Ευρετήριο 
 Προηγούμενο 
 Επόμενο 
 Πλήρες κείμενο 
Διαδικασία : 2009/2200(INI)
Διαδρομή στην ολομέλεια
Διαδρομή του εγγράφου : A7-0238/2010

Κείμενα που κατατέθηκαν :

A7-0238/2010

Συζήτηση :

PV 20/09/2010 - 18
CRE 20/09/2010 - 18

Ψηφοφορία :

PV 21/09/2010 - 5.6
CRE 21/09/2010 - 5.6
Αιτιολογήσεις ψήφου
Αιτιολογήσεις ψήφου

Κείμενα που εγκρίθηκαν :

P7_TA(2010)0324

Πληρη πρακτικα των συζητησεων
Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010 - Στρασβούργο Έκδοση ΕΕ

18. Συμφωνία επανεισδοχής ΕΚΠακιστάν Κοινοτικές συμφωνίες επανεισδοχής με τρίτες χώρες συζήτηση
Βίντεο των παρεμβάσεων
Συνοπτικά πρακτικά
MPphoto
 

  Πρόεδρος. – Η ημερήσια διάταξη προβλέπει την κοινή συζήτηση:

– της σύστασης (A7-0231/2010) του κ. Csaba Sógor, εξ ονόματος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, σχετικά με την πρόταση απόφασης του Συμβουλίου για τη σύναψη της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν για την επανεισδοχή προσώπων που διαμένουν χωρίς άδεια (COM(2009)0106 – C7-0264/2009 – 2009/0036(NLE)),

– της προφορικής ερώτησης προς την Επιτροπή (O-0104/2010) των βουλευτών Sylvie Guillaume και Claude Moraes, εξ ονόματος της Ομάδας της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Hélène Flautre και Judith Sargentini, εξ ονόματος της Ομάδας των Πρασίνων/Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας, Cornelia Ernst, Rui Tavares και Marie-Christine Vergiat, εξ ονόματος της Συνομοσπονδιακής Ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Αριστεράς των Πρασίνων των Βορείων Χωρών, και Malika Benarab-Attou, με θέμα τις κοινοτικές συμφωνίες επανεισδοχής με τις τρίτες χώρες (B7-0453/2010) και

– της προφορικής ερώτησης προς την Επιτροπή (O-0116/2010) των βουλευτών Nathalie Griesbeck και Renate Weber, εξ ονόματος της Ομάδας της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, σχετικά με τις κοινοτικές συμφωνίες επανεισδοχής με τρίτες χώρες (B7-0461/2010).

 
  
MPphoto
 

  Csaba Sógor, εισηγητής.(HU) Αφότου τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας, αυτή είναι η πρώτη συμφωνία επανεισδοχής η οποία απαιτεί τη συναίνεση και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2000, το Συμβούλιο εξουσιοδότησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διαπραγματευθεί τις συμφωνίες επανεισδοχής μεταξύ της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και του Πακιστάν. Μετά από πολλούς γύρους διαπραγματεύσεων, σχεδόν 10 χρόνια αργότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Πακιστάν υπέγραψαν τη συμφωνία στις Βρυξέλλες στις 26 Οκτωβρίου 2009.

Λόγω της έναρξης ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας, η ΕΕ έχει καταστεί νόμιμος διάδοχος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, γεγονός που σημαίνει ότι, εφόσον τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να συναινέσει επίσης στην προτεινόμενη συμφωνία. Η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων αξιολόγησε θετικά την προτεινόμενη συμφωνία και η Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων την ενέκρινε.

Σκοπός αυτής της συμφωνίας είναι η ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των διοικήσεων του αιτούντος κράτους και του κράτους προς το οποίο απευθύνεται η αίτηση προκειμένου να καταστεί ταχύτερη η διαδικασία επανεισδοχής. Προς τον σκοπό αυτόν, η συμφωνία ορίζει την υποχρέωση της επανεισδοχής των ημεδαπών, των υπηκόων τρίτων χωρών και των απάτριδων σύμφωνα με την αρχή της πλήρους αμοιβαιότητας, και περιλαμβάνει επίσης τις απαραίτητες τεχνικές διατάξεις για τη διαδικασία επανεισδοχής. Η συμφωνία αποσκοπεί να καταστεί σημαντικό εργαλείο στον αγώνα κατά της παράνομης μετανάστευσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να ενισχύσει την ασφάλεια των πολιτών εντός της ΕΕ. Το Πακιστάν είναι μια σημαντική χώρα προέλευσης ή διέλευσης μεταναστών που δεν πληρούν, ή δεν πληρούν πλέον, τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την είσοδο, την παρουσία, ή τη διαμονή στην επικράτεια ενός κράτους μέλους της ΕΕ.

Η συμφωνία με το Πακιστάν έχει ενδιαφέρον από περιφερειακή άποψη, καθώς θα στηρίξει τις προσπάθειες της ΕΕ για την ενίσχυση της συνεργασίας με άλλες χώρες της περιοχής. Η συμφωνία περιέχει ρήτρα σεβασμού των κανόνων του διεθνούς δικαίου και της προστασίας δεδομένων. Η φυσική επιστροφή του ατόμου εναπόκειται αποκλειστικά στην αρμόδια αρχή του κράτους μέλους ή του Πακιστάν. Ως εκ τούτου, οφείλουν να συμμορφώνονται με τις αντίστοιχες διατάξεις του διεθνούς δικαίου. Στη συμφωνία ζητείται η ίδρυση μεικτής επιτροπής επανεισδοχής, η οποία μπορεί να θεσπίσει τον εσωτερικό της κανονισμό. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι στη μεικτή επιτροπή επανεισδοχής, από όλα τα ευρωπαϊκά όργανα συμμετέχει μόνον η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητεί από την Επιτροπή να το ενημερώνει τακτικά σχετικά με τη δραστηριότητα της μεικτής επιτροπής. Η συμφωνία θα αρχίσει να ισχύει την πρώτη ημέρα του δεύτερου μήνα μετά την ημερομηνία κατά την οποία οι συμβαλλόμενοι θα ενημερώσουν αλλήλους ότι οι διαδικασίες επικύρωσης έχουν ολοκληρωθεί.

Στο σημείο αυτό, θέλω να ευχαριστήσω την Επιτροπή για τη δήλωσή της, καθώς και τους συναδέλφους για τις κριτικές τους επισημάνσεις. Ευελπιστώ ότι, βάσει των προαναφερθέντων, το Σώμα θα εγκρίνει αυτήν τη συμφωνία.

 
  
MPphoto
 

  Claude Moraes, συντάκτης.(EN) Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κ. Sógor για τις προσπάθειες τις οποίες κατέβαλε. Ωστόσο, η Ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών καταψήφισε αυτήν τη συμφωνία στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή για δύο βασικούς λόγους, οι οποίοι βασίζονται και οι δύο στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Θεωρούμε ότι η συμφωνία αυτή δεν εγγυάται πλήρως τον σεβασμό των διεθνών συμβάσεων. Ειδικότερα, το Πακιστάν δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες του 1951, και το γεγονός αυτό δημιουργεί συνθήκες αστάθειας. Εμείς και η πολιτική μας Ομάδα θεωρούμε εύλογο η υπογραφή θεμελιωδών διεθνών συμβάσεων όπως αυτή να αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη σύναψη συμφωνιών επανεισδοχής. Η ΕΕ έχει μέχρι σήμερα υπογράψει 11 συμφωνίες επανεισδοχής· έχει ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για τη σύναψη επτά ακόμη τέτοιων συμφωνιών, δύο από τις οποίες –με το Πακιστάν και τη Γεωργία– αναμένεται να ολοκληρωθούν προσεχώς, ενώ μία συμφωνία, αυτή με την Τουρκία, πρόκειται να υπογραφεί πολύ σύντομα.

Κατά συνέπεια, το Κοινοβούλιο δεν θα εξετάσει το θέμα αυτό μία μόνον φορά, στην προκειμένη περίπτωση. Ενόψει των αρμοδιοτήτων του ως προς τη συναίνεση, κατά τη διαπραγμάτευση τέτοιων συμφωνιών η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις ανησυχίες του Κοινοβουλίου σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κανείς δεν πρέπει να προσδοκά από το Κοινοβούλιο να εγκρίνει χωρίς εξέταση τέτοιες συμφωνίες ενόσω εξακολουθούν να τίθενται υπό αμφισβήτηση θεμελιώδη δικαιώματα. Επομένως, κατά τη γνώμη της Ομάδας μας, έχει ζωτική σημασία να γνωρίζει το Κοινοβούλιο το σύνολο των συναφών στοιχείων πριν από τη χορήγηση σύμφωνης γνώμης για τη σύναψη τέτοιων συμφωνιών. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι η πρώτη συμφωνία αυτού του είδους τέθηκε σε ισχύ το 2004, δεν έχει διεξαχθεί καμία αξιολόγηση βάσει στοιχείων σχετικά με την αποτελεσματικότητα τέτοιων μέσων και τις συνέπειες της εφαρμογής τους.

Για τον λόγο αυτόν, η Ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών καλεί την Επιτροπή να διενεργήσει το ταχύτερο δυνατόν μια τέτοια αξιολόγηση. Πιστεύουμε στην αναγκαιότητα αυτών των συμφωνιών επανεισδοχής, όμως πρέπει να στηρίζονται στα θεμελιώδη δικαιώματα και σε αντίστοιχες διασφαλίσεις. Το Πακιστάν συγκαταλέγεται μεταξύ των ελαχίστων χωρών που δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες και αυτό, κατά την εκτίμησή μας, δημιουργεί μια δύσκολη κατάσταση.

 
  
MPphoto
 

  Hélène Flautre, συντάκτρια.(FR) Κυρία Πρόεδρε, θεωρώ πολύ ασύνετη τη στάση του εισηγητή μας, ο οποίος καλεί εμάς τους βουλευτές του ΕΚ να επικυρώσουμε και να υιοθετήσουμε μια συμφωνία που στην πραγματικότητα είναι εξαιρετικά προβληματική. Καταρχάς, αφορά το Πακιστάν, το οποίο δεν είναι τυχαία χώρα. Το Πακιστάν υποδέχεται ήδη περισσότερους πρόσφυγες από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Και τι ακριβώς θα του ζητήσουμε κατά βάση να πράξει; Να δεχτεί την επανεισδοχή Πακιστανών, κάτι που είναι φυσικό, αλλά και των Αφγανών που βρίσκονται στην Ευρώπη προσπαθώντας να ξεφύγουν από έναν πόλεμο τον οποίο διεξάγουμε εμείς οι ίδιοι στο Αφγανιστάν. Νομίζω ότι αρχίζουμε να πλησιάζουμε εν προκειμένω τα όρια της απρέπειας.

Είναι γεγονός ότι το Πακιστάν δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση της Γενεύης, όπως είναι επίσης γεγονός ότι η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης μας ζητεί να επικυρώνουμε συμφωνίες επανεισδοχής μόνον με χώρες οι οποίες προσφέρουν μια σειρά από εγγυήσεις όσον αφορά το δικαίωμα ασύλου και τη διεθνή προστασία, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση του Πακιστάν.

Επιπλέον, εγείρεται τεράστιος αριθμός ερωτημάτων. Αν επρόκειτο να πω «ναι» αύριο, δεν θα ήξερα καν σε τι λέω «ναι». Αν εξετάσετε προσεκτικά τα διάφορα άρθρα, θα διαπιστώσετε ότι το αποτέλεσμα ενός άρθρου μπορεί να είναι οποιοσδήποτε αριθμός, από 20, από 100 έως 20.000, και ίσως παραπάνω. Γιατί; Επειδή κανείς δεν αναφέρει ποιες θα είναι οι απαντήσεις στις διάφορες αποφάσεις της επιτροπής επανεισδοχής. Ποιος είναι αρμόδιος να αποδείξει ότι ένα άτομο αφίχθηκε μετά την επικύρωση της συμφωνίας;

Ποιος θα έχει την ευθύνη να αποδείξει ότι ένα άτομο έφτασε στην ΕΕ απευθείας από το Πακιστάν; Τι θα συμβεί μετά τη λήξη του διαστήματος των τριάντα ημερών αν το Πακιστάν δεν απαντήσει και δεν εκδώσει ταξιδιωτικά έγγραφα; Είμαστε διατεθειμένοι, όπως προτείνουν τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, να αποδεχτούμε αυτό το παράδοξο μέσο χορήγησης «αδειών εισόδου» της ΕΕ;

Δεν έχω απαντήσεις επ’ αυτού, ούτε και εσείς έχετε απαντήσεις, κυρία Malmström· γνωρίζω ότι δεν θα μπορέσετε να μου δώσετε καμία απάντηση. Ρώτησα σχετικά τον πρέσβη του Πακιστάν, και ούτε αυτός έχει απαντήσεις. Όλα αυτά θα θαφτούν στην επιτροπή επανεισδοχής.

Καθώς αδυνατούμε να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τον αντίκτυπο αυτής της συμφωνίας, δεν μπορώ να δηλώσω ότι την αποδέχομαι. Όλα εξαρτώνται από τις απαντήσεις που θα δοθούν σε αυτά τα ερωτήματα.

Θεωρώ ότι αύριο πρέπει να πούμε «όχι».

 
  
MPphoto
 

  Rui Tavares, συντάκτης.(PT) Κυρία Πρόεδρε, όσον αφορά τη συμφωνία επανεισδοχής με το Πακιστάν, εκτιμώ ότι στην παρούσα συγκυρία πρέπει να εξεταστεί μια σειρά διαφορετικών επιπέδων ανάλυσης.

Καταρχάς, δεδομένου ότι είναι η πρώτη συμφωνία αυτού του είδους επί της οποίας ψηφίζει το Κοινοβούλιο αφότου τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας, πιστεύω ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει προηγούμενο. Συνεπώς, θεωρώ ότι όταν εξετάζεται μια συμφωνία αυτού του είδους, πρέπει να υπόκειται σε πολύ πιο λεπτομερή και εις βάθος κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Κατά συνέπεια, είμαι της άποψης ότι θα ήταν συνετό να εκφράσει το Κοινοβούλιο τις αμφιβολίες του και, ειδικότερα, να περιμένει περισσότερες διευκρινίσεις. Ας ελπίσουμε δε ότι, όταν έρθουν στο Κοινοβούλιο προς έγκριση μελλοντικές συμφωνίες παρόμοιες με αυτές που εξετάζουμε σήμερα, θα περιλαμβάνουν πολύ περισσότερες προβλέψεις για την παρακολούθηση και την επαλήθευση του βάρους της απόδειξης, το οποίο πρέπει να βαρύνει τη σωστή πλευρά: τις αρχές, και όχι τους μετανάστες, τους φτωχούς ή τους πρόσφυγες.

Διατηρώ επίσης σοβαρές αμφιβολίες απέναντι σε αυτήν τη συμφωνία, επειδή συνάπτεται με το Πακιστάν. Πρώτον, υπάρχει το ζήτημα ότι η συμφωνία αυτή δεν αφορά την επανεισδοχή Πακιστανών, αλλά είναι μάλλον συμφωνία για την έμμεση επανεισδοχή Αφγανών. Όπως ανέφεραν ήδη ορισμένοι από τους συναδέλφους μου, είναι σαφές ότι η χώρα αυτή δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες του 1951, και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να έχει διφορούμενη στάση ως προς το θέμα αυτό. Είτε, τηρώντας τις συμβάσεις τις οποίες έχουμε υπογράψει, σεβόμαστε πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα, είτε δεν τα σεβόμαστε στο 90% ή 80% των περιπτώσεων, αναθέτοντας αυτόν τον ρόλο σε τρίτους οι οποίοι ενδέχεται να μην σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στο Πακιστάν υπάρχουν πολλές περιπτώσεις απελάσεων και διώξεων γυναικών και θρησκευτικών και εθνοτικών μειονοτήτων, και ασφαλώς δεν μπορούμε να συνεργαστούμε ενόψει της έλλειψης διαφάνειας από πλευράς των πακιστανικών αρχών ως προς το θέμα αυτό.

Τέλος, επιτρέψτε μου να συνοψίσω με την υπενθύμιση ότι πριν από δύο μόλις εβδομάδες συζητούσαμε τις πλημμύρες στο Πακιστάν. Προκάλεσαν την εκτόπιση 21 εκατομμυρίων ατόμων, περιλαμβανομένων προσφύγων και τραυματιών, καθώς και σε πολλές χιλιάδες θανάτους. Νομίζω ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επιδεικνύει κάποια αδιαφορία όταν, δύο μόλις εβδομάδες μετά, ετοιμάζεται να υιοθετήσει μια συμφωνία η οποία συνεπάγεται κατά βάση την επιστροφή στο Πακιστάν ανθρώπων οι οποίοι ξέφυγαν από μια κατάσταση εξίσου σοβαρή με αυτή που βιώνουν σήμερα οι κάτοικοι της χώρας αυτής.

 
  
MPphoto
 

  Nathalie Griesbeck, συντάκτρια.(FR) Κυρία Πρόεδρε, κυρία Επίτροπε, καταρχάς θέλω να επιβεβαιώσω, εξ ονόματος της Ομάδας της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, ότι τασσόμαστε, φυσικά, υπέρ των συμφωνιών επανεισδοχής, οι οποίες αποτελούν σημαντικά μέσα καταπολέμησης της παράνομης μετανάστευσης. Φαίνεται άλλωστε να είναι πολύ πιο αποτελεσματικές από τη σύναψη πολλαπλών διμερών συμφωνιών.

Θέλω να υπογραμμίσω τρεις πτυχές. Ενόψει του νέου νομικού πλαισίου βάσει του οποίου λειτουργούμε σήμερα, το Κοινοβούλιο έπρεπε να ενημερώνεται συστηματικά και τακτικά σχετικά με την πρόοδο των διαπραγματεύσεων και της εφαρμογής αυτών των συμφωνιών, δεδομένου ότι συναποφασίζουμε επί των θεμάτων αυτών.

Δεύτερον, μέχρι στιγμής έχουν εγκριθεί 11 συμφωνίες, ενώ έχουμε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για τη σύναψη επτά ακόμη συμφωνιών. Ωστόσο, οι συμφωνίες δεν αξιολογηθεί ποτέ, και θα θεωρούσα ότι είναι επιβεβλημένο να αξιολογηθούν οι προηγούμενες συμφωνίες προτού συναφθούν νέες.

Τέλος, το τρίτο μου σχόλιο αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εύστοχη επισήμανση την οποία διατύπωσαν προηγουμένως οι συνάδελφοί μου: ποιες εγγυήσεις είναι σε θέση να παράσχει η Επιτροπή στη συγκεκριμένη περίπτωση τρίτων χωρών οι οποίες δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης;

Επαναλαμβάνω: ενώ και εγώ προσωπικά αλλά και η πολιτική μου Ομάδα τασσόμαστε υπέρ μιας συμφωνίας επανεισδοχής με το Πακιστάν, απομένουν πάρα πολλά σκοτεινά σημεία τα οποία δεν έχουν αποσαφηνιστεί, έστω και αν η κ. Malmström –την οποία ευχαριστώ– παρείχε, με τη δήλωσή της, εγγυήσεις όσον αφορά την παρακολούθηση και τις δύσκολες διαπραγματεύσεις με το Πακιστάν προκειμένου να πεισθεί να υπογράψει τα θεμελιώδη διεθνή νομικά κείμενα που δεν έχει ακόμη υπογράψει, και παρότι εγγυήθηκε ότι οι μη κυβερνητικές ανθρωπιστικές οργανώσεις θα μπορούν να συμμετέχουν στην επιτροπή παρακολούθησης που δραστηριοποιείται επιτόπου.

Γεγονός παραμένει ότι πρέπει να θέσουμε ως προϋπόθεση για τη σύναψη αυτής της συμφωνίας την υπογραφή της Σύμβασης της Γενεύης από το Πακιστάν, καθότι πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ ώστε να μην λησμονήσουμε την αναγκαία ισορροπία που πρέπει να επιτευχθεί μεταξύ της συλλογικής μας ασφάλειας και του σεβασμού και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανεξαρτήτως της περιοχής του κόσμου που αφορούν. Αυτό είναι το θεμέλιο των αξιών μας στην ΕΕ.

 
  
MPphoto
 

  Cecilia Malmström, μέλος της Επιτροπής. – (EN) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι βουλευτές, το Πακιστάν βρέθηκε όντως στο επίκεντρο της προσοχής τον περασμένο μήνα και, φυσικά, όλοι αισθανθήκαμε θλίψη για τις φοβερές απώλειες ανθρώπινων ζωών και τους πολυάριθμους εκτοπισθέντες. Όπως γνωρίζετε, και η Επιτροπή και το Συμβούλιο συμμετέχουν ενεργά στις προσπάθειες βελτίωσης της κατάστασης, αναζητώντας τρόπους αύξησης των εμπορικών συναλλαγών, καθώς και τρόπους ανοικοδόμησης της χώρας και στήριξής της με σκοπό την πρόληψη περαιτέρω καταστροφών. Το θέμα αυτό συζητήθηκε και στη συνεδρίαση του Συμβουλίου την περασμένη εβδομάδα.

Ως προς το θέμα που μας απασχολεί σήμερα, θέλω να ευχαριστήσω την Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων και τον εισηγητή κ. Sógor για το πολύ εποικοδομητικό έργο τους, καθώς και για τη στήριξη που παρείχατε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή όταν εγκρίνατε τη γνωμοδότησή σας τον Ιούλιο.

Η συμφωνία επανεισδοχής έχει λειτουργήσει επί πολλά χρόνια ως ένα σημαντικό εργαλείο διαχείρισης των μεταναστευτικών ρευμάτων, στη δε Συνθήκη της Λισαβόνας γίνεται ρητή μνεία στις συμφωνίες αυτού του είδους.

Αν επιθυμούμε η πολιτική μας για τη μετανάστευση και το άσυλο να είναι αξιόπιστη στα μάτια των ευρωπαίων πολιτών, πρέπει να στηρίζεται στην αρχή του επαναπατρισμού όσων δεν έχουν νόμιμο δικαίωμα παραμονής στην επικράτειά μας. Αυτός είναι ο ρόλος των συμφωνιών επανεισδοχής. Διευκολύνουν τον επαναπατρισμό των παρανόμως διαμενόντων προσώπων στη χώρα καταγωγής ή διέλευσής τους, και είναι συμφωνίες μεταξύ διοικητικών αρχών οι οποίες καθορίζουν τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν.

Με την πάροδο του χρόνου, οι συμφωνίες επανεισδοχής έχουν συνδεθεί επίσης με την πολιτική θεωρήσεων. Σε μια σειρά συμφωνιών επανεισδοχής, έχουν καταστεί απαραίτητο στοιχείο της διαπραγμάτευσης συμφωνιών με σκοπό τη διευκόλυνση των θεωρήσεων.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεσμεύεται να συνεχίσει αυτές τις διαπραγματεύσεις υπό την παρούσα ή μελλοντικές εντολές.

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ορισμένες από τις ανησυχίες τις οποίες διατύπωσαν ομιλητές με τη μορφή προφορικών ερωτήσεων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεσμεύεται να συμμορφώνεται πλήρως με την υποχρέωσή της δυνάμει του άρθρου 218 της Συνθήκης για άμεση και πλήρη ενημέρωση του Κοινοβουλίου σε όλα τα στάδια των διαπραγματεύσεων καθώς και για τη σύναψη των συμφωνιών επανεισδοχής της ΕΕ. Θα τηρήσουμε αυτές τις υποχρεώσεις, λαμβάνοντας πλήρως υπόψη τον ρόλο του Κοινοβουλίου στη διαδικασία έγκρισης, συγκεκριμένα την απαίτηση χορήγησης σύμφωνης γνώμης πριν από τη σύναψη μελλοντικών συμφωνιών επανεισδοχής.

Θα παρέχουμε όλες τις απαιτούμενες πληροφορίες, με την επιφύλαξη των μέτρων διασφάλισης της εμπιστευτικότητας σε υπό εξέλιξη διαπραγματεύσεις, και σύμφωνα με τις ειδικές διευθετήσεις στο μελλοντικό πλαίσιο σχέσεων μεταξύ του Κοινοβουλίου και της Επιτροπής.

Εντωμεταξύ, ο Γενικός Διευθυντής κ. Manservici σας έχει ήδη παρουσιάσει, κεκλεισμένων των θυρών, στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών στις 12 Ιουλίου την πρώτη γενική ενημέρωση σχετικά με την πρόοδο των διαπραγματεύσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Η κ. Griesbeck ανέφερε επίσης τη δήλωση της Επιτροπής και, ασφαλώς, θα παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά αυτό το θέμα και θα σας ενημερώνουμε καταλλήλως. Πρέπει επίσης να διερευνήσουμε από κοινού τρόπους περαιτέρω βελτιστοποίησης αυτής της συνεργασίας.

Όσον αφορά τις συμφωνίες με χώρες που δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης, όπως είναι φυσικό, επιθυμούμε να υπογράψει το Πακιστάν την εν λόγω σύμβαση και καταβάλλουμε πολύ έντονες προσπάθειες για να πείσουμε τις πακιστανικές αρχές να την υπογράψουν και να συνεχίσουμε αυτές τις διαπραγματεύσεις, διότι η Επιτροπή –όπως και όλοι εσείς– είναι έντονα προσηλωμένη στις αξίες τις οποίες αντιπροσωπεύουν τα διεθνή νομικά κείμενα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διεθνούς προστασίας, και η ορθή εφαρμογή αυτών των κειμένων πρέπει να αποτελεί τον πυρήνα της πολιτικής της ΕΕ.

Για τον λόγο αυτόν, έχουμε αναπτύξει το κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πεδίο της διεθνούς προστασίας –τις οδηγίες για τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου και για τις ελάχιστες απαιτήσεις για το καθεστώς των προσφύγων– το οποίο περιλαμβάνει και διασφαλίσεις όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα στην πολιτική επαναπατρισμού του, συγκεκριμένα την οδηγία για την επιστροφή. Επιπροσθέτως, όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεσμεύονται από τη Σύμβαση της Γενεύης για το καθεστώς των προσφύγων και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Αυτά τα πρότυπα εγγυώνται ότι κανένα πρόσωπο δεν επιτρέπεται να απομακρυνθεί από οποιοδήποτε κράτος μέλος, ή να υποβληθεί σε διαδικασίες επανεισδοχής, αν δεν έχει προηγουμένως αξιολογηθεί λεπτομερώς και αποκλεισθεί το ενδεχόμενο το πρόσωπο αυτό να υποστεί μετά τον επαναπατρισμό του διώξεις ή βασανιστήρια ή να υποβληθεί σε απάνθρωπες ή εξευτελιστικές τιμωρίες.

Ειδικότερα, ο μηχανισμός χορήγησης ασύλου της ΕΕ επιβάλλει στα κράτη μέλη να εξετάζουν ατομικά κάθε αίτηση χορήγησης ασύλου και να διασφαλίζουν την παραμονή του αιτούντος στην επικράτειά τους μέχρι τη στιγμή που οι αρμόδιες αρχές θα αποφανθούν επί της αίτησής του, ενώ πρέπει να παρέχουν αποτελεσματική δυνατότητα προσφυγής ενώπιον δικαστικής αρχής.

Τα πρότυπα αυτά είναι ζωτικής σημασίας για την τήρηση της αρχής της μη επαναπροώθησης και δεν περιορίζονται σε καμία περίπτωση από τις διατάξεις των συμφωνιών επανεισδοχής, και αυτό είναι ένα πάρα πολύ ουσιαστικό σημείο.

Όλες οι συμφωνίες επανεισδοχής της ΕΕ περιλαμβάνουν τη ρήτρα σεβασμού των κανόνων του διεθνούς δικαίου η οποία επιβάλλει ρητώς την τήρηση αυτών των προτύπων. Δεν πρέπει άλλωστε να λησμονούμε ότι αυτές οι συμφωνίες επανεισδοχής μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην αποδυνάμωση της δράσης των δικτύων διακίνησης παράνομων μεταναστών. Σε έκθεση την οποία παρουσίασε στις αρχές του έτους το Γραφείο του ΟΗΕ για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος, στην οποία αξιολογείται η μετανάστευση από το Πακιστάν που διευκολύνεται από εγκληματικά δίκτυα, εκτιμάται ότι τα ετήσια έσοδα από αυτήν την, ούτως ειπείν, βιομηχανία ανήλθαν σε 1,25 δισ. δολάρια. Στην έκθεση προτείνεται, μεταξύ άλλων, στο Πακιστάν να δρομολογήσει συμφωνίες λειτουργίας και συνεργασίας με βασικούς εταίρους, περιλαμβανομένων γενικών συμφωνιών αμοιβαίας νομικής συνδρομής και απέλασης.

Όσον αφορά τις συμφωνίες διευκόλυνσης των θεωρήσεων, δεν υπάρχει κανένας κατάλογος προαπαιτούμενων κριτηρίων προκειμένου να αποφασιστεί η έναρξη τέτοιων διαπραγματεύσεων, όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση λαμβάνει υπόψη τη σύναψη, ή την ύπαρξη ενεργών διαπραγματεύσεων για τη σύναψη, συμφωνιών επανεισδοχής, τους στόχους των εξωτερικών σχέσεων, τις επιδόσεις ως προς την εφαρμογή υφιστάμενων διμερών συμφωνιών, καθώς και την πρόοδο σε συναφείς τομείς στο πεδίο της δικαιοσύνης και των εσωτερικών υποθέσεων – περιλαμβανομένων των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, για όλες τις χώρες με τις οποίες η ΕΕ έχει συνάψει συμφωνίες διευκόλυνσης των θεωρήσεων, η Επιτροπή παρουσίασε στο Συμβούλιο σχέδιο διαπραγματευτικής εντολής σε συνέχεια συμπερασμάτων του Συμβουλίου που αποβλέπουν στην προώθηση διαπροσωπικών επαφών με την ενδιαφερόμενη χώρα.

Οι συμφωνίες επανεισδοχής εποπτεύονται από τις μεικτές επιτροπές επανεισδοχής. Οι εν λόγω επιτροπές συγκροτούνται στο πλαίσιο κάθε τέτοιας συμφωνίας. Επιπλέον, συγκεντρώνουμε όλες τις συναφείς πληροφορίες που αφορούν την εφαρμογή των ισχυουσών συμφωνιών. Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί σοβαρά προβλήματα, ούτε καν από ΜΚΟ οι οποίες δραστηριοποιούνται σε αυτούς τους τομείς, παρά το γεγονός ότι ορισμένες από τις χώρες στις οποίες βρίσκονται σε πλήρη εφαρμογή συμφωνίες αυτού του τύπου ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητες.

Εν πάση περιπτώσει, βάσει των συμφωνιών επανεισδοχής, κανένας δεν επαναπατρίζεται εάν υπάρχει κίνδυνος να υποστεί διώξεις ή να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπες ή εξευτελιστικές μορφές τιμωρίας.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα οφείλεται στη συμφωνία επανεισδοχής, αλλά σε παράνομη απόφαση του οικείου κράτους μέλους, η οποία πρέπει να περάσει από δικαστικό έλεγχο από τα αρμόδια εθνικά δικαστήρια. Επιπλέον, όπως έχει ζητήσει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο βάσει του προγράμματος της Στοκχόλμης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα παρουσιάσει, έως τα τέλη του τρέχοντος έτους, πλήρη αξιολόγηση των συμφωνιών επανεισδοχής της ΕΕ με τη μορφή ανακοίνωσης προς το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο. Η Επιτροπή θα εξετάσει, στο πλαίσιο της αξιολόγησης αυτής, την πρότασή σας να γίνεται ρητή μνεία στη στήριξη της επανένταξης των ατόμων για τα οποία έχει κινηθεί διαδικασία επανεισδοχής. Εν πάση περιπτώσει, στηρίζουμε ήδη διάφορα προγράμματα, ενώ το ταμείο επιστροφής προσφέρει δυνατότητες άμεσης υποδοχής κατά την άφιξη στη χώρα επιστροφής.

Υπάρχουν τρόποι ενίσχυσης αυτής της προσπάθειας: θα διεξαγάγουμε αξιολογήσεις· έχουμε ήδη σχετικές οδηγίες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την κατάσταση και θα σας τηρώ κατά το δυνατόν ενήμερους, όπως προβλέπουν η μεταξύ μας γενική συμφωνία, καθώς και η ανακοίνωση την οποία ενέκρινε τον Ιούλιο η Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών. Ενόψει αυτών, ευελπιστώ ότι θα μπορέσετε να εγκρίνετε τη συμφωνία.

 
  
MPphoto
 

  Gabriele Albertini, συντάκτης γνωμοδότησης της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων. (IT) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, οκτώ χρόνια μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Πακιστάν, επιτεύχθηκε επιτέλους συμφωνία επί της διαδικασίας επανεισδοχής των προσώπων τα οποία διαμένουν παρατύπως στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων ζήτησε την άδεια να συντάξει γνωμοδότηση για την πολύ σημαντική αυτή συμφωνία, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη τις εξελίξεις στην περιοχή γύρω από το Πακιστάν και το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Συζητήσαμε επί μακρόν το θέμα στην επιτροπή μας, στην οποία διατυπώθηκαν ανησυχίες για αρκετά ζητήματα: την αστάθεια και τις διαρκείς παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Πακιστάν, καθώς και το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν με το Πακιστάν δεν εγγυώνται τα δικαιώματα και την ασφάλεια των προσώπων που επιστρέφονται στο Πακιστάν. Επίσης, εκφράσαμε την ανησυχία μας για το γεγονός ότι δεν έχει εκπονηθεί ακόμη αξιολόγηση των 11 υφιστάμενων συμφωνιών επανεισδοχής.

Εντέλει, τα μέλη της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων κατέληξαν ότι ένα σαφές πλαίσιο συνεργασίας με το Πακιστάν ως προς την επανεισδοχή ήταν προτιμότερο από μια κατάσταση όπου υπάρχει κίνδυνος να απελαύνουν τα κράτη μέλη παράνομους μετανάστες από το Πακιστάν με ad hoc διαδικασίες και χωρίς εποπτεία βάσει του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το άρθρο 16 θα διασφαλίσει τη δυνατότητα της ΕΕ να ασκεί αυτόν τον εποπτικό ρόλο, γι’ αυτό επαναλαμβάνω το αίτημα της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων να διενεργηθεί αξιολόγηση των συμφωνιών που έχουν συναφθεί μέχρι στιγμής και υποστηρίζω την έγκρισή της.

 
  
MPphoto
 

  Manfred Weber, εξ ονόματος της Ομάδας PPE.(DE) Κυρία Πρόεδρε, κυρία Επίτροπε, κυρίες και κύριοι, καταρχάς, ως προς το θέμα του Πακιστάν: συζητούμε γι’ αυτό σε μια δύσκολη περίοδο για το Πακιστάν, και όλοι, πιστεύω, τασσόμαστε υπέρ του να επιδειχθεί πλήρης αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που έχουν πληγεί από αυτήν την καταστροφή. Ο κ. Sógor μίλησε ήδη συγκεκριμένα για τη συμφωνία. Ως εκ τούτου, θέλω να διατυπώσω ορισμένες παρατηρήσεις σχετικά με τα ζητήματα που άπτονται των συμφωνιών επανεισδοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τρίτες χώρες εν γένει.

Πρώτον, οι συμφωνίες αυτές είναι εύλογες, αλλά και αναγκαίες, καθόσον στην Ευρώπη διαθέτουμε νομοθεσία η οποία διέπει τα θέματα μετανάστευσης. Ωστόσο, εφόσον διαθέτουμε νομοθεσία η οποία διέπει τη μετανάστευση, τότε υπάρχουν και άτομα τα οποία διαμένουν παρανόμως στην επικράτειά μας. Λογική συνέπεια αυτού είναι ότι χρειαζόμαστε επίσης ένα σύστημα επαναπατρισμού. Σε σχέση με πολλές από τις αρχές τις οποίες μόλις διατύπωσα, η Αριστερά –οι Σοσιαλιστές– τάσσεται συχνά στο πλευρό μας, όταν όμως καλούμαστε να λάβουμε συγκεκριμένες αποφάσεις για τη σύναψη, στην πράξη, μιας τέτοιας συμφωνίας, αρνούνται να συναινέσουν. Πιστεύω λοιπόν ότι, παρ’ όλα αυτά, πρέπει να παραμείνουμε συνεπείς.

Δεύτερον, τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να γίνονται σεβαστά. Η εναλλακτική μιας τέτοιας συμφωνίας δεν είναι, φυσικά, να έχουμε καλύτερα πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οποιοσδήποτε απορρίπτει αυτήν τη συμφωνία αποδέχεται ότι θα έχουμε 27 διαφορετικά νομικά πρότυπα στην Ευρωπαϊκή Ένωση τα οποία δεν θα παρακολουθούνται όσο στενά θα μπορούσε να παρακολουθηθεί ένα κοινό σύστημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το τρίτο, και κατ’ εμέ σημαντικότερο, ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: πώς μπορούμε, πρακτικά, να καταστήσουμε ελκυστική στο μέλλον τη σύναψη εταιρικών σχέσεων με τρίτες χώρες; Καλώ την Επιτροπή να εργάζεται στο μέλλον με μεγαλύτερη διασύνδεση. Εφόσον ανοίγουμε τις ευρωπαϊκές αγορές στις διαπραγματεύσεις του παγκοσμίου εμπορίου, οι τρίτες χώρες πρέπει να μας δώσουν και τη δυνατότητα να θίξουμε το θέμα του επαναπατρισμού ή, ως προς την παράνομη μετανάστευση, οι τρίτες χώρες πρέπει να είναι πρόθυμες για παραχωρήσεις απέναντι σε εμάς σε θέματα επαναπατρισμού. Με άλλα λόγια, εν προκειμένω είναι σημαντικό να υπάρχει μεγαλύτερη διασύνδεση στο πλαίσιο των εργασιών.

 
  
MPphoto
 

  Sylvie Guillaume, εξ ονόματος της Ομάδας S&D. (FR) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, οι συνθήκες ανθρωπιστικής καταστροφής που αντιμετωπίζει σήμερα το Πακιστάν μας υποχρέωσαν να αναβάλουμε την ψηφοφορία επί της συμφωνίας επανεισδοχής μεταξύ της ΕΕ και της χώρας αυτής κατά δύο εβδομάδες, κάτι που, οφείλω να παραδεχτώ, ελάχιστη ανακούφιση μπορεί να προσφέρει.

Η επιλογή μας αποκτά πλέον κρίσιμη σημασία. Πώς είναι δυνατόν να εγκρίνουμε αυτήν τη συμφωνία όταν παραμένουν αναπάντητα τόσα πολλά ερωτήματα και όταν εξακολουθούν να υφίστανται τόσες ανησυχίες; Δεν έχει νόημα να περιγράψουμε λεπτομερώς τις θλιβερές επιδόσεις του Πακιστάν όσον αφορά τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως πρέπει να εκφράσω τη συμφωνία μου με κάποια πράγματα που ανέφεραν ήδη άλλοι συνάδελφοι: η χώρα αυτή δεν έχει υπογράψει ούτε τη Σύμβαση σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη, ούτε τη Σύμβαση περί του καθεστώτος των απάτριδων.

Την κατάσταση αυτή καθιστά ακόμη πιο ανησυχητική το γεγονός ότι η εν λόγω συμφωνία είναι σαφές ότι αφορά πρωτίστως τους Αφγανούς, ενώ οι δηλώσεις της Επιτροπής, στις οποίες περιορίζεται να ζητήσει από το Πακιστάν να υπογράψει τη σύμβαση σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων, δεν αλλάζουν καθόλου την κατάσταση. Γι’ αυτό οφείλουμε να θέσουμε μια πολύ ξεκάθαρη προϋπόθεση: η υπογραφή της σύμβασης σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων και άλλων κειμένων τα οποία άπτονται της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων αποτελεί απολύτως αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.

Η κατάσταση αυτή συνδυάζεται με τη χρόνια αοριστία ως προς την εφαρμογή της συμφωνίας την οποία συζητούμε σήμερα, το πεδίο εφαρμογής, τη διάρθρωση, τους στόχους και τις τεχνικές παραμέτρους της οποίας, όσον αφορά τόσο την ίδια τη διαδικασία επανεισδοχής όσο και την ανταλλαγή προσωπικών δεδομένων, μόνον ασαφείς μπορώ να χαρακτηρίσω. Το πρόβλημα δεν έγκειται μόνον στην εφαρμογή αυτής της συμφωνίας· αφορά επίσης το σύνολο της διαδικασίας διαπραγμάτευσης και τις συμφωνίες επανεισδοχής εν γένει.

Έχουμε ζητήσει επανειλημμένως από την Επιτροπή να διενεργήσει αξιολόγηση των συμφωνιών που έχουν συναφθεί μέχρι στιγμής. Δεν έχουμε λάβει καμία τέτοια αξιολόγηση, και οι σημερινές σας δηλώσεις είναι ανεπαρκείς. Πώς μπορούμε, λογικά και με καθαρή συνείδηση, να εγκρίνουμε αυτήν τη συμφωνία, όταν δεν έχουμε καμία αξιολόγηση στη διάθεσή μας; Θα προσέθετα δε ότι αυτό είναι επίσης το εύρημα της μελέτης την οποία είχε ζητήσει η Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων και η οποία μας έχει διαβιβαστεί. Το Κοινοβούλιο δεν μπορεί να ασκήσει πλήρως τις αρμοδιότητές του εάν δεν τηρείται επαρκώς ενήμερο κατά τη διαδικασία διαπραγμάτευσης και εφαρμογής αυτών των συμφωνιών.

Καθόσον το Κοινοβούλιο είναι πλέον συννομοθέτης, οφείλει να υποστηρίξει με σθένος τη θέση του. Ως εκ τούτου, υπογραμμίζω ότι η αυριανή ψηφοφορία θα έχει μεγάλη συμβολική σημασία για τον ρόλο του Σώματος. Σε μια περίοδο κατά την οποία διεξάγονται διαπραγματεύσεις για τη σύναψη συμφωνιών εταιρικής σχέσης με κράτη όπως η Λιβύη, παραδείγματος χάριν, έχουμε καθήκον να απορρίψουμε αυτήν τη συμφωνία, καταδεικνύοντας έτσι την ανησυχία του Κοινοβουλίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την επιθυμία του για μεγαλύτερη διαφάνεια στις διαπραγματεύσεις.

 
  
MPphoto
 

  Cecilia Wikström, εξ ονόματος της Ομάδας ALDE.(SV) Κυρία Πρόεδρε, κυρία Επίτροπε, όπως ανέφεραν πολλοί από τους συναδέλφους μου βουλευτές, νομίζω ότι, μετά τις καταστροφικές πλημμύρες του Αυγούστου, η παρούσα συγκυρία μπορεί να φανεί ακατάλληλη για τη συζήτηση της συμφωνίας επανεισδοχής μεταξύ της ΕΕ και του Πακιστάν. Είναι ακόμη νωπές στη μνήμη μας οι φοβερές εικόνες των θυμάτων και συμμεριζόμαστε τον πόνο τους.

Ωστόσο, δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα της ανάμιξης διαφορετικών ζητημάτων. Η συμφωνία επανεισδοχής είναι απλώς ένας τρόπος διασάφησης των νομικών πτυχών μεταξύ της ΕΕ και του Πακιστάν. Εκτιμώ ότι η εν λόγω συμφωνία πρέπει να ειδωθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, εντός του οποίου επιδιώκουμε να ενθαρρύνουμε τη νόμιμη μετανάστευση και να ελέγξουμε συγχρόνως την παράνομη μετανάστευση. Θέλω να ευχαριστήσω την Επιτροπή για τις εγγυήσεις που έχει δώσει όσον αφορά την παρακολούθηση της συμφωνίας. Η Επίτροπος ανέφερε ότι θα ασκηθεί πίεση στο Πακιστάν ώστε να υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης και ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεσμεύεται να τηρεί ενήμερο το Κοινοβούλιο για τα αποτελέσματα της εφαρμογής σε όλα τα στάδια.

Η Ομάδα της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, την οποία εκπροσωπώ σήμερα, υποστηρίζει την έκθεση σχετικά με τη συμφωνία επανεισδοχής, καλούμε δε την Επιτροπή να μας απαντήσει καταφατικά στο ερώτημα σχετικά με τη θέσπιση μηχανισμού αξιολόγησης όλων των συμφωνιών επανεισδοχής όσο το δυνατόν συντομότερα. Το γεγονός ότι το Πακιστάν δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης είναι βέβαιο ότι περιπλέκει την κατάσταση, δεν πρέπει όμως να λησμονούμε ότι όλα τα κράτη μέλη μας δεσμεύονται από τη σύμβαση, καθώς και από τις Συνθήκες της ΕΕ, και θα διέπρατταν σοβαρή παράβασή τους εάν επέστρεφαν πρόσωπα σε χώρες στις οποίες υπάρχει κίνδυνος παραβίασης των δικαιωμάτων τους. Αυτή είναι η λεγόμενη αρχή της μη επαναπροώθησης, και ισχύει ανεξαρτήτως του εάν έχει προσχωρήσει ή όχι το Πακιστάν στη Σύμβαση της Γενεύης. Υπάρχει άλλωστε και η έμμεση επαναπροώθηση, γι’ αυτό θέλω απλά να δηλώσω εν συντομία ότι η υπό εξέταση συμφωνία είναι αναγκαία, διότι διέπει τη συνεργασία μας με το Πακιστάν.

 
  
MPphoto
 

  Judith Sargentini, εξ ονόματος της Ομάδας Verts/ALE.(NL) Είναι γεγονός ότι μια ανθρωπιστική πολιτική ασύλου απαιτεί και μια πολιτική απελάσεων. Οι αιτούντες άσυλο των οποίων οι αιτήσεις έχουν απορριφθεί πρέπει να αναζητήσουν άλλο προορισμό. Αυτό, όμως, δεν είναι το ίδιο με το να κάνουμε «μπαλάκια» ανθρώπινα όντα. Κατά κάποιον τρόπο, η Ευρώπη επινόησε την ιδέα ότι, αν ένα πρόσωπο δεν μπορεί να απελαθεί στη χώρα καταγωγής του, στρεφόμαστε απλώς στην πλησιέστερη χώρα ή στη χώρα την οποία διέσχισε προτού φτάσει στην Ευρώπη. Αυτό εννοώ λέγοντας «κάνουμε μπαλάκια ανθρώπινα όντα».

Φτάσαμε ήδη στο σημείο να προσπαθούμε να στείλουμε ομαδικά ανθρώπους στη Λιβύη, και να νίπτουμε τας χείρας μας αν η Λιβύη επιχειρεί να επιστρέψει ανθρώπους στην Ερυθραία. Προφανώς επιχειρούμε να μεταθέσουμε σε άλλους την ευθύνη για τους πολίτες τρίτων χωρών –στην προκειμένη περίπτωση, για τους Αφγανούς που απελαύνονται στο Πακιστάν. Άκουσα έναν συνάδελφο της Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Χριστιανοδημοκράτες) να λέει περίπου τα εξής: «Πώς μπορούμε να κάνουμε πιο ελκυστικές για αυτές τις χώρες τις συμφωνίες επανεισδοχής;» Δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα ανθρωπιστική αυτή η αντιμετώπιση ανθρώπινων όντων, ούτε μου φαίνεται να είναι ο σωστός τρόπος για να επιτύχουμε μια καλή ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου.

Πράγματι, όλοι υποστηρίζουμε μια καλή ευρωπαϊκή πολιτική ασύλου. Το να μεταφέρουμε ανθρώπους σε μια χώρα όπως η Τουρκία λόγου χάρη –από την οποία διέρχονται άλλωστε πάρα πολλοί αιτούντες άσυλο– σημαίνει ότι τα άτομα αυτά δεν μπορούν να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή διότι δεν βρίσκονται ούτε στη χώρα στην οποία επιθυμούν να ζήσουν ούτε σε μια χώρα στην οποία να είναι ευπρόσδεκτοι· και αυτό δεν μπορεί να το αλλάξει κανένα χρηματικό ποσό.

 
  
MPphoto
 

  Cornelis de Jong, εξ ονόματος της Ομάδας GUE/NGL.(NL) Η Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Αριστεράς των Πρασίνων των Βορείων Χωρών τάσσεται κατά της προτεινόμενης συμφωνίας επανεισδοχής με το Πακιστάν. Πρόκειται για το λάθος μέσο στη λάθος στιγμή.

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, οι υποδομές στο Πακιστάν –δρόμοι, σιδηροδρομικές γραμμές, γέφυρες κ.ο.κ.– έχουν πληγεί τόσο σοβαρά από τις πλημμύρες ώστε να βρίσκονται σήμερα σε κατάσταση παρόμοια με αυτήν που βρίσκονταν πριν από δεκαετίες. Στο Πακιστάν, εκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από το νερό ή, επιστρέφοντας στις εστίες τους, διαπιστώνουν ότι έχουν καταστραφεί όλα τους τα υπάρχοντα. Θα περίμενε κανείς ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, το κύριο μέλημα της Ευρώπης θα ήταν να βοηθήσει τον πληθυσμό. Συνεπώς, θεωρώ ότι είναι δυσάρεστο, ιδίως αυτήν την περίοδο, να καλούμαστε να αποφασίσουμε σχετικά με μια συμφωνία επανεισδοχής η οποία συνεπάγεται αναπόφευκτα ότι η Ευρώπη θα μπορεί να επιστρέψει στο Πακιστάν παράνομους αιτούντες άσυλο, καθώς και τα άτομα των οποίων οι αιτήσεις έχουν απορριφθεί. Είναι αυτό παράδειγμα της κοινότητας αξιών για την οποία υπερηφανεύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση;

Εξάλλου, η συμφωνία δεν παρέχει επαρκείς διασφαλίσεις όσον αφορά την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτήν την περίοδο το Πακιστάν δεν είναι σταθερή χώρα. Κατά συνέπεια, το ερώτημα που θέλω να απευθύνω στην Επιτροπή, αλλά και στο Συμβούλιο, είναι το ακόλουθο: πού στηρίζετε την πεποίθησή σας ότι το Πακιστάν –το οποίο μάλιστα, ενώ δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση της Γενεύης, υποδέχεται μεγάλο αριθμό προσφύγων– θα προσφέρει πραγματικά προστασία στους πρόσφυγες υπό τις τρέχουσες συνθήκες;

Θα περίμενε κανείς η συμφωνία να περιλαμβάνει διασφαλίσεις οι οποίες να ανταποκρίνονται στο βάρος των ευθυνών που αναλαμβάνουν οι χώρες όταν απελαύνουν πρόσωπα προς τρίτες χώρες. Το μόνο που ακούσαμε πραγματικά σχετικά με αυτήν την πτυχή είναι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα μεριμνά ώστε τα κράτη μέλη να συμμορφώνονται προς τις υποχρεώσεις τους που απορρέουν από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τη Σύμβαση της Γενεύης.

Το ερώτημα που θέλω να απευθύνω, ωστόσο, στην Επίτροπο είναι το εξής. Πώς σκοπεύει να επιτύχει η Επιτροπή αυτόν τον στόχο; Θα στέλνετε αξιωματούχους σας στο Πακιστάν στις ίδιες πτήσεις με τα άτομα που απελαύνονται, και για πόσο χρονικό διάστημα θα παρακολουθείτε την τύχη αυτών των ανθρώπων –ή μήπως θα μας υποβάλλετε απλά εκθέσεις όταν θα είναι ήδη πολύ αργά γι’ αυτούς; Η συμφωνία περιλαμβάνει ελάχιστες διασφαλίσεις, και συνάπτεται σε μια εξαιρετικά ακατάλληλη χρονική στιγμή. Συνεπώς, η ετυμηγορία της πολιτικής μου Ομάδας είναι ότι η πρόταση αυτή πρέπει να απορριφθεί εντελώς.

 
  
MPphoto
 

  Philip Claeys (NI).(NL) Θέλω να επιστήσω την προσοχή στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε σε σχέση με την Τουρκία. Όπως γνωρίζετε, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπαθεί επί σειρά πολλών ετών να συνάψει συμφωνία επανεισδοχής με την Τουρκία, όμως οι προσπάθειές της προσκρούουν συστηματικά στην άρνηση της χώρας αυτής.

Η κατάσταση είναι απαράδεκτη για δύο λόγους. Πρώτον, μια υποψήφια χώρα οφείλει να επιδεικνύει πνεύμα συνεργασίας και όχι άρνησης. Δεύτερον, η Τουρκία δεν είναι απλώς γείτονας της Ευρωπαϊκής Ένωσης· μοιράζεται επίσης μαζί μας πολύ εκτεταμένα σύνορα. Επιπλέον, η Τουρκία είναι μία από τις μεγαλύτερες και σημαντικότερες χώρες προέλευσης και διέλευσης παράνομων μεταναστών. Θα μπορούσα να αναφέρω με την ευκαιρία αυτή ένα πρόσφατο υπόμνημα της Europol, της Eurojust και του Frontex, στο οποίο η Τουρκία περιγράφεται ως μία από τις κύριες χώρες διέλευσης του εμπορίου ηρωίνης από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και τα Βαλκάνια. Το μείζον ζήτημα εν προκειμένω δεν είναι μόνον το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, αλλά και το οργανωμένο έγκλημα εν γένει.

Με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες, οι διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία επανεισδοχής με την Τουρκία εξελίσσονται κάπως καλύτερα σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, ωστόσο διαπιστώνουμε ότι η τουρκική κυβέρνηση αρχίζει τώρα να επιβάλλει ορισμένους όρους που είναι εντελώς απαράδεκτοι. Ενώ η ΕΕ κάνει λόγο για «διευκόλυνση των θεωρήσεων», η τουρκική κυβέρνηση αρχίζει να μιλά για άνοιγμα των συνόρων και ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων όσον αφορά τους πολίτες της Τουρκίας – γεγονός το οποίο, όπως είναι φυσικό, επιδεινώνει απλώς το πρόβλημα, αντί να προσφέρει λύσεις στα υφιστάμενα προβλήματα.

 
  
MPphoto
 

  Carlos Coelho (PPE).(PT) Κυρία Πρόεδρε, συγχαίρω τον συνάδελφό μου, κ. Sógor, για την έκθεση την οποία μας παρουσίασε. Η σπουδαιότητα αυτής της έκθεσης και των διαπραγματεύσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη αναδεικνύεται με απόλυτη σαφήνεια από το γεγονός ότι χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία.

Η συμφωνία αυτή είναι σημαντική όχι μόνον για το Πακιστάν, αλλά και για τις σχέσεις μας με άλλες χώρες της περιοχής. Οι συμφωνίες αυτού του είδους συμβάλλουν θετικά στον αγώνα κατά της παράνομης μετανάστευσης, όμως η επιστροφή κάθε παράνομου μετανάστη μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον βάσει ατομικής απόφασης, και με πλήρη τήρηση των υποχρεώσεων και των όρων που επιβάλλει το διεθνές δίκαιο, με ιδιαίτερη έμφαση στην αρχή της μη επαναπροώθησης.

Το Πακιστάν αποτελεί, αναμφίλεκτα, σημαντική χώρα προέλευσης και διέλευσης παράνομων μεταναστών. Ωστόσο, είναι λυπηρό το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη προχωρήσει στην επικύρωση του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα ή της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών κατά των βασανιστηρίων και άλλων τρόπων σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας. Αυτό δημιουργεί σοβαρές επιφυλάξεις όσον αφορά το εάν οι επιστροφές στη χώρα θα είναι ασφαλείς, δεδομένου ιδίως ότι η συμφωνία δεν προβλέπει αυστηρές διασφαλίσεις και μηχανισμούς προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Παρότι υπολείπεται κατά πολύ των προσδοκιών μας, είναι εντούτοις θετική ως προς την εξάλειψη του κινδύνου να καταφύγουν τα κράτη μέλη στη λύση των επαναπατρισμών με βάση ad hoc διαδικασίες. Είναι επίσης θετική η δημιουργία ενός σαφούς πλαισίου συνεργασίας με το Πακιστάν, το οποίο θα επιτρέπει την εποπτεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

 
  
MPphoto
 

  Monika Flašíková Beňová (S&D). (SK) Το θέμα αυτής της συζήτησης είναι οι συμφωνίες επανεισδοχής και πολλοί από εμάς ανησυχούν για ένα θεμελιώδες ζήτημα: Πώς θα εγγυηθούμε την προστασία των δικαιωμάτων και την ασφάλεια των προσώπων που απελαύνονται;

Εκ πείρας γνωρίζουμε ότι οι συμφωνίες επανεισδοχής δεν καλύπτουν επαρκώς αυτήν την πτυχή. Συνήθως θεωρείται δεδομένο ότι, όταν δύο κράτη συνάπτουν μια συμφωνία, παρακολουθούν την επίτευξη των στόχων που ορίζονται σε αυτή. Ωστόσο, τα πράγματα δεν λειτουργούν πάντοτε έτσι, και ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτό είναι οι συμφωνίες επανεισδοχής. Τα κράτη συχνά τις συνάπτουν βάσει ενός ευρύτερου πλαισίου συνεργασίας το οποίο περιλαμβάνει και άλλους τομείς, οι οποίοι θεωρούνται –τουλάχιστον από τα ενδιαφερόμενα μέρη– σημαντικότεροι, όπως λόγου χάρη η ενεργειακή ασφάλεια, η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η αστυνομική συνεργασία ή το εμπόριο. Κατά συνέπεια, οι συμφωνίες επανεισδοχής αφορούν ελάχιστο μόνον τμήμα των πραγματικών διμερών σχέσεων.

Ας είμαστε ειλικρινείς, κυρίες και κύριοι. Για τις πιο προηγμένες χώρες, οι συμφωνίες επανεισδοχής αποτελούν επίσης έναν πιο κομψό τρόπο επίσημης απαλλαγής από παράνομους μετανάστες με τη συναίνεση της λιγότερο προηγμένης χώρας καταγωγής, η οποία, ως ανταπόδοση, αποζημιώνεται, παραδείγματος χάριν, μέσω της υπογραφής μιας εμπορικής συμφωνίας στρατηγικής εταιρικής σχέσης.

Όσον αφορά, τώρα, τις βασικές παραμέτρους: η απλή συναίνεση της λιγότερο προηγμένης χώρας καταγωγής δεν συνεπάγεται ούτε κατ’ ελάχιστο ότι διαθέτει την πολιτική βούληση ή τους νομικούς ή θεσμικούς πόρους που θα της επέτρεπαν να διαχειριστεί μια μαζική εισροή πολιτών της, πόσο μάλλον να προστατεύσει τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Εμείς οι βουλευτές που ασχολούμαστε με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θεωρούμε ότι έχει ζωτική σημασία να αναγνωριστεί αυτό το κρυφό πλαίσιο των συμφωνιών επανεισδοχής, γι’ αυτό οφείλουμε να εμμείνουμε στη θέση ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα και η διαφάνεια πρέπει να αποτελούν προτεραιότητα κατά τη σύναψη συμφωνιών επανεισδοχής.

 
  
MPphoto
 

  Nicole Kiil-Nielsen (Verts/ALE).(FR) Κυρία Πρόεδρε, η Επιτροπή έγραψε το 2005 ότι «οι ατομικές αποφάσεις απέλασης [τις οποίες λαμβάνουν οι αρμόδιες αρχές των κρατών μελών] πρέπει να συμμορφώνονται προς τη Σύμβαση της Γενεύης, του 1951, το πρωτόκολλο του 1967 και τις διεθνείς συνθήκες. Κανείς δεν μπορεί να απομακρυνθεί, να απελαθεί ή να εκδοθεί προς κράτος όπου διατρέχει σοβαρό κίνδυνο να του επιβληθεί η ποινή του θανάτου ή να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή άλλη απάνθρωπη ή εξευτελιστική ποινή ή μεταχείριση».

Γεγονός είναι ότι στο Πακιστάν σημειώνονται όντως σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: θανατική ποινή, βασανιστήρια, θάνατοι υπό καθεστώς κράτησης, αναγκαστικές εξαφανίσεις, εγκλήματα τιμής. Όπως επισημάνθηκε ήδη, η χώρα αυτή δεν έχει υπογράψει πολλές διεθνείς συμφωνίες. Πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την προστασία των δικαιωμάτων και της ασφάλειας των ατόμων που υποβάλλονται σε διαδικασίες επανεισδοχής;

Δεν παρέχονται εγγυήσεις για τα μέλη εθνοτικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων ή για τις γυναίκες. Δεν αναφέρεται ο αντίκτυπος της συμφωνίας στους αφγανούς πρόσφυγες, ενώ δεν προβλέπεται κανένα σχέδιο για την παρακολούθηση της εφαρμογής της συμφωνίας από τον Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, το Κοινοβούλιο οφείλει να απορρίψει αυτήν τη συμφωνία.

 
  
MPphoto
 

  Andrew Henry William Brons (NI).(EN) Κυρία Πρόεδρε, τα επιχειρήματα υπέρ της επιστροφής των παράνομων πακιστανών μεταναστών στη χώρα καταγωγής τους είναι αυταπόδεικτα. Το βασικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι γιατί να απαιτείται συμφωνία με το Πακιστάν προκειμένου να επιτρέπεται η είσοδός τους στη χώρα τους. Η κατάσταση αυτή θα έπρεπε να με εκπλήσσει, όμως δεν εκπλήσσομαι καθόλου.

Ορισμένοι διαφωνούν με τον επαναπατρισμό αυτών των ατόμων ακόμη και με την άδεια του Πακιστάν. Η αντίρρησή τους φαίνεται να συνίσταται στο γεγονός ότι το Πακιστάν δεν συμμορφώνεται με τα συναφή πρότυπα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό ισχύει πραγματικά. Ισχύει όμως εξίσου για τις περισσότερες χώρες του τρίτου κόσμου –ακόμη και για ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες. Προτείνουν μήπως να επιτρέπεται η παραμονή όλων των παρανόμων μεταναστών από χώρες με ελλιπή πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Αν το πιστεύουν πραγματικά, τότε πρέπει να τους ρωτήσουμε γιατί δέχονται να παραμένει ο υπόλοιπος πληθυσμός στο εσωτερικό αυτών των επικίνδυνων χωρών. Δεν θα έπρεπε να καλέσουμε ολόκληρους τους πληθυσμούς του Πακιστάν, της Κίνας, του Αφγανιστάν, της Μέσης Ανατολής, της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής να εγκατασταθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Αυτός είναι ο παραλογισμός της θέσης τους.

 
  
MPphoto
 

  Ernst Strasser (PPE).(DE) Κυρία Πρόεδρε, κυρία Επίτροπε, κυρίες και κύριοι, η συμφωνία αυτή είναι ορθή και αναγκαία, και το ότι τώρα έχουμε ένα αποτέλεσμα το οφείλουμε στην Επιτροπή. Η εξέταση των ελαχίστων ανθρωπιστικών προτύπων στη χώρα καταγωγής είναι, φυσικά, θεμελιώδες στοιχείο κάθε συμφωνίας επανεισδοχής. Αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τη σύναψη οποιασδήποτε συμφωνίας αυτού του είδους.

Δεν αφορά τους αιτούντες άσυλο – και το σχόλιο αυτό το απευθύνω στους Πρασίνους και στην Αριστερά. Διαβάστε τη συμφωνία! Δεν αφορά τα άτομα που χρήζουν προστασίας· αφορά τα άτομα που διαμένουν στην Ευρώπη παρανόμως. Αυτή είναι η ομάδα για την οποία συζητούμε εν προκειμένω. Οι αιτούντες άσυλο και η απέλαση ατόμων τα οποία χρήζουν προστασίας δεν είναι δυνατόν να συμπεριληφθούν σε συμφωνίες επανεισδοχής.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να διασφαλίσουμε –και εδώ οφείλω να σας εκφράσω τις ευχαριστίες μου για την αξιολόγηση που δηλώσατε μόλις ότι θα διενεργήσετε– ότι οι αποφάσεις επαναπατρισμού θα εφαρμόζονται και στην πράξη, καθώς ο αριθμός των πραγματικών επαναπατρισμών είναι σημαντικά χαμηλότερος από τον αριθμό των αντίστοιχων αποφάσεων. Έχω εδώ τα στοιχεία του 2008, σύμφωνα με τα οποία καταγράφονται 609.000 παρανόμως διαμένοντες και 608.000 αποφάσεις επαναπατρισμού, ενώ στην πράξη επαναπατρίστηκαν 214.000 άτομα. Εν προκειμένω χρειαζόμαστε μια κοινή ευρωπαϊκή στρατηγική, για να μπορούμε όμως να την εφαρμόσουμε χρειαζόμαστε επίσης μια κοινή στρατηγική με τις τρίτες χώρες.

 
  
MPphoto
 

  Rita Borsellino (S&D). (IT) Κυρία Πρόεδρε, κυρία Επίτροπε, κυρίες και κύριοι, στη σημερινή συζήτηση για τις συμφωνίες επανεισδοχής δεν μπορεί να παραλειφθεί το ακανθώδες πλέον ζήτημα της συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Λιβύης.

Γνωρίζουμε ότι ένα σκέλος της συμφωνίας εστιάζεται στην καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης. Μας ανησυχεί το γεγονός ότι, μέχρι στιγμής, η Επιτροπή έχει δηλώσει ελάχιστα για το θέμα αυτό, παρότι η Συνθήκη της Λισαβόνας υποχρεώνει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ενημερώνει αμελλητί το Κοινοβούλιο.

Όπως γνωρίζουμε, η Λιβύη δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε έχει μέχρι στιγμής αποδείξει ότι έχει υιοθετήσει πρότυπα συμπεριφοράς τα οποία να συνάδουν με το διεθνές δίκαιο. Αναφέρομαι στην υπόθεση των μεταναστών από την Ερυθραία, οι οποίοι κρατούνται υπό απάνθρωπες συνθήκες στο λιβυκό κέντρο Brak, καθώς και στο κλείσιμο των γραφείων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες. Πρωτίστως, ωστόσο, αναφέρομαι στα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας, όταν ένα περιπολικό σκάφος της Λιβύης άνοιξε πυρ κατά ιταλικού αλιευτικού σκάφους από τον στόλο Mazara del Vallo σε διεθνή ύδατα, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι σε αυτό επέβαιναν παράνομοι μετανάστες. Η αιτιολόγηση αυτή είναι πολύ ανησυχητική και μας υπενθυμίζει τη συμφωνία που έχει υπογραφεί μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας. Μεταξύ άλλων, η συμφωνία αυτή προβλέπει την επαναπροώθηση μεταναστών στη Λιβύη χωρίς καμία αναφορά στο δικαίωμα υποβολής αίτησης ασύλου ή σε εφαρμογή ατομικών, κατά περίπτωση, αξιολογήσεων των επιμέρους περιπτώσεων, ενώ επιτρέπει επίσης τη χρήση πυροβόλων όπλων για την ανάσχεση των μεταναστών.

Δεδομένου ότι μέρος της συμφωνίας είναι μυστικό και σε αυτήν την περίπτωση, διερωτώμαι αν η Επιτροπή γνωρίζει το περιεχόμενό της και αν, στην προκειμένη περίπτωση, θεωρεί αναγκαίο να ζητήσει εξηγήσεις όσον αφορά τη δυνατότητα των λιβυκών αρχών να ανοίγουν πυρ κατά σκαφών αν υποπτεύονται ότι μεταφέρουν παράνομους μετανάστες. Διότι, αν ισχύει κάτι τέτοιο…

(Η Πρόεδρος διακόπτει την ομιλήτρια)

 
  
MPphoto
 

  Agustín Diaz de Mera Garcia Consuegra (PPE).(ES) Κυρία Πρόεδρε, το άσυλο είναι μια ακριβής και σαφώς καθορισμένη νομική έννοια η οποία δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις συμφωνίες επανεισδοχής.

Η συμφωνία με το Πακιστάν είναι ένα μέσο της ΕΕ που εντάσσεται στην καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης και δεν αφορά τη διεθνή προστασία ή το άσυλο.

Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αμφιβολίας όσον αφορά τον στόχο της συμφωνίας: αφορά την επανεισδοχή υπηκόων του Πακιστάν οι οποίοι δεν πληρούν, ή δεν πληρούν πλέον, τις ισχύουσες προϋποθέσεις για την είσοδο, την παρουσία ή τη διαμονή στην επικράτεια ενός κράτους μέλους, ή υπηκόων τρίτων χωρών ή απάτριδων που φέρουν θεώρηση ή άδεια διαμονής η οποία εκδόθηκε από τις πακιστανικές αρχές και έχουν εισέλθει παρανόμως σε κράτος μέλος προερχόμενοι απευθείας από το Πακιστάν.

Ο σεβασμός των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διαδικασία επαναπατρισμού πρέπει να διασφαλίζεται βάσει της απαίτησης για τήρηση του διεθνούς δικαίου, ειδικότερα δε της αρχής της μη επαναπροώθησης και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Εν ολίγοις, τα μέτρα που προβλέπονται στη συμφωνία θα εφαρμόζονται μόνον για πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στην ΕΕ παρανόμως και δεν επηρεάζουν άλλα πρόσωπα στα οποία έχει χορηγηθεί άσυλο ή τα οποία έχουν υποβάλει αίτηση χορήγησης διεθνούς προστασίας η οποία τελεί υπό εξέταση.

Ως εκ τούτου, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να συγχέουμε διαφορετικά ζητήματα που θα μπορούσαν να εμποδίσουν τη σύναψη μιας συμφωνίας η οποία έχει θεμελιώδη σημασία για την ανάπτυξη της κοινής πολιτικής μετανάστευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Συνεπώς, υποστηρίζουμε τη συμφωνία, αλλά απαιτούμε εγγυήσεις από το Πακιστάν.

 
  
MPphoto
 

  Emine Bozkurt (S&D).(NL) Οι πλημμύρες στο Πακιστάν είναι οι σοβαρότερες των τελευταίων 80 ετών και, επί του παρόντος, δεν φαίνεται να σταματούν. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πληγεί. Πολλοί έχουν μείνει άστεγοι, και επαπειλείται λιμός. Σκοπεύουμε λοιπόν να επιστρέφουμε ανθρώπους με τα ίδια αεροσκάφη τα οποία χρησιμοποιούνται για την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στο Πακιστάν;

Μια τέτοια συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Πακιστάν θα ήταν ανεύθυνη. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Πακιστάν, η οποία παρουσιάζει πολλές ελλείψεις. Το Πακιστάν δεν έχει καν υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων. Πρέπει να συνάπτουμε συμφωνίες εφόσον πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις, όπως η υποχρέωση υπογραφής της Σύμβασης της Γενεύης ή άλλων συμφωνιών οι οποίες διασφαλίζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα.

Γι’ αυτό, με ενδιαφέρει επίσης πολύ να μάθω τι ακριβώς ισχύει στην περίπτωση των συμφωνιών που διαπραγματεύεται με άλλες χώρες η Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι σημαντικό να έχουμε πρόσβαση σε αυτές, έτσι ώστε να μπορούμε να εξασφαλίσουμε την ορθότητά τους. Παραδείγματος χάριν, ποια είναι η κατάσταση ως προς τη συμφωνία επανεισδοχής με την Τουρκία; Εξ όσων πληροφορούμαστε, οι διαπραγματεύσεις έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί. Απλώς, λίγα κράτη μέλη εξακολουθούν να προβάλλουν ορισμένες αντιρρήσεις επί του τελικού κειμένου.

Θα μπορούσε η Επίτροπος να μας ενημερώσει για τη φύση των σημείων στα οποία προσκρούουν αυτήν τη στιγμή οι διαπραγματεύσεις; Σε ποιες ενέργειες προβαίνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την επίτευξη ευνοϊκού αποτελέσματος; Επίσης, όταν ολοκληρωθεί η συμφωνία, θα πραγματοποιήσει επιτέλους η Επιτροπή το επόμενο βήμα; Θα μπορούν, δηλαδή, επιτέλους επιχειρηματίες και σπουδαστές από την Τουρκία να ταξιδεύουν χωρίς θεωρήσεις στην Ευρώπη; Εξάλλου, είναι εξωφρενικό να εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ένωση πολιτική απαλλαγής από θεωρήσεις με τις πλέον ετερόκλητες χώρες, αλλά όχι με μία από τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες.

 
  
MPphoto
 

  Birgit Sippel (S&D).(DE) Κυρία Πρόεδρε, στην εισαγωγική του ομιλία, ο εισηγητής δήλωσε ότι το Κοινοβούλιο οφείλει τώρα να υποστηρίξει τη συμφωνία. Ίσως να πρόκειται για σφάλμα της διερμηνείας, παρ’ όλα αυτά πρέπει να διευκρινίσω ότι εγώ τουλάχιστον ούτε οφείλω ούτε πρόκειται, ασφαλώς, να υποστηρίξω αυτήν τη συμφωνία.

Δεδομένου ότι θα είναι η πρώτη συμφωνία μετά την έναρξη ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας, θα στείλει ένα ιδιαίτερα σημαντικό μήνυμα. Τι μήνυμα, όμως, στέλνουμε στην ΕΕ και στον υπόλοιπο κόσμο; Παρατηρώντας τους υποστηρικτές της συμφωνίας διαπιστώνω, πρωτίστως, ότι εφαρμόζεται μια βιβλική αρχή: νίπτουμε τας χείρας μας και αποποιούμαστε κάθε ευθύνη – στο κάτω-κάτω της γραφής, έχουμε μια Συνθήκη. Ωστόσο, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει στους ανθρώπους που στέλνουμε πίσω στις χώρες αυτές. Θα ήθελα να είχε επιδειχθεί μεγαλύτερη ευαισθησία ως προς το θέμα της αντιμετώπισης των προσφύγων και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η έγκριση αυτής της συμφωνίας θα υπονομεύσει σοβαρά την αξιοπιστία μας σε ζητήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καλώ, συνεπώς, για μια ακόμη φορά όλους τους συναδέλφους μου να μην υποστηρίξουν αυτήν τη συμφωνία.

 
  
  

ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ κ. Libor ROUČEK
Αντιπροέδρου

 
  
MPphoto
 

  Andreas Mölzer (NI).(DE) Κύριε Πρόεδρε, ο συνδυασμός περιοριστικών μέτρων προστασίας των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και αυστηρής εφαρμογής των συμφωνιών επανεισδοχής μπορεί να ανακόψει την πλημμυρίδα των παράνομων μεταναστών. Αυτό το αποδεικνύει με εντυπωσιακό τρόπο, κατά τη γνώμη μου, το παράδειγμα της Lampedusa. Ενώ μέχρι το 2008, δεκάδες χιλιάδες άτομα εισέβαλλαν κάθε χρόνο στις ιταλικές ακτές, τώρα οι υπερπλήρεις καταυλισμοί υποδοχής αδειάζουν με εμφανή τρόπο. Κατά συνέπεια, το Κοινοβούλιο πρέπει να υποστηρίξει την Επιτροπή με σκοπό την ταχεία διαπραγμάτευση περαιτέρω συμφωνιών, λόγου χάρη με την Τουρκία.

Ωστόσο, στο πλαίσιο αυτό πρέπει να απορριφθούν παράλογες απαιτήσεις, όπως αυτές τις οποίες προβάλλει ο αρχηγός του κράτους της Λιβύης, συνταγματάρχης Καντάφι, κατά τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να καταβάλλει στην Αφρική τουλάχιστον 5 δισ. ευρώ ετησίως για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης. Αντιθέτως, οι ποικίλες οικονομικές ενισχύσεις που διαθέτει η ΕΕ, όπως η αναπτυξιακή βοήθεια, πρέπει να διασυνδεθούν με την προθυμία των κρατών να συνεργαστούν ουσιαστικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης. Πρέπει επίσης να καταπολεμήσουμε την κατάχρηση του συστήματος ασύλου και το φαινόμενο των δήθεν αιτούντων άσυλο ανά την ΕΕ, και να ενισχύσουμε τον οργανισμό προστασίας των συνόρων Frontex κατά τρόπο πραγματικά αποτελεσματικό.

 
  
MPphoto
 

  Γεώργιος Παπανικολάου (PPE). – Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το 80% περίπου των παράνομων μεταναστών που εντοπίζονται στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης, εντοπίζονται στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα, το 2009 συνελήφθησαν περίπου 126.000 παράνομοι μετανάστες. Από αυτούς, 5.000 περίπου (4.852 για την ακρίβεια) κατάγονται από το Πακιστάν και 36.472 από την Τουρκία.

Τα αναφέρω αυτά, για να καταλήξω στο εξής: είναι πολύ σημαντική η συμφωνία με το Πακιστάν και, πράγματι, κράτησε πολύ: πέρασαν 8 χρόνια. Το άρθρο 16 προβλέπει την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιμένουμε πολλά από τη συμφωνία αυτή.

Υπενθυμίζω ότι στην Ισπανία, τη Μάλτα, την Ιταλία, περιορίστηκαν οι αριθμοί των παράνομων μεταναστών λόγω των συμφωνιών αυτών. Ελπίζω και για τη συμφωνία με την Τουρκία, κυρία Επίτροπε, να μη χρειαστούν άλλα 8 χρόνια. Πολλές φορές τώρα τελευταία μας λέτε ότι βρισκόμαστε σε τελικό στάδιο. Δεν έχουμε όμως κάποια ανακοίνωση. Ευελπιστώ και πάλι να μην καθυστερήσει περισσότερο. Δεν έχουμε τέτοια περιθώρια.

 
  
MPphoto
 

  Franziska Keller (Verts/ALE).(EN) Κύριε Πρόεδρε, μια πτυχή η οποία νομίζω ότι δεν είναι πολύ σαφής είναι ότι τα άτομα που θεωρούνται παράνομα δεν είναι υποχρεωτικό να έχουν εισέλθει παρανόμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί κάλλιστα να είναι αιτούντες άσυλο, οι αιτήσεις των οποίων έχουν απορριφθεί, ή άτομα τα οποία εισήλθαν με τουριστική θεώρηση και υπερέβησαν το επιτρεπόμενο διάστημα παραμονής, οπότε δεν πρέπει να εξισώνονται με τα άτομα τα οποία εισήλθαν με καταφανώς παράνομο τρόπο και με τη χρήση εγκληματικών δικτύων.

Κυρία Malmström, δηλώσατε ότι θέλετε να ανταποκριθείτε στις προσδοκίες των ευρωπαίων πολιτών. Οι πολίτες μας προσβλέπουν σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σεβασμού του ανθρώπου. Πρέπει να ανταποκριθούμε και σε αυτές τις προσδοκίες. Αναρωτιέμαι πώς θα μπορέσετε να παρακολουθήσετε την τύχη των επαναπατριζόμενων ατόμων, ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν θα υποστούν διώξεις ή βασανιστήρια. Πώς θα εξετάσετε αυτήν την πτυχή; Πρακτικά, πώς ακριβώς θα γίνει αυτό;

 
  
MPphoto
 

  Franz Obermayr (NI).(DE) Κύριε Πρόεδρε, η μεγάλη ευφορία όσον αφορά τη δημοκρατική πρόοδο της Τουρκίας λόγω του προσφάτου δημοψηφίσματος πρέπει να τεθεί στις σωστές της διαστάσεις, διότι η Τουρκία δεν έχει μπορέσει μέχρι σήμερα να συνεργαστεί με την ΕΕ ως προς το θέμα της επιστροφής προσφύγων και μεταναστών. Ειδικότερα, η Τουρκία δεν είναι μόνον χώρα καταγωγής, είναι συχνά και χώρα διέλευσης προσφύγων από τη Μέση Ανατολή, από το Ιράκ και από το Ιράν. Η συνεργασία στο πλαίσιο της κοινής μας άμυνας έναντι των προσφύγων είναι, ωστόσο, ουσιαστική. Αν και ο Frontex είναι διαθέσιμος για να προσφέρει βοήθεια σε τεχνικά θέματα, αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, ότι η ΕΕ πρέπει να επωμιστεί το συνολικό κόστος της προστασίας των τουρκικών συνόρων. Η ΕΕ δεν μπορεί να είναι ο χρηματοδότης της Άγκυρας, και εν πάση περιπτώσει η προενταξιακή βοήθεια είναι ήδη υπερβολικά γενναιόδωρη. Η Τουρκία πρέπει, συνεπώς, να συμμορφωθεί προς τη Σύμβαση της Γενεύης σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων, οι δε ελλείψεις στον τομέα των θεμελιωδών δικαιωμάτων δεν πρέπει να προβάλλονται ως δικαιολογία για την άρνηση του επαναπατρισμού των προσφύγων. Είναι απαράδεκτο η Άγκυρα, αφενός, να ασκεί πιέσεις υπέρ της ανάπτυξης στενότερων σχέσεων με τις Βρυξέλλες ενώ, αφετέρου, διοχετεύει αφειδώς πρόσφυγες στο υποτιθέμενο Ελντοράντο της ΕΕ. Ως εκ τούτου, πρέπει να συναφθεί το ταχύτερο δυνατόν συμφωνία επανεισδοχής.

 
  
MPphoto
 

  Elena Băsescu (PPE).(RO) Θέλω να αναφέρω στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης την περίπτωση μιας από τις τρίτες χώρες, συγκεκριμένα της Δημοκρατίας της Μολδαβίας.

Το 2007, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επικύρωσε τη συμφωνία επανεισδοχής μεταξύ της Δημοκρατίας της Μολδαβίας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Ωστόσο, η πολιτική αυτή παρουσιάζει ορισμένες αδυναμίες. Πραγματοποιήθηκαν ελάχιστες αξιολογήσεις του αντικτύπου της στη Δημοκρατία της Μολδαβίας, ενώ οι διαδικασίες διαπραγμάτευσης και εκτέλεσης της συμφωνίας δεν ήταν αρκετά διαφανείς. Ενόσω ασκούσε την εξουσία η κομμουνιστική κυβέρνηση, από το 2001 έως το 2009, πάνω από 600.000 άτομα μετανάστευσαν από τη Δημοκρατία της Μολδαβίας στην ΕΕ. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην έλλειψη σεβασμού για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα παράδειγμα γι’ αυτό είναι οι πολυάριθμες δηλώσεις της ΕΣΑΔ στις οποίες καταδικάζεται η Μολδαβία.

Για την επίλυση αυτών των ζητημάτων, η ΕΕ πρέπει να εφαρμόσει κατάλληλες εμπορικές πολιτικές και να διαθέσει περισσότερη αναπτυξιακή βοήθεια. Ενόψει των προαναφερθέντων, εκτιμώ ότι η πρωτοβουλία της ΕΕ για την παροχή οικονομικής ενίσχυσης στη Μολδαβία πρέπει να συνεχιστεί.

 
  
MPphoto
 

  Harlem Désir (S&D).(FR) Κύριε Πρόεδρε, κυρία Επίτροπε, κυρίες και κύριοι, το Κοινοβούλιο θα κληθεί αύριο για πρώτη φορά να δώσει σύμφωνη γνώμη για τη σύναψη μιας συμφωνίας επανεισδοχής. Πρόκειται για πολύ σημαντικό καθήκον, το οποίο εκτιμώ ότι το Κοινοβούλιο πρέπει να ασκήσει με σοβαρότητα, δεδομένου ότι αφορά την ασφάλεια των ανθρώπων αυτών των ανθρώπων.

Το Πακιστάν είναι ένα κράτος το οποίο δεν έχει υπογράψει ή κυρώσει ούτε τη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες ούτε τη Σύμβαση περί του καθεστώτος των απάτριδων. Η συμφωνία αυτή θα μπορούσε να επηρεάσει όχι μόνον υπηκόους του Πακιστάν, αλλά και πολίτες άλλων χωρών οι οποίοι έχουν εγκαταλείψει εμπόλεμες ή ταραγμένες περιοχές, και εν προκειμένω αναφέρομαι κυρίως στους Αφγανούς οι οποίοι θα μπορούσε κάλλιστα, με βάση τη συμφωνία αυτή, να σταλούν σε ένα κράτος το οποίο δεν προσφέρει καμία απολύτως εγγύηση.

Ως εκ τούτου, το πρώτο –και, κατά τη γνώμη μου, το πιο εύλογο– αίτημα του Κοινοβουλίου είναι να μας παρουσιαστεί αξιολόγηση των προηγούμενων συμφωνιών επανεισδοχής, μια και αυτό είναι κάτι που μας έχει υποσχεθεί η ίδια η Επιτροπή.

Δεύτερον, καλούμε το Πακιστάν να υπογράψει αυτές τις Συμβάσεις της Γενεύης προκειμένου να είναι δυνατή η σύναψη οποιασδήποτε συμφωνίας.

Τρίτον –και αυτό είναι το ελάχιστο που περιμένουμε – ζητούμε να δοθεί στο Κοινοβούλιο η δυνατότητα συμμετοχής στη μεικτή επιτροπή επανεισδοχής· με άλλα λόγια, να μπορεί επίσης να παρακολουθεί τους όρους υπό τους οποίους θα εκτελεστεί η όποια μελλοντική συμφωνία.

Όπως έχουν προς το παρόν τα πράγματα, δεν νομίζω ότι πρέπει αύριο να δώσουμε σύμφωνη γνώμη.

 
  
MPphoto
 

  Cecilia Malmström, μέλος της Επιτροπής.(EN) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι βουλευτές, ευχαρίστως θα συζητούσα μαζί σας τα ζητήματα που αφορούν την Τουρκία, τη Λιβύη και τη Μολδαβία, μας απομένει όμως ελάχιστος χρόνος, γι’ αυτό θα περιοριστώ στο θέμα της παρούσας συζήτησης. Παρ’ όλα αυτά, ευχαρίστως θα επιστρέψω κάποια άλλη στιγμή για να συζητήσω μαζί σας όλα αυτά τα θέματα.

Όσον αφορά το Πακιστάν, όπως επεσήμαναν ορισμένοι ομιλητές, συζητούμε αυτήν τη συμφωνία επανεισδοχής επί σειρά ετών. Νομίζω ότι όλοι θα συμφωνήσετε πως είναι προτιμότερο να έχουμε μια ευρωπαϊκή συμφωνία με το Πακιστάν αντί για διάφορες, περισσότερο ή λιγότερο ασαφείς, διμερείς συμφωνίες. Δεδομένου ότι είναι ευρωπαϊκή συμφωνία, μπορεί να παρακολουθηθεί και να υποβληθεί σε έλεγχο, είναι πολύ πιο διαφανής, μπορούμε να την συζητήσουμε εδώ στην Ολομέλεια, ασκούμε μεγαλύτερη επιρροή σε θέματα όπως τα θεμελιώδη δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, και εξασφαλίζουμε αυξημένη νομική σαφήνεια.

Θέλω να υπογραμμίσω κάτι που ανέφερα ήδη στην εισαγωγική μου ομιλία, ότι δηλαδή το κεκτημένο της ΕΕ στον τομέα του ασύλου υποχρεώνει τα κράτη μέλη να παρέχουν διεθνή προστασία σε υπηκόους τρίτων χωρών ή απάτριδες, εφόσον διαπιστωθεί, μετά από ατομική εξέταση της αίτησης ασύλου, ότι το εν λόγω πρόσωπο χρήζει διεθνούς προστασίας. Η οδηγία για τη θέσπιση ελάχιστων απαιτήσεων για το καθεστώς των προσφύγων –και γνωρίζετε όλοι ότι επιδιώκω την ενίσχυση αυτής της οδηγίας και ότι οι σχετικές διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη– ορίζει τα απαιτούμενα κριτήρια προς την κατεύθυνση αυτή, ενώ καμία συμφωνία επανεισδοχής δεν μπορεί να απαλλάξει τα κράτη μέλη από αυτήν τη θεμελιώδη υποχρέωση και καθήκον.

Η δήλωση επί της οποίας έχουμε συμφωνήσει μεταξύ μας όσον αφορά την υποβολή εκθέσεων στο Κοινοβούλιο και την ενίσχυση της διαφάνειας, είναι πολύ σημαντική και η Επιτροπή μπορεί να δεσμευτεί ότι θα την τηρήσει πιστά. Όπως προανέφερα, θα υποβληθούν σε αξιολόγηση όλες οι συμφωνίες επανεισδοχής. Η αξιολόγηση αυτή θα αποτελέσει τη βάση μιας μελλοντικής στρατηγικής για την επανεισδοχή, την οποία ευχαρίστως θα συζητήσω μαζί σας.

Όσον αφορά το πώς μπορούμε να ελέγξουμε την τύχη αυτών των ανθρώπων, φυσικά, η Επιτροπή δεν έχει τη δυνατότητα να ελέγξει την κατάσταση όλων αυτών των ατόμων. Τα κράτη μέλη δεν υποχρεούνται να πράξουν κάτι τέτοιο. Δεν υποχρεούνται να υποβάλλουν εκθέσεις στην Επιτροπή, ενόψει όμως της επικείμενης αξιολόγησης θα εξετάσουμε αυτό το ζήτημα για να δούμε πώς μπορούμε να συνεργαστούμε περαιτέρω –τα κράτη μέλη, οι ΜΚΟ, τα άτομα που δραστηριοποιούνται στην περιοχή– ώστε να το προωθήσουμε αυτό.

Επομένως, αυτή η αξιολόγηση είναι πολύ σημαντική. Θα καθορίσει τη μελλοντική πολιτική επανεισδοχής, όμως αυτό δεν πρέπει να μας εμποδίσει να προχωρήσουμε όσον αφορά την υπό εξέταση συμφωνία.

Η συμφωνία αυτή είναι σημαντική για να μπορούμε να διαχειριστούμε σωστά τη μεταναστευτική μας πολιτική, υποσχόμενη δε να επανέλθω το ταχύτερο δυνατόν ενώπιον του Κοινοβουλίου για να σας παρουσιάσω την αξιολόγηση, σας καλώ να ψηφίσετε αύριο υπέρ της συμφωνίας επανεισδοχής.

 
  
MPphoto
 

  Csaba Sógor, εισηγητής. – (HU) Κύριε Πρόεδρε, ελπίζω να μην φανείτε πολύ αυστηρός απέναντί μου, καθώς χρησιμοποίησα μόνον τρία λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα από τα αρχικά μου τέσσερα λεπτά. Συγχωρήστε με λοιπόν αν τυχόν μιλήσω λίγο περισσότερο αυτήν τη φορά.

Μας συγκίνησαν βαθύτατα όσα συνέβησαν στο Πακιστάν κατά τη διάρκεια των πλημμυρών, και εξακολουθούμε να ανησυχούμε ιδιαίτερα για όλες τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνουν είτε στο Πακιστάν είτε σε άλλες περιοχές του κόσμου. Ωστόσο, μας ανησυχούν ακόμη περισσότερο οι περιπτώσεις παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ακόμη και σε χώρες οι οποίες έχουν υπογράψει τη Σύμβαση της Γενεύης σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων. Ανησυχούμε δε πολύ περισσότερο όταν ορισμένοι συνάδελφοι οι οποίοι –πολύ εύλογα– υποστηρίζουν τον λαό του Πακιστάν και διαμαρτύρονται για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενδέχεται να μην αναγνωρίζουν εθνοτικές μειονότητες στο εσωτερικό του δικού τους κράτους μέλους.

Θα επαναλάβω τα όσα επεσήμανα ήδη κατά τη διάρκεια της συζήτησης: ενώ το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι πράγματι σημαντικό, αυτή η συμφωνία δεν αφορά κατά κύριο λόγο θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αφορά επίσης τους πολίτες και τα κράτη μέλη της ΕΕ που στρέφονται σε εμάς για την ασφάλειά τους. Επιτρέψτε μου να σας αναφέρω μια υπόθεση που εκτυλίχθηκε τον Μάιο του 2010 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δύο πακιστανοί φοιτητές, οι Abid Nasser και Ahmad Faraz Khan, συνελήφθησαν ως ύποπτοι τρομοκρατίας. Το αρμόδιο βρετανικό δικαστήριο έκρινε ότι η επιστροφή των δυο φοιτητών στο Πακιστάν ήταν πιθανό να θέσει σε κίνδυνο τις ζωές τους, γι’ αυτό τους επετράπη να παραμείνουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ως εκ τούτου, όταν μιλάμε για επαναπατρισμό προσώπων, προφανώς έχουμε κάθε δικαίωμα να καλούμε το Πακιστάν να δώσει εξηγήσεις για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων· εντούτοις, πρέπει πρωτίστως να έχουμε εμπιστοσύνη στους δικαστές και τα δικαστήρια των κρατών μελών μας, και με τον τρόπο αυτόν μπορούμε ίσως να εγγυηθούμε τη μη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εμπλεκομένων.

Το Πακιστάν δεν πληροί τα κριτήρια από πολλές απόψεις, όμως δεν πρέπει να λησμονούμε ότι διαθέτει ειδικό υπουργείο για τις μειονότητες από το 2004, ενώ φέτος, ενδεχομένως λόγω της κριτικής που του έχετε ασκήσει, επικύρωσε δύο διεθνείς συμφωνίες, συγκεκριμένα το διεθνές σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά των βασανιστηρίων και άλλων τρόπων σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας του 1984. Πρέπει να πω ότι ίσως αυτή η αλλαγή στάσης και η επικύρωση να οφείλονται στις δικές σας επικρίσεις κατά της συμφωνίας, συγχρόνως όμως θα μπορούσα να επισημάνω ότι, αν αύριο ψηφίσετε όχι, η ψήφος σας θα σημαίνει ότι δεν εμπιστεύεστε τα δικαστήρια των κρατών μελών σας. Συνεπώς, σας καλώ όλους να δώσετε στο Πακιστάν την ευκαιρία να συνεχίσει αυτήν την πορεία μετά από σχεδόν μια δεκαετία διαπραγματεύσεων και συμφωνιών, και ελπίζω ότι θα υπογράψει και τη Σύμβαση της Γενεύης.

 
  
MPphoto
 

  Πρόεδρος. – Η συζήτηση έληξε.

Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί αύριο (Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010) στις 12.00.

Γραπτές δηλώσεις (άρθρο 149 του Κανονισμού)

 
  
MPphoto
 
 

  Krzysztof Lisek (PPE), γραπτώς.(PL) Κυρίες και κύριοι, στο πλαίσιο της συζήτησης σχετικά με τη Συμφωνία επανεισδοχής ΕΚ/Πακιστάν - Κοινοτικές συμφωνίες επανεισδοχής με τρίτες χώρες, θέλω να επιστήσω την προσοχή στα ζητήματα που άπτονται των προσπαθειών επίτευξης συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Γεωργίας για την επανεισδοχή προσώπων τα οποία διαμένουν χωρίς άδεια. Ως προς το θέμα αυτό, βασικό μας κίνητρο είναι η επιθυμία ενίσχυσης της συνεργασίας μεταξύ της ΕΕ και της Γεωργίας με σκοπό την αποτελεσματικότερη καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης· γι’ αυτό, με βάση την αρχή της αμοιβαιότητας, εστιάζουμε τις προσπάθειές μας στη δημιουργία αρκετά γρήγορων και αποτελεσματικών διαδικασιών οι οποίες θα επιτρέπουν την ταυτοποίηση και την ασφαλή επιστροφή και διέλευση, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της νομοθεσίας, των προσώπων τα οποία δεν πληρούν, ή δεν πληρούν πλέον, τις ισχύουσες προϋποθέσεις για την είσοδο, την παρουσία, ή τη διαμονή στην επικράτεια της Γεωργίας ή ενός κράτους μέλους της ΕΕ. Εκτιμώ ότι μια τέτοια συμφωνία θα τεθεί σε ισχύ το ταχύτερο δυνατόν, καθώς εδώ δεν αντιμετωπίζουμε τα πολυάριθμα αμφιλεγόμενα ζητήματα που ανακύπτουν στην περίπτωση του Πακιστάν. Απεναντίας, η Γεωργία –η οποία σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα– έχει υπογράψει τη Σύμβαση της 4ης Νοεμβρίου 1950 για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών και τη Σύμβαση της 28ης Ιουλίου 1951 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο της 31ης Ιανουαρίου 1967 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων. Επιπλέον, είναι κράτος μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης.

 
  
MPphoto
 
 

  Cristian Dan Preda (PPE), γραπτώς.(RO) Θέλω καταρχάς να υπογραμμίσω τη συμβολική σημασία αυτής της πρώτης συμφωνίας επανεισδοχής που υπογράφεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως νομική οντότητα. Εξάλλου, το Πακιστάν είναι σημαντικός εταίρος της ΕΕ, ιδίως ως προς την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Υπάρχει γενική συναίνεση ως προς το ότι η ΕΕ πρέπει να βελτιώσει τη στρατηγική της και να αποκτήσει στενότερη σχέση με τη χώρα αυτή. Θεωρώ ότι ως προς το θέμα της επανεισδοχής απαιτείται ένα σαφές, καλά διαρθρωμένο πλαίσιο συνεργασίας με το Πακιστάν. Χωρίς αυτήν τη συμφωνία, υπάρχει κίνδυνος τα κράτη μέλη να προβαίνουν σε επιστροφές παρανόμων μεταναστών στη χώρα αυτή εκτός οιουδήποτε ευρωπαϊκού νομικού πλαισίου και με ad hoc διαδικασίες. Σε αυτήν τη βάση, η ΕΕ δεν θα είχε καμία δυνατότητα παρέμβασης και, ειδικότερα, δεν θα είχε τη δυνατότητα να ζητεί εγγυήσεις για τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η ΕΕ θα εκπροσωπείται στη μεικτή επιτροπή επανεισδοχής που θα συγκροτηθεί δυνάμει του άρθρου 16 της συμφωνίας, και αυτό θα της επιτρέψει να παρακολουθεί τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τις διαδικασίες επανεισδοχής. Άλλωστε, η ρήτρα σεβασμού των κανόνων του διεθνούς δικαίου που προβλέπεται στο άρθρο 15 καλύπτει τις ανησυχίες που έχουν εκφραστεί ως προς τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Πακιστάν.

 
Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου - Πολιτική απορρήτου