Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2011/2658(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

RC-B7-0265/2011

Debaty :

PV 07/04/2011 - 10.3
CRE 07/04/2011 - 10.3

Głosowanie :

PV 07/04/2011 - 11.3
CRE 07/04/2011 - 11.3

Teksty przyjęte :

P7_TA(2011)0159

Debaty
Czwartek, 7 kwietnia 2011 r. - Strasburg Wydanie Dz.U.

10.3. Zimbabwe
zapis wideo wystąpień
PV
MPphoto
 

  Przewodniczący – Kolejnym punktem porządku obrad jest debata nad sześcioma projektami rezolucji w sprawie Zimbabwe(1).

 
  
MPphoto
 

  Jaroslav Paška, autor (SK) Panie Przewodniczący! Nie po raz pierwszy omawiamy metody sprawowania władzy stosowane przez Roberta Mugabego i jego partię. W lipcu 2008 roku Parlament Europejski przyjął rezolucję wdrażającą sankcje wobec Roberta Mugabego i jego świty. Powodem tej decyzji było, podobnie jak obecnie, poważne łamanie praw człowieka przez administrację rządzącą.

Nowe przypadki zastraszania, aresztowania oraz zaginięć przeciwników politycznych partii rządzącej, w sprawie których nie wszczęto żadnego śledztwa, potwierdzają, że Robert Mugabe oraz członkowie jego partii politycznej są świadomi tego, że przeprowadzenie uczciwych i przejrzystych wyborów doprowadziłoby do odebrania im władzy i ukarania za wieloletnie stosowanie terroru wobec ludności i plądrowanie bogactw tego kraju.

Z pewnością wszyscy zgadzamy się w sprawie przyjęcia projektu rezolucji w nadziei, że środki wprowadzone przez UE pomogą obywatelom Zimbabwe, którzy są terroryzowani przez własny rząd, zmienić z pomocą przywódców społeczeństwa obywatelskiego i opozycji obecną, trudną sytuację w kraju w sposób możliwie najbardziej pokojowy. W tej sytuacji akredytowanie przez Unię Europejską pani ambasador wybranej przez Roberta Mugabego postrzegane byłoby z pewnością jako obraza porządnych ludzi. Dlatego, Panie i Panowie, starajmy się, przynajmniej poprzez nasze polityczne zachowanie, wspomagać istotne zmiany polityczne w południowej Afryce.

 
  
MPphoto
 

  Geoffrey Van Orden, autor – Panie Przewodniczący! Odkąd jestem w tym Parlamencie, czyli od około dwunastu lat, staramy się pomagać obywatelom Zimbabwe poprawić ich warunki życiowe i przyczyniać się do zwiększenia ich wiary w przyszłość.

Mamy wyraźne stanowisko w dwóch kwestiach. Po pierwsze, dopóki Robert Mugabe będzie pozostawał u władzy, chroniony przez małą, wyrachowaną grupę wewnątrz Zanu-PF i siły bezpieczeństwa, plądrując dla własnego zysku bogactwa narodowe tego kraju, szansa na realne zmiany jest nikła. Po drugie, przeprowadzenie koniecznych zmian leży w rękach obywateli Zimbabwe, przy wsparciu sąsiadujących krajów afrykańskich, a wśród nich mam na myśli oczywiście w szczególności Republikę Południowej Afryki.

Być może, ale tylko może, obserwujemy nareszcie pewien krok w dobrym kierunku. Wiemy, że gdy Mugabe jest zaniepokojony, zaczyna wpadać w panikę. Jego policja i bojownicy zaczynają atakować każdego, kogo postrzegają jako swojego przeciwnika. Partia MDC wchodzi podobno w skład koalicji sprawującej władzę, jednak w ostatnich kilku dniach ministrowie i posłowie z partii MDC, jak również obrońcy praw człowieka zostali pobici i aresztowani.

Przypuszczam, że Mugabe jest coraz bardziej zdenerwowany z dwóch powodów. Obserwował, co spotkało jego przyjaciela i głównego fundatora, Kaddafiego, oraz słyszał, jak tydzień temu, 31 marca, Południowoafrykańska Wspólnota Rozwoju, w skład której wchodzą Republika Południowej Afryki oraz wszystkie państwa sąsiadujące z Zimbabwe, w końcu wyraziła poważne zaniepokojenie odradzającą się przemocą w Zimbabwe. Wspólnota wezwała do zakończenia stosowania przemocy oraz do wprowadzenia wszystkich elementów światowego porozumienia politycznego. Powołała również zespół do opracowania planu działania w sprawie przeprowadzenia pokojowych, wolnych i uczciwych wyborów w Zimbabwe, a obecnie zespół ten znajduje się w Harare.

Wzywamy rządy państw europejskich oraz Unię Europejską do zwiększenia zaangażowania w tej sprawie i wykorzystania wszystkich wpływów politycznych w Afryce Południowej, aby pomóc w szybkim osiągnięciu poprawy sytuacji w Zimbabwe oraz w przeprowadzeniu odpowiednio monitorowanych wyborów w atmosferze wolnej od zastraszenia.

Dopóki nie zobaczymy dowodów realnych zmian, środki ograniczające skierowane w szczególności przeciwko Mugabemu oraz jego bliskim sprzymierzeńcom muszą zostać utrzymane w mocy. W tym kontekście UE pod żadnym względem nie powinna akredytować wysłannika, który został jednostronnie wybrany przez Mugabego na stanowisko ambasadora. Jestem pewien, że gdy obywatele Zimbabwe odzyskają wolność, a prawdziwa demokracja i rządy prawa zostaną ustanowione, wspólnota międzynarodowa, w tym UE, będzie gotowa przyjść im z hojną pomocą.

 
  
MPphoto
 

  Judith Sargentini, autorka(NL) Panie Przewodniczący! Według moich obliczeń jestem zaangażowana w sytuację w Zimbabwe od około dziesięciu lat. Gdy pracowałam dla organizacji rozwoju w Amsterdamie, co jakiś czas zapraszaliśmy do Holandii, do Europy, obrońców praw człowieka z Zimbabwe, aby w ten sposób pozwolić im na chwilę wytchnienia. Zapraszaliśmy ich do nas nie tylko dlatego, żeby mogli poznać innych działaczy i wymienić się doświadczeniami, ale również aby dać im okazję do chwilowej ucieczki z Zimbabwe.

Jedną z osób, które spotkałam w tamtym czasie, był Abel Chikomo, o którym wspominaliśmy również w tej rezolucji. Jest to obrońca praw człowieka, który przez te wszystkie lata nigdy nie stracił entuzjazmu, ani motywacji do działania. To dla osób takich jak on przyjmujemy tego typu rezolucje, ponieważ – szczerze mówiąc – nie sadzę, aby prezydentowi Mugabemu spędzały one sen z powiek. Celem tych rezolucji jest zapewnienie, by Abel Chikomo oraz jego koledzy z MDC nie stracili motywacji do kontynuowania swojej pracy. Jaki inny mógłby być cel tych rezolucji, jeśli nie wprowadzenie sankcji?

Dlatego nalegam, abyśmy zaostrzyli proces Kimberley dotyczący handlu diamentami pochodzącymi z terenów dotkniętych konfliktem do tego stopnia, żeby diamenty z Zimbabwe nie mogły być w ogóle sprzedawane, ponieważ stanowią powód, dla którego rząd łamie prawa człowieka, ciemięży ludność oraz wykorzystuje pracę dzieci itp. Nasze zaangażowanie w Zimbabwe jest dobrze znane, ale powinniśmy o nim nadal wielokrotnie przypominać, w szczególności ze względu na takie osoby, jak Abel Chikomo.

 
  
MPphoto
 

  Kristiina Ojuland, autorka – Panie Przewodniczący! Powodem do poważnego niepokoju jest pogarszająca się, szczególnie w ostatnich miesiącach, sytuacja w Zimbabwe, a to zaniepokojenie dotyczy celowego blokowania działań rządu jedności narodowej Zimbabwe przez partię Zanu-PF.

Parlament Europejski musi zażądać natychmiastowego zaprzestania prześladowania opozycji politycznej partii Zanu-PF i działaczy społeczeństwa obywatelskiego, którzy są aresztowani i torturowani oraz organizacji pozarządowych, które są przeszukiwane i których członkowie są arbitralnie zatrzymywani. Unia Europejska powinna utrzymać w mocy środki ograniczające przeciwko osobom i podmiotom powiązanym z reżimem Mugabego, dopóki nie zobaczymy rzeczywistych dowodów na poprawę sytuacji w Zimbabwe.

Obywatele Zimbabwe powinni mieć prawo do swobodnego głoszenia swoich poglądów bez obawy przed surowymi represjami, arbitralnym uwięzieniem czy torturami, a przeciwko osobom odpowiedzialnym za systematyczne prześladowania o podłożu politycznym powinno zostać wniesione oskarżenie.

 
  
MPphoto
 

  Ana Gomes, autorka(PT) Fala prześladowań przechodząca przez Zimbabwe stanowi wyraźną oznakę problemów, które poprzedzą nadchodzące wybory. Wspólnota międzynarodowa, a w szczególności podmioty polityczne w tym regionie, takie jak Południowoafrykańska Wspólnota Rozwoju, nie mogą tolerować prześladowań oraz arbitralnych aresztowań działaczy społeczeństwa obywatelskiego oraz członków i zwolenników partii MDC przeprowadzanych przez partię Zanu-PF i siły bezpieczeństwa. Przed wyborami należy również zażądać większego poszanowania praw człowieka.

Przeprowadzane przez policję pod pretekstem poszukiwania materiałów dywersyjnych przeszukania biur organizacji praw człowieka, takich jak „Zimbabwe Human Rights Forum” i kilku innych oraz aresztowania pracowników różnych organizacji pozarządowych i członków samej partii MDC, jak również studentów i młodych działaczy, które nasiliły się w lutym, stanowią metody stosowane w ramach niedopuszczalnej kampanii zastraszania. Zamiast rozpoczynać kampanię terroru przeciwko osobom, które odmówiły podpisania petycji przeciwko środkom ograniczającym wprowadzonym przez UE względem przywódców związanych z Mugabem, przywódcy partii Zanu-PF powinni wyciągnąć wnioski z arabskiej wiosny ludów i pozwolić na przeprowadzenie prawdziwie wolnych wyborów.

 
  
MPphoto
 

  Seán Kelly, zastępujący autora – Panie Przewodniczący! Na początku chciałbym zaznaczyć, że będę przemawiał w imieniu mojego kolegi, pana posła Alaina Cadeca, który miał zabrać głos tego popołudnia. Jak wspominali moi poprzednicy, z trzech tematów, które dziś omawiamy, ten jest najgorszy i chyba najczęściej powraca. Robert Mugabe już zbyt długo pewnie kroczy po światowej scenie politycznej i zachowuje się w sposób dyktatorski i brutalny wobec swoich obywateli, a w szczególności w stosunku do swoich przeciwników w kraju.

Rząd jedności narodowej, który został utworzony w 2009 roku w celu zaprowadzenia demokracji, nie spełnia oczywiście swojego zadania, ponieważ Mugabe czyni wszystko, aby przeszkodzić w jego działaniach. Przypadki zastraszania, arbitralne aresztowania i zaginięcia przeciwników – co prawdopodobnie jest innym sposobem na określenie ich zbiorowych egzekucji – mające miejsce szczególnie w ostatnich miesiącach, są absolutnie niedopuszczalne. Nawet organizacjom pozarządowym nie udało się tego uniknąć: przeszukano ich biura, a pracowników zatrzymano; jest zatem zupełnie oczywiste, że należy podjąć działania przeciwko temu dyktatorowi.

Jak wspomniał pan poseł Van Orden, przynajmniej Unia Afrykańska zaczyna obecnie tworzenie pewnego rodzaju opozycji w stosunku do Mugabego, co stanowi dla nas w Unii Europejskiej okazję, aby stanąć po jej stronie i wykorzystać wszelkie dostępne siły dyplomatyczne w celu zapewnienia, by po pierwsze, prezydent Mugabe zaprzestał dokonywania aresztowań i egzekucji oraz, po drugie, by zatwierdzono konstytucję gwarantującą obywatelom Zimbabwe wolność, co umożliwi przeprowadzenie wolnych wyborów oraz utworzenie w Zimbabwe prawdziwie demokratycznego rządu.

 
  
MPphoto
 

  Rui Tavares, autor(PT) Panie Przewodniczący! Wszyscy wiemy, że porozumienie z 2008 roku, które weszło w życie w 2009 roku i wprowadzało podział władzy pomiędzy Robertem Mugabem a Morganem Tsvangirai oraz między partiami Zanu-PF i MDC, nie było idealnym porozumieniem i nie doprowadziło do osiągnięcia ideału, ale było jedynym możliwym porozumieniem, za pomocą którego starano się poprawić sytuację praw człowieka i demokracji w Zimbabwe. Prezydent Mugabe i jego sojusznicy zrobili wszystko, co w ich mocy, aby porozumienie to nie spełniło swoich zadań. W swoich próbach pokonania opozycji, która stanowi obecnie większość w niższej izbie parlamentu, uciekali się do nacisków i zastraszania. Według doniesień sprzed zaledwie kilku minut zaatakowano i użyto przemocy wobec osób zgromadzonych wokół pomnika, przy którym znajdowali się bojownicy partii MDC.

Bardzo ważne jest, aby UE nie odwróciła się od tego, co dzieje się w Zimbabwe i żeby nie pozwoliła, aby powiodło się ostatnie oszustwo prezydenta Mugabego związane z mianowaniem pani ambasador przy ominięciu krajowych mechanizmów konstytucyjnych oraz aby dopilnowała, by prezydent Mugabe i jego sojusznicy nie czerpali zysków ze sprzedaży diamentów.

 
  
MPphoto
 

  Filip Kaczmarek, w imieniu grupy PPE(PL) Nie wszyscy w Zimbabwe będą szczęśliwi z powodu dzisiejszej debaty, gdyż za kilka dni, 18 kwietnia, przypada dzień wyzwolenia Zimbabwe. Ci, którzy robią w tym kraju złe rzeczy, będą mieli zepsutą uroczystość.

Porozumienia dotyczące podziału władzy są często problematyczne. Wynika to z tego, że z reguły nie są one wynikiem demokratycznej decyzji obywateli, tylko wymuszonego sytuacją kompromisu. Tak właśnie było w przypadku Zimbabwe. Ale porozumienia dotyczące podziału władzy można akceptować i mogą one mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, jeżeli zostaną spełnione pewne warunki. Jednym z nich jest poprawa sytuacji praw człowieka. Dlatego właśnie zajmujemy się prawami człowieka w tym kraju. Dla przykładu można mieć wątpliwości, czy restrictive measures są narzędziem potrzebnym i skutecznym, ale nie możemy dopuścić do tego, żeby osoby, które nie chcą się podpisać pod petycją wzywającą do zniesienia tych środków, były bite i prześladowane. Dlatego bronimy walczących o prawa człowieka.

 
  
MPphoto
 

  Kriton Arsenis, w imieniu grupy S&D(EL) Panie Przewodniczący! Jak wspominali moi przedmówcy, partia prezydenta Mugabego i jej mechanizmy działania sprowadzają się obecnie do zastraszania, torturowania i atakowania każdego, kto walczy o demokrację, swobody demokratyczne i przejście Zimbabwe do spokojnego, demokratycznego systemu rządów.

Jesteśmy odpowiedzialni za to, co dzieje się w Afryce. W historii demokracji na tym kontynencie interweniowaliśmy wiele razy, w szczególności na początku, gdy nowe państwa były w trakcie tworzenia, a my blokowaliśmy procedury demokratyczne, gdy zagrażały one naszym interesom. Jesteśmy więc podwójnie zobowiązani pomóc Zimbabwe w utworzeniu wybieranego demokratycznie rządu.

Pod względem emocjonalnym sytuacja ta jest wyjątkowo ważna dla Greków. W okresie od 1967 do 1974 roku panowała u nas bardzo surowa dyktatura i w tym czasie każde jej potępienie ze strony Rady Europy czy międzynarodowej organizacji dawało nadzieję obywatelom walczącym w Grecji.

Dlatego nie możemy tolerować żadnych stosunków z nielegalnie powołanymi przedstawicielami Zimbabwe ani z byłymi wspólnikami reżimu Mugabego, a Unia Europejska, wraz z państwami w tym regionie, musi zagwarantować transformację demokratyczną Zimbabwe oraz stosowanie procesu Kimberley.

 
  
MPphoto
 

  Charles Tannock, w imieniu grupy ECR – Panie Przewodniczący! Unia Europejska popiera proces Kimberley, którego celem jest wyeliminowanie ze światowego rynku diamentów konfliktowych z terenu Afryki – tak zwanych „krwawych diamentów”. Jednakże ostatnie wydarzenia w Zimbabwe są niepokojące. Przewodniczący procesu Kimberley, Mathieu Yamba z Demokratycznej Republiki Konga, jednostronnie i bez konsultacji zdecydował o zezwoleniu na sprzedaż diamentów z kopalni w Marange w Zimbabwe. Kopalnia ta, o czym dyskutowaliśmy w tym Parlamencie w zeszłym roku, została przejęta przez prezydenta Roberta Mugabego i jego kolegów. Setki osób zostały pozbawione domów, a docierają do nas również wiarygodne doniesienia o przypadkach torturowania, gwałtów, a nawet zabijania okolicznych mieszkańców przez siły bezpieczeństwa prezydenta Mugabego.

Sprzedaż diamentów z kopalni w Marange pozwoli Mugabemu na dalsze umacnianie sprawowanej przez niego okrutnej kontroli nad Zimbabwe oraz, tak naprawdę, wzbogacenie zbirów z Zanu-PF. Dlatego wzywam Unię Europejską, jako uczestnika procesu Kimberley, do nagłośnienia tej sprawy na najwyższym szczeblu i do nalegania na przywrócenie podejmowania decyzji w procesie Kimberley w drodze konsensusu. W bardziej ogólnym ujęciu od dawna wzywam do utworzenia podobnego systemu certyfikacji, który obejmowałby inne zasoby naturalne wydobywane w Afryce, aby w ten sposób zapobiec sprzedawaniu minerałów przez rządy sprawujące władzę w sposób brutalny lub grupy partyzanckie w celu finansowania zakupu broni. Cieszę się, że nad tym przedsięwzięciem pracuję razem ze znaną na całym świecie organizacją pozarządową „Global Witness” z siedzibą w Londynie, a przedsięwzięciu przewodniczy administracja USA, która uchwaliła ustawę Dodda-Franka.

 
  
MPphoto
 

  Cristian Dan Preda (PPE)(RO) Panie Przewodniczący! Pragnę rozpocząć od tego, że ile razy słyszę dyskusje na temat Roberta Mugabego, widzę przed sobą rumuńskiego dyktatora Nicolae Ceauşescu. W rzeczywistości w latach 80. XX wieku Mugabe wraz z Kaddafim często gościli u Ceauşescu. Jestem wdzięczny panu posłowi Van Ordenowi za to, że przypomniał mi o powiązaniu pomiędzy Mugabem a Kaddafim.

Sądzę, że Mugabe nauczył się czegoś od Ceauşescu, a mianowicie nienawiści do działaczy społeczeństwa obywatelskiego. Czterdzieścioro sześcioro członków społeczeństwa obywatelskiego, którzy zostali aresztowani przez siły bezpieczeństwa w Zimbabwe 19 lutego, jest obecnie oskarżonych o zdradę. Grozi im teraz wyrok śmierci. Taka jest kara. Jedynym „przestępstwem”, jakie popełnili jest rozmowa o wydarzeniach w Egipcie i Tunezji.

Zasadniczo rozwiązaniem w sprawie reżimu Mugabego jest przeprowadzenie uczciwych i wolnych wyborów. Miejmy nadzieję, że będzie to możliwe tym razem.

 
  
MPphoto
 

  Sari Essayah (PPE)(FI) Panie Przewodniczący! W lutym Rada do Spraw Zagranicznych UE przyjęła konkluzje dotyczące sytuacji w Zimbabwe. Okres stosowania sankcji przez UE zostanie przedłużony, ponieważ nie osiągnięto należytego postępu w zakresie wewnętrznych reform w tym kraju.

Zniesienie ograniczeń będzie możliwe w przypadku osiągnięcia wymiernych postępów w kwestii wprowadzania w życie porozumienia politycznego w sprawie podziału władzy z 2008 roku. To porozumienie, które tylko pozornie wprowadzało podział władzy, nie przeszkodziło siłom bezpieczeństwa Mugabego w dalszym prześladowaniu ich przeciwników, nawet zajmujących stanowiska ministerialne, którzy teraz są aresztowani, torturowani i mordowani.

W związku z tym, że sankcje UE nie są wymierzone przeciwko obywatelom Zimbabwe, UE jest obecnie nadal największym dostawcą pomocy dla tego kraju, którą przyznaje przede wszystkim rolnictwu i produkcji rolnej. Unia Europejska musi nadal wywierać nacisk na Mugabego, a jeżeli zapadnie decyzja o przeprowadzeniu wyborów, to UE powinna w nich uczestniczyć w charakterze obserwatora.

 
  
MPphoto
 

  Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (S&D)(PL) Od naszej ostatniej debaty na temat Zimbabwe w październiku ubiegłego roku sytuacja w tym południowoafrykańskim kraju nie uległa zmianie. Bezrobocie sięga 90%, średnia długość życia wynosi 44 lata, a obywatele tego kraju nie mają dostępu do podstawowych usług medycznych. Gołym okiem widać, że polityczne porozumienie zawarte 2 lata temu przez prezydenta Mugabe i premiera Tsvangirai nie spełnia pokładanych w nich nadziei i że potrzebne jest nowe, w pełni demokratyczne rozwiązanie. Sytuacja wewnętrzna w Zimbabwe nie uległa zmianie w ostatnim półroczu, ale sytuacja zewnętrzna tak. Dziś debatujemy o tym państwie w kontekście „wiosny ludów” w Afryce i choć Hararę od Tunisu dzieli 6 000 km, najświeższy przypadek Wybrzeża Kości Słoniowej pokazuje, że czasem demokracja nie zna barier w czasoprzestrzeni. Dlatego Parlament Europejski wzywa rząd w Zimbabwe do uwzględnienia aktualnej sytuacji międzynarodowej i silnej reorientacji w polityce wewnętrznej. Przede wszystkim do wstrzymania represji wobec opozycji politycznej, wypuszczenia jej przedstawicieli na wolność i umożliwienia im udziału w wyborach.

Pół roku temu mówiłam o tym, że biednego państwa, jakim jest Zimbabwe, nie stać na wyszukiwanie zastępczych problemów. Dziś uważam, że afrykańska „wiosna ludów” dodatkowo obciąża polityczny dług prezydenta Mugabe.

 
  
MPphoto
 

  Cristian Silviu Buşoi (ALDE)(RO) Panie Przewodniczący! Jako członek Delegacji do spraw stosunków z Parlamentem Panafrykańskim jestem w pełni przekonany, że Unia Europejska, a w szczególności lady Ashton, powinna przyjąć zdecydowane stanowisko sprzeciwiające się działaniom reżimu Mugabego, polegającym na zastraszaniu i prześladowaniu obrońców praw człowieka oraz powinna zachęcać do poszanowania praw i swobód obywatelskich, w tym wolności wypowiedzi i zgromadzeń, do których przestrzegania Zimbabwe zobowiązało się na szczeblu światowym. Zimbabwe musi dotrzymać swoich międzynarodowych zobowiązań, w tym zobowiązań wynikających z Afrykańskiej karty praw człowieka i ludów oraz uchylić wszystkie przepisy krajowe, które są sprzeczne z międzynarodowymi dokumentami w sprawie ochrony praw człowieka.

Jestem również głęboko przekonany, że kraje w tym regionie, głównie Republika Południowej Afryki, mogłyby zaangażować się we wspieranie przywrócenia demokracji i poszanowania praw człowieka w Zimbabwe.

 
  
MPphoto
 

  Elena Băsescu (PPE)(RO) Panie Przewodniczący! Wydarzenia rozgrywające się obecnie w Zimbabwe zwracają uwagę na sytuację praw człowieka na kontynencie afrykańskim. Mając w perspektywie wybory w czerwcu, prezydent Mugabe prowadzi kampanię zastraszania swoich rywali. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy aresztowano setki urzędników rządowych, obrońców praw człowieka oraz przeciwników reżimu. Ta sytuacja jest niedopuszczalna.

Ponadto Mugabe opóźnił o rok prace nad stworzeniem demokratycznej konstytucji. Nowa ustawa zasadnicza gwarantowałaby, że wybory zostaną przeprowadzone w warunkach przejrzystości.

Chciałabym zauważyć, że poważnie dotknięta jest sytuacja gospodarcza tego kraju. Prezydent popiera nacjonalizację górnictwa, które stanowi główny sektor gospodarki Zimbabwe. Tego typu działanie jest szkodliwe, ponieważ to właśnie zagraniczne inwestycje w tym sektorze pozwoliły zachować państwu stabilność w okresie następującym po kryzysie gospodarczym.

 
  
MPphoto
 

  Mitro Repo (S&D)(FI) Panie Przewodniczący! Prezydent Mugabe wraz z partią Zanu-PF w Zimbabwe nie zdołali dotrzymać warunków ogólnego porozumienia politycznego, które zostało zawarte w 2009 roku. Zimbabwe nie jest w stanie podążać w stronę demokracji. Wręcz przeciwnie, w ciągu ostatnich kilku miesięcy wyraźnie nasiliły się przypadki zastraszania przeciwników politycznych oraz wzrosła liczba arbitralnych aresztowań i zaginięć. Starania na rzecz osiągnięcia stabilności nie przyniosą rezultatów w takim klimacie politycznym.

Zimbabwe jest nadal państwem, w którym osoby wyrażające własne poglądy polityczne są narażone na maltretowanie i tortury. System prawny, który tłumi wolne i otwarte dziennikarstwo, ogranicza prawo do wolności słowa. Dziennikarze są prześladowani. Należy zrobić wszystko, aby wspierać dążenie tego państwa w kierunku prawdziwej demokracji i rozwoju gospodarczego.

W lutym tego roku Rada Europejska podjęła słuszną i trafną decyzję o przedłużeniu obowiązywania środków ograniczających skierowanych przeciwko osobom i organizacjom związanym z administracją Mugabego oraz prowadzeniu czarnej listy. Uważam, że działania te powinny być kontynuowane, dopóki nie zaobserwujemy w Zimbabwe rzeczywistych dowodów prawdziwych zmian. Działania te jednak powinny być skierowane wyłącznie przeciwko skorumpowanemu rządowi i nie mogą spowodować pogorszenia trudnej sytuacji obywateli Zimbabwe.

 
  
MPphoto
 

  Albert Deß (PPE)(DE) Panie Przewodniczący! Gdy byłem dzieckiem, otrzymywałem listy z byłej Rodezji. Trzy siostry mojego dziadka były zakonnicami katolickimi w ówczesnej Rodezji i Republice Południowej Afryki. Nigdy nie pisały o tym, że mieszkańcy Rodezji głodują. To, co słyszymy o tym miejscu obecnie, jest po prostu nie do przyjęcia. Rodezja, a później Zimbabwe, były spichlerzem południowej Afryki. Prezydentowi Mugabe – komunistycznemu i socjalistycznemu dyktatorowi – udało się zmienić ten spichlerz w strefę głodu.

Chciałbym podziękować wszystkim Posłom, którzy przywrócili tę kwestię do porządku obrad. To niedopuszczalne, że pozwolono temu dyktatorowi, prezydentowi Mugabemu, tak długo terroryzować ludność Zimbabwe. Wierzę, że klucz do rozwiązania tej sytuacji znajduje się w południowej Afryce. Z przykrością muszę stwierdzić, że dopóki Republika Południowej Afryki nie przywoła tego dyktatora do porządku, będzie on nadal terroryzował swoich obywateli.

 
  
MPphoto
 

  Maroš Šefčovič, wiceprzewodniczący Komisji – Panie Przewodniczący! Sądzę, że wszyscy zgodzimy się, że kwestia Zimbabwe i łamania praw człowieka zbyt długo były punktem porządku naszych obrad. Każdy promyk nadziei na pozytywny obrót sprawy zostaje natychmiast przyćmiony przez wybuchy represji politycznych i przemocy. Dokładnie taka sytuacja miała miejsce przed zaledwie kilkoma miesiącami. Dlatego w lutym tego roku Unia Europejska musiała ponownie, po raz ósmy, przedłużyć obowiązywanie środków ograniczających.

W ten wyraźny sposób chcieliśmy podkreślić zasadnicze znaczenie porozumienia między partiami rządzącymi w sprawie podjęcia niezbędnych kroków umożliwiających przeprowadzenie wyborów w tym kraju. W tym kontekście UE podkreśliła gotowość do rewizji swojej decyzji w przypadku dalszych konkretnych zmian w tym kraju.

Unia Europejska jest głęboko zaniepokojona falą przemocy na tle politycznym w Zimbabwe w ostatnich miesiącach. W dniu 11 marca UE wraz z 21 ambasadami i przedstawicielstwami wydała oświadczenie, w którym wyraża swoje zaniepokojenie nasileniem przypadków zastraszeń i aktów przemocy, które wydają się mieć podłoże polityczne.

W tym kontekście UE z zadowoleniem przyjmuje wynik szczytu SADC, który odbył się 31 marca 2011 r. W swoim komunikacie SADC wzywa do natychmiastowego zaprzestania stosowania przemocy, zastraszania, nawoływań do nienawiści i prześladowań oraz wzywa rząd Zimbabwe do spełnienia wszystkich warunków koniecznych do przeprowadzenia wyborów. Oferuje pomoc w zorganizowaniu wyborów zgodnie z zasadami i wytycznymi SADC regulującymi demokratyczne wybory. Z tego powodu SADC powoła urzędników, którzy dołączą do południowoafrykańskiej grupy mediatorów i będą pracowali ze wspólnym komitetem odpowiedzialnym za monitorowanie i wdrażanie.

Unia Europejska wierzy, że wzmożone wysiłki SADC i Republiki Południowej Afryki w zakresie ułatwiania i mediacji są niezbędne, aby zapobiec dalszej niestabilności w Zimbabwe. Unia Europejska z zadowoleniem przyjmuje wysiłki tego regionu w zakresie mediacji w sprawie kryzysu w Zimbabwe.

Republika Południowej Afryki, jako państwo wspomagające, wraz z SADC, będącą gwarantem ogólnego porozumienia politycznego podjęły decyzję o akredytowaniu pani ambasador Zimbabwe. W chwili obecnej utrzymywanie oficjalnego kanału komunikacji z Zimbabwe oraz prowadzenie dialogu z rządem jedności narodowej jest niezbędne i nie powinniśmy zagrażać pozycji pani ambasador UE w Harare. Unia Europejska będzie podejmować działania w ścisłej koordynacji ze wszystkimi państwami członkowskimi UE.

Unia Europejska pozostaje największym dostawcą pomocy rozwojowej dla Zimbabwe. Chcemy wyraźnie zaznaczyć, że jesteśmy nieustępliwi wobec reżimu, ale staramy się pomagać obywatelom. Kwota około 365 milionów wypłacona od początku utworzenia ogólnego porozumienia politycznego w 2009 roku sprawia, że jesteśmy – jak już powiedziałem – największym darczyńcą.

Pomoc przekazywana jest wyłącznie za pośrednictwem organów ONZ i wyspecjalizowanych organizacji pozarządowych. Od 2009 roku UE wspiera również, jak ustalono w ogólnym porozumieniu politycznym, reformy systemu sprawowania rządów, w tym proces reform konstytucyjnych. Unia Europejska finansuje również programy poświęcone kwestii praw człowieka, w tym programy autorstwa obrońców praw człowieka. Musimy jedynie wierzyć, że naciski międzynarodowe ostatecznie doprowadzą do przeprowadzenia w Zimbabwe wolnych i uczciwych wyborów oraz stopniowej normalizacji bardzo trudnej sytuacji w tym kraju.

 
  
MPphoto
 

  Przewodniczący – Zamykam debatę.

Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 
 

  Alain Cadec (PPE), na piśmie(FR) W ciągu ostatnich miesięcy wielu przeciwników reżimu Mugabego oraz przedstawicieli organizacji pozarządowych zostało arbitralnie aresztowanych przez władze Zimbabwe. Partia prezydenta Mugabego systematycznie utrudnia utworzonemu w 2009 roku rządowi jedności narodowej przygotowanie transformacji demokratycznej i wiarygodnych wyborów. Należy natychmiast zaprzestać stosowania przemocy na tle politycznym, której dopuszczają się zwolennicy prezydenta Mugabego. Unia Europejska i państwa członkowskie muszą zaangażować się we współpracę z Unią Afrykańską i Południowoafrykańską Wspólnotą Rozwoju w celu zapewnienia, by przyszłych wyborów nie przeprowadzano w atmosferze zastraszenia i przemocy. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, że Parlament Europejski w swojej rezolucji wzywa wszystkie partie polityczne w Zimbabwe do wspólnej pracy nad stworzeniem przed kolejnymi wyborami nowej, demokratycznej konstytucji, która mogłaby być zaakceptowana przez wszystkich obywateli Zimbabwe.

 
  
MPphoto
 
 

  Monica Luisa Macovei (PPE), na piśmie(RO) Po raz kolejny jesteśmy świadkami tego, że zastraszanie, aresztowanie, przemoc, a nawet tortury stanowią broń Mugabego, którą stosuje on przeciwko swoim przeciwnikom politycznym i społeczeństwu obywatelskiemu. Siły lojalne w stosunku do Mugabego zastraszają ministrów opozycji w rządzie jedności narodowej. Prześladowały one przywódców organizacji praw człowieka i aresztowały 46 przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego pod zarzutem zdrady, przy czym część z nich bito, a nawet torturowano podczas przebywania w areszcie. Nie można stworzyć trwałej struktury w oparciu o strach i terror, czy też w sprzeczności z wolnościami obywatelskimi i politycznymi.

Wzywam wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej do wsparcia wysiłków mających na celu przeprowadzenie w Zimbabwe wolnych wyborów, którym nie będzie towarzyszyć przemoc ani zastraszanie. Konieczne jest utworzenie prawowitego rządu, który będzie szanował prawa i podstawowe wolności, innymi słowy, okaże szacunek dla ludzi. Jednym ze stosowanych środków musi być zaostrzenie restrykcji Unii Europejskiej wobec ludzi Mugabego.

 
  

(1)Patrz protokół

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności