Index 
 Vorige 
 Volgende 
 Volledige tekst 
Debatten
Woensdag 15 december 2010 - Straatsburg Uitgave PB

8. Uitreiking Sacharov-prijs (plechtige vergadering)
Video van de redevoeringen
PV
MPphoto
 

  De Voorzitter. − Geachte fungerend voorzitter, mijnheer Chastel, geachte hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie, Lady Ashton, geachte gasten,

 
  
 

De Sacharov-prijs is het visitekaartje van het Europees Parlement in de strijd voor wereldwijde eerbiediging van de mensenrechten. De lege stoel in het midden van onze zaal getuigt ervan hoe hard deze strijd nodig is en hoe hard het nodig is om aandacht te vragen voor de voornaamste voorbeelden van mensen die strijden voor de vrijheid van meningsuiting in de wereld van vandaag. Ik heb de president van Cuba in een brief gevraagd om de heer Fariñas naar Straatsburg te laten komen, maar kreeg helaas nul op rekest. Vrijdag stond er net zo'n lege stoel in Oslo, bestemd voor de gevangenzittende Chinese dissident en Nobelprijswinnaar Liu Xiaobo. Het is al eerder gebeurd dat winnaars van de Sacharov-prijs – Hu Jia uit China en de "Dames in het Wit" uit Cuba – hun prijs niet persoonlijk in ontvangst konden nemen. Oleg Orlov, die afgelopen jaar namens Memorial de Sacharov-prijs kreeg uitgereikt, is vandaag niet in ons midden, ook al is hij wel uitgenodigd voor de plechtigheid.

Dames en heren, Guillermo Fariñas heeft de prijs gekregen voor zijn strijd voor het herstel van de vrijheid van meningsuiting in Cuba. Jarenlang heeft hij zich actief verzet tegen de censuur, heeft hij zijn leven en zijn gezondheid in de waagschaal gesteld en is hij 23 keer in hongerstaking gegaan. Elf jaar heeft hij in de gevangenis gezeten. Onlangs bracht een hongerstaking hem op het randje van de dood, maar juist op dat moment werd in Cuba begonnen met het vrijlaten van oppositieleden en gewetensgevangenen. Dit was vooral te danken aan de katholieke kerk, die voor de Cubanen, net als destijds voor ons in mijn eigen land, de rol vervult van de organisaties van het maatschappelijk middenveld. Helaas zitten er nog altijd elf mensen gevangen, onder wie de echtgenoten van de "Dames in het Wit". Hier en nu, en namens ons allen, roep ik op tot hun onmiddellijke vrijlating.

(Levendig en langdurig applaus)

Ik citeer uit onze resolutie van maart, waarin we de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid/vicevoorzitter van de Commissie en de commissaris voor internationale samenwerking vragen onmiddellijk een gestructureerde dialoog aan te gaan met het Cubaanse maatschappelijke middenveld en de groepen die een vreedzaam overgangsproces op het eiland steunen. Vandaag nog wacht ons het debat over het verslag-Andrikienė over de mensenrechten in de wereld in 2009 en het mensenrechtenbeleid van de Europese Unie. We zullen dus te weten kunnen komen wat mevrouw Ashton in petto heeft als het gaat om de versterking van het EU-mensenrechtenbeleid.

Dames en heren, ook al worden mensen als Guillermo Fariñas vervolgd en gevangengezet, hun stem kan niet tot zwijgen worden gebracht. Het is de rol van het Europees Parlement en van eenieder van ons om die stem te versterken. Het is mij dan ook een groot genoegen u mede te delen dat we zo dadelijk naar een boodschap zullen luisteren, een korte redevoering, die de winnaar van de Sacharov-prijs van dit jaar, Guillermo Fariñas, voor ons heeft opgenomen. Dan zou nu het moment moeten komen waarop het certificaat aan de prijswinnaar wordt overhandigd. Helaas ben ik genoodzaakt het certificaat op de lege stoel te leggen, maar staat u mij toe om, namens ons allen, onze prijswinnaar veel kracht en gezondheid toe te wensen, en succes in de strijd voor de vrijheid, en tot slot de wens uit te spreken dat hij in de toekomst wel naar ons toe zal kunnen komen, hier in het Europees Parlement, om zijn certificaat en de prijs persoonlijk in ontvangst te nemen. Dank u wel.

(Levendig en langdurig applaus)

 
  
MPphoto
 

  Guillermo Fariñas (PPE).(ES) Bericht aan het Europees Parlement: Santa Clara, 14 december 2010. Geachte heer Jerzy Buzek, Voorzitter van het Europees Parlement, geachte vicevoorzitters en geachte afgevaardigden van dit democratische en multinationale forum.

Helaas kan ik, wegens gebrek aan de tolerantie waaraan zoveel behoefte is op deze woelige planeet, niet bij u zijn om te spreken namens de Cubaanse opstandelingen en dat deel van de nationale bevolking dat geen vrees meer voelt voor het totalitaire regime, dat ons reeds een beschamend lange periode van 52 jaar onderdrukt, en waarvan het meest recente slachtoffer de tot martelaar geworden Orlando Zapata Tamayo is.

Tot schande van degenen die wanbestuur over ons uitoefenen in ons eigen vaderland, vormt het feit dat ik het eiland van mijn geboorte niet vrijelijk kan in- en uitreizen, mijns inziens op zich het meest tastbare bewijs dat er jammer genoeg niets is veranderd in het autocratische stelsel in mijn land.

Volgens de denkwijze van de huidige bestuurders in Cuba zijn wij, hun onderdanen, gelijk aan wat onze voorouders uit Afrika waren, toen zij in voorbije eeuwen werden ontvoerd en tegen hun wil naar Amerika werden overgebracht. Evenals alle gewone onderdanen kan ik het land alleen verlaten met een zogenaamde "carta de libertad", zoals de slaven die vroeger nodig hadden, alleen heet de kaart nu "carta blanca".

Bovenal hoop ik dat u zich niet laat misleiden door de sirenenzang van een wreed en gewetenloos communistisch regime dat doet voorkomen economische veranderingen door te willen voeren, met als enige doel dat de Europese Unie en het Europees Parlement het gemeenschappelijk standpunt laten varen om zo in aanmerking te kunnen komen voor de kredieten en investeringen die in de overeenkomsten van Cotonou zijn voorzien ter ondersteuning van derdewereldlanden.

U bevindt zich naar alle waarschijnlijkheid in het gezelschap van voormalige politieke of gewetensgevangenen die recentelijk zijn vrijgelaten door het gewetenloze communistische bewind. Het zou onjuist zijn te denken dat zij daarmee de vrijheid hebben hervonden. Zij en hun familieleden zijn namelijk veroordeeld tot psychologische ballingschap, want hun naasten zijn gechanteerd door de neostalinistische regering van Cuba.

Zoals alle vreedzame tegenstanders in het land treed ik alle materiële en spirituele problemen stoïcijns en rationeel tegemoet. Wij lopen het gevaar onze vrijheid te verliezen of zelfs het leven te moeten laten, want wij vormen het meest achtergestelde deel van de nationale bevolking. Ieder van ons lijdt in stilte, zonder zich te beklagen. Daarom willen wij op uw steun kunnen rekenen.

Geachte leden van het Europees Parlement, ik vraag u niet in te gaan op de verzoeken van de heersende elite van Cuba zolang niet is voldaan aan de volgende vijf punten.

Ten eerste moet het bewind alle politieke en gewetensgevangenen in vrijheid stellen zonder ze te verbannen, en openlijk toezeggen dat het geweldloze politieke tegenstanders nimmer zal opsluiten.

Ten tweede moet het onmiddellijk ophouden met de gewelddadige mishandelingen en bedreigingen van vreedzame tegenstanders in het land door militaire en paramilitaire aanhangers van het regime.

Ten derde dient het bekend te maken dat het na onderzoek zal overgaan tot afschaffing van alle Cubaanse wetten die in strijd zijn met de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

Ten vierde dient het in de dagelijkse praktijk de voorwaarden te scheppen voor de totstandkoming van politieke oppositiepartijen, niet aan het staatssocialisme onderworpen persorganen, onafhankelijke vakverenigingen en allerlei andere vreedzame maatschappelijke organisaties.

Ten vijfde moet het openlijk aanvaarden dat alle Cubanen die in ballingschap leven, het recht hebben om deel te nemen aan het culturele, economische, politieke en maatschappelijke leven van Cuba.

Op dit voor de ontwikkeling van mijn vaderland cruciale moment zou u, samen met alle mensen van goede wil wereldwijd, alert moeten zijn op de voortdurende sociale uitbarstingen en protesten in het land die voortkomen uit de frustratie over het machtsmisbruik van een regering die in staat is mijn landgenoten uit de weg te laten ruimen.

Ik hoop van ganser harte dat er geen onnodige burgeroorlog uitbreekt tussen Cubanen doordat men niet wil toegeven dat het staatssocialisme als politiek model is mislukt overal waar men geprobeerd heeft het in te voeren, terwijl dit tegenover de buitenlandse pers is erkend door de historische leider zelf van wat men ten onrechte de "Cubaanse revolutie" noemt.

De bejaarde Cubaanse leiders willen maar niet inzien, met de minachting voor hun onderdanen die hun eigen is, dat zij de taak van overheidsdienaar moeten vervullen en dat alle overheidsdienaren die die naam werkelijk verdienen, hun landgenoten de mogelijkheid bieden hen te vervangen of in hun functie te bevestigen. Geen enkele leider zou ernaar mogen streven te worden bediend door zijn onderdanen, zoals wel gebeurt in Cuba.

Samen met mijn broeders en zusters in de prodemocratische strijd en ideeën, zowel degenen die zich nog in gevangenschap bevinden als degenen die zich ogenschijnlijk vrij over straat bewegen en degenen die in bittere ballingschap verkeren, zal ik me sterk blijven maken voor de ongelijke, geweldloze strijd tegen de onderdrukking door het regime van Castro. Hopelijk winnen wij die strijd zonder bloedvergieten.

Als ik iets doe in gezelschap van mijn andersdenkende collega's, dan is het wel dat ik alle rancune jegens mijn politieke tegenstanders uit mijn hart uitban. Dat streven verheft ons als mens en is nodig voor de wederopbouw van het vaderland. In de loop van deze strijd heb ik geleerd me te richten naar de woorden van de eerste bekende dissident, Jezus: "Hebt uw vijand lief".

Ik dank het Europees Parlement dat het de Cubanen niet alleen laat in hun strijd voor democratie, die inmiddels meer dan een halve eeuw duurt. Als ik de mij toegekende Sacharov-prijs voor de vrijheid van denken 2010 aanvaard, dan is dat alleen omdat ik me zie als een klein deeltje van het verzet dat leeft onder het volk waartoe ik behoor en waarop ik trots ben.

Ik ben u voor dit gebaar zeer erkentelijk, geachte leden van het Europees Parlement, want daarmee bewijst u dat u de rampspoed die ons treft niet bent vergeten, en brengt u het licht van de vrijheid dichter bij mijn vaderland. Ik hoop ten zeerste dat de Cubanen zich spoedig met elkaar zullen weten te verzoenen en dat zij die verzoening zullen bekronen met de invoering van de democratie.

Houder van universitair diploma in de psychologie, Guillermo Fariñas Hernández, bibliothecaris en onafhankelijk journalist, driemaal gevangengezet wegens zijn politieke overtuiging.

(Applaus)

 
  
  

VOORZITTER: STAVROS LAMBRINIDIS
Ondervoorzitter

 
Juridische mededeling - Privacybeleid