Πληρη πρακτικα των συζητησεων

Τρίτη 8 Μαρτίου 2011 - Στρασβούργο

13. Προετοιμασία της συνάντησης κορυφής της ζώνης του ευρώ στις 11 Μαρτίου 2011 (συζήτηση)

  Πρόεδρος. – Η ημερήσια διάταξη προβλέπει τη δήλωση του Προέδρου της Επιτροπής για την προετοιμασία της συνάντησης κορυφής της ζώνης του ευρώ στις 11 Μαρτίου 2011 (2011/2615/RSP)).

  Jose Manuel Barroso, Πρόεδρος της Επιτροπής. – (FR) Κυρία Πρόεδρε, αξιότιμοι βουλευτές, αυτήν την περίοδο γινόμαστε μάρτυρες μιας από εκείνες τις απίστευτες στιγμές ραγδαίας εξέλιξης των ιστορικών διεργασιών. Στο κατώφλι μας, από την άλλη πλευρά της Μεσογείου, έχει αρχίσει να πνέει ένας αέρας ελευθερίας.

Το ζήτημα αυτό είναι τόσο σημαντικό και επιτακτικό που θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να σας πω ότι το Σώμα ενέκρινε τη συνεισφορά της Επιτροπής για την παροχή βοήθειας στις χώρες νοτίως της Μεσογείου στη διαδικασία μετάβασης και την ανανέωση των σχέσεών μας με τις γειτονικές μας χώρες στη Μεσόγειο. Θα παρουσιάσω τη συνεισφορά αυτή μαζί με τη βαρόνη Ashton στη διάρκεια της έκτακτης συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου την επόμενη Παρασκευή.

Άνδρες και γυναίκες στις νότιες ακτές της Μεσογείου, και ειδικότερα οι νέοι, διαδηλώνουν κατά της απολυταρχίας και εκφράζουν την προσδοκία επίτευξης πολιτικής ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Παρότι γνωρίζουμε την τρομερή πολυπλοκότητα της κατάστασης και τις προκλήσεις και τις δυσκολίες τις οποίες παρουσιάζει, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι σαφής. Πρέπει να σταθούμε στο πλευρό όσων διεκδικούν πολιτική ελευθερία και σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αμφιταλαντεύεται. Ένα καθεστώς το οποίο στρέφει τα όπλα του ενάντια στον ίδιο του τον λαό, δεν έχει θέση στον κόσμο αυτό.

Προτείνουμε στους λαούς αυτούς μια «εταιρική σχέση για τη δημοκρατία και την κοινή ευημερία», η οποία θα στηρίζεται σε τρεις πυλώνες: δημοκρατικός μετασχηματισμός, συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών και αλληλέγγυη ανάπτυξη.

Γνωρίζουμε τις προκλήσεις που μας περιμένουν. Το να λέμε «όχι» στη δικτατορία δεν εξασφαλίζει αυτομάτως κράτος δικαίου και δημοκρατία. Ο δρόμος της μετάβασης στη δημοκρατία ποτέ δεν είναι εύκολος. Ορισμένες φορές μπορεί να είναι δύσβατος και πάντοτε είναι απαιτητικός. Ωστόσο, η Ευρώπη πρέπει να σταθεί στο πλευρό όσων διεκδικούν πολιτική ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Αξιότιμοι βουλευτές, θα ήθελα τώρα να αναφερθώ στην επόμενη συνεδρίαση που πρόκειται να διεξαχθεί την Παρασκευή 11 Μαρτίου, στην ανεπίσημη σύνοδο των κρατών μελών της ζώνης του ευρώ.

Η κρίση μάς έδειξε πόσο αλληλένδετες είναι οι οικονομίες μας. Η κρίση κατέδειξε και ορισμένες διαρθρωτικές αδυναμίες. Γι’ αυτό πρέπει να ενισχύσουμε την οικονομική μας διακυβέρνηση.

Η Επιτροπή υπεραμύνεται από καιρού της αύξησης του συντονισμού των εθνικών οικονομικών πολιτικών και της ενίσχυσης της διακυβέρνησης στην Ευρώπη. Προτείνουμε να αναπτύξουμε περαιτέρω τον οικονομικό πυλώνα της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Επισημάναμε την παρατήρηση αυτή στην έκθεση μας για τα 10 χρόνια του ευρώ, EMU@10. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι ορισμένες κυβερνήσεις ήταν εξαιρετικά επιφυλακτικές απέναντι στην αποδοχή μιας εξέλιξης αυτής της φύσης.

Σήμερα, όλοι δεχομάστε ότι είναι αναγκαία μια πραγματική ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση και, επιπλέον, οι αγορές μάς υπενθυμίζουν συνεχώς πόσο σημαντικό είναι αυτό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα κράτη μέλη, στα συμπεράσματα του έργου της ειδικής ομάδας, υπό την προεδρία του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, πέτυχαν ευρεία συναίνεση επί των προτάσεων που παρουσιάστηκαν από την Επιτροπή για την ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης –οι οποίες βρίσκονται επί του παρόντος υπό συζήτηση εδώ στο Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο.

Επιπλέον, πετύχαμε συμφωνία σχετικά με την υλοποίηση του ευρωπαϊκού εξαμήνου, το οποίο θα συμβάλει στην επέκταση της οικονομικής διακυβέρνησης, συμπεριλαμβάνοντας στα πρώτα στάδια όχι μόνο δημοσιονομικές πολιτικές, αλλά και οικονομικές πολιτικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για όλα τα κράτη μέλη. Στο πλαίσιο αυτό της ενισχυμένης οικονομικής διακυβέρνησης προέκυψε πρόσφατα η ιδέα ενός «συμφώνου ανταγωνιστικότητας», το οποίο καλεί τα κράτη μέλη να καταβάλουν επιπλέον προσπάθειες, κυρίως βάσει των εθνικών τους αρμοδιοτήτων, ώστε να καταστούν ακόμη πιο ανταγωνιστικά.

Είναι γεγονός ότι ενώ οι οικονομίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πράγματι εξαιρετικά αλληλένδετες, αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τις οικονομίες της ζώνης του ευρώ.

Οι διαφορές ως προς την ανταγωνιστικότητα είναι ένα πραγματικό πρόβλημα για τις χώρες εκείνες οι οποίες έχουν κοινό νόμισμα. Η ανταγωνιστικότητα και η σύγκλιση των οικονομιών τους αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας μιας ισχυρής και σταθερής ζώνης του ευρώ, από την οποία θα ωφεληθεί ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ωστόσο, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ιδέα αυτή έχει εγείρει ορισμένους προβληματισμούς: τον φόβο για τη δημιουργία μιας Ευρώπης δύο ταχυτήτων (της ζώνης του ευρώ και των υπολοίπων), τον κίνδυνο παράβλεψης ορισμένων πτυχών της οικονομικής ανάκαμψης που είναι εξίσου σημαντικές με την ανταγωνιστικότητα, επίσης δε ενδεχομένως να τίθεται υπό αμφισβήτηση η κοινοτική προσέγγιση. Όλα αυτά τα ερωτήματα είναι θεμιτά και πρέπει να ανταποκριθούμε σε αυτά χωρίς αμφιταλαντεύσεις. Πρόκειται για ένα ζήτημα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας.

Αξιότιμοι βουλευτές, και εγώ εξεπλάγην κάπως που χρειάστηκε να διευκρινίσω στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 4ης Φεβρουαρίου, ότι κάθε ειδική πρωτοβουλία για την ανταγωνιστικότητα και για τη ζώνη του ευρώ, θα πρέπει προφανώς να συνάδει με τη Συνθήκη.

Στα συμπεράσματά του, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε ότι «αντλώντας έμπνευση από το νέο πλαίσιο οικονομικής διακυβέρνησης, οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων θα λάβουν επιπρόσθετα μέτρα με στόχο την ενίσχυση της ποιότητας του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών στη ζώνη του ευρώ προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, και αυτό θα οδηγούσε σε μεγαλύτερο βαθμό σύγκλισης χωρίς να ζημιωθεί η ενιαία αγορά».

Χάρηκα επίσης πολύ που, στο τέλος, στα συμπεράσματα αυτά συμπεριλήφθηκε ρητά η αναφορά στην αναγκαιότητα να σημειωθούν αυτές οι επιπρόσθετες πρόοδοι «συμφωνα με τη Συνθήκη». Ενδεχομένως να θεωρείτε ότι η προϋπόθεση αυτή είναι αυτονόητη, αλλά καλύτερα να την υπενθυμίζουμε.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έδωσε, επομένως, εντολή στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να ηγηθεί, σε στενή συνεργασία με τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, των διαβουλεύσεων με τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ, προκειμένου να καθορισθούν τα ακριβή μέσα που απαιτούνται για να σημειωθεί πρόοδος.

Οι διαβουλεύσεις αυτές έδειξαν σαφώς ότι τα κράτη μέλη τάσσονται εν γένει υπέρ της κοινοτικής προσέγγισης.

(EN) Στο σημείο αυτό θα ήθελα να είμαι ιδιαίτερα σαφής όσον αφορά τις αρχές οι οποίες, κατά την άποψη της Επιτροπής, πρέπει να τηρηθούν οπωσδήποτε στην περίπτωση του εν λόγω συμφώνου ανταγωνιστικότητας, το οποίο θα προτιμούσα να αποκαλούμε «σύμφωνο σύγκλισης και ανταγωνιστικότητας», εφόσον περιλαμβάνει μέτρα που αποσκοπούν στη μείωση των ανισοτήτων στη ζώνη του ευρώ, και μάλιστα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η πρώτη αρχή είναι ότι το σύμφωνο αυτό πρέπει να εφαρμοσθεί σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στη Συνθήκη και στο πλαίσιο του υφισταμένου συστήματος οικονομικής διακυβέρνησης. Μπορούμε, με τον τρόπο αυτόν, να εξασφαλίσουμε την τήρηση μιας πραγματικά κοινοτικής προσέγγισης, επειδή η ιστορία, και ιδίως οι εμπειρίες όσον αφορά το Σύμφωνο Σταθερότητας και Προσέγγισης, έχει δείξει ότι μόνο με την κοινοτική προσέγγιση μπορούμε να πετύχουμε δημοκρατικά αποτελέσματα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τα οποία επίσης θα είναι δεσμευτικά και ελεγχόμενα.

Το σύμφωνο πρέπει, βεβαίως, να σέβεται επίσης τον ρόλο της Επιτροπής. Αυτό είναι απαραίτητο για να εξασφαλισθεί η αντικειμενικότητα και η ανεξαρτησία της παρακολούθησης των προσπαθειών των κρατών μελών, η ακεραιότητα της ενιαίας αγοράς και του συνόλου του κοινοτικού κεκτημένου, και ο διαχωρισμός μεταξύ των πρωτοβουλιών που λαμβάνονται στη ζώνη του ευρώ και εκείνων που υλοποιούνται συνολικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα εμμείνω επίσης στον ρόλο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην παρακολούθηση του συμφώνου σύγκλισης και ανταγωνιστικότητας, επειδή η Επιτροπή θα ενημερώνει, βεβαίως, πλήρως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το σύμφωνο πρέπει επίσης να παραμένει ανοικτό και σε άλλα κράτη μέλη, τα οποία ενδεχομένως επιθυμούν να συμμετάσχουν, αλλά δεν αποτελούν μέλη της ζώνης του ευρώ. Πιστεύω ότι πρέπει να αποφευχθεί η δημιουργία διαφορετικών κατηγοριών μελών στην Ένωσή μας, κάτι το οποίο θα ήταν αντίθετο προς τις ίδιες τις αρχές της αλληλεγγύης που αποτελούν τον πυρήνα του κοινού μας εγχειρήματος.

Για να δικαιολογηθεί αυτό το σύμφωνο –το οποίο περιλαμβάνει εθνικά μέτρα– πρέπει να συνεισφέρει προστιθέμενη αξία σε όσα έχουν ήδη καθορισθεί στο πλαίσιο των προτάσεων για την οικονομική διακυβέρνηση. Σας υπενθυμίζω ότι βάσει του άρθρου 121 της Συνθήκης, τα κράτη μέλη οφείλουν να συντονίζουν τις εθνικές οικονομικές πολιτικές τους. Το εν λόγω σύμφωνο πρέπει να μεριμνά επίσης ώστε να μην επηρεαστεί δυσμενώς η ακεραιότητα της ενιαίας αγοράς και θα πρέπει επίσης να συμβάλλει στην ενίσχυσή της. Επιπλέον, πρέπει να σέβεται τον κοινωνικό διάλογο και να συνδέει τη λήψη μέτρων για την ανταγωνιστικότητα με τους κεντρικούς μας στόχους, ήτοι ανάπτυξη και δημιουργία θέσεων εργασίας, ακριβώς όπως δηλώσαμε στην ατζέντα της στρατηγικής Ευρώπη 2020.

Η ανταγωνιστικότητα αποτελεί πράγματι απαραίτητο στοιχείο των οικονομιών μας. Αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την εδραίωση ανάπτυξης η οποία θα αποτελεί φορέα δημιουργίας θέσεων εργασίας. Είναι επομένως σημαντικό να διασφαλίσουμε ότι το σύμφωνο αυτό θα προσδώσει πραγματική προστιθέμενη αξία και ότι δεν θα μας απομακρύνει από τους θεμελιώδεις στόχους της ανάπτυξης και της απασχόλησης. Το τελικό μου κριτήριο είναι η ανάπτυξη και η απασχόληση. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δίνω έμφαση στην ανάπτυξη, μάλιστα στη βιώσιμη ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς που βρίσκεται στον πυρήνα της στρατηγικής Ευρώπη 2020.

Γι’ αυτό εμμένω τόσο πολύ στην κοινωνική διάσταση, αφού οι απαιτούμενες προσπάθειες πρέπει να κατανέμονται ισομερώς. Στη φάση αυτή, η Επιτροπή συνεχίζει να εργάζεται για την κατάρτιση μιας πρότασης για τη φορολογία των χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων. Παρομοίως, εάν η δημοσιονομική εξυγίανση και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αποτελούν προϋπόθεση για την ανταγωνιστικότητα, η πραγματοποίηση επενδύσεων σε τομείς οι οποίοι είναι σημαντικοί για το μέλλον, όπως η έρευνα και η καινοτομία, είναι απολύτως απαραίτητη.

Θα πρέπει επίσης να έχουμε υπόψη ότι το σύμφωνο αυτό δεν είναι παρά ένα μέρος της συνολικής μας προσπάθειας να διασφαλίσουμε τη σταθερότητα της ζώνης του ευρώ. Πρέπει να σημειωθεί πρόοδος σε όλους τους άλλους τομείς για τους οποίους μεριμνούμε, δηλαδή, την ενίσχυση της αποτελεσματικής χρηματοδοτικής ικανότητας του υφισταμένου Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας και τη διεύρυνση της εμβέλειάς του, την προετοιμασία της συγκρότησης ενός μόνιμου μηχανισμού από το 2013 και τη διενέργεια αυστηρότερων προσομοιώσεων ακραίων καταστάσεων για τις τράπεζες κατά τους ερχόμενους μήνες. Όλα αυτά θα συμβάλουν σε αύξηση της διαφάνειας, της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας.

Το σύμφωνο σύγκλισης και σταθερότητας θα μπορούσε, επομένως, να συμβάλει σημαντικά, εάν ερμηνευθεί ως ένα από τα μέτρα που λαμβάνονται μεταξύ άλλων στο πλαίσιο όλων των προσπαθειών που καταβάλλονται για να διασφαλισθεί η σταθερότητα της ζώνης του ευρώ και που ελπίζουμε ότι θα αρχίσει να εφαρμόζεται από τον Μάρτιο.

Θα μπορούσε να αποτελέσει μια τεράστιας σημασίας προσπάθεια προς την κατεύθυνση της δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης στην Ευρώπη, εάν συνάδει με το κοινοτικό σύστημα διακυβέρνησης. Εάν γίνει αυτό, εάν το μέτρο αυτό υλοποιηθεί αποτελεσματικά βάσει της κοινοτικής προσέγγισης, όπως επιθυμεί η Επιτροπή και το Κοινοβούλιο, τότε πιστεύω ότι το σύμφωνο σύγκλισης και ανταγωνιστικότητας θα προσδώσει προστιθέμενη αξία και θα μπορούσε να συμβάλει στην ενίσχυση του οικονομικού πυλώνα της οικονομικής και νομισματικής ένωσης. Αυτό είναι εκείνο το οποίο επιθυμεί το Κοινοβούλιο και η Επιτροπή. Η Επιτροπή θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την επίτευξη αυτού του σκοπού. Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.

  Joseph Daul, εξ ονόματος της Ομάδας PPE. – (FR) Κυρία Πρόεδρε, κύριε Barroso, κυρίες και κύριοι, τι έχουμε διδαχθεί από τη χρηματοοικονομική κρίση;

Το δίδαγμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ότι τα έθνη μας έπρεπε να συνεργάζονται και όχι να αλληλοσπαράζονται.

Από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου διδαχθήκαμε για τα αυταρχικά και τα κομμουνιστικά καθεστώτα και καταφέραμε να ενώσουμε ξανά την ήπειρό μας γύρω από τις αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς.

Από την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου μάθαμε ότι έπρεπε να πετύχουμε μια νέα ισορροπία μεταξύ της ασφάλειας και της ελευθερίας.

Από αυτήν τη χρηματοοικονομική κρίση, το δίδαγμα για τα κράτη μέλη μας πρέπει να είναι να πάψουν να αντιμετωπίζουν ως ταμπού κάθε συνεργασία στον δημοσιονομικό, τον φορολογικό και τον κοινωνικό τομέα. Γνωρίζουμε ακριβώς τι έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα. Φέτος ξεκινήσαμε τη συενργασία μεταξύ των 27 κρατών μελών όσον αφορά τις δημοσιονομικές τους προτεραιότητες, κάτι το οποίο συνιστά, από μόνο του, μια σημαντικότατη μεταστροφή. Οι κανονισμοί τους οποίους έχουμε θεσπίσει για να καταστήσουμε ηθικότερες τις χρηματοοικονομικές αγορές είναι, επίσης, παραδειγματικοί, αλλά δεν αρκούν.

Η Ομάδα μου ζητεί να υπάρξει πριν το καλοκαίρι συμφωνία μεταξύ Κοινοβουλίου και Συμβουλίου για μια ενισχυμένη οικονομική διακυβέρνηση. Η Ομάδα μου ζητεί επίσης να καταβληθούν προσπάθειες για τον συντονισμό των κοινωνικών και φορολογικών υποθέσεων. Αυτή είναι η ώθηση την οποία προσφέρει το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, η αρχική έκδοση του οποίου έχει ήδη αναθεωρηθεί, ώστε να συνάδει περισσότερο με τις κοινοτικές αξίες. Ωστόσο, πρέπει να καταβάλουμε ακόμη περισσότερες προσπάθειες και να διασφαλίσουμε ότι τόσο το Κοινοβούλιο όσο και η Επιτροπή ασκούν όλα τα δικαιώματα που τους έχουν αποδοθεί στον τομέα αυτόν, και για αυτό, στηριζόμαστε στον Πρόεδρο της Επιτροπής.

Η Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Χριστιανοδημοκράτες) επικροτεί και υποστηρίζει τις προτάσεις αυτές, όπως έκαναν και οι εθνικοί ηγέτες του κόμματος στο Ελσίνκι.

Κυρίες και κύριοι, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε στους συμπολίτες μας ότι, την ίδια στιγμή που βρισκόμαστε σε μια εύθραυστη οικονομική κατάσταση στα μέσα Ιουλίου κάθε έτους, τα περισσότερα κράτη μέλη μπορούν να συνεχίζουν να δαπανούν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα; Πώς είναι δυνατόν η υπερχρέωση των κρατών μας να είναι περισσότερο αποδεκτή, περισσότερο ανεκτή και περισσότερο υποφερτή από ό,τι των νοικοκυριών ή των επιχειρήσεων; Υπήρξα μάρτυρας αυτής της κατάστασης σε εταιρικό επίπεδο. Η κρίση οδήγησε σε απώλεια θέσεων εργασίας και οικογενειακά δράματα· το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διδαχθούμε από αυτήν και να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Το πρώτο δίδαγμα είναι ότι δεν θα πρέπει πλέον να αντιμετωπίζουμε με ελαφρότητα τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν τα κράτη –όποιο και αν είναι το μέγεθός τους– για την τήρηση των δημοσιονομικών ορίων.

Το δεύτερο δίδαγμα είναι αυτό: η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη μπορεί να λειτουργήσει μόνο εάν οι κοινωνικοί και φορολογικοί κανονισμοί είναι τουλάχιστον συγκρίσιμοι, και μόνο τότε. Δεν πρέπει απαραιτήτως να είναι ταυτόσημοι –απλώς συγκρίσιμοι. Μέχρι στιγμής δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Το τρίτο δίδαγμα είναι ότι η Ευρώπη πρέπει να συγκροτήσει έναν ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας για την προστασία της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς.

Το τέταρτο και τελευταίο δίδαγμα είναι ότι ακόμη και εν μέσω καταιγίδας, η Ευρώπη είναι ακλόνητη και η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ενισχύεται περισσότερο.

Ο δείκτης χρέους των αμερικανών και ιαπώνων εταίρων μας είναι πολύ υψηλότερος από τον δικό μας, χωρίς, οφείλω να ομολογήσω, να τους ανησυχεί υπερβολικά. Ωστόσο, αυτό μάλλον δεν θα συμβαίνει πάντοτε. Από τη δική μας πλευρά, τώρα είναι η ώρα να εξυγιάνουμε την οικονομία και να εδραιώσουμε την ανταγωνιστικότητά μας. Τώρα είναι η ώρα να εργαστούμε για τη δημιουργία θέσεων εργασίας για το μέλλον. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας. Ας μην χάσουμε αυτήν την ευκαιρία!

  Martin Schulz, εξ ονόματος της Ομάδας S&D. – (DE) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι –οι λίγοι από εσάς που βρίσκεστε ακόμη εδώ- επί εβδομάδες συζητούσαμε για ένα έγγραφο της καγκελαρίου Merkel και του προέδρου Sarkozy το οποίο, προφανώς, δεν υπήρξε ποτέ. Παρά το γεγονός ότι το έγγραφο αυτό δεν υπήρχε, παραχωρήθηκε συνέντευξη τύπου επί του θέματος στη διάρκεια της συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Τώρα είμαστε βέβαιοι ότι το έγγραφο αυτό υπήρχε όντως και μάλιστα ότι το περιεχόμενό του θα παρουσίαζε ενδιαφέρον. Στο μεταξύ, ωστόσο, το περιεχόμενο αυτό κατά κάποιον τρόπο χάθηκε. Τα βασικά στοιχεία του εγγράφου αυτού δεν θα έρθουν ποτέ στην επιφάνεια. Παρ’ όλα αυτά, στο τέλος, θα υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα, δηλαδή να επεκταθεί συγκεκριμένα το δίκτυ ασφαλείας. Επομένως, ένα μη υπαρκτό έγγραφο με περιεχόμενο που δεν έχει βγει στο φως της δημοσιότητας, το οποίο παρουσιάστηκε σε μια ψεύτικη συνέντευξη τύπου, είχε ως αποτέλεσμα να επεκταθεί το δίκτυ ασφαλείας. Αυτό είναι σπουδαίο. Ωστόσο, η κατάσταση θυμίζει, επιεικώς, Κάφκα. Δεν υπάρχει τρόπος να σωθεί το ευρώ.

Θα ήθελα να πω στον Πρόεδρο της Επιτροπής ότι μου άρεσε η δήλωσή του. Ήταν καλή επειδή αποκαλύψατε την έλλειψη κοινωνικής ισορροπίας που διακατέχει τις προτάσεις αυτές. Ορισμένες φορές εκπλήσσομαι: Η Γερμανία με την καγκελάριό της, όπως και ο πρόεδρος Sarkozy, ο βασιλιάς των δημοσκοπήσεων στη Γαλλία, απαιτεί την εφαρμογή μέτρων τα οποία ποτέ η ίδια η Γερμανία δεν έχει εφαρμόσει σε αυτήν τη μορφή. Ο ελληνικός προϋπολογισμός, και στην ουσία όλοι οι προϋπολογισμοί, οποιουδήποτε κράτους, πρόκειται να υποστούν περικοπές. Συμφωνείτε με αυτό, κ. Rehn;

Τι έκανε η Γερμανία τη στιγμή που η κρίση της βρισκόταν στο απόγειό της; Εφηύρε την αποκαλούμενη πριμοδότηση διάλυσης, εν ολίγοις, χρησιμοποίησε τον εθνικό προϋπολογισμό για να χρηματοδοτήσει ένα σύστημα σταθεροποίησης της αυτοκινητοβιομηχανίας. Η επιδότηση του μειωμένου ωραρίου εργασίας, το οποίο συνέβαλε στη διατήρηση της ανεργίας στη Γερμανία υπό έλεγχο, ήταν ένα μέτρο κρατικής παρέμβασης. Γιατί θα πρέπει άλλα κράτη να μην μπορούν να υλοποιήσουν παρόμοια μέτρα για να αντιμετωπίσουν την ειδική τους περίπτωση;

Πρόσφατα, ο οργανισμός αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, Moody’s, υποβάθμισε την Ελλάδα μία βαθμίδα κάτω από τη Λευκορωσία και την Αίγυπτο. Αρχίζει κανείς πραγματικά να διερωτάται κατά πόσον υπάρχουν σημάδια ανάκαμψης της οικονομίας. Δεν γνωρίζω. Η χώρα βρίσκεται σε χαμηλότερη βαθμίδα ακόμη και από το Βιετνάμ. Το συγκεκριμένο αυτό σενάριο εκτυλίσσεται κάθε φορά τρεις ημέρες πριν από σύνοδο κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Πάντα συμβαίνει κάτι τέτοιο τρεις ημέρες πριν από συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ωστόσο, ο κόσμος ακούει όσα λέει ο οίκος Moody’s. Ξέρετε τι λέει ο οίκος Moody’s; Δηλώνει ότι πρόκειται να υποβαθμίσει τη χώρα επειδή αδυνατεί πλέον να πραγματοποιήσει επενδύσεις, ως αποτέλεσμα των περικοπών και επομένως δεν μπορεί να επιτύχει οικονομική μεγέθυνση.

Συζητούμε, λοιπόν, εδώ για «ψαλίδισμα». Εάν με κοιτάξετε, θα καταλάβετε ότι διαθέτω τα προσόντα να σας διαβεβαιώ ότι το «ψαλίδισμα» δεν θα λύσει όλα τα προβλήματα. Ακριβώς το αντίθετο, μάλιστα, επειδή τι ακριβώς είναι αυτό το οποίο συμβαίνει ως αποτέλεσμα του ψαλιδίσματος; Ο στόχος φαίνεται να είναι η βελτίωση της αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, λέγοντας σε όσους υποτίθεται ότι παρέχουν τις πιστώσεις ότι θα χάσουν όλες τις αποσβέσεις. Πού θα καταλήξει αυτό; Στο δίκτυ ασφαλείας, φυσικά. Γι’ αυτό πρέπει να ενισχύσουμε το δίκτυ ασφαλείας και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σταθεροποιήσουμε το ευρώ. Γι’αυτό και το σύμφωνο από μόνο του έχει νόημα. Ωστόσο, παρουσιάζει έλλειψη ισορροπίας. Κύριε Επίτροπε, εάν οι ιδέες σας ενσωματωθούν σε αυτό το σύμφωνο, και αποκατασταθεί η οικονομική και κοινωνική ισορροπία, όπως προτείνατε, τότε το σύμφωνο θα βρεθεί και πάλι στη σωστή τροχιά. Γι’αυτό επικροτώ την εξαιρετική πρότασή σας.

Δεν θέλω να σπαταλήσω περισσότερο χρόνο μιλώντας για το ζήτημα των θεσμικών οργάνων. Σε θεσμικό επίπεδο, ολόκληρη η προσέγγιση ήταν λανθασμένη εξαρχής. Εάν αναδιαρθρωθεί τώρα κατά τέτοιο τρόπο ώστε όλες οι επιχειρησιακές αποφάσεις να λαμβάνονται από την κατάλληλη υπεύθυνη αρχή, με άλλα λόγια, την Επιτροπή, η οποία εξασφαλίζει δημοκρατική νομιμότητα με τη συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τότε όλα είναι εντάξει. Επομένως, αν και ξεκινήσαμε άσχημα και στην πορεία υπήρξε αναβρασμός, το δίκτυ ασφαλείας θα διευρυνθεί, γεγονός το οποίο είναι υπέροχο. Το γερμανικό Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα τάσσεται επίσης υπέρ, μια είδηση η οποία είναι ευπρόσδεκτη. Κυρία Πρόεδρε, είμαι βέβαιος ότι το κόμμα σας στη Γερμανία θα στηρίξει επίσης αυτό το σύμφωνο, ούτως ώστε να κερδίσουμε έδαφος και εδώ. Εάν μπορέσουμε τώρα να δώσουμε μια κατάλληλη ονομασία στο σύμφωνο, ονομάζοντάς το δηλαδή «Σύμφωνο για το ευρώ», τότε μπορεί ενδεχομένως να έχουμε επιτύχει κάτι αξιόλογο.

  Guy Verhofstadt, εξ ονόματος της Ομάδας ALDE. – (FR) Κυρία Πρόεδρε, καταρχάς, πιστεύω ότι τώρα μετά από τόσα χρόνια που δεν αποδεχόμαστε την ιδέα της οικονομικής ένωσης, αποδεχόμαστε πλέον την ιδέα μιας οικονομικής ένωσης σε συνδυασμό με τη νομισματική ένωση, κάτι το οποίο συνιστά ένα βήμα προόδου. Φυσικά, αυτό δεν ισχύει για τον κ. Farage, αλλά για όλους τους άλλους αποτελεί πρόοδο.

Εντούτοις, κυρία Πρόεδρε, δεν πιστεύω ότι έχει χρησιμοποιηθεί ο σωστός όρος. Τι σημαίνει ο όρος «σύμφωνο»; Ένα σύμφωνο είναι μια συμφωνία μεταξύ κρατών. Δεν χρειαζόμαστε όμως μια διακρατική συμφωνία. Αυτό το οποίο χρειαζόμαστε είναι μια κοινοτική πράξη, μια πρωτοβουλία στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και όχι ένα σύμφωνο μεταξύ των κρατών μελών, το οποίο, εκ φύσεως και μόνο, αποτελεί διακυβερνητικό σύμφωνο. Επομένως, αυτός δεν είναι ο σωστός όρος, επειδή είναι παραπλανητικός.

Δεύτερον, είναι το ζήτημα της προσέγγισης. Δεν υπάρχει λόγος σύναψης κάποιας συμφωνίας σε διακυβερνητικό επίπεδο. Το διακυβερνητικό επίπεδο ποτέ δεν λειτούργησε στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η στρατηγική της Λισαβόνας ήταν διακυβερνητική και απέτυχε. Όταν η Γερμανία και η Γαλλία δεν τήρησαν τους κανόνες οι οποίοι διείπαν το σύμφωνο σταθερότητας την περίοδο 2003-4, το γεγονός αυτό κατέδειξε ότι η διακυβερνητική προσέγγιση δεν ήταν η σωστή. Πρέπει να εφαρμόσουμε την κοινοτική προσέγγιση.

Τρίτον, πιστεύω, κύριε Barroso, ότι όσα συζητούνται δεν είναι αρκετά ή ότι εστιάζονται μάλλον σε πολύ ειδικά μέτρα. Το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας της κ. Merkel και του κ. Sarkozy αποτελείται από έξι ειδικά μέτρα. Για παράδειγμα, στην περίπτωση των συντάξεων, εστιάζεται στην ηλικία συνταξιοδότησης. Ωστόσο, το συνταξιοδοτικό σύστημα είναι πολύ πιο πολύπλοκο από αυτό. Δεν αφορά μόνο την ηλικία συνταξιοδότησης, αλλά περιλαμβάνει επίσης τα έτη των συνταξιοδοτικών εισφορών, τα προσυνταξιοδοτικά προγράμματα, και την ύπαρξη ή την ανυπαρξία ενός δεύτερου πυλώνα.

Συνεπώς, αυτό το οποίο χρειαζόμαστε δεν είναι έξι ειδικά μέτρα σε ένα διακυβερνητικό σύμφωνο, τα οποία ποτέ δεν θα υλοποιηθούν ή ποτέ δεν θα αποφέρουν αποτελέσματα. Αυτό το οποίο χρειαζόμαστε είναι ευρεία οικονομική διακυβέρνηση (συνταξιοδοτικά προγράμματα, αγορά εργασίας, μισθολογική πολιτική, δημοσιονομική πολιτική) στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία θα αποφασίζεται από την Επιτροπή και η οποία, μέσω ενός κώδικα σύγκλισης –αυτός είναι ο όρος που χρησιμοποιήσατε– θα παρέχεται στα κράτη μέλη, ώστε να μπορούν να εφαρμόσουν τους κανόνες του κώδικα σύγκλισης. Αυτό είναι εκείνο το οποίο πρέπει να κάνουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Το αίτημά μου είναι πολύ απλό. Είδα το έγγραφο της 25ης Φεβρουαρίου το οποίο καταρτίσατε μαζί με τον Πρόεδρο του Συμβουλίου. Πιστεύω ότι είναι καιρός η Επιτροπή να καταρτίσει τη δική της πρωτοβουλία. Αυτό πρέπει να γίνει τώρα. Υπάρχει ακόμη χρόνος τις επόμενες εβδομάδες να καταρτίσετε αυτές τις κοινοτικές πράξεις για την οικονομική διακυβέρνηση και τη σύγκλιση και να τις καταθέσετε στο Συμβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εν συνεχεία, θα εξαρτηθεί από εμάς να αποφασίσουμε και να σας στηρίξουμε στο πλαίσιο αυτό. Ωστόσο, πιστεύω ότι αυτήν τη στιγμή είμαστε αντιδραστικοί. Στο έγγραφο αυτό της 25ης – το έχω εδώ – διαβάζω:

(EN) «παρακολούθηση από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων», «οι σαφείς δεσμεύσεις που αναλαμβάνονται από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων».

(FR) Τα πράγματα τώρα έχουν ως εξής: Τα κράτη και οι πρωθυπουργοί τους δεν πρόκειται να επιβάλουν ρυθμίσεις στον εαυτό τους! Αυτό δεν λειτούργησε ποτέ στο παρελθόν, και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ούτε στο μέλλον!

Τέλος, και αυτή είναι η τελευταία παρατήρησή μου, πιστεύω επίσης ότι είναι καιρός, κύριε Barroso να παρουσιάσετε, με την πρώτη δυνατή ευκαιρία, μια πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός μηχανισμού διαχείρισης κρίσεων για τις τράπεζες, όχι σε εθνικό επίπεδο, όπως αναφέρθηκε, αλλά σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εσείς έχετε δικαίωμα να το κάνετε αυτό, καθώς είστε ο εγγυητής των κανόνων του ανταγωνισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση και είστε σε θέση να προτείνετε μια τέτοια πρωτοβουλία.

  Rebecca Harms, εξ ονόματος της Ομάδας Verts/ALE. – (DE) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, δεν αισθάνομαι πλέον αναγκασμένη να πω τίποτα για την κάπως δυσάρεστη ιστορία του συμφώνου ανταγωνιστικότητας. Μου φάνηκε πολύ παράξενο όταν έμαθα ότι το έγγραφο δεν υπήρχε παρότι το έγγραφο αυτό διανεμήθηκε στους διαδρόμους του Συμβουλίου στις Βρυξέλλες. Όπως ήδη ανέφερα στις Βρυξέλλες, ο τρόπος με τον οποίο έχουν συζητηθεί τα γεγονότα στα κτίρια του Συμβουλίου φέρει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός παρακμάζοντος σοσιαλιστικού ή κομμουνιστικού καθεστώτος.

Κατά την άποψή μου, είναι γεγονός ότι εδώ και μήνες, εμείς οι Ευρωπαίοι είμαστε μάρτυρες όχι απλώς μιας νομισματικής κρίσης, αλλά και μιας κρίσης των ικανοτήτων των εθνικών κυβερνήσεών μας να δεχθούν την κοινή ευθύνη για το πρόβλημα και να ακολουθήσουν μια κοινή στρατηγική που θα μπορούσε να μας βγάλει από αυτές τις δυσκολίες.

Εάν τώρα δώσουμε μόνιμο χαρακτήρα στον μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων, όπως και αν το έχουμε καταφέρει αυτό, τότε θα έχουμε σημειώσει πρόοδο. Ωστόσο, όσον αφορά την Ελλάδα, θα έλεγα ότι αυταπατώμαστε εάν πιστεύουμε ότι έχουμε υπό έλεγχο την κρίση. Είναι εξίσου σαφές στην Ελλάδα ότι η μονόπλευρη φύση των μέτρων, εξαιρουμένης της επικέντρωσης στα μέτρα λιτότητας και στις περικοπές, δεν αποφέρει αποτελέσματα. Η χώρα πρέπει επίσης να είναι σε θέση να πραγματοποιεί επενδύσεις. Όταν μια χώρα όπως η Ελλάδα περικόπτει δαπάνες τόσο δραστικά, τότε πρέπει να γνωρίζει από πού θα προέρχονται τα έσοδά της.

Με δυσαρεστεί το γεγονός ότι, πριν από τη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αυτής της εβδομάδας και στις δηλώσεις σχετικά με τη συνεδρίαση του Συμβουλίου σε 14 ημέρες, ακούμε από τη Γερμανία ότι δεν θα είναι έτοιμη να συζητήσει την επιβολή όρων για την Ελλάδα ή τις αναγκαίες αλλαγές. Τα ίδια λάθη του παρελθόντος επαναλαμβάνονται ξανά: αυτή η μονομέρεια και η επιμονή σε μια ενιαία μέθοδο. Εάν πρόκειται να υιοθετήσουμε το μοντέλο που περιγράφεται από τον κ. Verhofstadt, καθώς και αποφάσεις σχετικά με ειδικά μέτρα εξυγίανσης, η οικονομική ένωση απαιτεί επίσης ετοιμότητα για πραγματική αλληλεγγύη. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα θα πρέπει να περιμένει από εμάς περισσότερα από όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα.

Συμφωνώ πλήρως με τον κ. Schulz και τους προηγούμενους ομιλητές και θα ήθελα να δηλώσω κατηγορηματικά εξ ονόματος όλων των συναδέλφων οι οποίοι εργάστηκαν επί του θέματος αυτού για πολλούς μήνες: η κοινοτική μέθοδος είναι κάτι το ιδιαίτερο. Χρειαζόμαστε πραγματικές, κατανοητές διαδικασίες λήψης αποφάσεων στις Βρυξέλλες, ούτως ώστε οι πολίτες να μας εμπιστεύονται, από την Ελλάδα έως τη Δανία, στη Γερμανία και στην Ισπανία. Εάν πρόκειται πράγματι να ιδρύσουμε αυτήν την «κλειστή λέσχη», την οποία προτείνει το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, όπως επινοήθηκε από έναν μικρό αριθμό αρχηγών κυβερνήσεων, θα χάσουμε την αξιοπιστία μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κρίση στην πραγματικότητα αφορά ολοένα περισσότερο αυτό το ζήτημα. Δεν μπορώ παρά να ελπίζω ότι θα απελευθερωθούμε από αυτήν την απερισκεψία και ότι αυτή η συνεδρίαση του Συμβουλίου θα έχει περισσότερο νόημα.

Εφόσον αναφέρατε τη βιώσιμη ανάπτυξη, κύριε Barroso, επιτρέψτε μου να προσθέσω κάτι ακόμη. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο ο Επίτροπος Ενέργειας στις Βρυξέλλες θα έλεγε ότι η επιδίωξη φιλόδοξων στόχων για την προστασία του κλίματος θα συνεπαγόταν αποβιομηχάνιση στην Ευρώπη. Ο γερμανός Υπουργός Περιβάλλοντος ήταν στις Βρυξέλλες πριν από 14 ημέρες και παρουσίασε μια μελέτη η οποία προέβλεπε τη δημιουργία έξι εκατομμυρίων θέσεων εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση εάν θέσουμε τον κλιματικό στόχο στο 30%. Αυτό θα ήταν βιώσιμη ανάπτυξη. Κύριε Barroso, πρέπει να σταματήσετε τον κ. Oettinger.

  Vicky Ford, εξ ονόματος της Ομάδας ECR. – Κυρία Πρόεδρε, σε μια περίοδο κρίσης, πρέπει να ενεργεί κανείς γρήγορα –και είναι σαφές ότι η ζώνη του ευρώ δεν έχει ξεπεράσει την κρίση– αλλά πρέπει επίσης να ενεργεί και με σύνεση. Το Ηνωμένο Βασίλειο αποκατέστησε την εμπιστοσύνη των καταναλωτών με μεταρρυθμίσεις για τον έλεγχο των δαπανών και τη μείωση του εθνικού χρέους. Οι εισηγήσεις αυτές έχουν κεντρική σημασία στο πλαίσιο του συμφώνου ανταγωνιστικότητας.

Οι διαδικασίες του Κοινοβουλίου δεν του επιτρέπουν να προβεί σε γρήγορες αποφάσεις, αλλά υπάρχουν προτάσεις οι οποίες έχουν κατατεθεί από βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ενδεχομένως το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να θεωρήσει βοηθητικές. Όσον αφορά το ιρλανδικό επιτόκιο, όσοι έχουμε δανείσει χρήματα σε άλλη χώρα αξίζουμε ένα επιτόκιο, το οποίο αντανακλά τον κίνδυνο, αλλά θέλουμε και τα χρήματά μας πίσω. Εγώ πρότεινα ένα κίνητρο προπληρωμής, μια αποζημίωση για την ανταμοιβή της έγκαιρης αποπληρωμής. Βάσει της δέσμης μέτρων οικονομικής διακυβέρνησης, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εφαρμόζουν μεγαλύτερη διαφάνεια όσον αφορά τους προϋπολογισμούς τους. Προτείνω να ισχύσει το ίδιο για τους φορολογούμενους που συνεισφέρουν στον προϋπολογισμό της ΕΕ.

Ελπίζω ότι παρά την κρίση αυτή, οι κυβερνήσεις των κρατών μελών μας θα μπορέσουν να εισακούσουν τις προτάσεις του Κοινοβουλίου και να συνεργαστούν με πιο εποικοδομητικό τρόπο.

  Lothar Bisky, εξ ονόματος της Ομάδας GUE/NGL. – (DE) Κυρία Πρόεδρε, κύριε Barroso, παρατήρησα μετά χαράς ότι εκτιμήσατε την κοινωνική διάσταση του ζητήματος αυτού και στηρίξατε την εύρεση ενός κοινωνικού διακανονισμού. Είναι βέβαιο ότι αυτό θα είναι αναγκαίο. Δεν υπάρχει λόγος να επαναλάβω πολλά από όσα ανέφεραν οι συνάδελφοι βουλευτές, καθώς συμφωνώ πλήρως μαζί τους.

Είμαι εξαιρετικά επιφυλακτικός απέναντι στο σύμφωνο το οποίο παρουσιάστηκε από την καγκελάριο Merkel και τον πρόεδρο Sarkozy. Για ποιον λόγο; Επειδή οι λόγοι για τους οποίους το παρουσίασαν δεν είναι ιδιαίτερα σαφείς. Το γεγονός ότι δεν διαθέτει καμία εγκυρότητα είναι ένα αρκετά διαφορετικό ζήτημα. Και οι δυο τους είναι έξυπνοι σχεδιαστές στρατηγικών. Δεν μπορώ να δεχθώ τον ισχυρισμό τους ότι απλώς έτυχε. Πιστεύω ότι εννοούν ό,τι ακριβώς αναφέρεται στο έγγραφο αυτό. Σε αυτήν την παρατήρηση θα ήθελα να επανέλθω. Πιστεύω ότι το ζήτημα αυτό είναι ιδιαίτερα σοβαρό. Παρότι πιστεύουν ότι η ρήτρα αυτή σχετικά με την τιμαριθμική προσαρμογή των μισθών είναι η σωστή απάντηση, εγώ δεν είμαι και τόσο βέβαιος. Η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης μπορεί επίσης να περιγραφεί, απερίφραστα, ως μείωση των συντάξεων. Θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να μειωθεί το χρέος. Εξάλλου, ακόμη και χώρες όπως η Γερμανία πιστεύουν ότι αυτό είναι πολύ δύσκολο. Μπορώ να φανταστώ ότι η Ιρλανδία ή η Ελλάδα θα βρεθούν σε μεγάλες δυσκολίες όσον αφορά αυτό το ζήτημα.

Είμαι λίγο επιφυλακτικός σχετικά με τα προσδοκώμενα αποτελέσματα της προτεινόμενης λύσης. Στο ζήτημα αυτό αναμένω διαφάνεια. Θα έχετε τη στήριξη του Κοινοβουλίου εάν διαδραματίσετε τον ρόλο σας, προωθώντας την αύξηση της διαφάνειας και διασφαλίζοντας ότι παιχνίδια σαν αυτό δεν θα παίζονται πίσω από την πλάτη του Κοινοβουλίου. Εάν οι άνθρωποι αυτοί θέλουν να προβούν σε περικοπές στον τομέα των κοινωνικών ασφαλίσεων, πρέπει να το δηλώσουν ξεκάθαρα, αντί να προσπαθούν να επιτύχουν δια της πλαγίας οδού έναν στόχο, τον οποίο εσείς, κύριε Barroso, δεν συμμερίζεστε και τον οποίο είναι βέβαιο ότι ούτε και εμείς συμμεριζόμαστε.

Είμαστε προετοιμασμένοι να συζητήσουμε την έννοια της συντονισμένης ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης μαζί σας, με την προϋπόθεση ότι αυτή η οικονομική διακυβέρνηση αξίζει να ονομάζεται έτσι, εν ολίγοις, ότι η δομή της είναι δημοκρατική και ότι θα συμβάλει στη συγκρότηση μιας βιώσιμης, κοινωνικά υπεύθυνης ευρωπαϊκής κοινότητας. Θέλουμε επίσης να συζητήσουμε τροποποιήσεις στη Συνθήκη, για παράδειγμα, σε σχέση με τη ρήτρα κοινωνικής προόδου. Ωστόσο, αναμένουμε την παροχή περισσότερο λεπτομερών και έγκαιρων πληροφοριών και διαβουλεύσεων. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί το Κοινοβούλιο να παρακολουθήσει αυτήν τη διαδικασία. Είναι αδύνατον να γίνεται χωρίς πληροφόρηση!

  Nigel Farage, εξ ονόματος της Ομάδας EFD. – (EN) Kυρία Πρόεδρε, μου άρεσε η άποψη του κ. Barroso για τον σημερινό κόσμο, αλλά ίσως να ήταν πολύ πιο ειρωνική από ό,τι σκόπευε.

Μίλησε για τα γεγονότα στην Αίγυπτο και αλλού, λέγοντας ότι είναι υπέροχο που οι άνθρωποι ξεσηκώνονται και διεκδικούν τη δημοκρατία. Θα του υπενθυμίσω ότι η δημοκρατία είναι μια μέθοδος κατά την οποία ψηφίζεις τους ανθρώπους που σε κυβερνούν και εν συνεχεία, εάν δεν σου αρέσουν όσα κάνουν, μπορείς να τους ξεφορτωθείς, να τους διώξεις και να αναδείξεις κάποιους άλλους στη θέση τους. Ήταν ειρωνικός, επειδή η επόμενη πρότασή του ήταν «και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στην Ευρώπη, ενόψει της κρίσης του ευρώ, πρέπει να ενισχύσουμε την κοινοτική μέθοδο».

Για το –ολοένα μεγαλύτερο– κοινό που μας παρακολουθεί, κοινοτική μέθοδος σημαίνει ότι προτείνονται νόμοι εν κρυπτώ και απαραβύστω από μη εκλεγμένους γραφειοκράτες –ανθρώπους όπως εσείς, κύριε Barroso. Γνωρίζω ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σας υπερψήφισε, αλλά ήσασταν ο μοναδικός υποψήφιος που είχαμε ως επιλογή. Αυτό δεν είναι δημοκρατία!

Επομένως, ο κ. Βarroso λέει, αφενός, ότι η δημοκρατία είναι κάτι καλό, και αφετέρου, ότι δεν είναι δυνατόν να έχουμε δημοκρατία στην Ευρώπη. Την άποψη αυτή ενίσχυσε ο κ. Verhofstadt, από το Βέλγιο, ο οποίος πιστεύει ότι όλα τα εθνικά κράτη θα πρέπει να καταργηθούν –το οποίο μπορεί ενδεχομένως να συμβεί λίαν συντόμως. Λέει ότι θέλουμε μια οικονομική ένωση. Κανείς δεν ψήφισε για αυτό. Κανείς δεν ρωτήθηκε εάν ήθελε αυτήν την ένωση. Μπορεί εκείνος να την υπερψήφισε, αλλά οι λαοί της Ευρώπης δεν την ψήφισαν.

Το ζήτημα το οποίο θα πρέπει να συζητηθεί στη σύνοδο κορυφής της Παρασκευής είναι η Πορτογαλία. Μετά τα μέτρα διάσωσης στην Ελλάδα και την Ιρλανδία, είναι προφανές ότι οι αγορές στέλνουν το μήνυμά τους –«Η σειρά σου, νούμερο 3, ο χρόνος σου τελείωσε». Οι αποδόσεις των πορτογαλικών ομολόγων έφθασαν στο 7,6% τη Δευτέρα. Ο κ. Barroso το γνωρίζει αυτό. Η Ιρλανδία έπρεπε να διασωθεί όταν οι δικές τις αποδόσεις έφθασαν στο 7%. Τον Απρίλιο, σημειώθηκε μια μαζική μετακύλιση του πορτογαλικού χρέους –άλλα 20 δισ. ευρώ τα οποία πρέπει να μετακυληθούν. Ας θυμηθούμε ότι, τους τελευταίους έξι μήνες, το 80% του χρέους της Πορτογαλίας αγοράστηκε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Δεν μπορούμε να συνεχίζουμε ως Ευρωπαϊκή Ένωση να αγοράζουμε το δικό μας χρέος. Εάν το κάνουμε, η επόμενη κρίση χρέους δεν θα αφορά κάποια χώρα, αλλά θα είναι μια κρίση χρέους της ίδιας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

(Ο ομιλητής δέχεται να απαντήσει σε ερώτηση στο πλαίσιο της διαδικασίας της γαλάζιας κάρτας σύμφωνα με το άρθρο 149, παράγραφος 8, του Κανονισμού)

  Martin Schulz (S&D). – (DE) Κυρία Πρόεδρε, υποθέτω ότι δεν θα γνωρίζετε την απάντηση, κ. Farage, αλλά θέλω να σας απευθύνω μια ερώτηση. Αναφέρεστε συνεχώς στο Βέλγιο ως μη υπάρχον κράτος. Το έχετε δηλώσει στον κ. Van Rompuy και τώρα αναφέρατε κάτι παρόμοιο στον κ. Verhofstadt. Γνωρίζετε σε ποια βάση ιδρύθηκε το βελγικό κράτος;

  Nigel Farage (EFD). – (EN) Κυρία Πρόεδρε, χαίρομαι που ο κ. Schulz μου έκανε αυτήν την ερώτηση.

Το πρόβλημα είναι ότι όταν συγκροτείτε ένα τεχνητό κράτος το οποίο περιλαμβάνει περισσότερες από μία γλωσσικές ομάδες –κάτι το οποίο συμβαίνει σαφώς στην περίπτωση του Βελγίου– μπορεί, για ένα χρονικό διάστημα, να μπορείτε να το κρατήσετε ενωμένο, είτε όμως πρόκειται για το Βέλγιο, είτε για τη Γιουγκοσλαβία, είτε για την Ευρωπαϊκή Ένωση, εάν έχετε τελείως διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες, θα χάσει τη συνοχή του. Ο λόγος για τον οποίο ενοχληθήκατε για το Βέλγιο, και για τον οποίο ο κ. Van Rompuy αναστατώθηκε τρομερά και στον κ. Verhofstadt δεν άρεσε ποτέ αυτό, είναι αυτός –αυτή δεν είναι η αλήθεια κ. Schulz;– το Βέλγιο είναι ένας μικρόκοσμος ολόκληρου του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

  Martin Schulz (S&D). – (DE) Κυρία Πρόεδρε, μισό λεπτό. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο εκπρόσωπος ενός κόμματος για την Ανεξαρτησία του Ηνωμένου Βασιλείου δεν γνωρίζει ότι το Βασίλειο του Βελγίου ιδρύθηκε μετά από πρόταση του Ηνωμένου Βασιλείου.

  Proinsias De Rossa (S&D). – (Ερώτηση προς τον κ. Farage στο πλαίσιο της διαδικασίας της γαλάζιας κάρτας σύμφωνα με το άρθρο 149, παράγραφος 8, του Κανονισμού) (EN) Κυρία Πρόεδρε, ελπίζω ότι ο κ. Farage δεν θα προσβληθεί από την ερώτηση ενός πολίτη της Ιρλανδικής Δημοκρατίας. Θα μπορούσα να τον ρωτήσω ποια είναι η βάση του Ηνωμένου Βασιλείου; Από όσο γνωρίζω αποτελείται από τα έθνη της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Ουαλλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας. Αυτό δεν είναι μια ένωση εθνών; Και ιδιαίτερα υπερήφανη, θα ήθελα να προσθέσω.

  Nigel Farage (EFD). – (EN) Κυρία Πρόεδρε, είναι μια καλή ερώτηση. Κύριε Schulz, έχετε όντως δίκιο ότι το Βέλγιο ήταν εφεύρεση των Βρετανών, και λάθος των Βρετανών. Έχουμε κάνει πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Κάποια πράγματα έγιναν σωστά και κάποια λάθος, όπως και στη δική σας χώρα, τη Γερμανία. Η ιστορία της Γερμανίας δεν ήταν αμιγής κακών, και νομίζω ότι θα συμφωνήσετε.

Έχετε όντως δίκιο. Στην πραγματικότητα, η διατήρηση της συνοχής του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Μάλιστα, η Ιρλανδία ακολούθησε τη δική της πορεία το 1921, νομίζω, όταν η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της. Έχετε δίκιο. Είναι πολύ δύσκολο να κρατηθούν ενωμένοι διαφορετικοί πολιτισμοί. Πιστεύω όμως ότι η Ένωση της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Ουαλλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας είναι λειτουργική, αυτήν τη στιγμή, επειδή υπάρχει συναίνεση. Εάν δεν υπήρχε συναίνεση, ο λαός θα ζητούσε δημοψηφίσματα και τα έθνη αυτά θα διασπώνταν. Η παρατήρησή μου όμως είναι ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κανείς δεν είχε την ευκαιρία να ψηφίσει.

  Corien Wortmann-Kool (PPE). – (NL) Κυρία Πρόεδρε, το Συμβούλιο περιμένει να δει περισσότερη φιλοδοξία, ούτως ώστε να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα και να αυξήσουμε τη σύγκλιση. Αυτό βεβαίως πρέπει να το επικροτήσουμε. Θα ήθελα να συγχαρώ με τη σειρά μου τον Πρόεδρο Barroso για τον τρόπο με τον οποίο δέχθηκε την πρόκληση και για το ότι ήρθε εδώ για να δώσει μια εξήγηση για το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, κάτι το οποίο σήμερα κατάφερε να ικανοποιήσει ακόμη και τον κ. Martin Schulz. Αυτό θα πρέπει να το επισημάνουμε. Δεχθήκατε την πρόκληση μαζί με τον Πρόεδρο Van Rompuy.

Ωστόσο, το σύμφωνο φαίνεται να παρουσιάζει ορισμένες δυσκολίες όσον αφορά την προώθησή του, επειδή ειδικότερα το Κοινοβούλιο πρέπει να χειριστεί μια ευμεγέθη δέσμη νομοθετικών μέτρων. Είναι η πρώτη φορά που το Κοινοβούλιο αναλαμβάνει τον ρόλο του συννομοθέτη όσον αφορά την οικονομική διακυβέρνηση. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να υπάρχει συσχετισμός μεταξύ των πραγμάτων, επειδή υπάρχει αλληλεπικάλυψη. Στο Κοινοβούλιο αυτό, κυρίες και κύριοι, έχουμε καταθέσει 2.000 τροπολογίες και, εάν το σκεφθούμε, θα διαπιστώσουμε ότι όλα τα ζητήματα τα οποία καλύπτονται από το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας αντικατοπτρίζονται στις τροπολογίες αυτές. Το Κοινοβούλιο επιθυμεί επίσης να υιοθετηθεί μια περισσότερο φιλόδοξη στάση και αυτό ακριβώς με ανησυχεί. Πώς θα συνδέσουμε το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας με τη στρατηγική ΕΕ 2020; Επιπλέον, κύριε Barroso, προτίθεστε να χρησιμοποιήσετε ενεργά το δικαίωμα της πρωτοβουλίας, προκειμένου να συνδέσετε το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας με τη δέσμη νομοθετικών μέτρων; Εάν δεν το κάνετε, τότε το Κοινοβούλιο θα αναλάβει αυτό την πρόκληση, με τον ρόλο του ως συννομοθέτης.

  Elisa Ferreira (S&D). – (PT) Κυρία Πρόεδρε, κατάγομαι από μια χώρα με ιστορία οκτώ αιώνων, η οποία, παρ’ όλα αυτά, ενδιαφέρεται για την ύπαρξη σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο μιας ισχυρής Ευρώπης και μιας Ευρώπης που είναι ικανή να αντιμετωπίσει την Κίνα, την Ινδία και τις ΗΠΑ επί ίσοις όροις. Η κρίση την οποία περνάμε δεν είναι μια κρίση στη ζώνη του ευρώ: είναι, όπως είπε κάποιος, κρίση της ζώνης του ευρώ. Και αυτό επειδή ένα ενιαίο νόμισμα μπορεί να λειτουργήσει μόνο όταν επιτελείται αξιόπιστο και συνεχές έργο για τη σύγκλιση μεταξύ των διαφορετικών περιοχών που το απαρτίζουν, όσον αφορά τους συντελεστές ανάπτυξης, τις αποδόσεις και την απασχόληση, και όταν υπάρχει πραγματική σύγκλιση. Μέχρι τώρα, εργαζόμασταν επί δεικτών ονομαστικής σύγκλισης, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο.

Η Ευρώπη, ως έχει αυτήν τη στιγμή, πρέπει να ολοκληρώσει αυτό το οποίο άρχισε. Για να ολοκληρώσει ό,τι ξεκίνησε –και συγκεκριμένα, το ενιαίο νόμισμα– πρέπει, ουσιαστικά, να συγκροτήσει ένα ισχυρό Ταμείο Σταθερότητας: ένα ταμείο το οποίο θα επιτρέπει στις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες να πραγματοποιούν τη σύγκλιση αυτή με επιτόκια που είναι αποδεκτά και όχι απαγορευτικά, και το οποίο δεν τις αναγκάζει να προβαίνουν σε περικοπές στρατηγικών επενδύσεων που καθιστούν εφικτή αυτήν τη σύγκλιση, ούτως ώστε να μπορούν να χρησιμοποιήσουν την ανάπτυξή τους για να επιστρέψουν τα δάνεια που εισέπραξαν σε περιόδους κρίσης.

Κύριε Πρόεδρε, χρειαζόμαστε μια ενεργό Επιτροπή, μια Επιτροπή που συμμετέχει στη δημιουργία αυτού του Ταμείου Σταθερότητας, αλλά και στη δημιουργία ευρωομολόγων, και που εισακούει το μήνυμα που απέστειλε σήμερα για άλλη μια φορά το Κοινοβούλιο μέσω της νέας πηγής ιδίων πόρων, που θα πρέπει να είναι μια αποτελεσματική ενίσχυση ενός προϋπολογισμού ο οποίος είναι σαφώς ανεπαρκής. Μόλις εγκρίναμε την έκθεση της κ. Ποδηματά, η οποία τάσσεται σαφώς υπέρ της θέσπισης φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών. Για να επιβιώσει, η Ευρώπη πρέπει τώρα να αλλάξει ρότα. Χρειάζεται ένα ισχυρό Κοινοβούλιο, αλλά και μια Επιτροπή ικανή όχι μόνο να αντιδρά, αλλά και να δρα: να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες που περιμένουμε με αγωνία, ούτως ώστε το πείραμα αυτό να μην χαθεί, αλλά να καρποφορήσει.

  Sylvie Goulard (ALDE). – (FR) Κυρία Πρόεδρε, κύριε Barroso, κύριε Επίτροπε, συμφωνώ με πολλά από όσα έχουν ειπωθεί. Θα ήθελα απλώς να χρησιμοποιήσω τρεις λέξεις.

Η πρώτη λέξη είναι «σεβασμός»: δεν ήταν το Κοινοβούλιο αυτό που έχρισε συννομοθέτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσον αφορά την οικονομική διακυβέρνηση. Οι κυβερνήσεις το αποφάσισαν αυτό στη Συνθήκη της Λισαβόνας. Ως εισηγητές, δεν νομίζουμε ότι είναι σωστό να ενημερωνόμαστε για σημαντικές συζητήσεις σχετικά με τη δέσμη μέτρων διακυβέρνησης μέσω της μηχανής αναζήτησης Google ή του αγγλόφωνου τύπου. Το πρώτο πράγμα που θα σας ζητούσα, κύριε Barroso, και το ζητώ και από τους συναδέλφους του κ. Van Rompuy οι οποίοι παρίστανται, είναι να μας σεβαστείτε και να αφήσετε το Κοινοβούλιο να συνεχίσει το έργο του.

Η δεύτερη λέξη είναι «δημοκρατία»: Ποτέ, από τον δέκατο όγδοο αιώνα και μετά, δεν είδαμε να αρνείται ένα δημοκρατικό σύστημα τον διαχωρισμό των εξουσιών με τον τρόπο που το κάνει αυτό τώρα το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Στο πλαίσιο του διαχωρισμού των εξουσιών, υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι λαμβάνουν αποφάσεις και κάποιοι οι οποίοι ασκούν έλεγχο. Το Συμβούλιο, με τη δική σας σύμπραξη, κύριε Barroso, έχει αναλάβει επί του παρόντος εξ ολοκλήρου το δικαίωμα να αποφασίζει και να ασκεί έλεγχο, με άλλα λόγια, βασικά να μην κάνει τίποτα.

Η τρίτη λέξη είναι «αποτελεσματικότητα»: Εάν συνεχίσουμε να αποδυναμώνουμε το περιεχόμενο των προτάσεών μας, θα φτάσουμε στον χαμηλότερο παρονομαστή και γνωρίζουμε ποιος είναι αυτός. Είναι η στρατηγική της Λισαβόνας! Είναι τα 10 έτη που δεν μας οδήγησαν πουθενά.

Θα συνεχίσουμε το έργο μας. Το Κοινοβούλιο απαιτεί σεβασμό και θα υπερασπιστεί τη δημοκρατία και την αποτελεσματικότητα.

  Miguel Portas (GUE/NGL). – (PT) Κυρία Πρόεδρε, πριν από δύο εβδομάδες, ο διεθνής τύπος σχολίαζε τις δηλώσεις σας σχετικά με την πιθανότητα προσφυγής της Πορτογαλίας στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (EFSF), και θεώρησε ότι είναι, ή ότι ήταν, ενθαρρυντικές. Καθώς είναι βέβαιο ότι ο Πρόεδρος Barroso είναι εκείνος ο οποίος κατανοεί καλύτερα στην Επιτροπή την πραγματικότητα της Πορτογαλίας, θα ήθελα να του απευθύνω τρεις ερωτήσεις, περιμένοντας ειλικρινείς απαντήσεις.

Η πρώτη ερώτηση είναι τι θα κερδίσει η Πορτογαλία από την προσφυγή της στο ΕΤΧΣ, και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ως έχει αυτό αυτήν τη στιγμή.

Η δεύτερη ερώτηση είναι ποιες αλλαγές θεωρείτε ότι είναι απαραίτητες για το ΕΤΧΣ για να μην επαναληφθεί η επαίσχυντη κατάσταση που σημειώθηκε στην Ιρλανδία. Ένα δάνειο με απαγορευτικά επιτόκια, με μειωμένους μισθούς και συνεχές δημοσιονομικό ντάμπινγκ όσον αφορά τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Η τρίτη και τελευταία ερώτηση είναι: πώς πιστεύετε ότι θα επιστρέψουμε σε μια κατάσταση εμπιστοσύνης, όταν όλες οι αποφάσεις νομισματικής πολιτικής –και οι τελευταίες προφανείς αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας– συνεχίζουν να ζημιώνουν τις πιο ευάλωτες χώρες με την υποθήκευση της ανάπτυξης;

  Jean-Paul Gauzes (PPE). – (FR) Κυρία Πρόεδρε, κύριε Επίτροπε, κυρίες και κύριοι, δεν μπορώ παρά να επικροτήσω όσα μόλις είπε η κ. Goulard σχετικά με τις βασικές προϋποθέσεις, οι οποίες σημαίνουν ότι γνωρίζουμε βέβαια πολύ καλά την ανάγκη αποτελεσματικότητας και ταχύτητας στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, όμως είναι σημαντικό να συμμετάσχει το Κοινοβούλιο. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι συμπολίτες μας, των οποίων είμαστε εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, μπορούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει και να το εξηγήσουν σε αυτούς.

Θα ήθελα να κάνω μια πολύ συγκεκριμένη παρατήρηση. Δεχόμαστε καθημερινά πλήγματα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές, τις αγορές αυτές, οι οποίες εκπροσωπούν τα πάντα και δεν εκπροσωπούν τίποτα, απαρτίζονται τις περισσότερες φορές από νέους οι οποίοι πέρασαν από το Game Boy στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές χωρίς να το σκεφτούν ιδιαίτερα, και οι οποίοι παρ’ όλα αυτά σπέρνουν τον φόβο στις χώρες μας. Για να θέσουμε υπό έλεγχο τις αγορές δεν πρέπει να τις αποδυναμώσουμε. Δεν ανήκω σε μια ομάδα η οποία επιδιώκει να καταργήσει τις αγορές. Ωστόσο, τι επιζητούν οι αγορές; Επιδιώκουν να αποφύγουν τον κίνδυνο, και ο κανόνας του παιχνιδιού στις αγορές είναι η μεταβίβαση του κινδύνου σε άλλους. Αυτό σημαίνει ότι ένας παράγοντας της αγοράς ποτέ δεν θα είναι ικανοποιημένος όσο υπάρχει κίνδυνος.

Θεωρώ ότι για να επιτύχουμε έναν αντίκτυπο σε αυτές τις χρηματοπιστωτικές αγορές, η Ευρώπη πρέπει να είναι σε θέση να χαράξει ορισμένες πολύ σαφείς κατευθύνσεις, να μην αλλάζει προσανατολισμό κάθε δεύτερη ημέρα, και να μην κατακυριεύεται από πλήθη ιδεών οι οποίες στη συνέχεια ποτέ δεν τίθενται σε εφαρμογή.

Εάν θέλουμε να θέσουμε υπό έλεγχο αυτήν τη χρηματοοικονομική παράμετρο, και αυτό είναι ζωτικό για την οικονομική σταθερότητα των χωρών μας, πρέπει να είμαστε σε θέση –και είναι δικός σας ρόλος, κύριε Barroso, να δώσετε αυτήν την ώθηση– να θεσπίσουμε σαφείς στόχους, σαφή μέτρα και να επιδείξουμε σαφή αποφασιστικότητα όσον αφορά τον καλό οικονομικό συντονισμό.

  Proinsias De Rossa (S&D). – Κυρία Πρόεδρε, η σκόπιμη αποφυγή της οικονομικής διακυβέρνησης και της ρύθμισης του τραπεζικού τομέα τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο μας έχει οδηγήσει σε αυτήν την κρίση, και η κρίση είναι εμφανής σε όλους όσον αφορά τις θέσεις εργασίας, την έλλειψη ανάπτυξης, την απώλεια συντάξεων κ.λπ. Επομένως, κύριε Barroso, και μάλιστα εσείς Επίτροπε Olli Rehn, δεν χρειάζεται να με πείσετε ότι η οικονομική διακυβέρνηση είναι αναγκαία, ότι πρέπει να είναι ισχυρή, και ότι όλα τα κράτη μέλη, και ειδικότερα τα μέλη της ζώνης του ευρώ, πρέπει να συμμετάσχουν σε αυτή. Πρέπει όμως να πείσουμε τους λαούς της Ευρώπης ότι είναι αναγκαίο, και θα το κάνουμε αυτό διασφαλίζοντας ότι η συμμετοχή τους θα είναι νόμιμη. Διασφαλίζουμε τη νομιμότητά της, αρνούμενοι να δεχθούμε οποιεσδήποτε προτάσεις οι οποίες δεν βασίζονται στις Συνθήκες και οι οποίες δεν βασίζονται στην κοινοτική μέθοδο.

Θα είναι απαράδεκτο εάν θεωρηθεί ότι αποβαίνει προς όφελος ενός, δύο, τριών, τεσσάρων ή πέντε οικονομικά ισχυρών κρατών. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και επομένως είναι εξαιρετικά σημαντικό για το μέλλον αυτής της Ένωσης ό,τι θα αποφασιστεί στην άτυπη σύνοδο του Συμβούλιου της 11ης Μαρτίου, και ό,τι θα αποφασιστεί στα τέλη Μαρτίου, να μπορέσει να υποστηριχθεί ευρέως από τους Ευρωπαίους πολίτες.

Η ιρλανδική κυβέρνηση η οποία εξελέγη πρόσφατα στην Ιρλανδία έχει μια ισχυρή εντολή. Παραθέτω από το πρόγραμμα το οποίο έχει μόλις αποφασισθεί: «Πρέπει να αποφύγουμε την αφερεγγυότητα ως κράτος (…) –μέχρι στιγμής– το Πρόγραμμα Στήριξης της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν έχει αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στην ιρλανδική οικονομία (…) αυτό δείχνει αβεβαιότητα σχετικά με την οικονομική προσιτότητα της δέσμης μέτρων διάσωσης».

Θα ήθελα να ολοκληρώσω στο σημείο αυτό, αν μου επιτρέπετε. Θέλω να κάνω μια σημαντική παρατήρηση. Η αποτυχία του προγράμματος συμβάλλει στην ευρύτερη χρηματοοικονομική αστάθεια της ζώνης του ευρώ.

(Η Πρόεδρος διακόπτει τον ομιλητή)

  Sharon Bowles (ALDE). – (EN) Κυρία Πρόεδρε, κάθε εβδομάδα, ο Τύπος βρίθει ειδήσεων για νέες ή τροποποιημένες προτάσεις από μια χώρα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και τον Πρόεδρο της Επιτροπής. Συγχαίρω τον Πρόεδρο της ΕΚΤ, επειδή απέτισε φόρο τιμής στις συζητήσεις και στις εκθέσεις του Κοινοβουλίου και αναγνωρίζει τον προσανατολισμό και την αποφασιστικότητά μας.

Το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας και η εξέλιξή του είναι ένα σχετικό παράδειγμα. Ήδη έχουμε συμπεριλάβει ένα πλουσιότερο φάσμα ιδεών στις τροπολογίες μας στη δέσμη μέτρων οικονομικής διακυβέρνησης, επομένως θα δυσκολευτούμε ελάχιστα να περάσουμε στη συναπόφαση, προκειμένου να συγχωνεύσουμε τα αποτελέσματα των θέσεων που υιοθετούμε στο Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο.

Δεν θα πρέπει όμως να είμαστε επιλεκτικοί όσον αφορά την ενιαία αγορά, ούτε να συνεχίζουμε να την παρεξηγούμε. Η ενιαία αγορά δεν είναι ένα φρούριο που λειτουργεί στο εσωτερικό με ίσους όρους. Αφορά την εξωτερική ανταγωνιστικότητα που μπορεί να δημιουργήσει μια μεγάλη ενιαία αγορά, και επομένως συνδέεται εγγενώς με την πτυχή της αποκατάστασης την οποία ενέχει η οικονομική διακυβέρνηση.

Χρειαζόμαστε επίσης έναν μόνιμο μηχανισμό χρηματοοικονομικής σταθερότητας, ικανό να εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου, ανάλογα με τη διακυβέρνηση και τις προτεραιότητες. Στους Γερμανούς, οι οποίοι έχουν συγκλονιστεί με το ζήτημα της «ένωσης αναδιανομής χρήματος», έχω να πω «κοιτάξτε τι συνεπάγονται οι απαιτήσεις της κυβέρνησής σας –ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και αγορά του δημόσιου χρέους σε μια δευτερογενή αγορά». Οι γερμανικές τράπεζες θα χρειαστούν δέκα χρόνια για να αναγνωρίσουν τις ζημίες που έχουν υποστεί τα στοιχεία του ενεργητικού τους από την κρίση, συμπεριλαμβανομένου του δημόσιου χρέους. Οι τράπεζες της Γερμανίας δεν θα πληρούν τους νέους διεθνείς κανόνες για τα τραπεζικά κεφάλαια, και επομένως οι μεταφορές σε γερμανικές τράπεζες θα έπρεπε να σας ενδιαφέρουν. Γι’ αυτό χρειάζεστε τον μηχανισμό, όπως και ολόκληρη η ζώνη του ευρώ.

Τέλος, όσον αφορά τα επιτόκια, πρέπει να εξασφαλισθεί ισορροπία μεταξύ της βιωσιμότητας και του ηθικού κινδύνου.

(Η Πρόεδρος διακόπτει την ομιλήτρια)

  Diogo Feio (PPE). – (PT) Κυρία Πρόεδρε, οι δύσκολες στιγμές απαιτούν θαρραλέες πολιτικές αποφάσεις. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο ασκούμε αυτό το λειτούργημα, και ο λόγος επίσης για τον οποίο συγχαίρω τον κ. Barroso για τις ιδέες που μας μετέφερε. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ήδη ξεκαθαρίσει τις θέσεις του σε αρκετές εκθέσεις σχετικά με το ζήτημα του ευρώ και την ανάγκη σταθερότητας, καθώς και σχετικά με το πρόβλημα της ανάπτυξης. Δεν μπορούμε να εξετάζουμε το ζήτημα αυτό μονόπλευρα.

Για την έξοδο από την κρίση, για παράδειγμα, πρέπει στις εργασίες του μόνιμου ταμείου να λαμβάνονται υπόψη οι ειδικές κατάστασεις των κρατών μελών τα οποία επί του παρόντος πληρώνουν αυξημένα επιτόκια επί του δημοσίου χρέους τους. Πρόκειται για μια πολιτική η οποία πρέπει να δεσμευτεί για την επίτευξη ανταγωνιστικότητας, την παροχή καλύτερων πιστώσεων, τη θέσπιση μιας φορολογικής πολιτικής η οποία μπορεί να προσελκύσει επενδυτές· ουσιαστικά, για ο,τι αφορά την παραγωγή πλούτου. Ωστόσο, για αυτόν επίσης τον λόγο χρειαζόμαστε περισσότερα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Οι θέσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν διατυπωθεί με σαφήνεια και όχι μέσω των ΜΜΕ. Δεν είναι ώρα για ιδεολογικές αποφάσεις, αλλά για να σκεφτούμε τους πολίτες. Απαιτούν από εμάς να λάβουμε συνετές και γρήγορες αποφάσεις.

  Jacek Saryusz-Wolski (PPE). – (EN) Κυρία Πρόεδρε, η κρίση την οποία αντιμετωπίζουμε δεν είναι μια κρίση της ζώνης του ευρώ, αλλά μια κρίση των δημόσιων οικονομικών σε ορισμένα κράτη μέλη τα οποία τυχαίνει να βρίσκονται στη ζώνη του ευρώ –θα μπορούσε για παράδειγμα να είναι η Ουγγαρία. Για ποιον λόγο, λοιπόν, θα πραγματοποιηθεί αποκλειστική συνάντηση των –17– αρχηγών κρατών της ζώνης του ευρώ χωρίς να προσκληθούν άλλοι; Για ποιον λόγο να δημιουργηθούν αδικαιολόγητες διαχωριστικές γραμμές, τις οποίες καταργήσαμε έξι χρόνια πριν με τη διεύρυνση, και για ποιον λόγο να δημιουργηθεί μια Ένωση δύο ταχυτήτων;

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπό την προεδρία σας, κύριε Barroso, είναι ο θεματοφύλακας της Συνθήκης. Ποια βάση παρέχει η Συνθήκη για αυτόν τον αποκλεισμό; Γιατί να εξαιρεθούν οι πρόθυμοι και ικανοί; Γιατί να μην εφαρμοστούν τα άρθρα 5 και 121 για την εμβάθυνση της φορολογικής και κοινωνικής πολιτικής; Γιατί να μην ακολουθήσουμε την οδό της ενισχυμένης συνεργασίας στο πλαίσιο των Συνθηκών, η οποία βασίζεται στη Συνθήκη, επιφυλάσσοντας κεντρικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή;

Η ενιαία αγορά περιλαμβάνει 27 κράτη μέλη, όπως και η πρόκληση της ανταγωνιστικότητας. Ο Πρόεδρος του Συμβουλίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να ηγούνται της ΕΕ των 27 και όχι η γραμματεία μιας επίλεκτης ομάδας κρατών μελών.

  Roberto Gualtieri (S&D). – (IT) Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, εχθές το βράδυ, η Επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων ενέκρινε με μεγάλη πλειοψηφία τη γνωμοδότηση του Κοινοβουλίου για την τροποποίηση της Συνθήκης, ώστε να θεσπιστεί ένας μηχανισμός σταθερότητας.

Το κείμενο προτείνει μια αλλαγή στην τροποποίηση της Συνθήκης της Λισαβόνας, καθορίζοντας μια διαδικασία η οποία, ενώ διαφυλάσσει τη διακυβερνητική φύση του ταμείου, δικαιολογεί τη συμπερίληψη του κανόνα στη Συνθήκη. Περιέχει επίσης ορισμένες σαφείς προτάσεις σχετικά με τη λειτουργία του μηχανισμού, οι οποίες έχουν σχεδιαστεί για να τον καταστήσουν συμβατό με τα καθήκοντα τα οποία αναθέτει η Συνθήκη στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και με την ανάγκη ύπαρξης πραγματικής οικονομικής διακυβέρνησης, η οποία απλούστατα δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα εάν ήταν διακυβερνητική.

Για να χρησιμοποιήσω μια μεταφορά, την οποία χρησιμοποιήσατε και εσείς, κύριε Barroso, στην προηγούμενη συζήτηση, το Κοινοβούλιο προτείνει αυτό το διακυβερνητικό βαγόνι να ακολουθήσει την τροχιά του τρένου της Ένωσης και να δοθεί στην Επιτροπή ο δέων ρόλος της στο τιμόνι αυτού του τρένου.

Ποια είναι η άποψη της Επιτροπής για τις προτάσεις του Κοινοβουλίου; Προτίθεται να τις προωθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τις επόμενες ημέρες;

(Η Πρόεδρος διακόπτει τον ομιλητή)

  Pat the Cope Gallagher (ALDE). – Κυρία Πρόεδρε, η χώρα μου, η Ιρλανδία, είναι μια μικρή ανοιχτή οικονομία, με μεγάλη συγκέντρωση ξένων άμεσων επενδύσεων. Ο φορολογικός συντελεστής της τάξης του 12,5% είναι κρίσιμης σημασίας για τη στήριξη της οικονομικής μας ανάκαμψης, τη διατήρηση των θέσεων εργασίας μας και την ανάπτυξη της απασχόλησης. Ως αποτέλεσμα τη θέσπισης χαμηλού φορολογικού συντελεστή για τις εταιρείες, οκτώ από τις παγκοσμίως κορυφαίες επιχειρήσεις τεχνολογίας είναι εγκατεστημένες στη χώρα μου. Οποιαδήποτε κίνηση προς τη σύγκλιση ή την εναρμόνιση του συντελεστή του εταιρικού φόρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα ζημίωνε σημαντικά την ικανότητα της Ιρλανδίας να προσελκύσει ξένες άμεσες επενδύσεις και, ως εκ τούτου, την ικανότητά μας να αναπτυχθούμε και να επιτύχουμε την οικονομική μας ανάκαμψη.

Είναι σημαντικό να θυμηθούμε ότι η Ιρλανδία, όπως και άλλες μικρότερες χώρες, είναι από γεωγραφική και ιστορική άποψη μια περιφερειακή χώρα της Ευρώπης και ο χαμηλός φορολογικός συντελεστής αποτελεί εργαλείο, ένα εργαλείο για την αντιμετώπιση των οικονομικών περιορισμών που έχει να αντιμετωπίσει μια περιφερειακή χώρα. Θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα στον Πρόεδρο. Μπορεί να επιβεβαιώσει ότι βάσει της Λισαβόνας, η αρμοδιότητα φορολόγησης αποτελεί ζήτημα των επιμέρους κρατών μελών;

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL). – (PT) Κυρία Πρόεδρε, σήμερα, ενώ εορτάζουμε την επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, όλοι μίλησαν με πολύ ωραία λόγια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ωστόσο, τώρα που μιλάμε για οικονομικά και χρηματοοικονομικά ζητήματα, αυτό το οποίο κυριαρχεί είναι τα χρηματοοικονομικά συμφέροντα στην αποκαλούμενη οικονομική διακυβέρνηση, με την επιμονή της στην εμβάθυνση των κριτηρίων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, χωρίς να λαμβάνονται σε καμία περίπτωση υπόψη τα ειδικά χαρακτηριστικά κάθε χώρας, οι μεγάλες οικονομικές αποκλίσεις, οι κοινωνικές ανισότητες, η ανεργία ή η φτώχεια.

Επομένως, αυτό το οποίο θα πετύχουμε με αυτό το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας είναι επιδείνωση όλων των υφιστάμενων κοινωνικών προβλημάτων. Ωστόσο, θα αντιμετωπίσετε επίσης τους αγώνες των εργαζομένων, των γυναικών και των νέων, όπως προγραμματίζεται ήδη στην Πορτογαλία για τα επόμενα σαββατοκύριακα, ειδικότερα, τη διαδήλωση της Γενικής Συνομοσπονδίας Πορτογάλων Εργαζομένων (CGTP) στη Λισαβόνα στις 19 Μαρτίου. Υπάρχει η ελπίδα ότι θα πετύχουμε την αναγκαία αλλαγή.

  Jaroslav Paška (EFD). – (SK) Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να ξεκινήσω υπενθυμίζοντας στον συνάδελφό μου, Αντιπρόεδρο Verheugen, ότι η ΕΕ δημιουργήθηκε με μια συμφωνία μεταξύ ανεξάρτητων κυρίαρχων κρατών τα οποία αποφάσισαν οικειοθελώς να μεταφέρουν ορισμένες από τις εξουσίες τους σε έναν νέο θεσμό –την Ευρωπαϊκή Ένωση– την οποία συγκρότησαν μαζί για την κοινή συντονισμένη διοίκηση επιλεγμένων εξουσιών, οι οποίες βρίσκονταν στα χέρια των κυρίαρχων κρατών. Επομένως, εάν οι ευρωπαϊκές χώρες αποφασίσουν ότι θέλουν να δημιουργήσουν μια κοινή οικονομική διοίκηση στο πλαίσιο των κανονισμών της ΕΕ, πρέπει να είναι η δική τους ελεύθερη και οικειοθελής απόφαση, και όχι οδηγία των Βρυξελλών.

Εάν συζητούμε για ένα σύμφωνο, και επομένως για μια συμφωνία μεταξύ κυρίαρχων κρατών σχετικά με την περαιτέρω συνεργασία υπό την αιγίδα της ΕΕ, τότε όλα είναι εντάξει. Για να υπάρξει κάποια μορφή στενότερης συνεργασίας στον τομέα της οικονομικής διαχείρισης, θα πρέπει πρώτα και κύρια να επιχειρηθεί, όπως είναι φυσικό, από τις χώρες της ζώνης του ευρώ, οι οποίες έχουν δεσμευτεί να χρησιμοποιούν το κοινό νόμισμα.

Ωστόσο, κυρίες και κύριοι, ας μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι οικονομικοί κανονισμοί και οι φορολογικές νομοθεσίες διαφέρουν μεταξύ αυτών των χωρών, και η διαδικασία αυτή θα είναι επομένως ιδιαίτερα πολύπλοκη …

(Η Πρόεδρος διακόπτει τον ομιλητή)

  Franz Obermayr (NI). – (DE) Κυρία Πρόεδρε, σας ευχαριστώ, ιδίως επειδή είστε τόσο δίκαιη ώστε να ανακοινώνετε τον κατάλογο των ομιλητών εκ των προτέρων. Μαζί με τη θέσπιση μιας ενιαίας ηλικίας συνταξιοδότησης, οι προτάσεις για τη φορολογική ένωση απαιτούν την εναρμόνιση των φορολογικών συντελεστών επί των πωλήσεων και των μισθολογικών πολιτικών. Αυτό αποτελεί ένα περαιτέρω βήμα προς την οικονομική διακυβέρνηση και συνιστά σημαντικότατη εισβολή στη φορολογική κυριαρχία των κρατών μελών. Η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν θα έχει λόγο για τα ζητήματα αυτά και ότι θα ήταν δυνατό να καταφύγουμε στο άρθρο 136 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Η κ. Merkel και ο κ. Sarkozy πιθανώς να καταφέρουν να προωθήσουν τις προτάσεις τους, παρά την αντίθεση άλλων χωρών της ζώνης του ευρώ.

Σχετικά με το ζήτημα τις ενίσχυσης της δέσμης μέτρων διάσωσης, είναι σαφές ότι οι κερδοσκόποι θα συνεχίσουν να είναι σε θέση να ασκούν πίεση στις χώρες της ζώνης του ευρώ που υστερούν, χωρίς να επωμίζονται κανένα μέρος του ενεχόμενου κινδύνου. Εάν υπάρξει κρίση, θα εφαρμοσθούν τα μέτρα διάσωσης. Τα κέρδη θα ιδιωτικοποιηθούν και οι πολίτες θα επιβαρυνθούν με τις ζημίες, οι οποίες θα κατανεμηθούν σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ. Κύριε Barroso, είπατε ότι η ανάπτυξη πρέπει να κατανεμηθεί πιο δίκαια. Θα ήθελα να σας ρωτήσω το εξής: Ποια είναι η κατάσταση όσον αφορά τις χρηματοοικονομικές υποχρεώσεις; Η δέσμη μέτρων διάσωσης θα έχει ως αποτέλεσμα την κατανομή των επιβαρύνσεων με ακόμη πιο άδικο τρόπο. Επιπλέον, θα προκαλέσει κοινωνικά προβλήματα και θα θέσει αναίτια σε κίνδυνο την ευημερία των καθαρών συνεισφερόντων.

  Jose Manuel Barroso, Πρόεδρος της Επιτροπής. – (PT) Κυρία Πρόεδρε, υπήρξαν ορισμένες συγκεκριμένες ερωτήσεις σχετικά με την Πορτογαλία, στις οποίες θα απαντήσω. Το εάν θα προσφύγει η Πορτογαλία στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας (EΤΧΣ) ή όχι θα το αποφασίσουν οι πορτογαλικές αρχές. Είναι μια κυρίαρχη απόφαση της Πορτογαλίας ακριβώς επειδή έχει να κάνει με το δημόσιο χρέος. Αυτό το οποίο μπορώ να σας πω, προφανώς, είναι ότι η προσφυγή σε χρηματοδότηση από το ΕΤΧΣ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο εξετάσθηκε ως έσχατη λύση: ultima ratio. Είναι προφανές ότι εάν μια χώρα μπορεί να αποφύγει την προσφυγή στον μηχανισμό αυτόν, αυτό θα πρέπει να κάνει, καθώς η προσφυγή σε αυτά τα ταμεία διάσωσης έχει το δικό της κόστος, και όχι μόνο ως προς τη φήμη μιας χώρας. Επομένως, εφόσον μια χώρα μπορεί, θα πρέπει να το αποφύγει. Ωστόσο, θα επαναλάβω ότι είναι απόφαση των εθνικών αρχών εάν μια χώρα θα προσφύγει ή όχι σε αυτό το ταμείο διάσωσης, ή τουλάχιστον εάν θα ζητήσει την κινητοποίησή του.

Δεύτερον, όσον αφορά τις προσδοκίες μου για το ΕΤΧΣ, αυτό δεν είναι ζήτημα προτιμήσεων, αλλά ζήτημα πολιτικής: εμείς στην Επιτροπή συνεργαζόμαστε ενεργά με τα κράτη μέλη, ειδικότερα με τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ, ώστε να ενισχύσουμε την ικανότητα δανεισμού του ΕΤΧΣ προκειμένου να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής των δραστηριοτήτων του, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης της ευελιξίας του. Ορισμένα από αυτά τα ζητήματα είναι ιδιαίτερα λεπτά από τη σκοπιά των αγορών, και επομένως δεν θεωρώ ότι είναι συνετό να ανακοινώσω προθέσεις που δεν έχουν οριστικοποιηθεί, όμως αυτό είναι ένα έργο το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη στη ζώνη του ευρώ. Επιπλέον, όπως γνωρίζετε, η Επιτροπή έχει παρουσιάσει με σαφήνεια την πρότασή της για την ενίσχυση του ΕΤΧΣ και τη διεύρυνση των δραστηριοτήτων του, ειδικότερα στην ετήσια επισκόπηση της ανάπτυξης.

Ως προς το αν η πολιτική αυτή θα πρέπει ή μπορεί να αλλάξει, σας δηλώνω ότι δεν μπορεί να αλλάξει στην περίπτωση των περισσότερο ευάλωτων χωρών. Θα είναι απόλυτη ανευθυνότητα από την πλευρά των χωρών, των οποίων το δημόσιο ή ιδιωτικό χρέος ανέρχεται σε αυτά τα επίπεδα, να υποβιβάσουν τις προσπάθειές τους επί του παρόντος στο πεδίο της δημοσιονομικής εξυγίανσης και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Όταν μια χώρα παρουσιάζει τόσο υψηλά επίπεδα χρέους, η εμπιστοσύνη των αγορών πρέπει να αποκατασταθεί, επειδή εάν δεν γίνει αυτό, η οικονομική της κατάσταση θα γίνει αβάστακτη. Επομένως, εάν θέλουμε να βοηθήσουμε τις χώρες οι οποίες αυτήν τη στιγμή είναι περισσότερο ευάλωτες, δεν πρέπει να τροφοδοτούμε τη δημιουργία ψευδαισθήσεων και να προβαίνουμε σε μη ρεαλιστικές υποσχέσεις: αντιθέτως, πρέπει να στηρίξουμε κάθε συνετή προσπάθειά τους προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικής εξυγίανσης και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να εξασφαλίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών. Φυσικά, η προσπάθεια αυτή δεν πρέπει να καταβάλλεται από τη χώρα σε απομόνωση, αλλά απαιτεί κοινή προσπάθεια από τη ζώνη του ευρώ. Αυτό είναο, προφανώς, αυτό που αναπτύσσεται με διαφορετικά επίπεδα συμβολής των διαφόρων εμπλεκομένων μερών.

Αυτό το οποίο μπορώ να σας πω είναι ότι η Επιτροπή έχει καταβάλει κάθε προσπάθεια στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της για να προτείνει περισσότερο φιλόδοξες ενέργειες. Ωστόσο, όπως γνωρίζουν οι αξιότιμοι βουλευτές, η Επιτροπή προβαίνει σε συστάσεις, αλλά στο τέλος, η απόφαση έγκειται στα κράτη μέλη, ειδικότερα σε αυτά της ζώνης του ευρώ, ιδίως όσον αφορά ζητήματα τα οποία αποτελούν αποκλειστικά εθνικές αρμοδιότητες, όπως εκείνα που δεν προβλέπονται από τη Συνθήκη, όπως το ΕΤΧΣ.

(FR) Σε κάθε περίπτωση, θα ήθελα να δηλώσω σε ολόκληρο το Κοινοβούλιο ότι πολλές από τις επικρίσεις που ακούστηκαν εδώ σήμερα –παρότι οι περισσότεροι υποστήριξαν τη γενική προσέγγιση της Επιτροπής– απευθύνονταν, εάν κατάλαβα σωστά, προς συγκεκριμένες κυβερνήσεις ή συγκεκριμένα κράτη μέλη. Κατά συνέπεια, εγώ δεν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματός τους.

Αυτό το οποίο έχω να πω είναι ότι η Επιτροπή παρουσίασε μια δέσμη προτάσεων για την οικονομική διακυβέρνηση. Οδηγήσαμε στα άκρα τις φιλοδοξίες των κυβερνήσεών μας. Ακόμη και στην περίπτωση της δέσμης μέτρων διακυβέρνησης που παρουσιάσαμε ο συνάδελφός μου, κ. Rehn, και εγώ, τα κράτη μέλη δεν ήταν πρόθυμα να αποδεχθούν το αρχικό επίπεδο φιλοδοξίας. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο υποβάλαμε νομοθετικές προτάσεις.

Τώρα, αυτό το οποίο προέκυψε είναι μια νέα ιδέα, ήτοι το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, το οποίο προσπαθούμε –και στο σημείο αυτό θέλω να είμαι ιδιαίτερα ειλικρινής και να εκφράσω τον σεβασμό μου για το Κοινοβούλιο– να το προσαρμόσουμε όσο καλύτερα μπορούμε στο πλαίσιο της κοινοτικής προσέγγισης.

Σας ανέφερα, με απόλυτη ειλικρίνεια, τις προσπάθειες της Επιτροπής να καταστήσει χρήσιμη την ιδέα αυτή σχετικά με τον αντίκτυπο της ανταγωνιστικότητας και να δημιουργήσει προστιθέμενη αξία, είτε όσον αφορά την ανάπτυξη είτε όσον αφορά την απασχόληση –τομείς οι οποίοι, όπως προείπα, εξακολουθούν να αποτελούν προτεραιότητα της Επιτροπής– ή ακόμη και να ενισχύσει το σύστημα διακυβέρνησης. Φυσικά, δεν θεωρώ πως χρειάζεται να υπενθυμίζεται στην Επιτροπή ο ρόλος της ως θεματοφύλακα της Συνθήκης. Αυτό το έχουμε αποδείξει ανελλιπώς, είτε σε σχέση με την εσωτερική αγορά, είτε με τον ανταγωνισμό ή την εξάλειψη των διακρίσεων. Μπορώ να σας εγγυηθώ για άλλη μια φορά ότι η Επιτροπή δεν θα δίσταζε να καταφύγει σε όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της, εάν πιστεύαμε ότι κάποιες αρχές ή κάποιοι κανόνες της Συνθήκης υπονομεύονταν από αποφάσεις είτε του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είτε οποιουδήποτε άλλου θεσμικού οργάνου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το έργο μας είναι μακρόπνοο ως προς τη φύση του και, φυσικά, είναι ένα σοβαρό έργο που το επιτελούμε με αίσθηση ευθύνης. Προφανώς, η περίοδος αυτή είναι εξαιρετικά ευαίσθητη για μας, όπως γνωρίζετε, μια περίοδος κατά την οποία το πρώτο πράγμα που εξετάζουν το πρωί οι κυβερνήσεις είναι η απόκλιση του δημόσιου χρέους τους.

Επομένως, έχει σημασία αυτό που λέμε. Οι ελπίδες που δημιουργούμε έχουν σημασία. Η Επιτροπή, συνεπώς, οφείλει στον εαυτό της να είναι φιλόδοξη και, ταυτόχρονα, υπεύθυνη κατά την υποβολή προτάσεων, γνωρίζοντας ότι έχουν, τουλάχιστον, μια πιθανότητα να υλοποιηθούν, ότι δεν είναι απλά ένα τέχνασμα δημοσιότητας που ακολουθείται από αίσθημα απογοήτευσης. Αυτό είναι εκείνο το οποίο θέλω να αποφύγω και αυτό πρέπει να αποφύγει και η Επιτροπή. Πρέπει να αποφύγουμε την απογοήτευση, ή τον καθαρό διχασμό, είτε στη ζώνη του ευρώ, είτε ακόμη σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι η Επιτροπή θα εξακολουθήσει να έχει υψηλές φιλοδοξίες. Η Επιτροπή δηλώνει επί του παρόντος σε όλες τις κυβερνήσεις ότι το Κοινοβούλιο πρέπει να συμμετέχει σε αυτό το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας. Η Επιτροπή δηλώνει στις κυβερνήσεις ότι πρέπει να διατηρήσει κεντρικό ρόλο σε αυτό το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, όχι λόγω θεσμικής αφοσίωσης, ούτε λόγω θεσμικού εγωισμού, αλλά επειδή πιστεύω, πράγμα το οποίο θεωρώ περιττό να αναφέρω, ότι η Επιτροπή, μαζί με την κοινοτική προσέγγιση, αποτελούν εγγύηση εάν θέλουμε να αποφύγουμε τους διαχωρισμούς μεταξύ της ζώνης του ευρώ και της υπόλοιπης Ευρώπης. Αποτελούν εγγύηση, εάν θέλουμε να αποφύγουμε επιθέσεις στην ακεραιότητα της ενιαίας αγοράς, ή εάν θέλουμε να αποφύγουμε την αμφισβήτηση άλλων μηχανισμών, όπως του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Αποτελούν εγγύηση, πράγματι, ότι διατηρούμε την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Επομένως, ήμουν εξαιρετικά ειλικρινής και εξαιρετικά ευθύς. Η Επιτροπή επιτελεί το έργο της με απόλυτη διαφάνεια, βεβαίως εποικοδομητικά, προσπαθώντας να περισώσει μια ιδέα η οποία, εάν παρουσιαστεί σωστά και υλοποιηθεί στο πλαίσιο της κοινοτικής προσέγγισης, θα μπορούσε να συνεισφέρει προστιθέμενη αξία στις προσπάθειές μας για τη διακυβέρνηση, σε αντίθεση με όσα εξέφρασαν ορισμένοι. Μάλιστα, οι προσπάθειες που εντατικοποίησαν οι κυβερνήσεις μας, οι προσπάθειες για την επίτευξη οικονομικοπολιτικού συντονισμού, υπήρξαν ανέκαθεν μέρος της γενικής προσέγγισης της Επιτροπής και των περισσότερων βουλευτών του Κοινοβουλίου.

Αυτό, επομένως, μας δίνει μια ευκαιρία. Εάν οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων είναι πρόθυμοι τώρα να συμμετάσχουν στον συντονισμό των οικονομικών πολιτικών, ακόμη και σε συγκεκριμένους τομείς οι οποίοι έως τώρα θεωρούνταν αποκλειστικά εθνικής αρμοδιότητας, πιστεύω ότι η προσέγγιση αυτή θα πρέπει να επικροτηθεί, εφόσον συνεισφέρει προστιθέμενη αξία στην ανάπτυξη και στην απασχόληση, και εφόσον σέβεται τα συστήματα κοινοτικής διακυβέρνησης. Αυτό είναι το ζητούμενο.

Πιστεύω ότι, από αυτήν την άποψη, η συζήτηση ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη. Επιπλέον, πιστεύω ότι το μήνυμα του Κοινοβουλίου έχει φθάσει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ο Πρόεδρος Buzek το διαβίβασε την τελευταία φορά που ήταν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Πιστεύω ότι σε θεμελιώδη ζητήματα, τόσο η Επιτροπή όσο και το Κοινοβούλιο θα υπερασπιστούν με πυγμή την κοινοτική προσέγγιση, με την πίστη ότι αποτελεί τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη θα επιτύχει τους στόχους που έχουμε θέσει στη ζώνη του ευρώ, για τη σταθερότητα, αλλά και για την ανάπτυξη και την απασχόληση σε ολόκληρη την Ένωση.

ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ κ. ΡΟΔΗΣ ΚΡΑΤΣΑ-ΤΣΑΓΚΑΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αντιπροέδρου

  Πρόεδρος. – Η συζήτηση έληξε.

Γραπτές δηλώσεις (άρθρο 149 του Κανονισμού)

  João Ferreira (GUE/NGL), γραπτώς. – (PT) Tο σενάριο το οποίο βλέπουμε να εκτυλίσσεται για άλλη μια φορά μπροστά στα μάτια μας δυστυχώς επαναλαμβάνεται συνεχώς και αποκαλύπτει την ουσία αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης: ποιος φτιάχνει τους κανόνες προς όφελος, και εξ ονόματος, ποιων ομάδων συμφερόντων. Στο σενάριο αυτό, συνήθως, δεν λείπουν οι κύριοι πρωταγωνιστικοί ρόλοι, οι δεύτεροι ρόλοι και οι απλοί κομπάρσοι. Το αποκαλούμενο «σύμφωνο ανταγωνιστικότητας», το οποίο καταρτίσθηκε από τη Γερμανία και τη Γαλλία για να επιβληθεί με απαράδεκτο τρόπο σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της ζώνης του ευρώ, και την κατάρτιση του οποίου αρνήθηκαν αρχικά οι δημιουργοί του, παρουσιάζεται και υποστηρίζεται τώρα από τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Barroso. Και αυτό, αφότου ο Πρόεδρος Barroso εβδομάδες νωρίτερα είχε επικρίνει την καγκελάριο Merkel επειδή δεν αναγνώριζε τον ρόλο της Επιτροπής. Τώρα πλέον είναι σαφές, εν τέλει, ποιος είναι ο ρόλος της Επιτροπής και του Προέδρου της. Το προαναφερθέν σύμφωνο, το οποίο ο Πρόεδρος Barroso μας λέει τώρα να μην το διαχωρίζουμε από τον στόχο της απασχόλησης και της ανάπτυξης, είναι μια πραγματική σταυροφορία αντεκδίκησης κατά των εργασιακών και των κοινωνικών δικαιωμάτων μέσω επιθέσεων στους μισθούς, μέσω της αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης, μέσω προσπαθειών πάταξης των συλλογικών διαπραγματεύσεων και μέσω της υποβάθμισης των κοινωνικών δικαιωμάτων. Αποτελεί επίσης μια απόπειρα επιβολής πραγματικής ποινής οικονομικής εξάρτησης αποικιακού τύπου σε χώρες όπως η Πορτογαλία.