Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2009/0813(NLE)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

A7-0115/2010

Debaty :

PV 05/05/2010 - 17
CRE 05/05/2010 - 17

Głosowanie :

PV 06/05/2010 - 7.2
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0148

Debaty
Środa, 5 maja 2010 r. - Bruksela Wydanie Dz.U.

17. Zmiana traktatów – Środki przejściowe dotyczące składu Parlamentu Europejskiego – Decyzja o niezwoływaniu Konwentu w celu zmiany traktatów w zakresie środków przejściowych dotyczących składu Parlamentu Europejskiego (debata)
zapis wideo wystąpień
PV
MPphoto
 

  Przewodniczący. – Kolejnym punktem porządku dziennego jest wspólna debata nad:

– sprawozdaniem sporządzonym przez Íñigo Méndez de Vigo w imieniu Komisji Spraw Konstytucyjnych w sprawie projektu protokołu zmieniającego protokół nr 36 w sprawie przepisów przejściowych w odniesieniu do składu Parlamentu Europejskiego do końca kadencji 2009-2014: opinia Parlamentu Europejskiego [art. 48 ust. 3 traktatu UE) [17196/2009 - C7-0001/2010 – 2009/0813(NLE)] (A7–0115/2010)

– sprawozdaniem Íñigo Méndez de Vigo w imieniu Komisji Spraw Konstytucyjnych w sprawie zalecenia w sprawie wniosku Rady Europejskiej dotyczącego niezwoływania konwentu w celu zmiany traktatów w zakresie postanowień przejściowych dotyczących składu Parlamentu Europejskiego [17196/2009 - C7-0002/2010 – 2009/0814(NLE)] (A7–0116/2010).

 
  
MPphoto
 

  Íñigo Méndez de Vigo, sprawozdawca. (ES) Panie przewodniczący! Chciałbym rozpocząć wystąpienie wersem z Rilkego: „Herr, es ist Zeit. Der Sommer war sehr groß...”. Rilke był ulubionym poetą naszego zmarłego niedawno kolegi, posła do Parlamentu Europejskiego Dimitrisa Tsatsosa. Jakiś czas temu, 19 listopada 1997 r., Dimitrisowi Tsatsosowi i mnie przypadł zaszczyt przedłożenia Izbie sprawozdania w sprawie traktatu z Amsterdamu.

To właśnie w przedmiotowym sprawozdaniu na temat traktatu amsterdamskiego zaproponowaliśmy, by wszelkie nowelizacje traktatów przygotowywał zawczasu konwent.

Nazwaliśmy to metodą wspólnotową. W istocie ta właśnie metoda konwentowa została użyta podczas przygotowywania karty praw podstawowych, a przede wszystkim traktatu konstytucyjnego.

Pragnę dziś w szczególny sposób wspomnieć Dimitrisa Tsatsosa, gdyż mamy właśnie przeprowadzić pierwszą reformę traktatu lizbońskiego, który, według ostatniej analizy, panie przewodniczący, stanowi traktat konstytucyjny, o który tak ciężko walczyliśmy.

Tę pierwszą reformę, która będzie obejmować nowelizację protokołu nr 36 do traktatu lizbońskiego, powoduje pewna anomalia, gdyż - w wyniku zmiennych kolei losu, które są nam wszystkim znane - w czasie kiedy w czerwcu ubiegłego roku odbyły się wybory do Parlamentu Europejskiego, traktat lizboński jeszcze nie obowiązywał.

Tak więc ostatnie wybory do Parlamentu Europejskiego odbyły się zgodnie z postanowieniami obowiązującego wtedy traktatu z Nicei, który przewiduje obecność 736 posłów do Parlamentu Europejskiego, podczas gdy traktat lizboński mówi się o 751.

Ażeby jeszcze bardziej skomplikować sytuację, panie przewodniczący, Akt z 1976 roku przewiduje, iż mandat posła do Parlamentu Europejskiego trwa pięć lat. Oznacza to, że nie możemy teraz po prostu zastosować liczby posłów określonej w traktacie lizbońskim, to znaczy 751 posłów do Parlamentu Europejskiego, zważywszy na fakt, iż na mocy traktatu lizbońskiego pewien kraj traci trzech wybranych już posłów, którzy właśnie dlatego nie mogą opuścić Parlamentu w trakcie trwania bieżącej kadencji.

To właśnie dlatego, panie przewodniczący, protokół nr 36 musi być znowelizowany w celu umożliwienia zastosowania ustaleń z Lizbony, i to właśnie dlatego w bieżącej kadencji Parlamentu, w latach 2009-2014, gdy przedmiotowa nowelizacja protokołu nr 36 wejdzie w życie, w Parlamencie Europejskim zasiadać będzie wyjątkowo 754 posłów.

Dlatego też, panie przewodniczący, Rada Europejska wystosowała do Pana pismo, w którym zwraca się do Parlamentu, by zgodnie z art. 48 ust. 2 traktatu wyraził swą opinię w sprawie dwóch kwestii.

Pierwsza kwestia dotyczy tego, czy konwent jest niezbędny, czy też nie do przygotowania nowelizacji protokołu nr 36. Druga kwestia dotyczy tego, czy szefowie państw lub rządów mogą zwołać konferencję międzyrządową w celu znowelizowania protokołu nr 36.

Obie powyższe kwestie są powiązane mimo, że są przedmiotem dwóch różnych sprawozdań. Zacznę od zwołania konferencji międzyrządowej. Jak już powiedziałem, zajmujemy się politycznym skutkiem stosowania traktatu lizbońskiego, jak również rozwiązaniem przejściowym i wyjątkowym, które będzie obowiązywało jedynie w bieżącej kadencji Parlamentu. Dlatego też przedmiotowa konferencja międzyrządowa ograniczy się do kwestii już uzgodnionej: sposobu podzielenia tych 18 posłów do Parlamentu Europejskiego na 12 krajów.

W konsekwencji, panie przewodniczący, nie ma nad czym debatować. Sądzę, iż konferencja międzyrządowa może zostać zwołana bardzo szybko i może nawet rozstrzygnąć tę kwestię w ciągu pojedynczej porannej sesji, zważywszy, że decyzja polityczna została już podjęta.

Dlatego też będę prosił państwa o głosowanie na „tak” za konferencją międzyrządową i powiem, że nie uważam, by do kwestii, którą już rozstrzygnięto, konieczny był konwent. Jesteśmy za przeprowadzeniem konferencji międzyrządowej; jesteśmy przeciwko zwoływaniu konwentu.

 
  
MPphoto
 

  Diego López Garrido, urzędujący przewodniczący Rady. (ES) Panie przewodniczący! Pragnę wyrazić zadowolenie z faktu, że Parlament Europejski, pod patronatem mojego drogiego kolegi i przyjaciela Íñigo Méndez de Vigo, podziela opinię Rady Europejskiej w tym sensie, że aby przeprowadzić proponowaną zmianę protokołu nr 36 do traktatu lizbońskiego, nie ma konieczności zwoływania konwentu, zważywszy, iż zajmujemy się zmianą niewielką, chociaż kluczową w zakresie umożliwienia zasiadania w Izbie, przed kolejnymi wyborami, takiej liczby posłów, jaka powinna była w nim zasiadać, gdyby obowiązywał traktat lizboński.

Ten konkretny przypadek ma coś z paradoksu, gdyż zarówno pan poseł Méndez de Vigo, jak i ja byliśmy członkami konwentu, który opracował Konstytucję dla Europy. W tym przypadku celem jest próba uniknięcia tej procedury, zważywszy, iż zajmujemy się bardzo niewielką zmianą – w istocie zmianą formy – traktatu lizbońskiego.

Z wielkim zadowoleniem przyjmuję fakt, iż w ten sposób, jeśli Parlament przyjmie projekt przedłożony przez pana posła Méndez de Vigo, oraz po odbyciu konferencji międzyrządowej i zakończeniu właściwych procedur ratyfikacyjnych w 27 parlamentach państw członkowskich Unii Europejskiej, do Parlamentu Europejskiego jak najszybciej dołączy kolejnych 18 posłów z 12 państw – Wielkiej Brytanii, Słowenii, Polski, Holandii, Malty, Łotwy, Włoch, Bułgarii, Szwecji, Francji, Austrii i Hiszpanii.

Dlatego też obywatele tych państw będą jeszcze lepiej reprezentowani w Parlamencie Europejskim. Stąd też cieszy mnie, iż sprawozdanie przedmiotowe przygotował pan poseł Méndez de Vigo oraz że Komisja Spraw Konstytucyjnych przyjęła je w proponowanej formie. Ufam też, że podczas bieżącej sesji plenarnej Izby propozycja otrzyma szerokie poparcie oraz że jak najszybciej będziemy mogli zobaczyć tych 18 brakujących posłów tutaj, w Parlamencie, i że tak właśnie przewidywać będzie traktat lizboński.

 
  
MPphoto
 

  Maroš Šefčovič, komisarz. − Panie przewodniczący! Pragnę podziękować panu posłowi Méndez de Vigo za znakomite sprawozdanie. Cieszę się również, że mogę powiadomić Parlament Europejski, iż Komisja przyjęła pozytywną opinię w sprawie otwarcia IGC, która zbada konieczne zmiany traktatowe korzystne dla dodatkowych 18 posłów do Parlamentu Europejskiego.

Rada Europejska zwróciła się do Komisji z wnioskiem o wyrażenie opinii, działając zgodnie z propozycją rządu hiszpańskiego, zaś ponieważ propozycja rządu hiszpańskiego odzwierciedla długotrwałe porozumienie polityczne co do niezwłocznego objęcia mandatu przez dodatkowych 18 posłów do Parlamentu Europejskiego, Komisja zarekomendowała jak najszybsze otwarcie konferencji międzyrządowej.

Zgodnie z hiszpańską propozycją Komisja podkreśliła również w swej opinii, iż IGC powinna ograniczyć się do zajęcia się kwestią dodatkowych posłów do Parlamentu Europejskiego. Bardzo mnie ucieszyło poparcie sprawozdania pana posła Méndez de Vigo silną większością w Komisji Spraw Konstytucyjnych i mamy nadzieję, że podobnie będzie na jutrzejszym posiedzeniu Parlamentu.

Pragnę również wyrazić nadzieję Komisji, że ograniczone zmiany w Traktacie będące przedmiotem dyskusji w ramach IGC zostaną uzgodnione szybko, a ratyfikacja przez państwa członkowskie pozwoli na jak najszybsze objęcie mandatu przez dodatkowych 18 posłów do Parlamentu Europejskiego.

 
  
MPphoto
 

  Carlo Casini, w imieniu grupy PPE.(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Będę mówił bardzo zwięźle, gdyż komisja, której przewodniczę, osiągnęła bardzo kompleksowe porozumienie, zgodnie z tym, co już powiedziano, a więc nie ma potrzeby zbytnio przedłużać niniejszej debaty.

Problem, który pojawił się i był omawiany na forum komisji, dotyczył głownie następujących kwestii: zarówno Akt wyborczy z 1976 roku, jak i traktat lizboński zawierają wymóg, by posłowie do Parlamentu Europejskiego byli bezpośrednio wybierani przez obywateli różnych narodów. Problem istnieje w przypadkach, gdzie system wyborczy stosowany w celu wyłonienia posłów do Parlamentu Europejskiego na bieżącą kadencję nie zezwala na wejście do Parlamentu kandydatów, którzy nie otrzymali wystarczającej liczby głosów, by zdobyć mandat, jednak otrzymali ich wystarczająco wiele, by dopuścić ich wejście do Izby w terminie późniejszym.

Niektóre systemy wyborcze dopuszczają takie sytuacje, lecz wydaje się, że inne nie. Dlatego też, jeśli nie chcemy znacznie opóźnić wprowadzenia tych posłów do Parlamentu, powinniśmy móc skorzystać z wyjątkowych przejściowych systemów nominacji, jak przewiduje Rada.

Po długich debatach moja komisja doszła do wniosku, iż jest to stanowisko uczciwe. Dlatego też popieramy to, co już powiedziano. W istocie muszę powiedzieć, że osobiście złożyłem poprawkę proponującą mianowanie obserwatorów na okres tymczasowy przed wyborem nowych posłów do Parlamentu Europejskiego. Mimo, że przedmiotowa poprawka jest nadal przedmiotem dyskusji, będziemy musieli zagłosować przeciw niej – chociaż jest ona mojego autorstwa – ponieważ poprawka kompromisowa przewiduje szybkie, natychmiastowe wprowadzenie posłów do Parlamentu.

 
  
MPphoto
 

  Ramón Jáuregui Atondo, w imieniu grupy S&D.(ES) Panie przewodniczący! Pragnę rozpocząć od stwierdzenia, że decyzja, którą podejmujemy w tym przypadku, nie jest łatwa. Po pierwsze, poprawiamy traktat. Wkrótce po jego wejściu w życie, po raz pierwszy proponujemy zmianę traktatu. To poważna sprawa.

Po drugie, jednakże przywracamy, potwierdzamy i tworzymy dla 18 posłów do Parlamentu Europejskiego, którzy mieliby prawo objąć mandat, gdyby traktat został przyjęty przed wyborami, szansę na skorzystanie z tego prawa. Co więcej, umożliwiamy dwunastu państwom mającym prawo do zmiany swej sytuacji w Parlamencie, gdyż zawarły one porozumienie z całą Unią Europejską, że powinny mieć większą reprezentację niż obecnie, skorzystanie z tego prawa. O to właśnie chodzi, ale jest to ważna kwestia.

Niemniej jednak do zmiany traktatu sam traktat wymaga zwołania konwentu. Rada zupełnie zasadnie pyta nas, czy konieczne jest zwoływanie konwentu w celu ratyfikacji porozumienia osiągniętego ze wszystkimi państwami członkowskimi UE. Parlament odpowiada, że nie. W tym wypadku nie ma takiej konieczności.

Dlatego też Parlament upoważnia Radę do zwołania konferencji międzyrządowej oraz zmiany traktatu, w tym przypadku tworząc możliwość ratyfikowania zmiany przez 27 państw, a tym samym umożliwiając 18 osobom objęcie mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, zaś 12 przedmiotowym krajom - osiągnięcie pełnego poziomu reprezentacji parlamentarnej.

Tym się tu zajmujemy, jednak istnieje problem. Po pierwsze pragnę, uznać fakt, że mieliśmy pewne trudności co do określenia, czy nowi dodatkowi posłowie koniecznie muszą być wybrani bezpośrednio, czy mogą być wyłonieni w jakiś inny sposób.

Sądzę, że problem, który się pojawił, który należy realistycznie zbadać i przedstawić, został rozstrzygnięty w sposób zadowalający. Pragnę podziękować nie tylko sprawozdawcy, panu posłowi Méndezowi de Vigo, lecz również panu posłowi Duffowi, za to, że udało nam się dojść do – moim zdaniem – bardzo ważnego porozumienia trzech grup.

A więc mówimy: tak, niech traktat zostanie zmieniony, lecz bez konwentu, tak by mogło zacząć obowiązywać prawo do tego potwierdzenia. Jednocześnie jednak Izba przypomniałaby parlamentom krajowym, że muszą przysłać posłów bezpośrednio wybranych do Parlamentu Europejskiego, i że tu, w Parlamencie, zamierzamy przeprowadzić zmianę europejskiego systemu wyborczego w celu wyposażenia europejskiego modelu wyborczego w jednolity, ponadnarodowy system wyboru posłów do Parlamentu Europejskiego.

Bardzo mnie cieszy, iż te dwie okoliczności umożliwiły znalezienie równowagi, co pozwala na ponowne otwarcie tej kwestii.

 
  
MPphoto
 

  Andrew Duff, w imieniu grupy ALDE. – Panie przewodniczący! Leżąca przed nami propozycja oczywiście poprzedza wchodzący w życie traktat. Gdyby traktat powołano do życia przed przedstawieniem takiej propozycji nie przyjęlibyśmy go.

Parlament nie mógłby zgodzić się na to, by Francja dążyła do nominowania na posłów do Parlamentu Europejskiego dwóch deputowanych z Assemblée Nationale. A jeśli uzgodnilibyśmy to po wejściu traktatu w życie – gdyby ta propozycja nie pojawiła się przed jego wejściem w życie – naruszylibyśmy również postanowienia traktatowe, gdyż przedmiotowa propozycja nie uznaje zasady proporcjonalności dygresywnej.

Przyjmujemy rozwiązanie przejściowe, lecz dzięki tej kontrowersji udało się dość dobrze uwidocznić problemy dotyczące składu i procedury wyborów do Parlamentu Europejskiego. Cieszy mnie, że wszystkie nasze grupy zgadzają się teraz, że potrzebna jest obecnie istotna reforma procedury wyborczej, zaś Parlament wkrótce przedstawi propozycje, które będą wymagać IGC, w pełni i odpowiednio przygotowanej przez konwent, obejmującej parlamenty krajowe, mającej charakter szeroko konsultacyjny oraz włączający krajowe partie polityczne, tak aby na czas przed wyborami w 2014 roku sfinalizować istotne rozstrzygnięcie przedmiotowej kwestii.

Jestem niezmiernie wdzięczny koleżankom i kolegom oraz koordynatorom pozostałych grup za konstruktywne negocjacje, które zakończyło mocne postanowienie zreformowania procedury wyborów do Parlamentu Europejskiego.

 
  
MPphoto
 

  Gerald Häfner, w imieniu grupy Verts/ALE.(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W przedmiotowej sprawie mamy szeroki konsensus. Oczekujemy na powiększenie Parlamentu oraz 18 nowych posłów. Chcemy teraz stworzyć warunki, ku temu, by mogli oni przybyć i pracować wraz z nami.

Istnieje tylko jedna mała różnica zdań, która tak naprawdę jest w rzeczywistości bardzo duża, gdyż dotyczy podstawy naszych prac, w tym naszego zrozumienia zasady demokracji i naszego zrozumienia samej Izby. Dotyczy kwestii, kto decyduje, kim będą ci nowi posłowie. Dla nas nie jest to kwestia drugorzędna, lecz sprawa kluczowa. Zgodnie z traktatem posłowie do Parlamentu Europejskiego „są wybierani na pięcioletnią kadencję w powszechnych wyborach bezpośrednich, w głosowaniu wolnym i tajnym”. To obywatele dokonują tego wyboru. W 11 z 12 państw tak właśnie się stało.

Teraz jeden kraj mówi, że to niemożliwe, i że przyśle posłów do Parlamentu Europejskiego, którzy zostali wybrani przez jego obywateli do pełnienia zupełnie innej funkcji. Nie uważamy tego za zadowalający sposób traktowania Parlamentu czy też prawa obywateli do głosowania i zasady demokracji.

Moglibyśmy zrezygnować z konwentu, gdyby była to kwestia jedynie techniczna, innymi słowy jeśli uzgodnilibyśmy zasadę zgodności z traktatami. W tej chwili jednak traktatowi grozi klęska. Naciskajmy na zwołanie konwentu, który w przypadku właśnie tego rodzaju kwestii jest wspaniałą metodą osiągnięcia europejskiego konsensusu na szczeblu pozarządowym.

 
  
MPphoto
 

  Ashley Fox, w imieniu grupy ECR. – Panie przewodniczący! Cieszy mnie przedmiotowe sprawozdanie i zawarty w nim wniosek, że nie ma potrzeby zwoływania konwentu konstytucyjnego. Taki konwent służyłby jedynie trwonieniu czasu i pieniędzy podatników. Moi wyborcy naprawdę nie mają ochoty na konwent, który z pewnością omawiałby dalszą integrację polityczną. W Wielkiej Brytanii większość opinii publicznej jest w istocie zdania, że unia polityczna zaszła już za daleko.

Chociaż cieszą mnie środki umożliwiające 18 dodatkowym posłom do Parlamentu Europejskiego objęcie mandatu, nie uważam, że powinni oni mieć status obserwatora do czasu wejścia w życie przepisów przejściowych. Takie rozwiązanie dałoby im prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków jeszcze przed przyznaniem im prawa do głosowania i sądzę, że jest to niewłaściwe dla zasady.

W czasach, gdy w niemal każdym państwie członkowskim spodziewane są duże cięcia wydatków publicznych, Parlament Europejski powinien świecić przykładem. Zawsze powinniśmy rozważnie dysponować publicznymi pieniędzmi. Moja grupa będzie głosować przeciwko temu sprawozdaniu, gdyż zlekceważono w nim tę istotną zasadę.

 
  
MPphoto
 

  Søren Bo Søndergaard, w imieniu grupy GUE/NGL. (DA) Panie przewodniczący! Jeśli chodzi o UE, nie zgadzamy się w wielu kwestiach. Bez wątpienia nie zgadzamy się też co do wielu kwestii dotyczących Parlamentu Europejskiego. Uważam jednak, że istnieje szeroki konsensus co do tego, że mandat Parlamentu Europejskiego pochodzi z faktu, że jest on demokratycznie i bezpośrednio wybierany przez obywateli. Tak więc mamy dziś tę propozycję zmuszającą nas do stanięcia w obliczu faktu, że może się to zmienić. Na stole leży propozycja, która może nas postawić w sytuacji, gdzie w ciągu kolejnych czterech lat w Parlamencie Europejskim decyzje podejmować będą osoby, które nie zostały demokratycznie wybrane, a raczej mianowane. Myślę, że jest to bardzo zły rozwój wypadków. Sądzę również, iż jest on bardzo niefortunny.

Stoi to oczywiście w sprzeczności z traktatem. Musielibyśmy więc zmienić traktat. Jest on również sprzeczny z tym, co rzeczywiście robimy w praktyce. Gdy Rumunia i Bułgaria przystąpiły do Unii Europejskiej w roku 2007, czy powiedzieliśmy im, że nie muszą przeprowadzać wyborów? Czy powiedzieliśmy, że posłowie z tych państw mogą zasiadać w Izbie przez dwa lata bez zorganizowania wyborów? Nie, nakazaliśmy im przeprowadzenie wyborów, i tak właśnie powinno stać się w przypadku nowych posłów do Parlamentu Europejskiego. Tak powinno być, nawet jeśli wybory mają odbyć się tylko w jednym kraju, przykładowo we Francji.

 
  
MPphoto
 

  Morten Messerschmidt, w imieniu grupy EFD. (DA) Panie przewodniczący! Jest coś dziwnego w sytuacji, w jakiej teraz się znajdujemy. Przez lata słyszeliśmy, jak to traktat lizboński będzie tym instrumentem, który zapewni demokrację, przejrzystość oraz wpływ obywateli na ustawodawstwo w UE. Następnie jedną z pierwszych rzeczy, jakie Parlament Europejski decyduje się zrobić po latach mówienia obywatelom właśnie tego, jest powiedzenie „nie” bezpośrednim wyborom, „nie” zwołaniu konwentu i „nie” wszystkim instrumentom, jakie stosowaliśmy w przeszłości w celu przekonania obywateli, dlaczego ten traktat jest niezbędny. Jest w tym coś raczej dziwnego.

Naturalną rzeczą byłoby, oczywiście, wzięcie przez nas na poważnie obietnic złożonych elektoratowi, wzięcie na poważnie faktu, że ta Izba powinna składać się z osób, które uzyskały mandat w bezpośrednich wyborach powszechnych oraz wzięcie na poważnie faktu, że to nie rządy, lecz wybrani przedstawiciele zmieniają traktaty. Oba te podstawowe elementy – i nawiasem mówiąc, zasadnicze obietnice – legną w gruzach, jeśli zostaną przyjęte dwa przedmiotowe sprawozdania. Dziś, kiedy mamy to, czego chcieliśmy, odwracamy się plecami dokładnie wobec całej idei traktatu lizbońskiego, w istocie całej argumentacji za traktatem lizbońskim – wszystkiego, co miało przekonać obywateli, dlaczego powinni dać UE jeszcze więcej władzy. Dlatego też, jak mój przedmówca, muszę powiedzieć, że moja grupa nie może poprzeć przedmiotowych sprawozdań.

 
  
MPphoto
 

  Bruno Gollnisch (NI).(FR) Panie przewodniczący! Przejdę prosto do meritum. W ustępie 2 sprawozdania pana posła Méndez de Vigo słusznie podkreśla się fakt, że jedna z propozycji Rady jest zupełnie sprzeczna z duchem Aktu z 1976 roku. Dotyczy ona nominacji, przez parlamenty krajowe, posłów do Parlamentu Europejskiego, którzy na mocy Aktu z 1976 roku muszą być wybrani w bezpośrednich wyborach powszechnych.

Z całym szacunkiem dla sprawozdawcy, ubolewam, iż nie uwzględnił tego w większym stopniu i nie zajął się tym w sposób bardziej rygorystyczny, jaśniejszy i bardziej bezkompromisowy w ustępie 5. Trzymanie się wyborów wcale nie jest niemożliwe. Jeśli państwa członkowskie nie chcą przeprowadzać wyborów uzupełniających, powinny po prostu uwzględnić wynik wyborów, które odbyły się w 2009 roku, i zastosować, na zasadzie proporcjonalności, wynik tego głosowania względem nowej liczby posłów do Parlamentu Europejskiego, którą właśnie im przyznano.

Jakiekolwiek inne rozwiązanie jest niedemokratyczne, zwłaszcza w moim kraju, Francji, gdzie parlament krajowy jest wybierany w sposób nieproporcjonalny, bez zasady proporcjonalności. Byłaby to w istocie pewnego rodzaju forma nominacji rządowej, będąca w sprzeczności z duchem traktatów.

 
  
MPphoto
 

  Mario Mauro (PPE).(IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! Tajemnicą wciąż pozostaje, w jaki sposób Rada mogła potraktować kwestię taką, jak ta, w sposób tak niefrasobliwy. Ufam, że ta niefortunna wpadka nie przyniesie ze sobą problemów, zaś wiarygodność naszych instytucji oraz naszego projektu nie będzie podważona. Podam państwu konkretny przykład: we Włoszech konieczne jest wybranie jednego posła do Parlamentu Europejskiego w możliwych wyborach uzupełniających, lecz czy bardziej powinno nam zależeć na przeprowadzeniu wyborów przy prawdopodobnej frekwencji wynoszącej nie więcej niż 5% uprawnionych do głosowania, czy abyśmy odnieśli się do wyników ostatnich wyborów w roku 2009 w celu potwierdzenia wyłonienia posła wybranego, tak czy owak, w bezpośrednich wyborach powszechnych?

W żadnym razie nie wolno nam pogarszać sytuacji; nigdy wcześniej nie było ważniejsze, by Europa unikała przeszkód i opóźnień instytucjonalnych w procesie integracji. Ja również podkreśliłbym, jak istotne jest jednoczesne objęcie przez wszystkich 18 posłów mandatu w Parlamencie Europejskim, aby uniknąć zaburzania delikatnej równowagi pomiędzy narodowościami reprezentowanymi w Izbie. Powtórzę, że przedmiotową kwestię należy rozstrzygnąć niezwłocznie: uważam, że nie do pomyślenia jest, by nowi posłowie nie mogli być wybrani do Parlamentu Europejskiego na pozostałą część kadencji w latach 2009-2014.

Dlatego też w trybie pilnym musimy przyjąć przedmiotowe zalecenie i sprawozdanie, tak by dać zielone światło zmianie protokołu nr 36 do traktatu lizbońskiego, bez zwoływania konwentu, lecz poprzez bezpośrednie zwołanie konferencji międzyrządowej, jak proponuje sprawozdawca. W rzeczywistości musimy obrać najszybszą drogę, gdyż na tym etapie niewiele jest do omawiania. Zamiast tego powinniśmy zamknąć ten rozdział i w sposób konstruktywny zacząć od nowa po tym, niestety, bardzo negatywnym epizodzie.

 
  
  

PRZEWODNICZY: ROBERTA ANGELILLI
Wiceprzewodnicząca

 
  
MPphoto
 

  Matthias Groote (S&D).(DE) Pani przewodnicząca! Po pierwsze pragnę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Méndez de Vigo. Nie widzę potrzeby zwoływania konwentu. Wyjaśnienia wymaga tu jedna kwestia szczegółowa. Od roku 1979 Parlament Europejski jest wybierany w bezpośrednich i tajnych wyborach, i w taki sposób powinien być nadal wybierany również w przyszłości. Dobrze byłoby, gdybyśmy wraz z Radą zajęli się tym problemem jak najszybciej na konferencji międzyrządowej, ponieważ z tych 18 posłów 16 jest w stanie zawieszenia, co jest raczej nie do przyjęcia. Tak więc inicjatywa leży znów po stronie Rady. Proszę Radę, by nie ustępowała w tej kwestii, gdyż jedno państwo członkowskie nie określiło jasnych zasad, oczekiwało bowiem, że traktat lizboński wejdzie w życie szybciej. Cieszy mnie, że teraz traktat już obowiązuje, lecz mamy teraz do wykonania nasze zadanie.

Sprawozdanie pana posła Méndez de Vigo stanowi dobrą podstawę wzmocnienia tego procesu. Jednakże dobrze byłoby, by Rada nie uległa pokusie zatwierdzania posłów przysyłanych do Parlamentu Europejskiego z parlamentu krajowego. Byłby to precedens i trudno mi to zaakceptować. Dlatego też sprawozdawca ma moje pełne poparcie, z zastrzeżeniem, że żadni posłowie nie powinni tu trafić z parlamentów krajowych.

 
  
MPphoto
 

  Sandrine Bélier (Verts/ALE).(FR) Pani przewodnicząca! Francja to jedyne państwo członkowskie, które nie przewidziało wejścia w życie traktatu lizbońskiego, i które odmawia uszanowania wyników wyborów europejskich z czerwca 2009 roku. Przyjmując trzeci wariant – francuski wyjątek – mianowania dwóch posłów do Parlamentu Europejskiego, jesteśmy proszeni o poparcie poważnego naruszenia pierwotnego prawa Unii: wyboru posłów do Parlamentu Europejskiego w bezpośrednich wyborach powszechnych, z których od 31 lat czerpiemy nasz mandat.

Czy zastosujemy się do decyzji Rady, pod naciskiem jednego państwa członkowskiego, co pokazuje pewien brak szacunku dla Unii i obywateli Europy? Nasz Parlament nie może sankcjonować tego poważnego naruszenia zasady europejskiej demokracji. Musimy odmówić podważania naszego mandatu i naszej wiarygodności jako wybranych przedstawicieli społeczeństwa europejskiego. To właśnie obywatele Europy wybierają, kogo chcą na swych przedstawicieli w Parlamencie Europejskim, nie rządy państw członkowskich.

Przedmiotowy francuski wyjątek uzasadnia nasze żądanie zaangażowania Parlamentu w przypadku konwentu w sprawie zmiany traktatów oraz odrzucenia wszelkich konferencji międzyrządowych.

 
  
MPphoto
 

  Trevor Colman (EFD). – Pani przewodnicząca! Opóźnianie ratyfikacji traktatu lizbońskiego oznaczało, że do Parlamentu Europejskiego wyłoniono 736 posłów, a nie 751, jak się obecnie proponuje. Ta większa liczba ma być osiągnięta poprzez rozdanie 18 mandatów pośród 12 państw członkowskich i utratę przez Niemcy trzech mandatów, to zaś nie może mieć miejsca, gdyż przedwczesne skrócenie mandatu trzech niemieckich posłów jest niezgodne z prawem.

Sytuację dodatkowo komplikuje fakt, że traktat przewiduje, iż całkowita liczba posłów do Parlamentu Europejskiego nie może przewyższać 751. Dodanie kolejnych 18 posłów bez utraty trzech niemieckich mandatów wymagać będzie zmiany protokołu nr 36 do traktatu lizbońskiego. Należy tego dokonać w drodze zwołania konwentu, który zaproponuje rozwiązania, jakie muszą zatwierdzić państwa członkowskie, do włączenia do traktatu w drodze poprawki. Jeśli stanie się inaczej, jakikolwiek akt Parlamentu Europejskiego przyjęty przez Izbę, w której zasiada 754 posłów – trzech ponad limit 751 posłów – będzie nieważny.

Propozycja przedłożona Izbie mówi, że tym problemem powinna zająć się konferencja międzyrządowa, lecz chodzi tu o istotną korektę i zmianę traktatu lizbońskiego, wymagającą ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie i dającą możliwość pojedynczych referendów krajowych. Wzywam Izbę do sprzeciwienia się tej propozycji.

 
  
MPphoto
 

  Rafał Trzaskowski (PPE). – Pani przewodnicząca! Zdecydowanie nie zgadzam się z przedmówcą. Izba musiała odpowiedzieć na pytanie, czy powinniśmy, czy też nie, zwoływać konwent w celu podjęcia decyzji w przedmiotowej sprawie i podjęliśmy decyzję, by tego nie czynić, lecz podjęliśmy ją z szacunku dla omawianego instrumentu – tego nowego instrumentu, który w istocie zwiększa mandat wszystkich podejmowanych przez nas decyzji. Oczywiście nie mamy do czynienia z precedensem na przyszłość, gdyż wszelkie naprawdę istotne kwestie dotyczące zmian traktatowych, takie jak przykładowo procedura wyborcza wymagałyby zwołania konwentu.

Pozwolę sobie podziękować Íñigo oraz koordynatorom za podjęcie tej decyzji. Nie było to łatwe. Mieliśmy problem z wyznaczeniem dodatkowych 18 posłów do Parlamentu Europejskiego, gdyż niektóre państwa członkowskie w istocie nie zaplanowały procedury, lecz uznaliśmy, że sprawą najistotniejszą jest reprezentatywność, że tą właśnie zasadą powinniśmy się kierować i że ta Izba powinna jak najszybciej mieć zrównoważoną reprezentację. Dlatego też zdecydowaliśmy się na rozwiązanie pragmatyczne, zachęcając państwa członkowskie do jak najszybszego zakończenia swych procedur wyborczych, oczywiście pod warunkiem, że wszyscy parlamentarzyści, którzy mają do nas dołączyć będą bezpośrednio wybrani.

 
  
MPphoto
 

  Sylvie Guillaume (S&D).(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Kwestia wyłonienia dodatkowych posłów do Parlamentu Europejskiego nie jest nowa; pamiętajmy, że nasi koledzy posłowie Severin i Lamassoure już zajmowali się tym zagadnieniem w poprzedniej kadencji Parlamentu. Jak więc można się nie dziwić, że pewne państwo – tak się składa, że moje, Francja – jest zupełnie nieprzygotowane na wyłonienie swoich dwóch nowych posłów do Parlamentu Europejskiego? Czy nie mogło one w uzasadniony sposób uznać, że traktat lizboński wejdzie pewnego dnia w życie, i że pojawi się kwestia tych nowych posłów? Co więc tłumaczy taki brak przewidywania, taką niedbałość?

Faktem jest, że dając Francji, na mocy projektu protokołu nr 36, zielone światło w sprawie wyłonienia posłów do Parlamentu Europejskiego spośród posłów do parlamentu krajowego – a tym samym pozwalając jej na zachowanie twarzy małym kosztem – ryzykujemy w istocie naruszenie podstawowej zasady, głoszącej, iż posłowie do Parlamentu Europejskiego muszą być wybrani w bezpośrednich wyborach powszechnych. Jest to sprzeczne z duchem Aktu dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z 1976 roku i podważałoby sam mandat i wiarygodność Parlamentu Europejskiego.

Z drugiej strony, przedstawiciele pozostałych 11 innych państw członkowskich wybrani we właściwym trybie nie mogą płacić za taką amatorszczyznę. Ta sytuacja trwa po prostu za długo, dla nich i dla ich krajów, i ci wybrani przedstawiciele zdecydowanie powinni móc przyłączyć się do nas jak najszybciej i rozpocząć pracę. Dlatego też uważamy, iż przedmiotową kwestię należy rozstrzygnąć poprzez konferencję międzyrządową, która szybko mogłaby zatwierdzić nominację tych posłów do Parlamentu Europejskiego.

Musimy jednak nalegać, by Francja wypełniła swe zobowiązania, tak jak to uczynili jej europejscy partnerzy. Tego typu ustalenia są niedopuszczalne w sercu Izby zrzeszającej przedstawicieli narodów Europy. Mimo wszystko zaletą niniejszej debaty będzie pokazanie dorozumianej konieczności przewidzenia, w przyszłości, jednolitego trybu wyboru posłów do Parlamentu Europejskiego w bezpośrednich wyborach powszechnych. Tę reformę trzeba będzie osiągnąć na drodze konwentu. Raz jeszcze: tu, w tej Izbie, dużo znaczyć musi głos narodów, a nie głos rządów.

 
  
MPphoto
 

  Zita Gurmai (S&D). – Pani przewodnicząca! Pragnę podziękować posłowi Íñigo za świetnie wykonaną pracę, zaś wszystkim koleżankim i kolegom, którzy w tym procesie uczestniczyli, za współpracę. Po wielu latach prac i dość poważnych problemów z ratyfikacją wreszcie obowiązuje traktat lizboński. Przewiduje on bardzo potrzebne wzmocnienie roli Parlamentu Europejskiego.

Musimy poważnie skorzystać z tej szansy i oprzeć nasze działania na tych zdobytych reformach instytucjonalnych. Musimy skupić się na stopniowym podejmowaniu decyzji z korzyścią dla wszystkich obywateli Europy. Nie powinniśmy poświęcać tyle czasu na sprawy administracyjne. Jestem typem osoby podejmującej decyzje szybko, skutecznie, lecz dobrze. Obywatele Europy słusznie oczekują od nas wydajnego i przejrzystego wykonywania naszej pracy.

W pełni szanuję równowagę i dobrą współpracę pomiędzy instytucjami europejskimi, mimo że jestem przekonana, iż proponowany kompromis stanowi realne rozwiązanie. W ten sposób możemy wydajniej wykonywać swoją pracę. Będziemy więc wzmacniać Parlament Europejski oraz świetnie służyć obywatelom Europy.

I wreszcie, osobiście sama znam niektórych z już wybranych przyszłych kolegów posłów, i im szybciej zaczną pracę, tym lepiej. Mocno wierzę, że ich kompetencje zapewnią naszym instytucjom wartość dodaną.

 
  
MPphoto
 

  Constance Le Grip (PPE).(FR) Pani przewodnicząca! Ja również chciałam przyłączyć się do innych mówców i podziękować naszemu koledze, panu posłowi Méndezowi de Vigo. Wykonał on znakomitą pracę w okolicznościach, które niekiedy były burzliwe, zawsze zaś fascynujące. Debaty w ramach Komisji Spraw Konstytucyjnych trwały długo; odpowiadały one wyzwaniom oraz intensywności i wadze, jakie posłowie do Parlamentu Europejskiego wiążą oczywiście – i słusznie – z istotną kwestią, która ma dla nich bezpośrednie konsekwencje, czyli ze składem naszego Parlamentu i metodami nominacji posłów do Izby.

Raz jeszcze poseł sprawozdawca zdołał zebrać rozbieżne nieraz opinie i uwagi i streścić je – powiedziałabym – w bardzo zrównoważonym tekście. Pragnę mu za to podziękować. Sądzę, że zalecenia zawarte w dwóch przedmiotowych sprawozdaniach, zarówno w tym o zwołaniu konferencji międzyrządowej, jak i tym o środkach przejściowych w zakresie składu Parlamentu, cechują realizm, pragmatyzm i skuteczność. Uważam, iż zarówno w tej, jak też w innych kwestiach, nasi współobywatele oczekują od Europy ogólnie właśnie tego.

 
  
MPphoto
 

  Karin Kadenbach (S&D).(DE) Pani przewodnicząca! I ja pragnę wyrazić moje szczere podziękowania sprawozdawcy, jak również wszystkim kontrsprawozdawcom. Jako Parlament powinniśmy wysłać dziś jasny sygnał, że obecnie bardzo oczekujemy na tych nowych posłów tu, w Parlamencie, zaś Rada jest w rzeczywistości niedbała. Należy raz jeszcze podkreślić, że stoi przed nami bardzo jasne zadanie jak najszybszego znalezienia rozwiązania, tak by wybrani w wolnych wyborach posłowie – w istocie 18 posłów  – mogli jak najszybciej rozpocząć pracę.

Jako Parlament mamy przed sobą nie tylko bardzo ogólne zadanie jak najlepszego reprezentowania obywateli, lecz również zadanie jak najwydajniejszej i najskuteczniejszej pracy w komisjach, a żeby tak się stało, spodziewamy się również możliwości korzystania z kompetencji i wiedzy tych kolegów posłów, którzy w dużej mierze zostali już właściwie wybrani w wolnych wyborach. Jako Austriaczka oczekuję z niecierpliwością na pana Joego Weidenholzera i mam nadzieję, że jak najszybciej będziemy mogli powitać go tutaj w charakterze posła do Parlamentu Europejskiego.

 
  
MPphoto
 

  Franz Obermayr (NI).(DE) Pani przewodnicząca! Ledwie podpisano chybiony traktat lizboński, a już złożono kolejne poprawki i mamy już rzeczywiście całkowity chaos wokół sprawy nowych posłów – ludzie mówią o posłach-zjawach. Spowodowały to oczywiście, między innymi, nasze różne systemy wyborcze, prowadzące do problemów związanych z demokracją. Na przykład we Francji, gdzie kandydaci kandydują na szczeblu regionalnym i nie są dostępne żadne listy, nietrudno jest umożliwić posłom przesunięcie na wyższe miejsce. Powinniśmy opowiedzieć się jasno za wyborami, a nie selekcją dokonywaną przez Parlament.

Po drugie, byłoby również zupełnie sensowne – a tego oczekują obywatele – byśmy przedstawiali konkretne informacje na temat działalności i przychodów posłów w okresie pełnionego przez nich okresu obserwacji. Ta sytuacja „posłów - zjaw” z pewnością nie zwiększy zaufania obywateli do UE. Musimy też zapewnić jak najszybciej wyjaśnienie, kiedy nowi posłowie powinni do nas dołączyć, i jaki status powinni mieć. Poza tym wciąż nie jest jasne, czy traktat lizboński zostanie ponownie zbadany – co byłoby pożądane – i jak wygląda sytuacja w związku z przystąpieniem Chorwacji. Obywatele oczekują, że Rada szybko rozstrzygnie tę kwestię.

 
  
MPphoto
 

  Czesław Adam Siekierski (PPE). – Na mocy traktatu lizbońskiego skład Parlamentu Europejskiego uległ zmianie. Mimo że wszedł on w życie już pół roku temu, nadal nie zwołano międzyrządowej konferencji, która ma urzeczywistnić te zmiany. Państwa członkowskie muszą ratyfikować specjalny protokół o dodatkowej liczbie mandatów. Jest to duża operacja, ale nie zmienia to faktu, że traktat musi być wdrożony w pełni, bezzwłocznie. Podzielam stanowisko zaprezentowane w tej sprawie przez posła sprawozdawcę.

Należy pamiętać, że w interesie państw członkowskich, którym z mocy traktatu powiększa się skład krajowej delegacji, leży, aby ich nowi posłowie mogli jak najszybciej reprezentować swoich wyborców. Jest to zgodne z fundamentalnymi demokratycznymi zasadami, na których oparta jest Unia. Ważne jest, aby wszyscy dodatkowi eurodeputowani weszli w skład Parlamentu w tym samym czasie, w celu uniknięcia zarzutów o niewłaściwym funkcjonowaniu naszej instytucji.

 
  
MPphoto
 

  Milan Zver (PPE). (SL) Ja również pragnę przyłączyć się do tych z państwa, którzy pragną podkreślić potrzebę, by Parlament Europejski był w pełni reprezentatywny oraz jak najszybciej pracował w pełnym składzie członków. Uważam, iż nadal nie jesteśmy w pełni reprezentatywni, zważywszy na nowelizację traktatu lizbońskiego, który stanowi naszą konstytucję. Sądzę też, że konferencja międzyrządowa byłaby właściwą ścieżką, jaką powinniśmy obrać oraz pozwoliłaby nam najszybciej skonsolidować naszą podstawę prawną a także umożliwiłaby Parlamentowi Europejskiemu osiągnięcie pełnej reprezentacji. Pragnę pogratulować sprawozdawcy, panu posłowi Méndez de Vigo, który zgłębiał podstawy prawne, i uważam, że dzisiejsza rezolucja w istocie dobrze je wyraża. Poza tym przyłączam się do tych z państwa, którzy oczekują na powitanie w Parlamencie Europejskim nowych posłów, ponieważ moim zdaniem potrzebujemy ich. Tym z państwa, którzy nie przewidzieli we własnych wyborach, w ostatnich wyborach europejskich, że konieczne będzie mianowanie czy raczej wybranie dodatkowych posłów mówię, że Izba nie straci nic ze swej prawowitości tylko dlatego, że dwóch posłów pochodzić będzie z parlamentów krajowych.

 
  
MPphoto
 

  Seán Kelly (PPE). – Pani przewodnicząca! Jak inni koledzy sądzę, że jeśli kogoś wybrano do Parlamentu Europejskiego, ma on prawo objąć mandat tak samo, jak w ciągu ostatnich 12 miesięcy mandat objęło 736 posłów. Jest to problem krótkoterminowy, wymagający krótkoterminowego rozwiązania, gdyż za cztery lata wszystko zostanie ustalone i będzie działać normalnie.

Myślę również, że błędne jest winienie państw członkowskich za to, że nie podjęły oczekiwanych działań 12 miesięcy temu, gdyż 12 miesięcy temu było wielce prawdopodobne, że traktat lizboński nie zostanie ratyfikowany, a z pewnością takie stanowisko miało wiele osób w moim własnym kraju i innych państwach. Teraz jednak, gdy wszystko ratyfikowano, ważne jest, by osobom wybranym pozwolić na objęcie mandatu, na wkład w prace Parlamentu, i byśmy mogli je kontynuować do następnych wyborów za cztery lata, gdy wszystko będzie, jak to się mówi, super.

 
  
MPphoto
 

  Diego López Garrido, urzędujący przewodniczący Rady. (ES) Pani przewodnicząca! Pragnąłbym jedynie dodać, iż zgadzam się z wypowiedziami szanownych państwa posłów w których wyrażono znaczenie rozstrzygnięcia tej zaległej sprawy w odniesieniu do traktatu lizbońskiego, mianowicie przypadku 18 posłów do Parlamentu Europejskiego, którzy jeszcze wciąż nie objęli mandatu, gdyż ostatnie wybory przeprowadzono niedługo przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego.

Dlatego też przedmiotowa korekta protokołu nr 36 jest warta zachodu. Zgadzam się również w pełni z tymi, którzy sądzą, iż należy ją przeprowadzić jak najwcześniej, zaś nieobecności w Parlamencie 18 posłów reprezentujących obywateli 12 państw członkowskich należy jak najszybciej zaradzić. Dlatego też, według ostatniej analizy, zgadzam się z panem posłem Méndezem de Vigo, według propozycji którego nie ma konieczności zwoływania konwentu, by jak najszybciej zwołać konferencję międzyrządową, by 27 parlamentów państw członkowskich ratyfikowało przedmiotową decyzję przy najbliższej okazji, w konsekwencji czego 18 posłów, o których tu debatujemy, będzie mogło pojawić się w Parlamencie, tak jak powinni tu zasiadać od samego początku bieżącej kadencji Izby.

 
  
MPphoto
 

  Maroš Šefčovič, wiceprzewodniczący Komisji. − Pani przewodnicząca! Myślę, że niniejsza debata wyraźnie pokazała, że staramy się rozstrzygnąć sytuację wyjątkową, że poszukujemy rozwiązania praktycznego i że jest to rozwiązanie o charakterze przejściowym. Dlatego też z wielką radością przyjmuję pragmatyczne podejście pana posła Méndez de Vigo i przygotowane przez niego sprawozdanie, które, jak wnioskuję z debaty, ma bardzo silne poparcie na plenum. Uważam, że jest bardzo jasne, że naszym wspólnym celem jest jak najszybsza obecność w Izbie 18 nowych posłów do Parlamentu Europejskiego.

Wracając do stanowiska Komisji, sądzę, iż zadano nam bardzo oczywiste pytania co do tego, jak i poprzez jaki instrument zarządzać przedmiotową zmianą. Komisja wyraźnie zgodziła się na IGC z powodu zakresu i charakteru zmiany, jaka będzie omawiana.

Odnośnie do możliwego trybu wyboru dodatkowych posłów do Parlamentu Europejskiego, zostanie to z pewnością podniesione w ramach konferencji międzyrządowej, lecz pozwolę sobie dodać: gdy Rada Europejska rozważała tę kwestię, myślę, że dość jasne było, że Rada pragnęła poszukiwać równowagi, równowagi pomiędzy zaletami wyboru dodatkowych posłów w sposób jak najbardziej zbliżony do samych wyborów do Parlamentu Europejskiego oraz potrzebą poszanowania krajowych ustaleń konstytucyjnych; taka jest geneza trzech wariantów uwzględnienia rzeczywistości dzisiejszej sytuacji, która - oczywiście - będzie uregulowana podczas następnych wyborów.

Na zakończenie pozwolę sobie z radością przyjąć refleksje wewnątrz Parlamentu Europejskiego na temat możliwych przyszłych zmian w wyborach europejskich, lecz sądzę, że musimy podkreślić, iż są to inne kwestie, i takimi powinny pozostać. Dziś omawiamy sposób wprowadzenia 18 dodatkowych posłów do Parlamentu Europejskiego. Następnym razem będziemy omawiać możliwe zmiany w prawie wyborczym.

 
  
MPphoto
 

  Íñigo Méndez de Vigo, sprawozdawca. (ES) Pani przewodnicząca! Kiedy do wniosku, że w zakresie wyboru posłów do Parlamentu Europejskiego istnieją problemy z procedurą i systemami wyborczymi, dochodzą osoby o poglądach tak różnych i oddalonych od siebie, jak pan poseł Mauro, pan poseł Gollnisch i pan poseł Colman, oznacza to, że potrzebujemy jednolitej procedury wyborczej.

Ten mandat istniał już w traktatach rzymskich. Dlatego też my, koordynatorzy – i pragnę skorzystać z okazji, by podziękować im wszystkim, a w sposób szczególny panu posłowi Jáuregui oraz panu posłowi Duffowi – zgodziliśmy się na poprawkę 2, w sprawie której głosowanie odbędzie się jutro. Ufam, że Izba poprze przedmiotową poprawkę, zwłaszcza dlatego, że wkrótce możemy rozstrzygnąć kwestię jednolitej procedury wyborczej w zakresie wyborów do Parlamentu Europejskiego. W ten sposób, jak mi się wydaje, usunęliśmy tego rodzaju znak zapytania.

W swym wystąpieniu pan poseł Trzaskowski mówił o koniecznej reprezentatywności Izby, co również podkreślała większość mówców oraz – między innymi – pan wiceprzewodniczący Šefčovič.

Zgadzam się. W istocie, dokładnie o tym mówimy w ustępie 1 przedmiotowego sprawozdania, tak że tych 18 posłów powinno wejść en bloc, w przeciwnym razie utracilibyśmy właśnie tę reprezentatywność.

Aby weszli oni en bloc, aby zapewnić zgodność z tym aktem sprawiedliwości politycznej, jaki stanowi traktat lizboński, musimy być praktyczni, gdyż sytuacja przejściowa i wyjątkowa, panie i panowie, wymaga również sytuacji i rozwiązań przejściowych i wyjątkowych.

Dlatego też, i mówię o tym otwarcie, nie podoba mi się możliwość wejścia do Parlamentu posłów, którzy nie zostali wybrani w roku 2009, o czym zresztą wyraźnie mówię w ustępie 2 omawianego sprawozdania. Niemniej jednak, jeśli muszę wybierać pomiędzy tym rozwiązaniem i sytuacją, gdzie tych 18 posłów w ogóle nie przyjmie mandatów a propozycją praktycznego rozwiązania i objęciem przez te 18 osób mandatu posła, co tym samym oznacza, że przestrzegamy postanowień traktatu lizbońskiego, proszę Izbę, jak uczyniłem już w przedmiotowym sprawozdaniu, o wybór tego rozwiązania; przejściowego i pragmatycznego, lecz przede wszystkim, pani przewodnicząca, sprawiedliwego.

Pragnę podziękować wszystkim za współpracę oraz ciekawy wkład wniesiony w ramach omawianego sprawozdania.

 
  
MPphoto
 

  Przewodnicząca. − Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się w czwartek 6 maja 2010 r. o godzinie 11.00.

Oświadczenia pisemne (art. 149)

 
  
MPphoto
 
 

  John Attard-Montalto (S&D), na piśmie. – Uważam, iż nie jest sprawiedliwe, by państwa, którym przyznano dodatkowe miejsca w Parlamencie Europejskim, nie były w nim jeszcze reprezentowane. Nie wypowiadam się jedynie w imieniu Malty, która otrzymała szóstego posła, lecz również w odniesieniu do wszystkich tych krajów, które znalazły się w podobnej sytuacji. Jest faktem, że istnieją ograniczenia natury prawnej i konstytucyjnej, które należy pokonać, aby nowi europejscy parlamentarzyści mogli objąć swe prawowite mandaty. Z drugiej strony czas, jaki upłynął od wyborów do Parlamentu Europejskiego w czerwcu 2009 roku, pokazuje, iż UE stała się instytucją ociężałą, której miesiące, jeśli nie lata zabiera uaktywnienie fragmentów traktatu lizbońskiego, który ostatecznie został przyjęty niecałe 6 miesięcy temu. Poza ułomnością reprezentacji w odniesieniu do przedmiotowych państw, istnieje jeszcze jeden element, który – moim zdaniem – wymaga natychmiastowej uwagi. Chodzi mi tu o czynnik ludzki. Osiemnastu przyszłych parlamentarzystów musi obecnie przechodzić przez bardzo trudny okres w życiu, zwłaszcza patrząc z perspektywy psychologicznej. Jestem pewien, że nie ma ani jednego obecnego posła do Parlamentu Europejskiego, który by nie rozumiał trudnej sytuacji tych osiemnastu polityków.

 
  
MPphoto
 
 

  Krzysztof Lisek (PPE), na piśmie. – Szanowny panie przewodniczący! Jestem zdania, że jako Parlament Europejski jesteśmy zobowiązani do podjęcia decyzji jak najszybciej, tak aby umożliwić przyjęcie mandatów naszym przyszłym kolegom wybranym w demokratycznych wyborach. Jest to niezmiernie istotne nie tylko ze względu na nich, ale przede wszystkim ze względu na szacunek dla decyzji wyborców. Nie możemy zmuszać ich do dalszego czekania.

Wszyscy nasi nowi koledzy powinni być wyłonieni w drodze demokratycznych wyborów. Zdaję sobie sprawę z faktu, że w obecnej chwili istnieją istotne różnice między ordynacjami wyborczymi w poszczególnych państwach członkowskich. Stąd wyrażam moją nadzieję, że obecna sytuacja zmotywuje nas do nawiązania dialogu na temat ujednolicenia procedur wyborczych w państwach UE.

 
  
MPphoto
 
 

  Indrek Tarand (Verts/ALE), na piśmie. – Pragniemy podziękować posłowi sprawozdawcy za znakomicie wykonaną pracę. Jesteśmy jednakże rozczarowani decyzją Francji w sprawie zmiany pierwotnej woli europejskiego wyborcy i mianowania nowych posłów do Parlamentu Europejskiego spośród członków Zgromadzenia Narodowego. Ceterum censeo – Francja zdecydowała się wysłać do Rosji okręt wojenny klasy Mistral; uważamy, iż szczerze pożałuje swego działania.

 
  
  

PRZEWODNICZY: JERZY BUZEK
Przewodniczący

 
Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności