Пълен текст 
Процедура : 2015/2283(INI)
Етапи на разглеждане в заседание
Етапи на разглеждане на документа : A8-0114/2017

Внесени текстове :


Разисквания :

PV 16/05/2017 - 15
CRE 16/05/2017 - 15

Гласувания :

PV 17/05/2017 - 10.2
Обяснение на вота

Приети текстове :


Вторник, 16 май 2017 г. - Страсбург Редактирана версия

15. Годишен доклад за 2014 г. относно субсидиарността и пропорционалността (разискване)
Видеозапис на изказванията

  Der Präsident. – Als nächster Punkt der Tagesordnung folgt die Aussprache über den Bericht von Sajjad Karim im Namen des Rechtsausschusses über den Jahresbericht 2014 über die Anwendung der Grundsätze der Subsidiarität und der Verhältnismäßigkeit (2015/2283(INI)) (A8-0114/2017).


  Sajjad Karim, rapporteur. – Mr President, may I start first of all by recognising the tremendous confidence that colleagues have placed in me by supporting my rapporteurship on a continued basis for this file. It is greatly appreciated, bearing in mind the changing political dynamics within the European Union. May I also give due recognition to Commissioner Frans Timmermans for his attitude towards this file and, in particular, for taking on the mantle of ‘Europe only where necessary’.

I would like to start by thanking all of my shadow rapporteurs involved in this report who have contributed to the final text, and for allowing it to reach this particular stage with relative ease. It was adopted with a large majority in committee.

I will try to summarise the key points within the report as quickly and efficiently as possible. As is always the case with this annual report, which I have taken the lead on for some years now, it aims to strengthen the principles of subsidiarity and proportionality. As laid out in the Treaty of Lisbon, they are guiding principles of the European Union and should always be respected fully. 2014 saw a decrease in the number of reasoned opinions issued by national parliaments, but my report notes that this could be put down to a significant decline in the number of proposals from the Commission. It also draws attention to the fact that justifications of subsidiarity and proportionality by the Commission have, on many occasions, been deemed incomplete or non—existent by some national parliaments. As a result, I have asked the Commission in my report to improve its explanatory statements with a factually-substantiated analysis of its proposals on subsidiarity and proportionality grounds.

The report refers to the Impact Assessment Board too, as it considered just 32% of impact assessments in 2015 unsatisfactory in relation to analysis of subsidiarity and proportionality. This is the same figure as the year before, which to me shows that in this area there is a need for improvement. The key change in this year’s report is that it calls for reasoned opinions to also consider proportionality and not just subsidiarity. I am passionate about that, as determining whether or not legislation is proportionate is often neglected, but it is equally important. This would require a revision of the Treaties, but in my opinion it is a necessity and a greater step towards reducing the democratic deficit.

I am pleased that groups supported my recommendation for an evaluation of the number of national parliaments required for a yellow card to be triggered. I think it is a good idea for the status quo to be questioned once in a while, and for us to step back and consider whether the thresholds are appropriate. Furthermore, I have called for proportionality tests to be able to discard proposals with disproportionate burdens on competitiveness and SMEs. This is crucial for business back home, regardless of the Member State, if they are to remain competitive.

There are also proposals for an extension of the time limit for national parliaments to submit opinions which could be carried out by secondary legislation and subsequently incorporated into the next treaty revision. I think it is important to take into account the fact that there are instances where national parliaments simply cannot present a reasoned opinion in the timeframe – in cases of a natural disaster, for example.


  Christos Stylianides, Member of the Commission. – Mr President, I am here in this debate on behalf of my dear colleague First Vice-President Frans Timmermans. First of all, and on behalf of the Vice-President, I would like to thank the rapporteur, Mr Karim, for his excellent report on the Commission’s report for 2014 on subsidiarity and proportionality.

Subsidiarity and proportionality must be at the heart of the European democratic process. They are key to our objective of being big on the big things and small on the small things. The Commission has committed itself to give real effect to the principle of subsidiarity. We want to work with the national parliaments and EU institutions to ensure that every proposal complies with that principle. Last year Parliament, the Council and the Commission signed the interinstitutional agreement on better lawmaking. The Commission is pleased that all the institutions have committed to ensuring that subsidiarity must remain a key element throughout the legislative procedure.

Turning to some of the suggestions in the Karim report, the report calls on the Commission to reflect on its relations with national parliaments in general and specifically as regards subsidiarity scrutiny. The Juncker Commission pledged to forge a new partnership with national parliaments. Halfway through the Commission mandate, Members of the Commission have had more than 550 meetings with national parliaments – 550 meetings. These meetings give members of the Commission a possibility to explain what we do and why we do it. They also allow us to listen to the concerns of national parliaments and their citizens. The Commission will continue engaging with national parliaments for the rest of its mandate, for our mandate.

The report also calls on the Commission to reflect on possible changes to the subsidiarity control mechanisms, for instance through a political agreement between the institutions. The Commission is always open to discussing new ways of working together, but we must do it while respecting the existing treaties and the institutional balance which is laid down therein.

I am much more in favour of pragmatic workable approaches where possible and where they respect the treaties. An example of a pragmatic approach also supported in the report is the idea that national parliaments should be able to invite the Commission to table a proposal for new or attendant legislation, the so-called ‘green card mechanism’.

The Commission supports this initiative, and is pleased it has already become the practice without setting up new institutional and administrative structures. For instance, 18 parliamentary chambers in 2015 submitted an initiative on food waste to the Commission. Some of the suggestions in the initiative on Food donation, data collection and monitoring were reflected in the Circular Economy package adopted in December 2015. This example shows that national parliaments can play a constructive role and that the Commission is ready to discuss constructive suggestions from national parliaments.

Let me conclude by reassuring all Members that the Commission will make sure that subsidiarity and proportionality remain at the heart of the European democratic process.


  Kazimierz Michał Ujazdowski, autor projektu opinii Komisji Spraw Konstytucyjnych. – Panie Przewodniczący! Koleżanki i koledzy! Bardzo serdecznie dziękuję panu posłowi Karimowi za bogate i pełne rekomendacji sprawozdanie. Komisja Spraw Konstytucyjnych podziela większość jego diagnoz i rekomendacji.

Rzeczywiście istotą rzeczy jest to, byśmy uczynili zasadę pomocniczości i powiązaną z nią zasadę proporcjonalności bardziej skutecznymi niż dotąd. Potrzebne zatem jest przyjęcie rekomendacji, wydłużenie ośmiotygodniowego terminu dla parlamentów narodowych na wyrażenie opinii, rozważenie zielonej, a także czerwonej kartki, dlatego że żółta kartka jest w kryzysie, jest rzadko stosowana, a nawet wtedy, kiedy jest stosowana, Komisja nie zawsze odpowiada na argumenty parlamentów narodowych.

Kluczowy jest realny dialog polityczny i pan komisarz ma rację, deklarując skuteczne stosowanie tej inicjatywy, ale to oznacza także gotowość do tego, by Komisja faktycznie wycofywała się wtedy, kiedy w dialogu z nią parlamenty narodowe mają rację.


  Tadeusz Zwiefka, w imieniu grupy PPE. – Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chciałem po raz kolejny podziękować koledze Karimowi. To jest przykład zawsze doskonałej współpracy, pokazujący, że spokojnie i bez specjalnych emocji, ale za to bardzo konkretnie możemy uzyskać produkt finalny, który rzeczywiście stanowi krok do przodu w trudnej kwestii współpracy Parlamentu Europejskiego z parlamentami narodowymi.

My zawsze bardzo chętnie podkreślamy, że ta współpraca jest niezbędna, że powinniśmy ją pogłębiać, że parlamenty narodowe powinny być bardziej włączane w proces legislacyjny. To są dobre zobowiązania. Praktyka niestety jest nieco inna, i tego dotyczą sugestie zawarte w sprawozdaniu kolegi Karima, przyjętym bardzo dużą większością w Komisji Prawnej.

Cieszę się z informacji, którą przekazał pan komisarz, dotyczącej konsultacji przeprowadzonych przez członków kolegium z parlamentami narodowymi oraz zapowiedzi kolejnych konsultacji, dlatego że wyniki tych konsultacji powinny znaleźć swój wyraz w rzeczywistej zmianie relacji pomiędzy tym, co czynimy na poziomie wspólnotowym a tym co w efekcie jest wdrażane w państwach członkowskich, bowiem to państwa członkowskie wdrażają uchwalane przez nas prawo. I im szybciej i głębiej będą zaangażowane parlamenty, tym szybciej i skuteczniej będą przekładać (przynajmniej jeśli idzie o dyrektywy) przepisy, które my tutaj tworzymy, na forum krajowe. Dlatego bardzo serdecznie dziękuję za te zapowiedzi oraz za dotychczasowe wystąpienia, gdyż idą one w kierunku, który jest przez moją grupę polityczną bardzo pożądany.


  Mady Delvaux, au nom du groupe S&D. – Monsieur le Président, je voudrais d’abord remercier Monsieur Karim – notre rapporteur sur le rapport 2014 sur la subsidiarité et la proportionnalité – non seulement pour la qualité de son rapport, mais aussi pour sa disponibilité et son ouverture qui ont permis de trouver un large accord entre partis politiques.

La subsidiarité et la proportionnalité sont des principes fondamentaux de l’Union européenne – tout le monde en convient. Mais parfois, sur certains sujets, il peut être difficile de définir le niveau approprié d’action entre l’Union et les États membres. C’est pourquoi nous saluons les mesures de l’accord «Mieux légiférer» adopté en mai 2015, qui prévoit des explications plus détaillées sur la subsidiarité et la proportionnalité, ce qui devrait améliorer la qualité des échanges.

Les deux principes doivent toutefois être appliqués de façon équilibrée. Il convient de trouver un équilibre entre l’efficacité de l’action de l’Union, d’une part, et les sensibilités nationales, d’autre part. La subsidiarité ne doit pas servir de prétexte pour empêcher des avancées de l’Union européenne; elle doit également respecter les particularités des États membres.

Il convient aussi de trouver un équilibre entre une démarche descendante et une démarche ascendante. Il ne s’agit pas de remettre en question le droit d’initiative de la Commission européenne, ni les prérogatives du Conseil des ministres et du Parlement européen en tant que colégislateurs, mais il est important d’associer les parlements nationaux, en tant qu’émanation de l’opinion publique de leur État membre, à l’élaboration des politiques communes. En fait, les parlements nationaux ont déjà beaucoup de possibilités pour faire entendre leur voix. Au niveau national, en donnant leur point de vue à leurs ministres, qui siègent au Conseil des ministres, mais aussi en répondant aux consultations publiques ouvertes par les institutions européennes ou en donnant leur avis sur les livres blancs et les livres verts, soit individuellement, soit lors des réunions interparlementaires.

Nous pouvons aller plus loin et envisager l’introduction d’un carton vert. Aujourd’hui, les parlements nationaux ont la possibilité de s’opposer à une mesure législative au moyen du carton jaune, ce qui donne souvent à penser que l’Union européenne est une menace pour les États membres. Le carton vert, en revanche, permettrait aux parlements nationaux de suggérer des initiatives à la Commission, ce qui ferait d’eux des acteurs engagés et proactifs de la construction européenne et l’amélioration de son fonctionnement.

En conclusion, ce rapport est positif et je suis ravie de pouvoir le soutenir.


  Kosma Złotowski, w imieniu grupy ECR. – Panie Przewodniczący! Wielce szanowni państwo! Oczywiście przyłączam się do tych podziękowań dla pana Karima, bowiem zasady pomocniczości i proporcjonalności to dwie zasady, które skutecznie bronią Unii Europejskiej przed wszechwładzą administracji brukselskiej.

Bardzo się cieszę z tego, co powiedział pan komisarz, że zrobi wszystko, żeby te zasady były w Unii przestrzegane. Niestety w praktyce głos parlamentów narodowych bywa często ignorowany. Tak było między innymi z żółtą kartką, kiedy jedenaście państw zgłosiło swoje wątpliwości co do dyrektywy o delegowaniu pracowników, a odpowiedź Komisji na wątpliwości co do zgodności tych propozycji z zasadą pomocniczości była zdecydowanie powierzchowna i nieadekwatna do skali zastrzeżeń.

Silniejsze włączenie parlamentów narodowych spowoduje, że to, co my tutaj uchwalamy, będzie lepsze, bardziej zrozumiałe i szybciej implementowane w poszczególnych krajach Unii.


  Pavel Telička, on behalf of the ALDE Group. – Mr President, I must say that as a fan of better regulation I read the report with some interest. While I am not an ALDE shadow, I can fully subscribe to it. I also endorse the recommendations that my distinguished colleague, Karim, has put forward. To be honest, I do have doubts about the last one, which is to say the extension of the consultation period. It has pros and cons, and it is a question of personal preferences, but I would say that while one can envisage it, I can also see certain downsides.

What I would like to underline is that in the report – and this is a well—known fact and I will be concrete by referring to paragraphs 7 and 8 – we talk about the justification of subsidiarity and proportionality being incomplete or, indeed, non—existent. At least that is the complaint of the Member States. But there is also the well-known figure that the Impact Assessment Board considers 32% of the impact assessments reviewed in 2014 on these issues to be unsatisfactory, and our rapporteur says that these rates have not improved. Well, I must say that not only have they not improved, but down the line there has been no progress, and I think that every single impact assessment has to be thorough on this. We cannot speak of better regulation unless this figure is zero or close to zero. So this is one point I would like to underline.

The second point is – and this is also mentioned in the report – that we rightly want to have greater involvement of the national parliaments. But, at the same time, I think that in 2014 only 15 chambers had utilised the potential. The rapporteur’s explanation is that this is maybe because of mandates reaching their end, but the fact is that we need also to place more emphasis and – let us say – pressure on the national parliaments.

Final remark: I agree with the green card, but I would love the European Parliament also to have a green card in the future.


  Κώστας Χρυσόγονος, εξ ονόματος της ομάδας GUE/NGL. – Κύριε Πρόεδρε, η έκθεση για την εφαρμογή των αρχών της επικουρικότητας και της αναλογικότητας το έτος 2014 έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση και εξαντλείται σε τυπικότητες σχετικές με τη συμμετοχή των εθνικών κοινοβουλίων στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι βασικές αυτές αρχές του δικαίου της Ένωσης παραβιάζονται όμως, μέσω των προγραμμάτων λιτότητας που επιβάλλονται στα υπερχρεωμένα κράτη μέλη όπως η Ελλάδα. Η επικουρικότητα παραβιάζεται επειδή τα προγράμματα αυτά δεν αρκούνται στη διατύπωση δημοσιονομικών στόχων, αφήνοντας τον τρόπο επίτευξής τους στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος, αλλά υπαγορεύουν και τα μέσα επίτευξης των στόχων και μάλιστα σε πεδία εκτός της δημοσιονομικής διαχείρισης, όπως η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας. Και η αναλογικότητα παραβιάζεται επειδή επιβάλλεται υπέρμετρη δόση λιτότητας, με αποτέλεσμα να προκαλείται ύφεση και ανεργία με καταστρεπτικές κοινωνικές συνέπειες. Η Ένωση πρέπει να αλλάξει πορεία και να εφαρμόσει έμπρακτα τις αρχές της.


  Marie-Christine Boutonnet, au nom du groupe ENF. – Monsieur le Président, le rapport de mon collègue Karim contient les observations suivantes: «quelques parlements ont souligné que, dans certaines propositions législatives de la Commission, la justification de la subsidiarité et de la proportionnalité est incomplète, voire inexistante».

Ce constat est le même que dans les 20e, 19e et 18e rapports. Dans celui-ci, une différence seulement: plus d’inquiétude, plus de préoccupation, mais une simple observation.

Depuis 2010, absolument rien n’a changé. Malgré les interpellations des parlements nationaux, la Commission, avec l’assentiment de ce Parlement, continue de traiter avec indifférence et mépris ce principe pourtant reconnu comme fondamental par le Conseil européen dans sa déclaration d’Édimbourg de 1992.

Ce type de rapport ne présente donc aucun intérêt, hormis celui de donner des gages purement fictifs d’amélioration de ce principe. Preuve est encore faite que ce Parlement n’a que peu d’intérêt pour le respect des compétences des États membres et, par là même, des peuples européens et de la démocratie.

J’appelle donc les parlements nationaux à user pleinement des moyens mis à leur disposition par le protocole numéro 2, à s’investir davantage dans le COSAC et à utiliser tous les moyens politiques appropriés afin de faire respecter ce principe de subsidiarité.

Enfin, les citoyens nationaux doivent interpeller leurs parlementaires sur ce sujet fondamental. Ils ne doivent pas oublier que l’Union européenne appartient aux États membres et aux parlements nationaux, et qu’elle est donc leur propriété.


  Der Präsident. – Liebe Kolleginnen und Kollegen! Ich möchte kurz die Gelegenheit nutzen: Wir sind sehr spät in der Zeit. Wir haben bei dem catch-the-eye-Verfahren allerdings später noch nicht so viele Wortmeldungen. Ich will aber ausdrücklich sagen, dass das catch-the-eye-Verfahren nicht dafür da ist, dass man sich vorsorglich für alle catch-the-eye meldet und dann bei der Debatte munter eintrifft, wie es gerade so ist. Also das catch-the-eye-Verfahren ist hauptsächlich für diejenigen, die keine Redezeit haben und die Debatte verfolgen. Das werde ich im Folgenden berücksichtigen.


  Pavel Svoboda (PPE). – Výslednou podobu zprávy považuji za dobrý výsledek diskuse ve Výboru pro právní záležitosti a budu hlasovat pro její přijetí.

Mám za to, že princip subsidiarity a princip proporcionality by měly především zajistit efektivní správu věcí veřejných v EU. Tato jejich role je nezastupitelná, ale zároveň jsem toho názoru, že nejsou tím zásadním nástrojem, jehož prostřednictvím bychom mohli zvyšovat důvěru občanů v evropskou integraci.

Subsidiarita bývá spojována také s voláním po posílení role národních parlamentů. To se ale nesmí dít za cenu oslabování role EP. Voláme-li po dodržování subsidiarity, mohli bychom také začít sami u sebe. I EP je vázán dělbou pravomocí mezi EU a členské státy, nicméně i zde někdy probíhají diskuse na témata, která EU nepřísluší.


  Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (S&D). – Panie Przewodniczący! Zasady pomocniczości i proporcjonalności stanowią integralny element kształtowania polityki Unii Europejskiej. Pozwalają na określenie, kiedy Unia ma kompetencje do tworzenia prawa oraz przyczyniają się do podejmowania decyzji w myśl zasady „jak najbliżej obywateli”. Innymi słowy pozwalają stwierdzić, kiedy prawdziwy postęp można osiągnąć tylko na szczeblu europejskim, a kiedy kraj sam sobie poradzi z zaistniałym problemem.

Tegoroczne sprawozdanie w sprawie pomocniczości i proporcjonalności wykazało, że w 2014 roku Komisja otrzymała od parlamentów państw członkowskich 21 uzasadnionych opinii dotyczących 15 wniosków, co stanowi spadek o 76 % w stosunku do liczby dokumentów otrzymanych w 2013 roku. W poprzednich latach odnotowywaliśmy zatem dużo większe zaangażowanie parlamentów narodowych w europejski proces legislacyjny. Ta znacząco niższa liczba uzasadnionych opinii nie świadczy jednak o utracie zainteresowania zasadą pomocniczości przez parlamenty państw członkowskich, ale o spadku całkowitej liczby wniosków złożonych przez Komisję Europejską pod koniec jej kadencji. W latach 2012 i 2013 próg wymagany do wszczęcia procedury tzw. żółtej kartki osiągano każdego roku, podczas gdy w 2014 ani razu nie wszczęto procedur żółtej czy też pomarańczowej kartki. Przyjęty 19 maja 2015 roku pakiet środków na rzecz lepszego stanowienia prawa, by przepisy Unii Europejskiej lepiej służyły jej obywatelom, ocenimy jednak dopiero w przyszłorocznym sprawozdaniu. Mechanizm kontroli zasady pomocniczości ma kluczowe znaczenie dla współpracy między instytucjami europejskimi i krajowymi.

Na koniec pragnę pogratulować sprawozdawcy bardzo dobrze przygotowanego i bardzo wyważonego dokumentu.


  Anneleen Van Bossuyt (ECR). – Dank u wel, voorzitter. Subsidiariteit en proportionaliteit zijn twee belangrijke beginselen in de Europese Unie die te allen tijde gewaarborgd moeten worden. Het verslag bevat hiervoor een aantal zeer goede elementen, zoals de vraag naar meer uitgebreide en feitelijk onderbouwde analyses van wetsvoorstellen in termen van subsidiariteit en proportionaliteit.

Waar ik wel een probleem mee heb is het pleidooi voor – ik citeer – “meer en niet minder Europa om de interne en externe uitdagingen te kunnen aangaan”. Ik denk dat de Brexit en de opkomst van extreme partijen aantonen dat Europa meer in een andere richting moet gaan, dat we naar een Europa moeten gaan met draagvlak bij de burgers. Daarom vind ik het jammer dat niet de weg wordt gebaand voor een rode kaart die de nationale en regionale parlementen de mogelijkheid moet geven om wetsvoorstellen definitief ongedaan te maken. Dank u wel.


  Gilles Lebreton (ENF). – Monsieur le Président, le rapport annuel 2014 sur la subsidiarité et la proportionnalité est un modèle de langue de bois. Il salue, par exemple, dès son point numéro 1, «le souci permanent de respecter ces deux principes» alors que dans les faits, ils sont sans cesse violés.

Cette triste réalité transparaît dans le point numéro 8, qui avoue piteusement que, dans 32 % des cas, l’analyse par la Commission des principes de subsidiarité et de proportionnalité est insuffisante.

D’autres passages indiquent que la procédure du carton jaune, qui permet aux parlements nationaux de protester contre une initiative de la Commission, est presque entièrement inefficace.

Le rapport ne propose aucune réelle solution pour améliorer le respect de la volonté des parlements nationaux. Le mécanisme du carton vert, dont il suggère la création, ne résoudra rien car il préserve intégralement le pouvoir discrétionnaire de la Commission. Seule la consécration d’un pouvoir de veto, reconnu à chaque État membre, serait de nature à respecter la souveraineté nationale, mais le rapport ne l’envisage pas réellement, car l’Union européenne est à cent lieues de l’Europe des nations, que j’appelle de mes vœux.


  Емил Радев (PPE). – Г-н Председател, принципът на субсидиарност има за цел да доближи Европейския съюз до гражданите, като гарантира, че се предприемат действия на местно равнище, когато това е необходимо. Това се отнася до всички институции на Съюза и има особено практическо значение в рамките на законодателните процедури.

Именно днес е особено важно да създаваме солидно европейско законодателство по въпросите, по които Европейският съюз може да постигне истински напредък и да даде добавена стойност. В тази връзка Европейската комисия трябва да подобри обяснителните меморандуми на своите законодателни предложения, като винаги представя подробен, изчерпателен и фактически обоснован анализ на предложенията си от гледна точка на субсидиарността и пропорционалността, което би подпомогнало националните парламенти при разглеждане на тези предложения.

Националните парламенти в ролята си на представители на европейските граждани на национално равнище също трябва да засилят своята важна роля в преодоляването на различията между европейските институции и обществеността. Националните парламенти могат да търсят начини да играят по-положителна и проактивна роля по европейските въпроси. Ето защо идеята за използване на процедурата за „зелен картон“, съгласно която националните парламенти биха могли да задействат европейските законодателни процеси и по този начин да изпълняват градивна роля в европейското законотворчество, е добро решение.

В заключение искам да подчертая, че принципите на субсидиарност и на пропорционалност са неразделна част от формулирането на политики и установяването на това дали действията на Европейския съюз могат да постигнат целите на политиките по-добре, отколкото националните или регионални инициативи.


  Jiří Pospíšil (PPE). – Já jsem tuto zprávu podrobně prostudoval, protože jsem byl v ČR na národní úrovni odpovědný za legislativu, tak mě samozřejmě z profesního zájmu zajímá, co tato zpráva obsahuje.

Chci konstatovat, že pro mě je toto důležitá zpráva. Subsidiarita a proporcionalita nejsou pouze jen nějaké technické termíny, ale tyto termíny jasně ukazují, jaký má být rozsah EU, její legislativy, co všechno máme evropskými právními předpisy upravovat. Já musím ve svém volebním okrsku v ČR vysvětlovat občanům, proč určitou věc upravuje evropské právo, proč je vhodnější, aby ji upravovalo evropské právo, a nikoli např. pouze práva národní. Proto mě mrzí, že tyto velmi důležité zprávy přicházejí na stůl Parlamentu relativně pozdě. Projednáváme zprávu z roku 2014 a těžko ty důsledky, které ta zpráva přináší, můžeme tedy rychle aplikovat do praxe.

Jinak stejně jako moji kolegové musím říci, že jsem sledoval, že dochází k poklesu odůvodněných stanovisek jednotlivých národních parlamentů. Budu doufat, že je to dáno tím, že jsme měli v roce 2014 méně legislativy a že tedy neklesá zájem národních parlamentů o to zasahovat do přijímání evropského práva, evropských právních předpisů.

Co je důležité a na to prosím dbejme, je to, že národní parlamenty často argumentují tím, že odůvodnění jednotlivých směrnic není dostatečné, že to odůvodnění, zda subsidiarita a proporcionalita je splněna, není dostatečné. Z toho by si Komise měla vzít ponaučení.


  Der Präsident. – Beim nun folgenden Catch-the-eye-Verfahren ist die einzige Wortmeldung, die ich berücksichtigen werde, die von Herrn Kollegen Hayes.



  Brian Hayes (PPE). – Mr President, I want to congratulate Mr Karim for his report. I think how we address the question of subsidiarity and proportionality is a really important issue. This Commission has done an awful lot more than previous Commissions in addressing the question of better regulation.

I think the inclusion of impact assessments is absolutely essential. I would like to see more impact assessments done on a Member State by Member State level and that requires, of course, the Commission to work with the authorities in those Member States to produce the evidence.

I think we would have a much greater involvement of national parliaments if we saw a specific impact assessment Member State by Member State, rather than a generic impact assessment across the 28 Member States of the European Union.

I also think the idea of a green card is a good idea. I think it sends a very positive signal towards the institutions to do much more, and I would agree with other colleagues that we, in this Parliament, should adopt that procedure. We cannot criticise other Member State parliaments when we ourselves encroach on their space, and I think we regularly do that in reports and initiatives which have nothing to do with EU law and everything to do with national law.


(Ende des Catch-the-eye-Verfahrens)


  Νότης Μαριάς (ECR). – Κύριε Πρόεδρε, έχω ζητήσει με τη διαδικασία catch-the-eye να μιλήσω στο θέμα αυτό. Ήδη έχω δώσει σχετικό σημείωμα στη γραμματεία εδώ και τέσσερις ώρες. Πριν λίγο, όταν ήρθα, έκανα σήμα στη γραμματεία και ξαναεπιβεβαίωσα ότι ήθελα να μιλήσω. Δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο δεν παίρνω τον λόγο στο catch-the-eye στο θέμα αυτό.


  Der Präsident. – Herr Kollege Marias! Ich habe angedeutet, dass wir sehr spät in der Zeit sind. Ich bin nicht verpflichtet, den ursprünglichen Slot auch voll auszunutzen, und genau darin, wie Sie sagen, liegt das Problem. Sie haben sich vor vier Stunden angemeldet – das catch-the-eye-Verfahren ist eigentlich dazu da, dass man sich während der Debatte zu Wort meldet und ich persönlich habe jedenfalls die Praxis, dass ich die Kollegen, die während der gesamten Debatte da sind, berücksichtigt. Ich habe gesehen, wann Sie hereingekommen sind. Der Kollege Hayes war am Anfang der Debatte da und hat sich zu Wort gemeldet. Sie waren nicht zum Anfang der Debatte da – wir drei haben das gesehen –, und deshalb werden Sie nicht berücksichtigt. Es spricht jetzt Herr Kommissar Stylianides. Ich nehme keine weitere Wortmeldung zur Geschäftsordnung an.


  Christos Stylianides, Member of the Commission. – Mr President, thank you so much for this interesting debate and, of course, for your comments, for you suggestions and for your questions on this very important topic. As I already said, I am here on behalf of Vice-President Frans Timmermans, my dear colleague, and I would like you to know that all Commissioners remain at your service to discuss the subsidiarity and proportionality aspects of proposals tabled by the Commission. Once again I wish to thank the rapporteur, and all the Members involved, for this excellent report. Thank you very much for your attention.


  Sajjad Karim, rapporteur. – Mr President, I will indeed be brief: you have indulged me more than enough earlier in proceedings today and I am obliged to you for that. I wish merely to finish off by saying the following: that this is not, and never was intended to be, a navel-gazing exercise. This is about the future of democracy in Europe, throughout Europe, for each and every one of our citizens. I only wish that we had had proper procedures in place many, many years before. It is quite clear that our national governments cherry-pick when it comes to Europe. When we provide something good and positive, they claim it for themselves and they say they have delivered this. When we deal with something that is a tricky proposition to sell before constituents, they automatically say: ‘this is from Europe and nothing to do with us’. And when you have that level of verging-on-almost-dishonesty in our political system, is it any wonder that today we find ourselves where we are?

Just on a personal basis, I have led on this file with the confidence of colleagues now for many, many years here in this House. I rather suspect this will be the last time that I do so, because of the particular dynamics in terms of the UK situation, and it is a matter of great personal regret for me that, based upon the lack of truly democratic transparency for our citizens, my country finds itself in this particular situation today. But of course, I wish all of my colleagues well. I will watch from afar as this Union deepens and strengthens, I hope, always remembering that at some stage I tried to play a constructive role whilst I was here.


  Der Präsident. – Vielen Dank, Herr Karim, für Ihre Worte. Ich bin sicher, dass es nicht das letzte Mal war, dass Sie hier gesprochen haben.

Die Aussprache ist geschlossen.

Die Abstimmung findet am Mittwoch, 17. Mai 2017, statt.

Schriftliche Erklärungen (Artikel 162 GO)


  Mireille D'Ornano (ENF), par écrit. – Les principes de subsidiarité et de proportionnalité sont au fondement de la construction européenne. L’article 5, paragraphe 2 du TUE ainsi que le protocole n° 2 sur l’application de ces principes prévoient un certain nombre de mécanismes de contrôle.

Le rapport initial proposait l’instauration d’un nouveau mécanisme de carton rouge des parlements nationaux. Il a été défendu par ma collègue Marie-Christine Boutonnet lors des débats en commission JURI. Un carton vert permettrait quant à lui aux parlements nationaux de proposer le rejet ou la modification d’un texte législatif.

J’avais, pour ma part, défendu le carton vert dans mon rapport titulaire pour avis, en commission ENVI, sur la proportionnalité et la subsidiarité. Ce carton vert permettrait une participation constructive des parlements nationaux. Malheureusement, mon rapport a été rejeté par la plupart des députés de la commission ENVI, sur des considérations partisanes.

Je regrette cette attitude, a fortiori sur une question institutionnelle aussi sérieuse. La situation n’a pas évolué, puisque ce rapport précise que 32 % des analyses d’impact révèlent une application insuffisante du principe de subsidiarité.


  Rosa Estaràs Ferragut (PPE), por escrito. – El informe que se pretende aprobar es un informe de propia iniciativa (INI) que realiza la comisión JURI para valorar el informe que lanzó la Comisión Europea sobre la aplicación del principio de subsidiariedad y proporcionalidad en el año 2014. Dicho informe muestra que en 2014 la Comisión registró una notable disminución del número de dictámenes. Sin embargo, esta reducción debe considerarse en el contexto de una disminución del número total de propuestas presentadas por la Comisión al final de su mandato y no como indicación de un interés decreciente de los Parlamentos nacionales en materia de subsidiariedad.

El informe aprobado en la comisión JURI es un buen acuerdo. Es un texto equilibrado que pone el acento en la importancia de garantizar una correcta aplicación de estos principios, que son fundamentales para el correcto funcionamiento de la UE y deben ser el punto de partida para la elaboración de las políticas europeas. Ambos principios están recogidos en el artículo 5 del Tratado de la Unión Europea, consagrándose como principios esenciales en el marco del proceso de toma de decisiones europeas. Estos principios son un instrumento que permite dotar de legitimidad democrática y eficiencia a las acciones desarrolladas por la UE.


  Νότης Μαριάς (ECR), γραπτώς. – Θεωρούμε τη συζήτηση για την αρχή της επικουρικότητας και της αναλογικότητας πολλή σημαντική. Σε σχέση με την αρχή της επικουρικότητας επισημαίνουμε ότι αποτελεί σημαντική αρχή που συμβάλει ούτως ώστε οι αποφάσεις της ΕΕ να λαμβάνονται εγγύτερα στους πολίτες. Κατά αυτόν το τρόπο οι αρχές της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης όπως και τα εθνικά κοινοβούλια πρέπει να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην ίδια τη λειτουργία της ΕΕ. Με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η δημοκρατική λειτουργία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος και ενισχύεται η τάση αποκέντρωσης των εξουσιών. Τα εθνικά κοινοβούλια με το σχετικό πρωτόκολλο της Συνθήκης της Λισσαβόνας αποκτούν τα γνωστά δικαιώματα της κίτρινης και πορτοκαλί κάρτας τα οποία, εάν και δεν τα ασκούν συχνά, εντούτοις αποτελούν δικαιώματα που μετατρέπουν τα εθνικά κοινοβούλια σε σημαντικούς παίκτες στο πεδίο του ενωσιακού γίγνεσθαι. Επιπλέον, με την πρόταση για τη λεγόμενη πράσινη κάρτα, τα εθνικά κοινοβούλια θα μπορούσαν να εμπλακούν και στη διαδικασία άσκησης νομοθετικής πρωτοβουλίας ζητώντας κατά αυτόν τον τρόπο από την Επιτροπή να αναλάβει συγκεκριμένη νομοθετική δράση στα πεδία για τα οποία τα εθνικά κοινοβούλια θα κρίνουν κάθε φορά κατά πόσο χρειάζεται εμπλοκή της ίδια της Ένωσης.

Правна информация - Политика за поверителност