Index 
 Vorige 
 Volgende 
 Volledige tekst 
Volledig verslag van de vergaderingen
Dinsdag 19 oktober 2010 - Straatsburg Uitgave PB

7. Plechtige vergadering - toespraak van Ban Ki-Moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties
Video van de redevoeringen
Notulen
MPphoto
 

  De Voorzitter. − Mijnheer de secretaris-generaal, geachte gasten, collega’s, vrienden, wij hebben de grote eer de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, de heer Ban Ki-moon, die zijn eerste officiële bezoek aflegt aan het Europees Parlement, in ons midden te mogen verwelkomen.

Dit bezoek komt op een uitgelezen moment. Vorige maand, op de VN-top over de millenniumontwikkelingsdoelstellingen, hebben we kunnen evalueren wat we tot nu toe hebben bereikt en wat ons nog te doen staat. Afgelopen zondag was het de Werelddag van verzet tegen armoede. We zijn nog twee maanden verwijderd van Cancún. We zijn in afwachting van een bindende overeenkomst en een aantal cruciale besluiten en praktische maatregelen. Daarnaast zien we belangrijke ontwikkelingen in het Midden-Oosten, Azië en Afrika die gevolgen hebben voor de mondiale veiligheid.

Een bezoek van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties komt echter altijd gelegen. Wij, de Verenigde Naties en de Europese Unie, dragen immers een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de mondiale uitdagingen. Zoals u enkele minuten geleden hebt geschreven in ons gouden boek, zijn wij natuurlijke bondgenoten. Dat klopt, wij delen die mening. Over enkele minuten zult u het woord richten tot ons Parlement en tot onze burgers.

Het Europees Parlement is altijd de aanjager geweest van ambitieus Europees beleid. Zo geven wij gestalte aan de ambities van onze burgers. Zij willen een Europa dat staat voor solidariteit; solidariteit binnen Europa, maar ook solidariteit met alle mensen, waar dan ook ter wereld, solidariteit met landen die zich onvermoeibaar inspannen om hun burgers een waardig leven te geven. Maar waardigheid betekent niet alleen gevrijwaard zijn van honger, ziekte en geweld. Het betekent ook de vrijheid om een opleiding te volgen en actief deel te nemen aan het sociale en politieke leven. Waardigheid staat ook voor vrijheid van godsdienst en levensopvatting, en voor respect voor onderlinge verschillen.

Mijnheer de secretaris-generaal, wij geloven dat u die ambities met ons deelt. Uw volhardende en gepassioneerde toewijding aan de waarden die de Verenigde Naties en de Europese Unie met elkaar verbinden is voor ons heel belangrijk. Het is ons een genoegen naar u te mogen luisteren.

(Applaus)

 
  
MPphoto
 

  Ban Ki-moon, secretaris-generaal van de Verenigde Naties. (FR) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Welle, ministers, dames en heren, goedemiddag.

Het is voor mij een grote eer om het woord te mogen richten tot het Europees Parlement.

Dames en heren, u bent door de burgers van uw land naar Straatsburg gestuurd om een sterker Europa op te bouwen voor de eenentwintigste eeuw.

Ik ben gekomen omdat u de democratische stem bent van de Europese bevolking, dat wil zeggen van bijna 500 miljoen mensen.

U keurt begrotingen goed, u neemt wetgeving aan en u voert geanimeerde debatten.

U bent de onmisbare schakel tussen de mondiale, regionale en lokale dimensies.

U bent een krachtige motor van vrede, stabiliteit en welvaart in uw eigen regio.

Bovendien speelt u een doorslaggevende rol bij het uitstippelen van beleid dat veel verder reikt dan uw grenzen.

Uw verantwoordelijkheden zullen met de mogelijkheden van het Verdrag van Lissabon alleen maar toenemen.

Wij zijn verheugd over deze vooruitgang.

(EN) De Verenigde Naties en de Europese Unie zijn natuurlijke bondgenoten. Wij maken een echt verschil voor mensen overal ter wereld.

Miljoenen arme meisjes en jongens gaan naar school, miljarden jonge kinderen worden gevaccineerd tegen dodelijke ziekten en duizenden soldaten handhaven de vrede in Libanon, Centraal-Afrika, Cyprus en andere gebieden, allemaal dankzij ons partnerschap en de buitengewone vrijgevigheid en leiderschapskwaliteiten van Europa. Dat werk moeten wij verder verdiepen en verbreden.

We zijn geconfronteerd met voor talrijke uitdagingen en meervoudige crises. Maar er is nog iets anders aan de hand; er is als het ware in de hele wereld een lampje gaan branden. Land na land, leider na leider realiseert zich dat we onze uitdagingen het beste samen kunnen aangaan, samen met de Verenigde Naties en samen met alle lidstaten van de Europese Unie. Geen land, geen groep, geen regio kan dit alleen. Als we de lasten verdelen, zullen we ook allemaal delen in de successen.

Ik wil het vandaag dan ook graag met u hebben over solidariteit, over de wijze waarop de Europese Unie en de Verenigde Naties gezamenlijk de echte angsten van echte mensen kunnen wegnemen. Overal om ons heen zien we zorgwekkende ontwikkelingen. Banen zijn schaars, de spanningen zijn hoog opgelopen, mensen hebben verdriet en zijn boos en gedesillusioneerd. Het gevolg is een afkalving van het vertrouwen in instanties, in leiders, en tussen buren onderling. Deze tijd stelt ons zwaar op de proef, zelfs in een welvarende regio als Europa.

Ik ben ervan overtuigd dat wij de test kunnen doorstaan. Samen hebben we een visie geformuleerd voor het werk dat ons te doen staat en een nauwkeurige beschrijving gegeven van de overkoepelende uitdagingen van deze tijd. We hebben wereldwijd draagvlak gecreëerd voor een gezamenlijke aanpak. Laat ik duidelijk zijn: we hebben een verplichting tegenover de mensen die terecht resultaten eisen. Het is tijd dat we meer gaan doen dan alleen toespraken geven; het is tijd om in actie te komen en onze woorden in daden om te zetten.

Ik wil het hebben over drie mondiale uitdagingen: ten eerste de uitbanning van extreme armoede in de wereld, ten tweede de aanpak van klimaatverandering, en ten derde de totstandbrenging van een kernwapenvrije wereld.

Ik zal nu nader op deze onderwerpen ingaan en beginnen met de uitbanning van armoede. Vorige maand hebben de wereldleiders in New York de VN-top over de millenniumontwikkelingsdoelstellingen bijgewoond. Er is goed nieuws te melden: er zijn flinke vorderingen gemaakt op het gebied van honger- en armoedebestrijding, onderwijsdeelname, kindergezondheid en schoon water, en ook op het gebied van de bestrijding van malaria, tuberculose en hiv/aids.

Onze prestaties staan echter niet in verhouding tot de obstakels die we op ons pad zijn gekomen. De mondiale handelsgesprekken zijn gestagneerd, waardoor we vooralsnog vastzitten aan schadelijke subsidies en een oneerlijk beleid, dat ontwikkelingslanden nieuwe kansen ontneemt. Door prijsstijgingen zijn essentiële geneesmiddelen veelal onbetaalbaar voor de minstbedeelden. Bijna een miljard mensen gaan elke avond met een lege maag naar bed. Dit jaar alleen al zullen nog eens 64 miljoen mensen in extreme armoede vervallen.

Dit alles vraagt om een hernieuwd offensief om onze doelstellingen tot 2015 te realiseren. En dat is dan ook precies wat we hebben besloten op de recente top over de millenniumontwikkelingsdoelstellingen. We gaan zorgen voor meer middelen en meer rekenschap eisen. Ik wil mijn waardering overbrengen aan de lidstaten van de Europese Unie die ondanks de financiële druk stevige beloftes hebben gedaan. We kunnen wel degelijk de broekriem aantrekken zonder de ogen te sluiten voor de gemeenschappelijke uitdagingen.

Ik vraag u allen de Verenigde Naties vooral daar te ondersteunen waar actie dringend geboden is. We moeten ons richten op groei die banen genereert, op fatsoenlijke banen. Investeringen in schone en hernieuwbare energie zwengelen banengroei en innovatie aan en zijn in die zin essentieel. Wanneer mensen honger lijden, moeten we hen helpen zichzelf te helpen.

Ik dank u voor uw investering in de Voedselfaciliteit van de Europese Unie met een bedrag van een miljard euro. We moeten deze middelen daar inzetten waar het rendement het grootste is. Ik denk hierbij in het bijzonder aan de verbetering van de gezondheid en de positie van vrouwen. Vorige maand is het ons gelukt voor de komende vijf jaar veertig miljard dollar aan toezeggingen los te krijgen voor onze mondiale strategie inzake de gezondheid van vrouwen en kinderen. Dit is de meest weerbarstige van onze millenniumontwikkelingsdoelstellingen. Sommigen zullen zeggen dat we voor de gemakkelijke successen moeten gaan, maar persoonlijk geloof ik niet in een dergelijke overwinning. We moeten strijden voor de moeilijkst te realiseren doelstellingen en de moeilijkst te bereiken mensen op de moeilijkst te bereiken plaatsen. We kunnen het leven van meer dan zestien miljoen vrouwen en kinderen redden.

Onze tweede grote uitdaging is klimaatverandering. Ook op dit gebied hebben de visie en stem van Europa een bepalende rol gespeeld.

Wetenschappers waarschuwen dat de extreme weersomstandigheden die we in veel landen hebben waargenomen mogelijk slechts een voorproefje zijn van wat ons in de toekomst te wachten staat. We hebben verwoestende branden in Rusland gezien, en overstromingen van epische omvang in Pakistan. We mogen nooit zomaar aannemen dat specifieke weersverschijnselen een gevolg zijn van klimaatverandering, maar anderzijds mogen we ook de ogen niet sluiten voor dat wat zonneklaar is. De boodschap is duidelijk: hoe langer we wachten, hoe hoger de tol zal zijn, en deze tol zullen wij moeten betalen in de vorm van een verlies van concurrentievermogen, een verlies van financiële middelen en een verlies van mensenlevens. We moeten nu in actie komen om de klimaatrisico’s te beperken, om onze veerkracht te vergroten en ontwikkelingslanden te ondersteunen in hun streven naar het gebruik van meer schone energiebronnen.

Kopenhagen was zeker niet perfect, maar heeft wel een fundament opgeleverd waarop we kunnen voortbouwen. Sindsdien is er vooruitgang geboekt bij belangrijke vraagstukken met betrekking tot de tenuitvoerlegging, zoals aanpassingsmechanismen, technologische samenwerking en maatregelen tegen ontbossing. Op het gebied van mitigatieverplichtingen, financiering op de lange termijn, toezicht en verificatie, en de toekomst van het Kyotoprotocol is de vooruitgang moeizamer. Op de VN-klimaatconferentie in Cancún, die binnenkort zal plaatsvinden, moeten we stappen zien te zetten op die gebieden waarover consensus bestaat. Voor de onderwerpen waarover nog geen akkoord is bereikt geldt dat de regeringen met elkaar een route uit de impasse moeten uitstippelen.

Ik roep alle partijen op zich flexibel en solidair op te stellen, en de moed op te brengen om zo nodig compromissen te sluiten. De gezondheid, veiligheid en welvaart van miljoenen mensen hangen ervan af. We hebben geen tijd te verliezen.

Willen wij vertrouwen kweken en concrete stappen bespoedigen, dan zijn allereerst de financiën cruciaal. Er is nog steeds sprake van een gebrek aan vertrouwen tussen de ontwikkelde wereld en de ontwikkelingslanden. Wij kunnen het vertrouwen het snelste doen groeien door financiële ondersteuning te geven aan die landen die geen enkele capaciteit hebben.

Ik roep alle ontwikkelde landen, met inbegrip van de landen die in dit vooraanstaand Parlement vertegenwoordigd zijn, op om hun aandeel van de dertig miljard dollar die in Kopenhagen is toegezegd als snelle financiering voor de periode 2010-2012 beschikbaar te stellen. Velen beschouwen dit als een lakmoesproef, waaruit moet blijken hoe gemotiveerd de geïndustrialiseerde landen zijn om vooruitgang te boeken in de bredere onderhandelingen. Verder moeten we vóór 2020 jaarlijks honderd miljard dollar bijeen zien te krijgen. Die belofte heeft de ontwikkelde wereld gedaan in Kopenhagen. Mijn adviesgroep op hoog niveau betreffende de financiering van maatregelen op het gebied van klimaatverandering is dit jaar actief geweest en zal met verschillende ideeën komen om vóór 2020 jaarlijks honderd miljard dollar bijeen te brengen voor ontwikkelingslanden.

Klimaatverandering is een cruciaal onderdeel van de bredere agenda voor duurzame ontwikkeling. Daarom heb ik onlangs een nieuw panel op hoog niveau over mondiale duurzaamheid ingesteld, onder covoorzitterschap van president Halonen van Finland en president Zuma van Zuid-Afrika. Zij hebben de taak de verbanden tussen de vele verschillende punten te leggen, en ons via de juiste route langs de onderling verbonden economische, sociale en ecologische uitdagingen van de komende decennia te loodsen.

Bij dit alles zal het leiderschap van Europa, uw leiderschap essentieel zijn. Europa is van oudsher een drijvende kracht achter groei en verandering. Op dit moment, nu regeringen niet van hun plaats komen – nu de trein is vastgelopen op onze onderhandelingen over klimaatverandering of andere onderwerpen – kan Europa de locomotief zijn die het proces weer in beweging brengt. U kunt duwen en trekken en de trein weer aan het rijden krijgen. U kunt ervoor zorgen dat wij ons in de goede richting blijven bewegen.

We werken ook samen aan een schonere maar ook veiligere wereld. Dat is de derde mondiale uitdaging die ik vandaag onder uw aandacht wil brengen.

Het streven naar een kernwapenvrije wereld is een onderwerp waarin de leden van dit Parlement veel belang stellen. Het is prijzenswaardig dat u zich hebt uitgesproken over ontwapeningskwesties, tijdig vragen hebt gesteld en hebt aangedrongen op stappen op dit gebied. Ik dank u voor uw resolutie van april 2009, waarin u uw steun uitspreekt voor volledige nucleaire ontwapening en het voorstel voor een kernwapenconventie aanhaalt.

Op dit moment zit er weer beweging in de uitvoering van de toezeggingen met betrekking tot ontwapening. Deze vooruitgang zal alleen doorgaan als – en uitsluitend als – de stem van de volkeren volledig wordt weerspiegeld in de nationale en regionale kwesties, en als de vijfhonderd miljoen mensen in de Europese Unie zich eensgezind uitspreken over dit onderwerp, gesteund door mensen uit andere regio’s.

Ik waardeer en verwelkom uw steun voor mijn vijfpuntenvoorstel inzake nucleaire ontwapening en non-proliferatie en dat van vele leiders, met inbegrip van de Interparlementaire Unie. Wij spannen ons in om andere massavernietigingswapens uit te bannen, de handel in handvuurwapens en lichte wapens in te perken en te voorkomen dat kernwapens in handen van terroristen vallen. Laten wij ons overbewapende en onderontwikkelde tijdperk achter ons laten en de wereld veiliger maken voor iedereen.

Dit zijn enorme uitdagingen en ambitieuze doelen; dit zijn uiteenlopende problemen met een gemene deler, namelijk mondiale solidariteit. We overwinnen samen of gaan samen ten onder, dus moeten we waken voor verdeeldheid, verdeeldheid in de wereld en verdeeldheid binnen gemeenschappen.

Bijna zeven jaar geleden stond mijn voorganger Kofi Annan voor u. In zijn toespraak deed hij een gepassioneerde oproep aan Europa om de kansen van immigratie aan te grijpen en weerstand te bieden aan de stemmen die deze nieuwkomers demoniseren als ‘de anderen’. Ik zou willen dat ik hier vandaag kon melden dat de situatie in Europa in de tussentijd is verbeterd, maar als vriend van Europa maak ik mij ernstig zorgen.

Het is bijna een gemeenplaats om te zeggen dat de geboorte van de Europese Unie een eind heeft gemaakt aan eeuwen van oorlog, en blijvende vrede heeft gebracht op het continent, maar het is en blijft een onmiskenbaar feit en een baken van hoop. Europa heeft gefungeerd als een buitengewone aanjager van integratie, en naties en culturen vervlochten tot een geheel dat vele malen groter is dan de som van zijn afzonderlijke delen. Maar voor Europa was ‘het tot stand brengen van de vrede’ het thema van de vorige eeuw.

De uitdaging van de eenentwintigste eeuw is ‘tolerantie onderling’. Zorgen voor inclusie en de opbouw van verschillende gemeenschappen is een complexe opgave die niet onderdoet voor de taak waar Europa zich voor geplaatst zag na afloop van de Tweede Wereldoorlog. Het is allemaal niet eenvoudig. Migranten, van binnen en buiten Europa, hebben onevenredig veel te maken met werkloosheid, discriminatie en ongelijke kansen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt. Er is een gevaarlijke trend in opkomst – een nieuwe politiek van polarisatie.

(Applaus)

Er zijn mensen inspelen op de angst van andere. Ze willen liberale waarden gebruiken voor onliberale doeleinden. Ze beschuldigen immigranten ervan dat zij de Europese waarden schenden.

(Applaus)

Maar al te vaak zijn het echter juist degenen die met beschuldigende vinger wijzen die deze waarden – en daarmee de idee wat het betekent een burger van de Europese Unie te zijn – ondermijnen.

De zwartste hoofdstukken van de Europese geschiedenis zijn geschreven in een dergelijke taal. Vandaag de dag zijn immigranten met een islamitische levensovertuiging het voornaamste doelwit. Europa kan zich dit denken in stereotypen, waardoor mensen zich afsluiten en haatgevoelens ontwikkelen, niet veroorloven. De wereld kan zich zo’n Europa niet veroorloven.

(FR) Het moderne Europa is gebaseerd op mensenrechten en op de fundamentele waarden van menselijkheid. We streven dan ook naar een verenigd continent dat niet wordt verscheurd door etnische of religieuze verschillen. Een Unie waarin alle kinderen, ongeacht de afkomst van hun ouders, dezelfde kansen op succes hebben.

Ik heb vertrouwen in het Europese model, in het Europa dat niet alleen een geografische entiteit maar ook een ideaal is. We maken moeilijke tijden door, maar juist in deze tegenspoed moeten we solidariteit blijven tonen.

We moeten opgewassen zijn tegen de mondiale uitdagingen. Ik heb er vandaag drie genoemd: de bestrijding van armoede, klimaatverandering en een kernwapenvrije wereld.

Ik doe een beroep op u, geachte afgevaardigden van het Europees Parlement. Toon leiderschap en solidariteit, niet alleen in Europa, maar ook daarbuiten. De beroemde Elzasser Albert Schweitzer heeft ooit gezegd: de eerste stap in de evolutie van ethiek is een gevoel van solidariteit met andere mensen.

Ik weet zeker dat Europa, hét symbool van solidariteit, op deze taak berekend is.

(Het Parlement geeft de spreker een staande ovatie)

 
  
MPphoto
 

  De Voorzitter. − Mijnheer de secretaris-generaal, ik dank u voor uw zeer bemoedigende woorden over het leiderschap en de solidariteit van de Europese Unie, en over onze rol als locomotief van onze mondiale trein. Ik twijfel er niet aan dat wij de trein op het juiste spoor zullen houden. Voor ons beiden, voor de Verenigde Naties en de Europese Unie, is ‘verenigd’ het sleutelwoord. We zeggen dat we in verscheidenheid verenigd zijn, dus laten we de handen ineenslaan. Laten we ons samen inspannen voor een betere wereld, voor alle naties, de Verenigde Naties. Ik dank u nogmaals heel hartelijk.

(Applaus)

 
  
  

VOORZITTER: ROBERTA ANGELILLI
Ondervoorzitter

 
  
MPphoto
 

  Michał Tomasz Kamiński (ECR). - (PL) Dames en heren, enkele uren geleden is er een brutale terreuraanslag gepleegd op de zetel van mijn partij in Polen. Hierbij zijn twee mensen omgekomen, onder wie een van de personeelsleden van dit Parlement, die voor een van onze collega´s werkte. Ik hoop dat deze brutale terreurdaad, die ongekend is in de geschiedenis van mijn land en twee personen het leven kostte, ten strengste veroordeeld zal worden door Parlement en dat de methodes van geweld en moord op politieke tegenstanders uitdrukkelijk zullen veroordeeld worden.

(Applaus)

 
  
MPphoto
 

  De Voorzitter. – Dank u, mijnheer Kamiński. Zoals u ziet betuigt dit Parlement zijn solidariteit met de slachtoffers van deze volstrekt onaanvaardbare daad.

 
Juridische mededeling - Privacybeleid