewnętrznego są kwalifikacje europejskich obywateli oraz małe i średnice przedsiębiorstwa, które stanowią 90 % gospodarki. Musimy więc możliwie najszybciej dokonać transpozycji karty małych przedsiębiorstw (Small Business Act) we wszystkich państwach członkowskich. Uczyńmy z niej emblemat rynku wewnętrznego. Niemniej jednak 80 % gospodarki w Unii Europejskiej finansuje się z kredytów, a tylko 20 % przez rynek kapitałowy. O tym musimy pamiętać podczas reregulacji rynku finansowego.

Trzecim atutem jest konkurencyjna gospodarka eksportowa. Mamy także kilka pilnych spraw do rozwiązania. Należą do nich: podejście horyzontalne w zderzeniu z problemami sektorowymi, cztery swobody w zderzeniu z różnymi realiami społecznymi, nierówność umiejętności, przede wszystkim w dziedzinie podatków, edukacji i badań, a do tego jeszcze wdrożenie zasad zrównoważonej społecznej gospodarki rynkowej. Potrzebne jest nam kompleksowe centrum informacji dla przedsiębiorstw i w sprawach związanych z ochroną konsumentów, istotnych dla rynku wewnętrznego.

Forum rynku wewnętrznego i wspólna debata na temat tych trzech sprawozdań w tym samym dniu każdego roku będą dla nas okazją do zadawania sobie nawzajem tych pytań i do przekształcenia rynku wewnętrznego w rynek krajowy dla wszystkich obywateli.

  Bernadette Vergnaud (S&D). – (FR) Panie przewodniczący! Panowie komisarze! Panie i panowie! Cieszę się, że mam okazję w trakcie priorytetowej debaty nawiązać do tych trzech sprawozdań dotyczących codziennego życia obywateli. Chciałabym ponadto pogratulować naszym sprawozdawcom wykonanej pracy, zwłaszcza tej dotyczącej sieci SOLVIT.

Sieć istnieje już od ośmiu lat. W tym czasie przyczyniła się do skutecznego rozwiązania wielu problemów, a mimo to zupełnie nie jest znana. Ile razy musiałam kierować ludzi do tej sieci, której istnienia nawet się nie domyślali, pomimo że to narzędzie mogłoby wzmocnić wizerunek Europy jako miejsca ochrony praw jej obywateli.

Muszę przyznać - i jestem bardzo zadowolona, że pan komisarz Michel Barnier jest tutaj obecny - że rozumiem rząd mojego kraju, który w rzeczywistości nie promuje tej sieci. Gdyby bowiem wzrosła liczba spraw byłoby bardzo trudno poradzić sobie z nimi jednemu praktykantowi, który obecnie, w 2010 roku, odpowiada za sieć SOLVIT we Francji, w kraju, który, co prawda, ma jedynie 60 milionów mieszkańców i jest tylko drugim co do wielkości państwem członkowskim UE pod względem liczby spraw zgłoszonych w 2009 roku.

W rzeczywistości wskaźnik rozstrzygniętych spraw jest zdumiewająco wysoki, jednakże terminy bardzo długie, średnio 15 tygodni, zanim sprawa zostanie rozpatrzona, czyli pięć tygodni więcej niż maksymalnie dopuszczalny termin.

Chciałabym zatem zwrócić się z prośbą do Komisji i państw członkowskich o przeznaczenie realnych zasobów finansowych i ludzkich i o przeprowadzanie dużych kampanii informacyjnych, skierowanych przede wszystkim do przedsiębiorstw, które w roku 2009 nie zgłosiły więcej spraw niż w 2004 roku.

  Olle Schmidt (ALDE). – (SV) Panie przewodniczący! Panowie komisarze! Chciałbym podziękować sprawozdawcom za ich konstruktywną pracę. Mimo swoich niedoskonałości rynek wewnętrzny UE jest wielkim osiągnięciem i trudno mi zrozumieć słowa krytyki pana posła Colmana. Celem rynku wewnętrznego jest zapewnienie konsumentom szerokiej gamy wysokiej jakości towarów i usług po przystępnych cenach, przy jednoczesnym zagwarantowaniu im odpowiedniego poziomu ochrony. W związku z tym moim zdaniem powinniśmy dążyć do pełnej harmonizacji praw konsumentów, gwarantujących im wysoki poziom ochrony tak, by konsumenci mogli rzeczywiście czerpać korzyści płynące z rynku wewnętrznego. Ma to szczególne znaczenie wobec wzrostu handlu transgranicznego i internetowego handlu transgranicznego.

Jestem przekonany, że powództwo grupowe będzie skutecznym sposobem na wzmocnienie pozycji europejskich konsumentów – nie na bazie modelu amerykańskiego, lecz modelu europejskiego. W związku z tym musimy przestać się wahać i wreszcie zabrać do działania. Cieszę się, że pan komisarz Dalli je podejmuje.

Wszyscy wiemy, że obecnie większość miejsc pracy powstaje w sektorze usług. Dlatego ważne jest, żeby UE miała faktycznie europejski sektor usług, w którym przedsiębiorcy i konsumenci mogą swobodnie działać nie tylko na szczeblu krajowym, ale na rynku wewnętrznym. Potrzeby jest nam funkcjonujący rynek usług opieki zdrowotnej. Dzięki niemu opieka będzie lepsza, powstanie więcej możliwości swobodnego wyboru i krótszy będzie czas oczekiwania. W chwili obecnej mamy prawie zupełnie nieuregulowaną sytuację i zdaję się na pana komisarza Dalli, który się tymi sprawami zajmie.

Kolejnym obszarem, na który musimy zwrócić większą uwagę są usługi finansowe - wiemy, że w tej sferze problemy w dalszym ciągu istnieją. Dlatego też potrzebne są nam jasne i wiarygodne zasady, nie tylko ze względu na zawirowania finansowe, i pan komisarz Michel Barnier podejmie to wyzwanie. Wyważone, rozsądne i prawidłowe zasady dobrze służą konsumentom.

  Jacek Olgierd Kurski (ECR). – (PL) Dobrze się stało, że Parlament przygotował sprawozdanie w sprawie SOLVIT-u, zawierający sugestie dla Komisji Europejskiej i państw członkowskich.

Jako kontrsprawozdawca raportu z ramienia grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów już na poziomie prac komisji podkreślałem znaczenie promocji SOLVIT-u wśród mieszkańców Unii Europejskiej, zwłaszcza możliwość dochodzenia praw przez obywateli, a w szczególności przez przedsiębiorców. Chyba wszyscy zgadzamy się, że niezbędna jest kampania informacyjna propagująca sieć SOLVIT jako alternatywny mechanizm rozstrzygania sporów. Chodzi o to, żeby informacja o istnieniu SOLVIT dotarła do zainteresowanych. Kluczowy jest tutaj Internet, dlatego dobrze by się stało, gdyby Komisja posłuchała sugestii Parlamentu i zainicjowała utworzenie wspólnego adresu internetowego dla wszystkich krajowych centrów SOLVIT pod domeną solvit.eu, a państwa członkowskie, które do tej pory jeszcze tego nie zrobiły, utworzyły strony internetowe w narodowych domenach powiązane z europejskim portalem SOLVIT.

Oczywiście promocja to nie wszystko. Istotne jest również podniesienie skuteczności krajowych centrów SOLVIT poprzez skierowanie do nich kompetentnych urzędników i dofinansowanie SOLVIT na szczeblu europejskim.

  Sławomir Witold Nitras (PPE). – (PL) Szczerze gratuluję wszystkim sprawozdawcom odpowiedzialnym za te sprawozdania dlatego, że mają one dwie bardzo ważne cechy. Po pierwsze, rzeczywiście bardzo konsekwentnie bronią rynku wewnętrznego, wskazując słabości w jego upowszechnianiu, a jednocześnie bardzo konsekwentnie go bronią. Drugą wielką wartością tych sprawozdań jest to, że są one powszechnie akceptowane. Znaczy to, że mamy do czynienia z sytuacją, w której cały Parlament Europejski, również ci z państwa, którzy są bardziej sceptyczni wobec wolnego rynku, generalnie broni rynku wewnętrznego i tej wartości – jest to wielka wartość tych sprawozdań.

Chciałbym zwrócić uwagę na kilka szczegółowych spraw. Jeśli chodzi o SOLVIT, mamy do czynienia z paradoksalną sytuacją (mówił o tym pan poseł Kurski), że instrument, który ma wyrównywać te różnice, sam w różnych krajach funkcjonuje na różnym poziomie i moim zdaniem to wymaga jakiejś koordynacji, to musi być spójny system funkcjonujący nie tylko dobrze, ale wszędzie tak samo. I to, co bardzo ważne w sprawozdaniu pani poseł Thun – środki, które Komisja powinna znaleźć, by docelowo opracować taki model, by wszelkie tworzone przez nas prawodawstwo nie było sprzeczne z wolnym rynkiem wewnętrznym, wydają się kluczowe w tym sprawozdaniu. Jeżeli taki mechanizm udałoby się nam zbudować, także o przyszłość nowego rynku możemy być spokojni.

  Barbara Weiler (S&D). – (DE) Panie przewodniczący! Panowie komisarze! Panie i panowie! Ta dzisiejsza poranna wspólna debata i bardzo dobra jakość wszystkich trzech sprawozdań świadczy o wysokim priorytecie nadanym sprawie rynku wewnętrznego i ochrony konsumentów w Europie. Dziękuję wszystkim trzem sprawozdawcom, a także kontrsprawozdawcom oraz wielu koleżankom i kolegom posłom, którzy wnieśli wkład w tę wspólną pracę.

Chciałabym skupić się na dwóch ważnych aspektach. Po pierwsze, my, to znaczy, Komisja i osoby zasiadające w tej Izbie, uznajemy, że procesy na rynku wewnętrznym przebiegają dość harmonijnie i że mamy światłych konsumentów i uczciwych dostawców. Że tak jest często, ale nie zawsze. Istnieją nieodpowiedzialni dostawcy, którzy dostrzegają tylko własne krótkoterminowe zyski, a zatem potrzebny jest nam ściślejszy nadzór i kontrola rynku. Są też niedoinformowani konsumenci. Potrzebujemy więc lepszej informacji. Nie wystarczy czytelna ulotka dołączona do opakowania. Konieczna jest ciągła informacja.

Ktoś przed chwilą powiedział, że potrzebne jest nam zaufanie. Jednakże zaufanie wynika z wiedzy. Słyszałam, że w Niemczech tylko co druga młoda osoba w wieku 14 - 15 lat rozumie znaczenie zjawiska inflacji. Nawet już nie chcę pytać o wyniki sondażu, gdyby chodziło o pojęcie „deflacji”. Potrzebne są nam szkoły mające lepszy dostęp do informacji na temat sprzeczności interesów dostawców i konsumentów. Jest o tym mowa w sprawozdaniach moich koleżanek i kolegi...

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Theodor Dumitru Stolojan (PPE) . – (RO) Podstawowe prawo europejskich obywateli na jednolitym rynku polega na tym, że niezależnie od tego, w którym państwie członkowskim się znajdują, chcą nabyć produkty lub usługi oferowane po takich samych cenach lub kosztach, a w razie rozbieżności mogą otrzymać wyjaśnienia jej powodów.

Moim zdaniem musimy w większym stopniu koncentrować się na problemach w sektorze bankowym i sektorze usług finansowych, ponieważ w nich istnieją obecnie znaczne różnice w ramach jednolitego rynku w opłatach za tego rodzaju usługi. Jeśli na przykład ktoś chce skorzystać z usług bankowych w Rumunii, oferowanych przez banki - te same banki, które działają w Rumunii, Francji, Włoch i Austrii – zapłaci więcej w Rumunii za usługi oferowane po znacznie wyższych cenach. Uważam, że jest to sytuacja niewłaściwa i że obywatele nie tylko w Rumunii, ale też w innych państwach członkowskich, mają prawo do nadziei, że instytucje europejskie będą odgrywać bardziej aktywną rolę w wyjaśnieniu tych rozbieżności. Chciałbym wyraźnie zaznaczyć, że nie mówię tu ani o opłatach ani o odsetkach bankowych.

Dziękuję.

  Alan Kelly (S&D). – Panie przewodniczący! Chciałbym szczególnie pogratulować moim koleżankom i kolegom z Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, którzy pracowali nad przyszłą tabelą wyników rynku wewnętrznego. Jest to zagadnienie bliskie memu sercu, ponieważ tabela stanowi doskonałe narzędzie informacji, jak państwa członkowskie traktują dyrektywy UE.

Jest ono także bliskie memu sercu, ponieważ ciągle słyszę o nadgorliwych unijnych uregulowaniach, zwłaszcza w moim kraju, Irlandii, a więc uważam, że ten problem trzeba wziąć pod rozwagę. Szybki rzut oka na tabelę wyników wystarczy, żeby dostrzec, że w Irlandii dyrektywy UE były niewłaściwie stosowane nie mniej niż 67 razy i istnieje niebezpieczeństwo, że nie zostanie dotrzymany uzgodniony 1 % docelowy poziom deficytu transpozycji.

W związku z tym pojawia się więc pytanie: kto ponosi winę za tę przypuszczalnie nadgorliwą regulację? Czy jeżeli państwo członkowskie nie dokonuje prawidłowej transpozycji prawodawstwa UE albo ustanawia dodatkowe przepisy oprócz zawartych w dyrektywach, wina leży po stronie Unii Europejskiej czy państwa członkowskiego? Moim zdaniem być może i prawdopodobnie po stronie tego drugiego.

Być może koncepcja tablicy wyników pozwoli w przyszłości odnieść się bezpośrednio do kwestii nadmiernej regulacji, znanej jako „gold plating”. Myślę, że byłby to pozytywny rezultat.

  Seán Kelly (PPE). – Panie przewodniczący! Po pierwsze, chciałbym pogratulować osobie, która wystąpiła z koncepcją SOLVIT: jest prosta, jasna i jak to się mówi działa zgodnie z instrukcją podaną na opakowaniu.

Sieć SOLVIT powstała w 2002 roku, z roku na rok gwałtownie rośnie ilość pracy, którą w jej ramach się wykonuje. W 2008 roku odnotowano 22 % wzrost, do 1 000, spraw napływających do sieci oraz 88 % rozstrzygnięć, które przyniosły oszczędności w wysokości 32,6 milionów euro. Są to imponujące statystyki. Niestety jej wada polega na tym, że wydłużył się czas załatwiania spraw średnio z 53 do 69 dni. W ten sposób dochodzimy do problemów, które koniecznie należy rozwiązać.

Oczywiście brakuje personelu i ten problem trzeba rozwiązać. Potrzebne są więc odpowiednie środki. Istnieje też potrzeba ciągłego szkolenia zgodnie ze strategią UE 2020 na rzecz kształcenia przez całe życie, a także wymiana najlepszych praktyk; ważne jest, żeby odbywały się regularne spotkania. Ponieważ wiele problemów ma zasięg lokalny, chciałbym również zaproponować, żeby na pytania z nimi związane odpowiadać na wczesnym etapie na szczeblu lokalnym.

Także konsumenci muszą mieć większą świadomość. Myślę, że za pośrednictwem Internetu można byłoby taką świadomość wykształcać i budować większe zaufanie. Uważam też, podobnie jak mój poprzednik, który powiedział, że ważne znaczenie ma ścisła obserwacja przebiegu transpozycji przepisów UE w poszczególnych państwach.

I wreszcie jeden z przedmówców stwierdził, że mamy do czynienia z “rozwiązaniem w UE, które sprowadzi na nas problemy”, a ja chciałbym powiedzieć, że problemem w UE jest znalezienie skutecznego rozwiązania.

  Sylvana Rapti (S&D). – (EL) Panie przewodniczący! Chciałabym złożyć gratulacje i podziękowania sprawozdawcom i kontrsprawozdawcom w związku z trzema sprawozdaniami. Porozumienie napawa mnie optymizmem, z którym patrzę na przyszłość rynku wewnętrznego.

Chciałabym zwrócić uwagę na dwie kwestie: pierwsza dotyczy punktu 10 sprawozdania pani poseł Thun. Uważam, że ma on niezwykle ważnie znaczenie i że najlepszą rzeczą, jaka mogłaby się wydarzyć, byłaby możliwość wyjaśnienia, że prawa pracowników, prawa socjalne i ochrona środowiska nie stanowią przeszkody dla postępu na rynku wewnętrznym.

Druga uwaga dotyczy sieci SOLVIT. Jest to wspaniały mechanizm, ale w dalszym ciągu wymaga znaczącej pomocy. Prawdę mówiąc, myślałam o zwiększeniu presji na rząd mojego kraju, Grecji, i skłonieniu go do podjęcia jakichś działań, ponieważ u nas tą sprawą zajmuje się zaledwie dwóch pracowników. Niemniej jednak, kiedy usłyszałam, że we Francji sprawami sieci SOLVIT zajmuje się jeden stażysta, pomyślałam, że zaczekam, aż pan komisarz Barnier jako pierwszy zacznie wywierać nacisk na rząd własnego kraju.

  Pascale Gruny (PPE). – (FR) Panie przewodniczący! Panowie komisarze! Panie i panowie! Nowa internetowa sieć rozwiązywania problemów związanych niewłaściwym stosowaniem przepisów prawa dotyczących rynku wewnętrznego, znana jako sieć SOLVIT, jest bardzo skutecznym system, w zakresie, w jakim pomaga w uzyskaniu odszkodowania, bez formalnych procedur, w ciągu około 10 tygodni.

W ramach tej sieci, utworzonej w 2002 roku, ilość pracy w 2008 roku wzrosła o 22 % do 1000 spraw. Chociaż odsetek rozwiązanych spraw nadal utrzymuje się na dość wysokim poziomie 83 %, liczba rozstrzygniętych spraw maleje. Wydaje się, że po ośmiu latach od stworzenia sieci nadszedł czas, żeby pomyśleć o wzmocnienia tej instytucji, poprzez udostępnienie środków umożliwiających jej skuteczne funkcjonowanie.

Te nowe środki pozwoliłyby pomóc europejskim obywatelom i przedsiębiorstwom w dochodzeniu praw, zwłaszcza w przypadku uznawania kwalifikacji oraz uprawnień socjalnych i praw do pobytu.

Dlatego też popieram koncepcję, zgodnie z którą należałoby zwiększyć obsadę kadrową sieci SOLVIT w państwach członkowskich, ale również zastosować środki służące wspieraniu i szkoleniu, w celu zapewnienia możliwie najbardziej efektywnej pracy personelu.

Nieodzowne wydaje mi się podejmowanie przez rządy i nas samych, jako wybranych przedstawicieli reprezentujących nasze okręgi wyborcze, działań na rzecz promowania sieci SOLVIT, która w roku 2008 przyczyniła się do oszczędności w wysokości 32,6 milionów euro. Ponadto, dzięki propagowaniu tego nowego narzędzi, można będzie ograniczyć nadmiar spraw kierowanych do instytucji wymiaru sprawiedliwości. W związku z tym apeluję do państw członkowskich o dokonanie transpozycji dyrektyw europejskich i informowanie obywateli i przedsiębiorstw o ich prawach na rynku wewnętrznym za pośrednictwem krajowych mediów i w drodze kampanii informacyjnych.

Na zakończenie, w imieniu członków mojej grupy politycznej w Komisji Petycji, chcę powiedzieć, że mam nadzieję na wzmocnienie współpracy między siecią SOLVIT a naszą komisją dla ułatwienia pracy obu tych organów.

  Małgorzata Handzlik (PPE). – (PL) Panie przewodniczący! Gratuluję sprawozdawcom bardzo dobrych sprawozdań. W ostatnim czasie dużo mówimy o potrzebie ożywienia rynku wewnętrznego. Mówił o tym także pan komisarz podczas przesłuchania przed komisją IMCO. Dotyczyć tego też będzie oczekiwany przez nas raport profesora Montiego. Moim zdaniem, trochę za mało z samego rynku wewnętrznego znalazło się w strategii Unii Europejskiej 2020. Rynek wewnętrzny jest nam potrzebny, ale potrzebny jest nam rynek wewnętrzny nie z samej nazwy, ale rynek wewnętrzny realnie funkcjonujący. Nie można powiedzieć, że z taką sytuacją mamy do czynienia obecnie. Zbyt liczne bariery w swobodnym przepływie 4 swobód hamują jego potencjał, a polityki protekcjonistyczne państw członkowskich są sprzeczne z zasadami rynku wewnętrznego. Z jednej strony potrzebujemy prawidłowej implementacji prawa przez państwa członkowskie, potrzebujemy dobrze działających instrumentów wsparcia, jak choćby SOLVIT, ale potrzebujemy też głębszego (...).

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Marc Tarabella (S&D). – (FR) Panie przewodniczący! Mogę tylko potwierdzić wnioski zawarte w sprawozdaniu sporządzonym przez naszą koleżankę, panią poseł Hedh, zwłaszcza w odniesieniu do konieczności prowadzenia aktywnej polityki konsumenckiej, ukierunkowanej w szczególności na ochronę narażonych na szkody konsumentów oraz grupy o niskich dochodach.

Chciałbym również skupić się na kilka innych istotnych aspektach tej polityki. Prawdą jest, że tabela wyników rynku wewnętrznego jest ważnym narzędziem statystycznym, ale jest ono zupełnie nieodpowiednie, ponieważ skupia się wyłącznie na funkcjonowaniu sektora konsumentów, a za jego pomocą nie podejmuje się próby rozwiązania problemów unijnych konsumentów na tym rynku.

W tabeli wyników rynku wewnętrznego nie można wyłącznie brać pod uwagę popytu na rynku i traktować konsumentów jako pasywnych odbiorców na końcu łańcucha. Staje się coraz bardziej oczywiste, że konsumenci powinni, począwszy od teraz, odgrywać odpowiedzialną, aktywną rolę poprzez zrównoważoną, zgodną z zasadami etyki, społecznie odpowiedzialną i ekologiczną konsumpcję. Tabela powinna być więc odpowiednio zmieniona i uzupełniona o wskaźniki dotyczące tych aspektów społecznych i środowiskowych, które nabierają coraz większego znaczenia.

I wreszcie, uważam, że w przeglądzie dorobku należy także uwzględnić przepisy prawa dotyczące energii, transportu, ochrony środowiska, technologii cyfrowych i tak dalej.

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Franz Obermayr (NI). – (DE) Panie przewodniczący! Chciałbym nawiązać do propozycji dotyczących ochrony konsumentów i oczywiście zacząć od pozytywnych aspektów, do których należą środki informowania i wzmacniania pozycji konsumentów poprzez udzielanie informacji na wszystkich szczeblach, począwszy od gminnego, poprzez lokalny i regionalny, po sferę unijnych transakcji transgranicznych, wspieranie konsumentów - tak jak my robimy to w Austrii poprzez prawo antymonopolowe - i rzecz jasna zaostrzenie kar dla niefrasobliwych banków, które udzielają nieprzemyślanych kredytów. Za bardzo dobre rozwiązanie uważam również standaryzację kredytów.

Niemniej jednak chciałbym również poruszyć niektóre problematyczne kwestie, a mianowicie poważnego uszczerbku w przepisach prawa dotyczących gwarancji i niewłaściwych klauzul umownych - są to sprawy podlegające surowym karom w takich miejscach jak Austria. Chciałbym zaproponować, żeby kierować się zasadą wyboru korzystniejszego przepisu, to znaczy w przypadkach, w których przepisy krajowe zapewniają lepszą ochronę konsumentów, stosować odpowiednio właśnie te przepisy.

  Mairead McGuinness (PPE). – Panie przewodniczący! Ochrona konsumentów: wszyscy się za nią opowiadamy. Trudność polega na tym, że w niektórych państwach członkowskich – zwracali na to uwagę pozostali mówcy - składa się gołosłowne deklaracje poparcia dla mechanizmu SOLVIT. Ta sprawa wymaga przeanalizowania, żeby można było zapewnić odpowiednią obsadę kadrową.

Ale pozwolę sobie podać przykłady problemów konsumenckich, które są zgłaszane do mojego biura. Akurat dziś rano miałam jedną sprawę związaną z transakcjami dotyczącymi nieruchomości w całej Unii Europejskiej. Wiem, że UE nie ma kompetencji w tej dziedzinie, ale chciałabym prosić państwa członkowskie, w których występują problemy, by traktowały innych obywateli tak samo jak własnych. Moim zdaniem w tym względzie istnieje problem, którym musimy się zająć.

Drugą kwestią są katalogi podmiotów gospodarczych. European City Guides przyprawił nas, posłów do Parlamentu Europejskiego, o dotkliwy ból głowy, a te katalogi w dalszym ciągu funkcjonują, ponieważ w pewnym zakresie korzystają z ochrony w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę. Tą sprawą należy się zająć, ponieważ na nastawienie obywateli do rynku wewnętrznego mają wpływ ich doświadczenia w tych dziedzinach, nawet jeśli UE nie ma w odniesieniu do nich kompetencji.

  Christel Schaldemose (S&D). – (DA) Panie przewodniczący! Dziękuję za dobrą debatę, która toczy się tu dzisiaj. Cieszę się, że panowie komisarze, Michel Barnier i John Dalli, wyrazili takie poparcie dla potrzeby uwzględniania spraw konsumentów na rynku wewnętrznym. Chciałabym jednak zwrócić uwagę na jeden szczególny punkt w sprawozdaniu pani poseł Hedh - a mianowicie w punkt 40, w którym proponujemy utworzenie Europejskiej Agencji Konsumentów. Wyobrażam sobie, że jest to przedsięwzięcie, które chcielibyście panowie podjąć. Taka agencja może pomóc w gromadzeniu danych, przygotowaniu analiz zachowań konsumentów i oczywiście może również pełnić rolę strażnika prac Komisji i prac Parlamentu, związanych ze sprawami konsumentów. Dlatego też chciałabym usłyszeć panów zdanie na temat tej koncepcji, dowiedzieć się, nad czym chcielibyście pracować, Ze swej strony mogę powiedzieć, że możemy bez trudu znaleźć miejsce dla takiej agencji na Malcie albo we Francji, jeśli pomogłoby to w realizacji przedsięwzięcia.

  Michel Barnier, komisarz. – (FR) Panie przewodniczący! Pani poseł Schaldemose zwróciła przed chwilą uwagę na jakość tej debaty, a także w szczególności na sprawę agencji konsumentów, która – o ile się nie mylę – już istnieje w Kanadzie. Pan komisarz Dalli zrelacjonuje nam, jak sprawy mają się dzisiaj. Zgadzam się z tą oceną jakości debaty i jakości wszystkich konstruktywnych, krytycznych wypowiedzi i propozycji, które dotyczyły kwestii wdrażania i oceny, monitorowania tych 1 500 – powtarzam z myślą o tych wszystkich, którzy nas słuchają - 1 500 dyrektywy lub tekstów regulujących ten duży rynek europejski. Mógłbym w uzupełnieniu dodać, że wcale nie jestem pewien, czy wolę mówić o dużym rynku europejskim, a nie jednolitym rynku, ponieważ moja wypowiedź byłaby bardziej zrozumiała dla obywateli i konsumentów.

W obecności przewodniczącego, pana Harboura, który słyszał moją wypowiedź w Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, a także w odpowiedzi na wystąpienie pana posła Triantaphyllidesa chciałbym przypomnieć państwu zasadę leżącą u podstaw moich działań w ramach Komisji w ciągu najbliższych pięciu lat.

Panie i panowie! Moim celem, dzień po dniu, w przypadku każdego przepisu, jest zapewnienie, żeby europejski rynek znów służył mężczyznom i kobietom żyjącym na naszym kontynencie. Mam też drugi cel polegający na zagwarantowaniu, by rynki finansowe - ponieważ jestem także odpowiedzialny za regulację i nadzór - o których wiele zostało powiedziane w ciągu ostatnich kilku miesięcy, ponownie służyły realnej gospodarce, służyły mężczyznom i kobietom.

Chcę, żeby obywatele, konsumenci i właściciele małych przedsiębiorstw znów potraktowali ten rynek jak własny. Są to cele, które będą wytyczać kierunek moich działań, za które jestem odpowiedzialny w ramach Kolegium. Jest to kwestia zaufania, posłużę się tu słowem użytym niedawno przez pana posła Rocheforta i panią poseł Rühle, wzajemnego zaufania. Dlatego też dziękuję pani poseł Thun Und Hohenstein jeszcze raz za wysokiej jakości sprawozdanie w sprawie tabeli wyników opublikowanej przez Komisję Europejską.

Istnieje wiele koncepcji, przedstawionych w tym sprawozdaniu i takich, o których ogólnie rzecz biorąc słyszałem, wartych przyjęcia lub przeanalizowania. Pan poseł Bielan poparł koncepcję wskaźników dotyczących stosowania przepisów, uwzględnionych w sprawozdaniu pani poseł Thun Und Hohenstein. Pani poseł Gebhardt wspomniała również o przeprowadzeniu oceny dyrektyw w kategoriach gospodarczych i społecznych, oraz o analizie skutków. Być może na tym etapie mógłbym ustosunkować się do konstruktywnej krytyki pana posła Harboura, dotyczącej strategii 2020. Ponadto słyszałem wypowiedź pani poseł Handzlik, w której zwróciła uwagę że nie rozmawiamy na temat rynku wewnętrznego tyle, ile potrzeba.

Szczerze mówiąc, jeśli dobrze się wczytać w treść strategii 2020, którą Komisja opublikowała w zeszłym tygodniu, okazuje się, że rynek wewnętrzny znajduje się na centralnym miejscu w tej koncepcji i jest o nim mowa w każdym obszarze: inteligentnego rozwoju z wykorzystaniem patentów i innych narzędzi; rozwoju przy wykorzystaniu ekologicznych zamówień publicznych; rozwoju opartego na zasadach integracji, sprawiedliwości i uczciwości. Rynek wewnętrzny jest wszędzie - musi być wszędzie – ale, panie pośle Harbour, tekst strategii 2020 nie ma być podstawą do rozmów na każdy temat. Na przykład nie została w nim poruszona sprawa polityki zagranicznej i obronnej, nie ma również na celu zwolnienia Komisji z obowiązku wykonywania zadań, do których należy właściwie egzekwowanie, nadzorowanie i monitorowanie prawidłowego wykonania regulacji zawartych we wszystkich tekstach. Proszę mi wierzyć, że nie czuję się zwolniony z obowiązku sprawdzania i podejmowania działań, czasami nawet w drodze postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących rynku wewnętrznego. Niemniej jednak, powtarzam, zawsze będę dawał pierwszeństwo porozumieniu, zaufaniu i wyjaśnianiu przyczyn ograniczeń.

W sprawozdaniu pani poseł Thun Und Hohenstein są też inne dobre koncepcje: partnerstwo z państwami członkowskimi i utworzenie forum rynku wewnętrznego, które popieram. Nawiasem mówiąc, być może moglibyśmy razem podjąć dziś inne inicjatywy dotyczące tych samych kwestii, którymi zajmujemy się z panem komisarzem Dalli, na przykład dotyczące wdrożenia lub nagłośnienia i promocji sieci SOLVIT, i je realizować w tym samym czasie.

Mówiłem o przywiązywaniu takiej samej wagi do wpływu monitorowania, jak i wpływu informowania. Na tym polega mój sposób prowadzenia polityki i z tego punktu widzenia uważam, że tablica wyników, ocena, musi umożliwiać nam nie tylko dokonywanie oceny ilościowej – ile dyrektyw transponowano - ale także jakościowej.

Pan poseł Hoang Ngoc, zwrócił uwagę, także bardzo wyraźnie, na jakość wdrażania przepisów, jakość transpozycji i, jak powiedział, jakość samego prawa, co dla prawodawcy lub komisarza jest dobrym ćwiczeniem w dziedzinie zachowania jasności. W każdym razie wszystkie te koncepcje są godne uwagi, o czym przed chwilą mówili pan poseł Schwab i pani poseł Roithová.

I na zakończenie kilka krótkich uwag w nawiązaniu do sieci SOLVIT. Popieram tę koncepcję - dobrą koncepcję – zgłoszoną przez jednego z posłów, dotyczącą stworzenia witryny internetowej SOLVIT.EU. Będzie ona służyć rozpowszechnianiu informacji lub kierowaniu użytkowników do stron krajowych. Podejmiemy bardzo szybkie działania w związku z witryną SOLVIT.EU wspólnie z moimi służbami, w powiązaniu z innym projektem dotyczącym witryny Twoja Europa. Tak jak zauważył pan poseł Kelly i jak państwo mówiliście, słowo SOLVIT jest przynajmniej jasne i proste, i zgadzam się z tą pozytywną oceną.

Sieć SOLVIT działa dobrze, ale mogłaby funkcjonować lepiej. Jest aż nazbyt wiele osób w społeczeństwie i zbyt dużo przedsiębiorstw, które nie są jeszcze świadome swoich praw i zasad, według których mogą tych praw dochodzić. Podtrzymuję apel pani poseł Werthmann o większą przejrzystość. Wielu z państwa, pani poseł Vergnaud, pan poseł Rossi, pani poseł Stihler, pani poseł Rapti, poruszyło sprawę niedostatku zasobów udostępnianych sieci SOLVIT, na marginesie, nie tylko we Francji, mimo że wyraźnie słyszałem, co państwo mówili. Nie zwracam się do państwa jako francuski minister, chociaż jestem byłym francuskim ministrem, i proszę mi wierzyć, że będę się bardzo uważnie przyglądał, co dzieje się w tym państwie - którego obywatelem jestem nadal - żeby ta sieć działała właściwie, podobnie jak we wszystkich innych państwach.

W istocie potrzebne nam są odpowiednie i niezbędne zasoby, więc sprawdzę, jak ta sprawa się przedstawia podczas każdej z moich wizyt w terenie. Powtórzę jeszcze raz: te narzędzia są niezbędne w celu sprawdzenia, w jaki sposób funkcjonuje rynek wewnętrzny. Budowanie tego rynku, powiem dalej, nie jest jeszcze zakończone. Musimy go pobudzić na nowo i dalej rozwijać - kilka osób mówiło na ten temat w swoich wystąpieniach: pan poseł Stolojan, pani poseł Gebhardt, pan poseł Karas, pan poseł Kožušník - sferze transgranicznej, a nawet w każdym państwie. Musimy wyeliminować bariery i właśnie dlatego, panie pośle Harbour, ważne jest, by zidentyfikować brakujące ogniwa, chociaż być może ta kwestia nie została dość wyraźnie uwypuklona, została jednak uwzględniona w strategii do roku 2020. Postaram się to zrobić wspólnie z moimi dwunastoma lub piętnastoma kolegami w ramach Kolegium, którzy są odpowiedzialni, w takim czy innym zakresie, za stosowanie dyrektyw w sprawie rynku wewnętrznego.

Panie przewodniczący! Na zakończenie odniosę się do trzech konkretnych kwestii. Tak, dla ścisłej współpracy – tę sprawę poruszył pan poseł Busuttil, który podniósł tę sprawę - między siecią SOLVIT, rzecznikiem praw obywatelskich i Komisją Petycji. Takie podejście zamierzam przyjąć.

Dziękuję pani poseł Rühle i pozostałym członkom Komisji Budżetowej za ich gotowość do obrony budżetu sieci SOLVIT. Popieram koncepcję pani poseł Gruny, dotyczącą organizowania konsultacji i seminariów. W tym roku zostanie podjęte jedno lub dwa takie przedsięwzięcia - ale sprawdzę, czy tyle wystarczy - dla wszystkich podmiotów działających w państwach członkowskich, czasem nawet w regionach, odpowiedzialnych za projekt SOLVIT.

I wreszcie, w nawiązaniu do sprawy krytykowanej przez kilku członków Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, a mianowicie do testu rynku wewnętrznego. Bez roztrząsania tej sprawy chciałbym przypomnieć, panie i panowie, że każdy wniosek legislacyjny musi być zgodny z Traktatem. O to chodziło pani poseł sprawozdawczyni, innymi słowy, musi on przejść test zgodności z zasadami rynku wewnętrznego. To jest jedna sprawa i mam zamiar na bieżąco śledzić kryteria społeczne, środowiskowe i ekonomiczne, ponieważ zależy mi na ocenie wszystkich przepisów prawa z wyprzedzeniem.

Są to wymagania obowiązujące na szczeblu wyższym i niższym w stosunku do wszelkich przepisów prawodawstwa, jeśli chcemy podjąć próbę skonstruowania najlepszego zbioru przepisów prawnych mających służyć obywatelom, konsumentom i przedsiębiorstwom, pracującym i mieszkającym na terytorium Europy.

PRZEWODNICZY: LIBOR ROUČEK
Wiceprzewodniczący

  John Dalli, komisarz. – Panie przewodniczący! Podobnie jak dla mojego kolegi, pana komisarza Michela Barniera, udział w tej ożywionej dyskusji i słuchanie opinii ekspertów, dotyczących spraw konsumentów, jest dla mnie bardzo pokrzepiający. To dobrze wróży naszej współpracy w duchu prawdziwego partnerstwa i osiągnięciu naszego celu, którym jest stawianie konsumentów na pierwszym miejscu.

Pozwolę sobie powtórzyć spostrzeżenie z mojego początkowego wystąpienia. Oprócz argumentów o charakterze ekonomicznym, przemawiających za silną, skuteczną i właściwe realizowaną polityką ochrony konsumentów, powinniśmy skupiać się na kluczowej roli, którą może ona odegrać w odbudowywaniu więzi Europy z jej obywatelami – co jest być może największą nagrodą dla wszystkich. Wiem, że jednym z moich głównych zadań jest koordynacja tych działań w Komisji, a państwa czujność jest jak najbardziej mile widziana i dodająca otuchy.

Tablica wyników dla rynków konsumenckich jest narzędziem, które pozwala wykryć nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku i umożliwia nam podjęcie dalszej analizy, w jaki sposób te nieprawidłowości eliminować. W moim przekonaniu jest to bardzo ważny mechanizm, który służy bardzo realnemu celowi, a my możemy skutecznie skorzystać na jego dalszym rozwoju i wzmocnieniu.

Tablica wyników będzie naszym systemem ostrzegania o punktach zapalnych, które mogą być źródłem problemów. Lepsze odzwierciedlenie interesów konsumentów w różnych obszarach polityki Unii Europejskiej i nasze wspólne zaangażowanie na rzecz skutecznego wdrażania, zaowocuje silniejszą pozycją konsumentów w UE, a w efekcie przyniesie korzyści ekonomiczne.

Po konsultacjach publicznych przeprowadzonych w ubiegłym roku Komisja ocenia teraz uwagi na temat zbiorowych roszczeń i chce znaleźć rozwiązanie, które zaspokoi potrzeby europejskich konsumentów, bez importowania praktyk stosowanych w Stanach Zjednoczonych. Alternatywne metody rozstrzygania sporów będą tu naszym drogowskazem.

Mój przyjaciel, Michel Barnier, już wyjaśnił, że rynek wewnętrzny zajmuje centralne miejsce w strategii UE 2020. Przy uważnym czytaniu tego tekstu, można dostrzec, że daje się w nim również wyraz zrozumienia, że konsumenci muszą zajmować najważniejszą pozycję na jednolitym rynku. Konsumenci są siłą napędową jednolitego rynku i zamierzamy w dalszym ciągu utrwalać to ich centralne miejsce.

Kwestię edukacji konsumentów postrzegam jako mającą kluczowe znaczenie dla wzmocnienia pozycji konsumentów. Naprawdę poszukujemy sposobów dalszego ugruntowania programu Dolcetta w celu objęcia nim nowych obszarów.

W nawiązaniu do ostatniej poruszonej koncepcji dotyczącej europejskiej agencji konsumentów, chcę podkreślić, że egzekwowanie prawa należy do wyłącznych obowiązków państw członkowskich i to one muszą zapewnić odpowiednie środki dla jej prawidłowego funkcjonowania. Jednak Traktat zapewnia podstawę prawną dla Unii w odniesieniu do wspierania i dopełniania ich działań. Należy dokładnie ocenić w jakich obszarach UE może uzupełniać krajowe działania w zakresie egzekwowania prawa i jakie struktury instytucjonalne są właściwe do tego celu. Komisja będzie starannie ocenić różne opcje.

Z niecierpliwością czekam na zdecydowane i trwałe postępy osiągane wspólnie z państwem czasie, w którym jestem odpowiedzialny za tę dziedzinę.

  Róża Gräfin Von Thun Und Hohenstein, sprawozdawczyni. – (PL) Przede wszystkim dziękuję bardzo za tę fascynującą debatę, za żywe reakcje, za poważne refleksje, a obecność i wypowiedzi obu panów komisarzy oraz licznie zgromadzonych pracowników Komisji pokazują, że ten nowy Parlament i ta nowa Komisja będą dobrze i blisko współpracować w sprawie dalszego rozwoju wspólnego rynku.

Wspólny rynek to jedno z największych osiągnięć Unii Europejskiej i dziękuję bardzo za pozytywne reakcje na propozycje, które zawarłam w moim sprawozdaniu. A koleżankom i kolegom socjalistom, którzy obawiają się ustępu 10. Single Market Test – testu rynku wewnętrznego – chciałabym przypomnieć, że po pierwsze to nie jest nic nowego, ta propozycja została już przyjęta przez komisję IMCO w 2003 r. i jest częścią strategii rynku wewnętrznego. Nie obawiajmy się go. Ów test nie niszczy niczego, co Unia Europejska osiągnęła z dorobku społecznego. Przecież słyszeliśmy tu przed chwilą od pana komisarza, że Komisja Europejska ocenia nowe dyrektywy pod kątem kryteriów socjalnych, ekonomicznych i ekologicznych, więc bez paniki, spokojnie. Przecież wszystkim nam chodzi o to, żeby wspólny rynek dalej się rozwijał i chodzi nam również o to, żeby protekcjonizm nie wkradał się do Komisji Europejskiej.

Integracja Europejska będzie się rozwijać tylko wtedy, kiedy obywatele będą świadomi, aktywni, instytucje publiczne kompetentne, skuteczne i przyjazne obywatelom. W tym sprawozdaniu proponuję szereg rozwiązań zmierzających ku temu, żebyście państwo – koleżanki i koledzy – mogli dobrze i skutecznie angażować swoich wyborców w proces integracji Europejskiej, a w tym wypadku – poprzez właśnie wzmacnianie wspólnego rynku – zwiększyć ich udział we wspólnym rynku, tym wielkim osiągnięciu Unii Europejskiej. Musimy dalej rozwijać instrumenty pomagające w rozwoju wspólnego rynku. Wspólna publikacja czterech sprawozdań to jest bardzo ważny element, lepsza koordynacja, lepsze wdrażanie prawodawstwa. Nie reagujmy alergicznie na słowo „rynek”. W tej części świata, z której ja pochodzę akurat z tego rynku korzystać nie mogliśmy przez wiele dziesiątków lat i wiemy, do czego to doprowadziło.

Na zakończenie przypominamy obywatelom, że sercem wspólnego rynku są właśnie cztery swobody i to podkreślamy w moim sprawozdaniu i niezwykle ważne jest, aby nie ograniczać swobód tego rynku, pomagać obywatelom coraz pełniej z nich korzystać, rozwijać, niczego z dorobku nie niszczyć.

  Anna Hedh, sprawozdawczyni. – (SV) Panie przewodniczący! Z zainteresowaniem wysłuchałam wszystkich mądrych i interesujących wystąpień w ramach tej debaty. Jestem również bardzo zadowolona, że również panowie komisarze odpowiedzialni za tę dziedzinę obiecują współpracę na rzecz rozwoju i doskonalenia unijnej polityki ochrony konsumentów. Chciałabym jeszcze dodać kilka uwag od siebie.

Organizacje konsumenckie mają do odegrania bardzo ważną rolę w zwracaniu uwagi władz na codzienne problemy konsumentów. W związku z tym instrumenty, które są dostępne organizacjom konsumenckim, należy doskonalić, by ułatwić im skuteczne działania na szczeblu UE i na szczeblu krajowym.

Ponadto musimy apelować do państw członkowskich o zasięganie opinii organizacji konsumenckich w miarę możliwości na wszystkich etapach procesu podejmowania decyzji, w którym w grę wchodzi polityka ochrony konsumentów. Jestem bardzo zadowolona, że pan komisarz Dalli powiedział o ważnym znaczeniu udostępniania przez państwa członkowskie odpowiednich środków finansowych i kadr w celu dalszego rozwoju tablicy wyników.

I wreszcie, tablica wyników nie powinna być używana wyłącznie na potrzeby lepszej ochrony konsumentów, lecz raczej służyć wszystkim obszarom polityki, które są istotne dla konsumentów, i zapewnieniu, by sprawy konsumentów były uwzględniane w większym zakresie w polityce UE. Ponadto tablica wyników powinna stanowić instrument stymulujący bardziej ogólną dyskusję na temat polityki ochrony konsumentów zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym. Naprawdę czekam na kolejną debatę na temat rynku wewnętrznego i ochrony konsumentów za rok w tej sali.

  Cristian Silviu Buşoi, sprawozdawca. – (RO) Chciałbym podziękować panu komisarzowi Barnierowi, a także tym koleżankom i kolegów posłom, którzy przekazali pozytywne informacje zwrotne nie tylko w odniesieniu do mojego pierwszego sprawozdania, lecz także sieci SOLVIT. Moim zdaniem sieć SOLVIT oferuje konsumentom praktyczne rozwiązanie. Dlatego właśnie uważam, że musimy ją doskonalić i promować, my i państwa członkowskie, żeby możliwie najwięcej obywateli Europy dowiedziało się o jej istnieniu i mogło bronić swoich praw poprzez odwołanie się do pomocy w ramach SOLVIT.

Myślę, że rezultat, który osiągnęliśmy w Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów i w Komisji Petycji jest zadowalający. SOLVIT jest już dobrze funkcjonującą siecią. Niemniej jednak musimy znaleźć rozwiązania wielu problemów, które napotykają zarówno ci, którzy korzystają z usług SOLVIT, jak i jej personel. W sprawozdaniu zostały zaprezentowane niektóre z tych rozwiązań, inne przedstawiono do dyskusji podczas tej debaty.

Oprócz tego, że należy zwiększyć liczbę pracowników w niektórych centrach SOLVIT w celu zapewnienia skuteczności SOLVIT, należy również zapewnić, by te osoby miały odpowiednie kwalifikacje i odbywały szkolenia w zakresie uregulowań dotyczących rynku wewnętrznego. Innym czynnikiem, równie ważnym, biorąc pod uwagę stopień skomplikowania spraw zgłaszanych do sieci SOLVIT, jest zapewnienie pracownikom sieci SOLVIT możliwości korzystania z pomocy prawnej od urzędników pracujących w organach administracji publicznej i od Komisji Europejskiej. Zdarza się, że Komisja Europejska z opóźnieniem reaguje na wnioski pracowników SOLVIT o pomoc prawną, co prowadzi do spowolnienia całego procesu rozstrzygania spraw.

Chciałbym podziękować panu komisarzowi Barierowi za zobowiązanie wobec Parlamentu Europejskiego do udostępnienia witryny internetowej www.solvit.eu w możliwie najkrótszym terminie.

Jestem głęboko przekonany, drogie koleżanki i koledzy posłowie, że sprawozdanie to stanowi ważny krok w kierunku poprawy funkcjonowania sieci SOLVIT. Dlatego też proszę wszystkie grupy o głosowanie za przyjęciem tego sprawozdania.

Dziękuję.

  Przewodniczący. – Zamykam wspólną debatę.

Głosowanie odbędzie się wkrótce.

Oświadczenia pisemne (art. 149)

  John Attard-Montalto (S&D), na piśmie. – Trudno uwierzyć, że w dwóch istotnych obszarach, takich jak ochrona zdrowia i ochrona konsumentów, na Malcie i Gozo oficjalne struktury nie podejmują żadnych działań, pomimo rażących uchybień.

Na maltańskich wyspach leki są znacznie droższe niż w innym państwie UE, a mianowicie w Belgii. Podam następujące przykłady:

Galvus 50 mg (tabletki przeciw cukrzycy)

Cena na Malcie za opakowanie zwierające 28 szt.: 27,84 euro

Cena w Brukseli za opakowanie zawierające 180 szt.: 135,13 euro

Za 180 tabletek cena na Malcie wynosi 178,97 w porównaniu do 135,13 euro w Brukseli.

Tegretol 200 mg

Cena na Malcie za opakowanie zwierające 50 szt.: 17,00 euro

Cena w Brukseli za opakowanie zawierające 50 szt.: 7,08 euro

Zocor 20 mg

Cena na Malcie za opakowanie zwierające 28 szt.: 34,94 szt.

Cena na Malcie za opakowanie zwierające 84 szt.: 21,71 euro

Za 84 tabletki cena na Malcie wynosi 104,82 euro w porównaniu do 21,71 euro w Brukseli.

Jest to tylko kilka przykładów sytuacji, która przyczynia się do utrudnień dla większości maltańskich rodzin. UE szczyci się ochroną zdrowia i konsumentów, a na maltańskich wyspach ceny leków gwałtownie rosną bez uzasadnionych powodów.

  Robert Dušek (S&D), na piśmie. – (CS) Sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego jest warunkiem koniecznym dla przyznanej w Traktacie gwarancji praw do swobodnego przepływu osób, usług, towarów i kapitału w ramach Wspólnoty. W czasie kryzysu może ono również pomóc w tworzeniu stabilnego i dobrze prosperującego otoczenia gospodarczego. Jednakże rynek wewnętrzny nie może spełniać swojej funkcji bez właściwego wdrażania, stosowania i egzekwowania przepisów prawodawstwa. Państwa członkowskie mają obowiązek wprowadzania w życie przepisów w odpowiednim czasie, jeśli podjęły takie zobowiązanie w ramach układu. Deficyt wdrożenia przepisów prawa, ustalony na poziomie 1 %, może wydawać się mały, ale jeżeli przełoży się ten odsetek na liczbę dyrektyw wdrażanych z opóźnieniem lub niewykonywanych, okaże się, że skutki dla funkcjonowania rynku wewnętrznego są poważne. Wciąż pojawiają się wątpliwości w przypadku niektórych państw członkowskich. Popieram koncepcję polegającą na udostępnianiu bardziej szczegółowych informacji w witrynie internetowej Komisji, dotyczących dyrektyw, które jeszcze nie zostały wdrożone. Informacje te powinny przyczynić się do zwiększenia świadomości wśród szerszego grona obywateli i w organach konstytucyjnych państw członkowskich. Z zadowoleniem przyjmuję wyzwanie dla państw członkowskich dotyczące podjęcia zasadniczych działań, między innymi przeznaczenia środków na zapewnienie funkcjonowania sieci transgranicznych elektronicznych systemów informacyjnych służących do bieżącej wymiany informacji, szczególnie w odniesieniu do niebezpiecznych produktów nieżywnościowych (system RAPEX) oraz wczesnego ostrzegania o niebezpiecznych produktach spożywczych i środkach żywienia zwierząt (system RASFF), czy też sieci współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów (sieć CPC). Systemy te w dalszym ciągu nie funkcjonują właściwie i w wielu państwach członkowskich nie można na nich polegać. Należy również zwrócić uwagę na prawidłowe stosowanie dyrektyw. Można to osiągnąć poprzez efektywną współpracę między organami na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym.

  Louis Grech (S&D), na piśmie. – Należy poważnie rozważyć istniejące w całej Unii mechanizmy dochodzenia roszczeń, takie jak SOLVIT. Są one alternatywną formą dochodzenia roszczeń nie w pełni wykorzystaną z powodu braku wiedzy o jej istnieniu wśród obywateli, konsumentów i przedsiębiorstw, jak również ze względu na niewystarczające zasoby udostępniane na szczeblu krajowym. W centrach SOLVIT, które obecnie istnieją w każdym państwie członkowskim (także w Norwegii, Islandii i Lichtensteinie), występują niedobory kadrowe i brakuje środków finansowych – należy przeprowadzać więcej szkoleń dla personelu i zapewnić więcej środków na poprawę zdolności administracyjnych centrów. Apeluję do Komisji o sfinalizowanie w pierwszej kolejności projektu dotyczącego punkt pomocy ds. jednolitego rynku (SMAS). Proponuję, by Komisja rozważyła ewentualność uwzględnienia w tablicy wyników dla rynków konsumenckich szczegółowych informacji dotyczących postępów, osiągnięć i niedociągnięć sieci SOLVIT. Ponadto, dążąc do podniesienia świadomości, państwa członkowskie powinny promować, w formie ogólnonarodowej kampanii informacyjnej, sieć SOLVIT jako szybki i dostępny alternatywny mechanizm rozwiązywania sporów. I wreszcie, istnieje potrzeba podjęcia przez Komisję i państwa członkowskie działań zmierzających do wyraźnej poprawy sytuacji w sferze zwiększania wiedzy o możliwościach, które oferuje obywatelom, konsumentom i przedsiębiorstwom jednolity rynek.

  Danuta Jazłowiecka (PPE), na piśmie. – (PL) Społeczeństwo swobodnie wykorzystujące możliwości, które daje jednolity rynek, jest podstawą powodzenia procesu integracji europejskiej. Nie zbudujemy prawdziwej, zjednoczonej Unii, bez przekonania ludzi, iż cała Europa jest ich domem. I temu przede wszystkim może służyć SOLVIT. Można śmiało powiedzieć, iż powołanie systemu SOLVIT w 2002 roku było jednym z tych wydarzeń w historii zjednoczonej Europy, które z pozoru wydają się być niepozorne, ale z czasem przynoszą nieoczekiwane skutki. Idea tego systemu odwołuje się wprost do źródeł integracji europejskiej, czyli tego, że ma ona służyć przede wszystkim obywatelom Unii, a nie poszczególnym państwom, czy rządom.

Czy może być coś lepszego, niż danie zwykłym ludziom prostego instrumentu umożliwiającego rozwiązanie problemów, które ograniczają ich swobodę funkcjonowania w ramach jednolitego rynku? Doświadczenia blisko dekady pokazały jednak, iż istnieją liczne bariery uniemożliwiające pełne wykorzystanie możliwości, które daje ten system. Dlatego należy zgodzić się z postulatami sprawozdania przygotowanego przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. Przede wszystkim należy się skupić na wypromowaniu SOLVITu wśród obywateli państw członkowskich, ponieważ wiedza o nim jest nikła. Przyznanie większych zasobów finansowych i kadrowych, dodatkowe szkolenia pracowników, czy stworzenie instytucji oficera łącznikowego, nie będą miały sensu, jeżeli ludzie nie będą wiedzieli, iż mają taki instrument do swojej dyspozycji. Od tego więc moim zdaniem należy zacząć wszelkie działania, nie rezygnując jednak z pozostałych.

  Ramona Nicole Mănescu (ALDE), na piśmie. – (RO) Panie przewodniczący! Panie i panowie! Zapewnienie sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego musi być w dalszym ciągu sprawą pierwszoplanową dla Parlamentu Europejskiego, przy uwzględnieniu takich usług jak oferuje sieć SOLVIT, ponieważ są one niezbędne do realizacji tego celu. W sprawozdaniu zwraca się uwagę tę kwestię, a także na problemy związane z zapewnianiem tych usług. Jakkolwiek wszyscy mamy świadomość, że takie aspekty, jak informacja i kreowanie wizerunku sieci SOLVIT w mediach mają pierwszorzędne znaczenie, wciąż jeszcze przekonujemy się, że niektóre problemy, z którymi sieć borykała się od wczesnych lat swego istnienia, w dalszym ciągu się powtarzają. Państwa członkowskie i Komisja Europejska muszą zapewnić, by obywatele Europy, sektor przedsiębiorstw, a w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa, które potrzebują wsparcia, by móc w pełni wykorzystać możliwości oferowane przez rynek wewnętrzny, miały dostęp do zasobów będących potencjalnym źródłem informacji i szybkich rozwiązań. Ponadto centrom SOLVIT potrzebne są dodatkowe środki. Mam tu na myśli wykwalifikowanych pracowników, a co za tym idzie, bieżące szkolenia dla tych osób. Państwa członkowskie muszą zdać sobie sprawę z ogromnej użyteczności tych centrów i ich instrumentalnego znaczenia w zapewnianiu prawidłowego stosowania przepisów dotyczących rynku wewnętrznego. Uważam, że pozytywne efekty płynące z tych usług tak dla obywateli, jak i sektora przedsiębiorstw są wciąż jeszcze w znacznym stopniu niewykorzystane.

  Andreas Mölzer (NI), na piśmie. – (DE) Ochrona konsumentów w Unii Europejskiej musi być zorganizowana w taki sposób, żeby obywatele mogli korzystać w obrębie rynku wewnętrznego z szerokiego asortymentu wysokiej jakości produktów i usług, a jednocześnie mieli pewność, że ich prawa jako konsumentów są chronione i że w razie potrzeby mogą z nich skutecznie skorzystać. Jest rzeczą oczywistą, że do tego konieczna jest również należyta świadomość konsumentów w zakresie posiadanych praw i obowiązków wynikających z obowiązującego prawa. Inicjatywy wymienione w sprawozdaniu, mające na celu uświadamianie i informowanie obywateli UE, są więc ważne i muszą być realizowane szybko. Coraz bardziej złożony charakter w szczególności sektora usług stanowi poważny problem polegający na coraz trudniejszych dla konsumentów decyzjach w związku ze świadomym wyborem przy zakupie towaru lub usługi. Zarówno wiedza, jak i potrzeby konsumentów, które również zostały wykazane przez barometr nastrojów konsumentów, muszą być uwzględniane przez instytucje UE w polityce w różnych dziedzinach i w procesie stanowienia prawa. Powinniśmy dążyć do większej harmonizacji przepisów dotyczących ochrony konsumentów – rozumiem przez to równanie w górę - ze względu na korzystanie w większym zakresie z usług transgranicznych. Jednakże we wszystkich naszych próbach doskonalenia rynku wewnętrznego nie wolno nam zapominać o intensywnym przywozie z krajów trzecich. Dlatego też potrzebna jest nam większa współpraca między organami celnymi a organami ochrony konsumentów w państwach członkowskich w celu ochrony konsumentów przed niebezpiecznym przywozem.

  Siiri Oviir (ALDE), na piśmie. – (ET). Przez lata zakres unijnej polityki ochrony konsumentów zmienił się w celu odzwierciedlenia zmian potrzeb i oczekiwań ludzi. Rynek wewnętrzny UE, z blisko 500 milionami konsumentów, odgrywa ważną rolę w realizacji celów ujętych w lizbońskim w planie działania (wzrost gospodarczy, zatrudnienie i wzrost konkurencyjności), ponieważ wydatki konsumentów przysparzają bogactwa UE. Przede wszystkim ze względu na szybki rozwój internetowego handlu, transgraniczny wymiar rynków konsumenckich w UE znacznie się zwiększył, a równocześnie wzrosła potrzeba zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów. Niemniej jednak, niestety, obowiązujące obecnie przepisy UE w zakresie ochrony konsumentów nie zostały wdrożone i nie były egzekwowane w takim samym stopniu we wszystkich państwach członkowskich. Moim zdaniem silniejszy nadzór rynku i mechanizmy egzekwowania prawa, oraz ich skuteczne i kompleksowe stosowanie, są niezbędne dla zwiększania zaufania konsumentów. Na tej podstawie popieram sugestie pani poseł sprawozdawczyni, że Komisja Europejska powinna ściśle obserwować proces przyjmowania i wprowadzania w życie praw unijnych konsumentów w państwach członkowskich i pomagać im wszelkimi sposobami. Myślę, że Unia Europejska powinna rozważyć koncepcję utworzenia europejskiego urzędu ochrony konsumentów, który mógłby funkcjonować jako centralne biuro koordynujące, zajmujące się w szczególności rozstrzyganiem incydentów transgranicznych, w celu wspierania i dopełniania pracy odpowiednich urzędów ochrony konsumentów w państwach członkowskich w dziedzinie wdrażania i egzekwowania przepisów UE dotyczących ochrony konsumentów. Moim zdaniem unijne uregulowania w zakresie ochrony konsumentów nie przyniosą istotnych korzyści, jeśli nie będą prawidłowo przyjmowane, wdrażane i wykonywane na szczeblu krajowym.