Pilns teksts 
Debašu stenogramma
XML 102k
Trešdiena, 2020. gada 15. janvāris - Strasbūra Pārskatītā redakcija

15. Eiropas vēstures sagrozīšana un Otrā pasaules kara atcerēšanās (debates par aktuāliem jautājumiem)
Visu runu video

  Puhemies. – Esityslistalla on seuraavana ajankohtainen keskustelu Euroopan historian vääristymisestä ja toisen maailmansodan muistamisesta (2019/3016(RSP)). Ilmoitan jäsenille, että tässä keskustelussa ei anneta pyynnöstä myönnettäviä puheenvuoroja, eikä myöskään hyväksytä sinisen kortin kysymyksiä.


  Manfred Weber, representative of PPE Group. – Madam President, this debate is not about history. It’s about our future, because neglecting historical facts means ignoring the future. More than 40 million deaths in World War II remind us ‘never again’. To start this war was the most terrible crime in history. Nazi Germany started the war and caused terrible crimes against humanity. Every German politician has to assume the responsibility of our country. But every politician, inside and outside of Europe, also has the responsibility not to play with history. I cannot – and we, as the EPP – cannot accept Putin’s attempt to rewrite history.

To be clear, the Soviet Union was attacked by Nazi Germany. Russia suffered tremendously during World War II, but to be clear, the Hitler—Stalin Pact was an agreement between two devils, two terrible dictators. The Hitler—Stalin Pact was the beginning of a raid on several European countries: Poland, Finland, Estonia, Lithuania, Latvia and Romania. The Hitler—Stalin Pact meant, for millions of European citizens in large parts of Europe, decades of oppression, fear, suffering and dictatorship. The Hitler—Stalin Pact was a crime against peace, freedom and democracy.

More than 80 years after this Treaty, we, as the European Parliament, clearly say ‘never again’. Today’s EU and today’s NATO are the children of liberty, democracy and freedom for Central and Eastern Europe. We stand as one for solidarity in Europe. We remember history to safeguard our common future.



  Nikolina Brnjac, President-in-Office of the Council. – Madam President, honourable Members, thank you for this opportunity to discuss an important topic indeed. I have heard and I acknowledge the concerns voiced by Mr Weber, and I’m aware of the statement referred to and of the reaction by the Polish authorities. I would like to use this opportunity to express my sympathy for all World War II victims. It is important to remember Europe’s past if we want to build its future.

The topic of today’s discussion thus prompts a reflection on how Europe can learn from history and especially from one of its darkest chapters. As highlighted also by the European Parliament’s resolution of September last year, the authoritarian and totalitarian regimes which emerged across Europe in the last century remain a dark chapter in our continent’s history.

The Second World War led to unprecedented levels of human suffering, both for the militaries and for civilian populations. Ten of millions of victims were deported, tortured, murdered under totalitarian regimes in Europe. Remembrance of the wars that ravaged Europe and its people should always prevent us from overlooking these horrors.

For this reason, it is essential to find ways to strengthen our common values and the general principles on which the European Union is founded: respect for human dignity, freedom, democracy, equality, the rule of law and respect for human rights.

Fortunately, most of the younger generations in Europe have not suffered under totalitarian regimes. Yet there is now a risk that we are taking these common values and principles for granted. Europe’s tragic past should continue to serve as moral and political inspiration to face the challenges of today’s world. The common values that have enabled the longest period of peace in Europe must remain a cornerstone of our democratic society and need to be safely guarded and constantly nurtured.

The experience of the two world wars taught us not to focus on differences but to create a common space to live, study and work. Most European societies have been learning over several generations the value of inclusiveness and tolerance. Despite these positive developments, Europe, unfortunately, did witness war, conflict and destruction in the 1990s, and here I speak of my home country’s direct experience, still quite fresh in our memory. However, this is an additional reason why we should all deeply respect the peace and security that the EU project has brought to our continent and why we should continue promoting its achievements outside its borders.

Today our societies are facing different kinds of challenges: xenophobia, nationalism, populism, disinformation or violent radicalisation, just to name a few. These very complex issues cannot be solved with simplistic, quick-fix solutions. The Union must be vigilant and ready to fight propaganda which promises such solutions. Not only can these promises never be fulfilled, they also discredit our democratic institutions and authorities. They seek to divide our societies into us and them, friends and enemies. This undermines democratic and open political debate. Radicalisation and violent extremism gain ground. We all need to step up our efforts to prevent intolerance, racism and xenophobia.

Madam President, honourable Members, I would like to conclude by stressing that our societies need to remember their own history in order to learn from the past and not repeat the mistakes for which they might have been responsible.


  Věra Jourová, Vice-President of the Commission. – Madam President, I would like to thank you and the honourable members for this debate. Our collective history and how we commemorate and share it is fundamentally important for Europe’s present and future. As the now—famous quotation goes ‘everyone is entitled to his own opinion, but not his own facts’. The Commission’s role here is to talk about the facts. The European Commission fully rejects any false claims that attempt to distort the history of the Second World War or paint the victims, like Poland, as perpetrators. The Commission will not tolerate these attacks on Poland and stands in full solidarity with Poland and the Polish people.

The EU evolved out of the ashes of the Second World War and the holocaust and, in the context of the Cold War, these memories are the foundation of the European project and our responsibility for the future. These historical facts are not open for debate. The Hitler-Stalin Pact, signed by the Foreign Ministers of Nazi Germany, Ribbentrop, and the Soviet Union, Molotov, on 23 August 1939, paved the way for the Second World War. The Nazi-Soviet alliance enabled the attack on Poland by Nazi Germany on 1 September 1939 and, subsequently, Soviet troops on 17 September. These events marked the beginning of the Second World War and these are the facts.

We also must recall the occupation of the Baltic countries and Bessarabia, events hard to imagine without the existence of the treaty dividing the continent by a zone of influence of the evil regimes. We must highlight the horrors committed by both regimes without equating them – in particular, the unimaginable tragedy of the organised genocide by Nazi Germany, the holocaust, which consumed the lives of millions of Jews, and other atrocities that cost the lives of millions of Poles, Roma and many other nationalities.

Yes, history is complicated and we cannot forget about the role that the Soviet soldiers played in the crucial part of the war when Stalin and Hitler became enemies. It is a fact that Soviet soldiers were first to push out the German soldiers from Central and Eastern Europe after immense sacrifices by the peoples of the Soviet Union. It is a fact that they played a key role in liberating the Nazi concentration camp in occupied Poland, Auschwitz-Birkenau. We will commemorate the 75th anniversary of this event on 27 January.

Even after the war, many people from Central and Eastern Europe continued for decades to suffer under the totalitarian rule of communist regimes, regimes that were often installed without support and against the will of the local population. The European Union has established 23 August as the official day of the memory of the millions of victims of totalitarian regimes. The Commission is committed to contributing, in line with its responsibilities, to the promotion of the memory of crimes committed by totalitarian regimes in Europe and the Commission encourages the Member States to consider the possibility of adhering to this Europe-wide day in the light of their own history.

It is our duty to preserve the names of the millions persecuted and keep their memories alive and also to study diligently the root causes and behaviour of the totalitarian regimes, especially because today, 81 years after the opening of this dark chapter in European history, our common values of human dignity, fundamental rights, rule of law and democracy are challenged again by extremists, nationalists and divisive rhetoric and actions.

We have to recognise those facts to understand our own history and build a better future. The dream of the European Union was formed right after the war, with the clear aim to create new, strong foundations for long-lasting peace in Europe. This is why it is important for Europe to be very clear on these matters. Distortion of historical facts is a threat to our democratic societies and must be challenged wherever possible. Organised and targeted dissemination of distortions and disinformation is something we have to oppose and reject. I myself will work under my mission to strengthen the European democracy to allow us to live in freedom from these threats. Honourable Members, ladies and gentlemen, I look forward to the debate.


  Sandra Kalniete, PPE grupas vārdā. – Cienītā sēdes vadītāja! Šī gada 8. maijā Eiropa svinēs septiņdesmit piekto gadadienu kopš Otrā pasaules kara beigām. Šo uzvaru kaldināja sabiedrotie - Amerikas Savienotās Valstis, Lielbritānija, Francija un Padomju Savienība.

Kremlim ļoti gribētos šo uzvaru piesavināties kā savējo, taču to traucē darīt patiesība, ka 1939. gadā PSRS vienojās ar nacistisko Vāciju par Eiropas pārdali, kas atbrīvoja rokas Hitleram uzbrukt Polijai, iekarot Rietumeiropu, atstājot Lielbritāniju vienatnē cīnīties ar agresoru.

Faktiski no 1939. gada 1. septembra līdz 1941. gada 22. jūnijam Staļins bija Hitlera sabiedrotais, kas Padomju Savienību padara līdzatbildīgu par Otrā pasaules kara izraisīšanu. Un Putina mēģinājumi šos vēsturiskos faktus sagrozīt, šo patiesību nevar izdzēst no vēstures, tāpat kā no vēstures nav izdzēšami karā ierauto tautu upuri, ciešanas un posts. To mums Eiropā vienmēr jāatcerās. Paldies.


  Jens Geier, im Namen der S&D-Fraktion. – Frau Präsidentin, verehrte Kolleginnen und Kollegen! Ich greife einen Satz von Ihnen auf, Frau Jourová: „Niemand hat das Recht auf eigene Fakten“, und nach alledem, was wir schon gehört haben, würde ich diesen Satz von Ihnen gerne doppelt unterstreichen.

Ich möchte an der Stelle noch mal daran erinnern, warum wir hier sitzen. Die Keimzelle der Europäischen Union, der Beginn der Zusammenarbeit der europäischen Völker war der EGKS-Vertrag. In dessen Präambel können wir bis heute lesen, dass dieser Vertrag, der eigentlich im Wesentlichen erst mal nichts anderes war als die Einrichtung einer Freihandelszone für Kohle und Stahl, von den Vertragsparteien in der festen Überzeugung geschlossen worden ist, dass ein Handeln und Kooperieren miteinander und der Aufbau von gemeinsamen Institutionen friedensfördernd sind. Wie erfolgreich dieses Modell ist, können wir daran sehen, dass wir eben hier nicht nur über Kohle und Stahl reden, sondern über sehr viel mehr.

Wenn wir aber das Recht auf die eigenen Fakten verhindern wollen, brauchen wir europäische Öffentlichkeit. Das kann man nicht beschließen, dafür muss man etwas tun. Durch die Verteidigung von Medienfreiheit, wenn Zeitungen verboten werden, wenn Journalistinnen und Journalisten bedroht oder getötet werden oder wenn öffentlich-rechtlicher Rundfunk in den Staaten, wo das vorhanden ist, auch bedroht wird, dann müssen wir uns als demokratische Politikerinnen und Politiker zu Wort melden und diesen Anfängen wehren.


  Charles Goerens, au nom du groupe Renew. – Madame la Présidente, la gestion du passé est toujours une affaire fort délicate. Elle peut paraître délicate, elle est souvent laborieuse, mais en tout cas elle est indispensable. Et je crois que Jean Kahn, qui a été à l’origine de l’Observatoire européen des phénomènes racistes et xénophobes aurait pu nous en dire un mot. Malheureusement, il nous a quittés entretemps. Il avait été en charge de faire l’inventaire de toutes les aberrations qui sont encore contenues dans les manuels d’histoire aujourd’hui – c’était plutôt à la fin des années 90 – et l’une des plus grandes aberrations a été une citation dans un manuel d’histoire autrichien prétendant que l’Autriche avait été la première victime du IIIe Reich: une histoire à dormir debout.

Voilà ce qui arrive lorsqu’on ne traite pas des questions du passé et lorsqu’on n’a pas le courage de les aborder. En effet, nombreux sont ceux qui participent à la désinformation et qui déforment les réalités historiques, soit en ignorant les preuves historiques irréfutables, soit en refusant de s’y référer ou en omettant de les nommer. Le deuxième cas est encore pire que le premier. On pourrait encore trouver des circonstances atténuantes pour expliquer la bêtise, mais la mauvaise foi est inacceptable. Que pouvons-nous faire face aux négationnistes? Que pouvons-nous opposer aux assassins de la mémoire, comme les appelle Pierre Vidal-Naquet? Je crois que nous pouvons faire une chose, même si elle n’aura pas d’effet immédiat: comme les témoins et les rescapés nous ont presque tous quittés, nous allons devoir remplacer le devoir de mémoire par un devoir d’histoire. Et je voudrais, pour terminer, citer un exemple dont nous devons nous inspirer: la République fédérale d’Allemagne, la version des anciens Bundesländer, a eu le courage d’affronter son passé, et cette République fédérale d’Allemagne l’a fait de façon courageuse, sans voiler quoi que ce soit dans les manuels d’histoire et dans les médias publics. Dans les nouveaux Bundesländer, tel n’a pas été le cas. Si vous regardez les résultats de l’AfD aujourd’hui, je crois que les efforts investis dans l’apprentissage de l’histoire ne sont pas vains.


  Reinhard Bütikofer, on behalf of the Verts/ALE Group. – Madam President, I want to thank Commissioner Jourová for having Poland’s back in this public discussion. Recently, we have been having an increasing number of historical debates, and it’s not easy dealing with these topics. It’s not our role and it’s not our responsibility to exonerate anybody from their historical record.

Historical truth is not at the disposal of the powerful, nor at the disposal even of parliamentary majorities, but we must defend the facts as we best know them. That also applies to Soviet aggression, to Soviet suffering and to the role of appeasement in the run—up to the Second World War. But when a victim is being turned into the perpetrator of a crime, we have to speak up, and if a wolf cries wolf, we should call it out.

I believe that these kinds of conversations are rarely just about the past. Shifting historical blame can easily be a first step in the direction of identifying a target for more than just rhetorical aggression. Europe should beware.


  Alessandro Panza, a nome del gruppo ID. – Signora Presidente, onorevoli colleghi, purtroppo sono molte le distorsioni storiche in Europa sulla Seconda guerra mondiale: non possiamo non parlare, ad esempio, della Resistenza in Italia.

Premessa: il mio intervento non è contro la Resistenza in Italia, anzi, non si vuole fare demonizzazione, però è doveroso fare alcune precisazioni. In Italia non ci fu un solo gruppo di partigiani a combattere contro il regime fascista ma ci furono gruppi comunisti, socialisti, cattolici, conservatori e repubblicani. Eppure, nonostante questo, nel mio paese sembra esserci una narrativa consolidata e distorta secondo cui solo una compagine è stata autrice della lotta al nazifascismo. Sull'onda di questo alcune associazioni, anche finanziate con soldi pubblici, invece di spiegare dettagliatamente e obiettivamente la storia, non perdono occasione per schierarsi politicamente con la sinistra, in questo caso in Italia.

Durante la guerra civile, svoltasi tra il '43 e il '45, efferati delitti vennero commessi da entrambe le compagini. Però su quelli commessi dai fascisti c'è ampio e giusto risalto, su quelli commessi dai partigiani è come se fosse caduto un manto di impunità e di dimenticanza. Prendiamo per esempio la storia di Rolando Rivi, un quattordicenne seminarista assassinato dai partigiani, o le oltre 2 600 donne violentate e uccise senza un equo processo, con la sola scusa di essere amiche dei fascisti.

Eppure oggi è più facile nascondersi dietro un "Bella Ciao" qualsiasi, come ha fatto indegnamente qualche Commissario all'interno di quest'Aula, quando si sa invece, com'è noto, che "Bella Ciao" non era l'inno dei partigiani.

Concludo, Presidente, citando un grande giornalista italiano di sinistra, scomparso pochi giorni fa: "Tutti sanno queste cose o le hanno sentite dire e nessuno osa riportarle e raccontarle per paura di essere additato come fascista". Grazie per la sua onestà intellettuale, Giampaolo Pansa.


  Puhemies. – Täytyy jossain määrin nyt kuitenkin muistuttaa puheenvuorojen pituudesta ja ehkä vielä kerran se, että näissä ajankohtaiskeskusteluissa ei yleisesti hyväksytä sinisen kortin kysymyksiä eikä myönnetä puheenvuorolistan ulkopuolisia puheenvuoroja. Kyse ei ole nyt tästä aiheesta, vaan siitä, että tämä on ajankohtainen keskustelu.


  Anna Fotyga, on behalf of the ECR Group. – Madam President, I wholeheartedly thank all of you for adopting the September resolution on common remembrance, which is a very balanced and factual one.

Since the very beginning, both parties to the Hitler—Stalin Pact used lies, smear campaigns and cheating to discredit their opponents and victims. Well after advancing the holocaust, Hitler accused Jews of waging the Second World War. Months after committing a war crime on more than 20 000 Polish members of the elite in Katyn and elsewhere, Stalin informed Polish Generals Sikorski and Anders that they had been released and had escaped to Manchuria. Later, during the negotiations for ending the Second World War in Potsdam, there was yet another war crime perpetrated against Poles and Lithuanians: the so—called Augustów roundup.

Unfortunately, in his smear campaign against Poland and other countries, President Putin uses exactly the same methods as both parties to the Hitler—Stalin Pact. Moreover, he is engaged in glorifying Stalin’s activity and using it as contemporary policy. We have to raise this issue.


  Kateřina Konečná, za skupinu GUE/NGL. – Paní předsedající, druhá světová válka byla největším selháním lidstva. Krach na newyorské burze znamenal nejen problémy bank a továrníků, ale hlavně uvrhl do bídy a hladu desítky milionů lidí, kteří se jako tonoucí chytali každého stébla, které by jim dalo naději na lepší život. V Evropě to byl bohužel fašismus a nacismus. Zatímco fašisté v Itálii a ve Španělsku a nacisté v Berlíně provolávali slávu svým krvelačným diktátorům, bylo Československo v Mnichově zrazeno vlastními spojenci. Evropa selhala – přihlížela porušování dohod, nepomohla antifašistům ve Španělsku a prodala nacistům Československo. Trestem za tato selhání byly např. Osvětim, Dachau, Terezín, Lidice. Miliony mrtvých a zničený kontinent.

V poslední době je módní zaměňovat příčiny a následky. Nevezme se na této módní vlně a nepřepisujme podle toho historii. Mějme úctu k těm, kteří padli, abychom my tady dnes mohli žít. Zločinec musí zůstat zločincem a osvoboditel osvoboditelem.


  Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος (NI). – Κυρία Πρόεδρε, καταλαβαίνουμε την ανησυχία σας, γιατί, παρά τις αντικομμουνιστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, την εκστρατεία ψέματος, διαστρέβλωσης της Ιστορίας, την προκλητική εξίσωση του κομμουνισμού με το τέρας του φασισμού, και τα δισεκατομμύρια ευρώ για προγράμματα φρονηματισμού της νεολαίας, δεν έχετε καταφέρει να ξαναγράψετε την Ιστορία. Για αυτό, κρατάτε για μήνες την αντικομμουνιστική μηχανή σε ψηλές στροφές: με το κατάπτυστο αντικομμουνιστικό ψήφισμα του Σεπτεμβρίου 2019 και με αλλεπάλληλες συζητήσεις αντικομμουνιστικού χαρακτήρα σε κάθε Ολομέλεια. Ο αντικομμουνισμός είναι στο DΝΑ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι λαοί το ξέρουν και το βλέπουν το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής: αποθράσυνση φασιστικών και εγκληματικών ομάδων, ανάμεσά τους και η υπόδικη ναζιστική Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, απαγορεύσεις κομμουνιστικών κομμάτων σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως στην Πολωνία και στις χώρες της Βαλτικής, με περιορισμό της δράσης των κομμουνιστών, με περιορισμό της συμμετοχής τους στις εκλογές, με διώξεις αγωνιστών, με ξήλωμα ιστορικών μνημείων. Δεν θα τα καταφέρετε! Όσο και αν πασχίζετε να βαφτίσετε την ημέρα της αντιφασιστικής νίκης σε ημέρα της Ευρώπης, η αλήθεια θα λάμψει! Γιατί φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα πέντε χρόνια από το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, τότε που τον χιτλεροφασισμό τον τσάκισε η πάλη των λαών, με επικεφαλής τους κομμουνιστές, τη Σοβιετική Ένωση και τον Κόκκινο Στρατό. Το μέλλον των λαών δεν συμβιβάζεται με την καπιταλιστική εκμετάλλευση, με τη φτώχεια, τον πόλεμο και την προσφυγιά. Ο σοσιαλισμός είναι το μέλλον!


  Andrzej Halicki (PPE). – Pani Przewodnicząca! Jestem z Polski. Jako inicjator tej debaty chciałbym bardzo serdecznie w imieniu polskiego społeczeństwa podziękować Parlamentowi i wszystkim politycznym frakcjom za solidarność, bo tej solidarności naprawdę potrzebujemy. Chciałbym podziękować Radzie Europejskiej i pani komisarz za bardzo jednoznaczny i silny głos, bo musimy być razem wtedy, kiedy podejmowane są próby fałszowania historii, bo na to nie ma zgody. Ale to nie jest debata o historii, to jest debata o Unii Europejskiej, o naszej wspólnocie, o bezpieczeństwie, bo ci politycy, którzy akceptować chcą totalitaryzmy, czy to stalinizm, czy nazizm, sami chcą budować rządy autorytarne i w taki sam sposób wykorzystywać siłę na zgubę milionów, bo tyle ofiar przyniosły te pożogi w zeszłym stuleciu Europejczykom.

Polityk, który lekceważy historię i który akceptuje totalitaryzmy, nie może nazywać siebie Europejczykiem i musimy razem być solidarni i dać silny odpór i silny głos przeciwko takim tendencjom.


  Leszek Miller (S&D). – Pani Przewodnicząca! Kiedy 30 lat temu Zjazd Deputowanych Ludowych Związku Radzieckiego potępił pakt Ribbentrop-Mołotow – pakt, który Stalin w telegramie do Ribbentropa określił jako „krwią zcementowaną przyjaźń pomiędzy obu krajami” – wydawało się, że ten rozdział historii jest zamknięty. Dziś następuje próba rewizji tamtych ocen, w tym także fałszowania prawdy historycznej w odniesieniu do Polski. Udział mojego kraju w walce przeciwko Hitlerowi nie może być kwestionowany. Polacy w żadnym znaczeniu nie współpracowali z Niemcami, walczyli z nimi na wszystkich frontach, zorganizowali silny ruch oporu i podziemną administrację. Ponieśli też największe straty.

Najnowsze płynące z Moskwy insynuacje, że obozy koncentracyjne w Polsce budowano nieprzypadkowo, lecz dlatego że sprzyjał temu społeczny klimat, są skandalicznym przejawem złej woli i arogancji. W Polsce przed wojną zamieszkiwała największa w Europie społeczność żydowska i ten fakt miał decydujące znaczenie dla Trzeciej Rzeszy. To on spowodował, że tu właśnie powstały liczne niemieckie nazistowskie obozy zagłady.

Pojawiające się próby fałszowania historii i pamięci o II wojnie światowej wymagają zdecydowanego sprzeciwu.


  Nicola Beer (Renew). – Frau Präsidentin, sehr geehrte Kolleginnen und Kollegen! Ich bin als Vizepräsidentin für das Haus der Europäischen Geschichte zuständig. Orte wie dieser werden immer wichtiger in einer Zeit, in der die Lektionen aus der Geschichte nicht nur vergessen, sondern verfälscht werden und bösartige Geschichtsklitterungen nicht nur in Internetforen an der Tagesordnung sind.

Deswegen möchte ich Sie anlässlich des Gedenkens an den Zweiten Weltkrieg auf ein Thema aufmerksam machen, das mir sehr am Herzen liegt: Antisemitismus. Eine verfälschte Darstellung jüdischer Geschichte machte erst die Verfolgung und grausame Ermordung von sechs Millionen Jüdinnen und Juden möglich. Heute, 75 Jahre danach, finden solche Verfälschungen wieder in Form von Verschwörungstheorien den Weg in unsere Gesellschaft. Die BDS-Bewegung erinnert mit dem Boykott jüdischer Waren an die „Kauft nicht bei Juden“-Schilder. Jüdische Bürger werden wieder mit Karikaturen verfemt, die Geschichte Israels wird verdreht, sein Existenzrecht geleugnet – oder das einseitige Abstimmungsverhalten bei den Vereinten Nationen, wo regelmäßig dem Antisemitismus autoritärer Staaten in die Hände gespielt wird.

Um auch camouflierten Antisemitismus zu erkennen, brauchen wir Schulungen. Das lehrt uns das Agieren von Beamten, gerade von Richtern im Zweiten Weltkrieg. Lassen Sie uns deshalb gemeinsam als Parlament, als Kommission und Rat die Anwendung des Verhaltenskodexes zur Bekämpfung illegaler Hassreden im Internet und der Antisemitismusdefinition der Internationalen Allianz für Holocaust-Gedenken durchsetzen!


  Nicolaus Fest (ID). – Frau Präsidentin! Jeder, der sich ein bisschen mit Geschichte auskennt, weiß, dass die Äußerungen Putins historisch falsch waren und dass die Polen jedes Recht haben, hierüber empört zu sein.

Aber ich denke dennoch, das ist keine Debatte, die hierhergehört. Das ist eine Debatte für Historiker und Feuilletonisten. Es ist keine Debatte für Politiker, von denen vor allem bei den Grünen und bei den Linken, die heute leider nicht hier sind, viele noch nicht einmal ihr Geschichtsstudium erfolgreich beendet haben.

Politiker werden gewählt – und da oben sehe ich viele Leute, die wahrscheinlich eben nicht den Anspruch haben, dass hier über Geschichte debattiert wird – Politiker werden gewählt, um die Zukunft zu gestalten, nicht um über die Vergangenheit zu diskutieren, auch wenn das natürlich immer interessant ist.

Wir sollten auch nicht wie der pawlowsche Hund auf jede Provokation Putins reagieren, und über dessen Äußerungen Debatten hier im Europäischen Parlament ansetzen. Wie gesagt, ich verstehe die Empörung der Polen, aber das Europäische Parlament ist das falsche Forum für solche Geschichtsdebatten.


  Dace Melbārde (ECR). – Cienītā sēdes vadītāja! Komisāres kundze, kolēģi! Pēc izglītības esmu vēsturniece, tāpēc ar prieku turpināšu šīs debates. Pagājušā gada 13. oktobrī Kremlis ar salūta zalvēm vēstīja par septiņdesmit piekto gadadienu kopš Rīgas atbrīvošanas, ignorējot to, ka 13. oktobris ir izdomāts datums, jo reālas cīņas Rīgā ar vācu armiju nenotika, faktiski Sarkanā armija atkārtoti Latviju okupēja.

Tāpat Lielā Tēvijas kara varoņstāstā tiek noklusēts Staļina - Hitlera pakts, PSRS un nacistiskās Vācijas sadarbība pirmos 22 kara mēnešus un Polijas, Baltijas valstu valstiskuma iznīcināšana, kurai sekoja masu deportācijas, tā vietā, lai atzītu un nosodītu PSRS līdzatbildību kara izraisīšanā un neatkarīgu valstu iznīcināšanā.

Kremlim nepatīkamu vēstures faktu izgaismošana kā, piemēram, 2017. gadā NATO izveidots video materiāls par nacionālo partizānu pretošanos padomju režīmam Baltijā, tiek nosaukts par Rietumu atbalstu nacisma atdzimšanai. Kolēģi, mums svarīga Otrā pasaules kara atcere balstīta uz profesionālu, objektīvu vēstures vērtējumu, priekšplānā izvirzot kara upuru un totalitārismu pretinieku godināšanu, nevis kara un varmāku glorificēšana!


  Özlem Demirel (GUE/NGL). – Frau Präsidentin! „Nie wieder Faschismus, nie wieder Krieg!“ Das war der Schwur von Buchenwald. Dem fühlen wir Linken uns verpflichtet. Doch Rassisten und Faschisten, die das Leben bedrohen, Säbelrasseln, Aufrüstungswahn und Krieg sind wieder bittere Realität.

Aus unserer Menschheitsgeschichte wissen wir um die Wucht des Faschismus, um die Brutalität eines Weltkrieges und um die Wichtigkeit eines antifaschistischen Widerstandes. Im September letzten Jahres aber meinte die Mehrheit in diesem Hause, Hitlerdeutschland und die Sowjetunion gleichsetzen zu können. Wer diese Geschichtsklitterung bedient, jede politische Alternative zum Kapitalismus mit der Totalitarismustheorie brandmarkt, der hat tatsächlich nichts, aber auch gar nichts aus der Geschichte gelernt. Der wird auch nichts aus der Geschichte lernen und immer und immer wieder dieselben Fehler machen.

Nein, liebe Kolleginnen und Kollegen, der ehrenvolle Kampf der Roten Armee hat uns von der dunkelsten Geschichte befreit. Wer die Geschichte nicht kennt, kann seine Zukunft nicht gestalten. Mein Dank gilt der Roten Armee, mein Dank gilt den Widerstandskämpferinnen und -kämpfern, und mein Dank gilt allen alliierten Verbündeten, die uns heute unsere freie Zukunft ermöglicht haben.


  Antoni Comín i Oliveres (NI). – Señora presidenta, el proyecto europeo nacido después de la Segunda Guerra Mundial, del cual nosotros somos los herederos y que tenemos la responsabilidad de seguir impulsando, empezó a andar porque previamente las democracias liberales habían ganado a los regímenes totalitarios en aquella guerra horrible. El proyecto europeo se construyó sobre la derrota del nazismo y del fascismo. Es imposible comprender el proyecto europeo al margen de los valores de la democracia, del Estado de Derecho y de los derechos humanos que aquellos regímenes vulneraron sistemáticamente.

España, en cambio, no ha construido su democracia sobre la derrota del franquismo. El dictador murió en la cama y su herencia cultural sigue hoy muy viva. Demasiado viva. La transición española no tuvo mucho que ver con la ruptura que sí hicieron países como Alemania o Italia en los años 40 o Portugal en los años 70, que hoy son democracias asentadas y que sí rompieron con sus regímenes totalitarios previos. Y comprender esto es imprescindible para entender las raíces profundas de la deriva autoritaria en la que está embarcado hoy el Estado español.

Hoy el nacionalismo español considera que para defender la unidad de España está justificado atropellar los derechos fundamentales. Y la cúpula judicial es muy buen ejemplo de ello. Es un nacionalismo heredero, en buena medida, del nacionalismo franquista, que es el tipo de nacionalismo contra el que se ha construido la Unión Europea.


  Esteban González Pons (PPE). – Señora presidenta, el señor que me ha precedido en el uso de la palabra está perseguido en España por los jueces por robar, robar dinero público. Y, sin embargo, se puede expresar libremente en este Parlamento. ¿Creen ustedes que España es un país autoritario si una persona que ha robado ⸻y la persiguen los jueces por robar⸻ habla libremente en este Parlamento? Más libertad, es imposible.

En este año vamos a celebrar el 75.º aniversario de muchas cosas. Entre otras cosas, del final de la Segunda Guerra Mundial. Pero la Segunda Guerra Mundial no terminó en el año 45. La Segunda Guerra Mundial terminó cuando cayó el Muro de Berlín, cuando el Ejército Rojo se retiró de los países de Europa del Este, cuando derrotamos, al mismo tiempo, al fascismo, al nacionalismo, y, sí, al comunismo.


  Brando Benifei (S&D). – Signora Presidente, onorevoli colleghi, sul tema della memoria in questa legislatura il Parlamento europeo non ha dato buona prova di sé.

A settembre, contro la volontà del mio gruppo, si è deciso comunque di portare al voto una risoluzione che ha finito per essere percepita, da parte dei nostri cittadini, al di là del testo, non come una condanna dei totalitarismi ma come un'equiparazione del nazismo alla estremamente varia esperienza storica, anche in Europa, del pensiero e della politica socialcomunista.

Nonostante le mediazioni abbiano reso il testo confuso ma sostanzialmente innocuo in termini di conseguenze, molti si sono sentiti ugualmente offesi. Con loro mi scuso, perché questa Istituzione non è riuscita a dare un messaggio di una memoria condivisa.

Lasciando la storia agli storici, io dico che dobbiamo partire da ciò che su questi temi ha unito veramente il Parlamento europeo, con limpidezza. Il 25 ottobre 2018 abbiamo chiesto nettamente agli Stati membri di mettere al bando le organizzazioni neofasciste e neonaziste, ancora orgogliose della dittatura e del nostro passato.

È ora di farlo, e voglio dire al collega Panza della Lega che "Bella Ciao" è la canzone della Resistenza, non solo in Italia. La nostra Europa è nata dalla Resistenza e dal sacrificio che lui oggi ha denigrato in quest'Aula.


  President. – I will say this in English because you might listen to me. You spoke so fast that the interpreters could not follow you, so I’m very sorry. Next time, a little bit slower, please. Thank you anyway.


  Michal Šimečka (Renew). – Vážená pani predsedajúca, pokusy Ruska o prepisovanie dejín naozaj nie sú ničím novým a je to, bohužiaľ, úplne bežná súčasť Putinovej propagandy: nielen vo vzťahu k paktu Ribbentrop – Molotov, ale napríklad aj k roku 1968. Napriek tomu však nemôžeme ako Európska únia a ako Európsky parlament tento Putinov pokus prejsť mlčaním. Musíme znovu a jasne zopakovať historický fakt, že cynická spolupráca dvoch totalitných režimov viedla k nezmerným hrôzam, utrpeniu nielen v Poľsku, ale aj v iných okupovaných štátoch. Už len z úcty k obetiam nemôžeme mlčať a musíme stáť solidárne s Poľskom a inými štátmi, lebo ide o naše spoločné dejiny. Projekt európskej integrácie je historickou odpoveďou na mocenský cynizmus a utrpenie, ktorého symbolom je práve tento pakt. Ak dnes dovolíme Putinovej propagande, aby spochybnila tento kritický bod našich spoločných dejín, tak to bude začiatok konca nášho projektu.


  Angelo Ciocca (ID). – Signora Presidente, onorevoli colleghi, è giusto: no alle distorsioni della storia. No alle distorsioni anche, però, del presente.

La gente si chiede che cosa questa costosissima Europa ha cambiato dalla Seconda guerra mondiale ai giorni nostri, 2020. E purtroppo la risposta è nulla, nulla è stato cambiato: nella Seconda guerra mondiale vi erano le guerre con i missili, coi carrarmati, e vi erano appunto i conflitti tra gli Stati membri europei. Nel 2020 esistono le guerre economiche, le guerre commerciali e i conflitti tra gli Stati europei. Conflitti continui ci sono oggi, conflitti continui c'erano prima.

Lo vediamo anche sullo scenario drammatico della Libia: la posizione dell'Italia da una parte, la posizione della Francia dall'altra, e l'inesistente Europa che sposta lo sguardo rispetto alla guerra in Libia. Se evitare le guerre per l'Europa e per il progetto europeo è spostare lo sguardo, non è sicuramente la strada giusta.

Conflitto sull'etichettatura alimentare, conflitto addirittura sull'ora legale. Però finalmente è arrivato l'illuminante Presidente Sassoli, che toglierà i conflitti degli Stati membri togliendo le bandierine dei paesi fondatori di questa Europa dai banchi di questo Parlamento.

Voglio ricordare al Presidente chi paga questo carrozzone: sono i popoli europei e sono i paesi di questa Europa.


  Reinhard Bütikofer (Verts/ALE). – Frau Präsidentin! Ich habe eine Frage zur Geschäftsordnung: Wäre es parlamentarisch zulässig, einen Redner, der sagt, es habe sich zwischen dem Zweiten Weltkrieg und heute nichts geändert, einen Spinner zu nennen?


  Puhemies. – Tässä keskustelussa ei myönnetä sinisen kortin puheenvuoroja. Oliko tämä työjärjestyspuheenvuoro vai oliko tämä sininen kortti? Valitettavasti tämä jää nyt tähän.


  Izabela-Helena Kloc (ECR). – Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Ostatnie próby ponownego napisania historii drugiej wojny światowej przez prezydenta Władimira Putina nie są zaskoczeniem. Musimy jednak zachować czujność. Polska wraz z innymi krajami Europy Środkowej i Wschodniej jest świadkiem i ofiarą nazizmu i komunizmu. Sojusz tych dyktatorskich systemów spowodował dziesiątki milionów ofiar i straty materialne na niewyobrażalną skalę, dlatego będziemy wciąż przypominać wszystkim naszym przyjaciołom w Europie, że wolna, pokojowa i dostatnia Unia Europejska jest możliwa tylko dzięki wyzwolonym państwom, najpierw od czarnej, a później czerwonej zarazy. Flirtowanie z tymi ideologiami może mieć nieprzewidziane katastrofalne skutki. Każdy entuzjasta prezydenta Putina musi mieć to na uwadze. Zbliżenie jest możliwe tylko wtedy, gdy wolność i prawda są wzajemnie cenione. W przeciwnym razie wpadnie każdy entuzjasta Putina w tę samą starą pułapkę czerwonego cara jak wiele pokoleń myślicieli i polityków. Fundamentem relacji wzajemnych nie może być polityka historyczna, jaką prowadzi obecnie prezydent Rosji. Wymaga ona pełnego potępienia.


  Sandra Pereira (GUE/NGL). – Senhora Presidente, é clara a estratégia da direita. Mobilizando a maioria no Parlamento Europeu, tenta promover o anticomunismo através da reescrita da História, difundindo as mais reacionárias conceções e falsificações.

Mas a História não se reescreve nem a verdade se altera. Não há mentira que aqui possam bradar que esconda o conluio dos grandes monopólios alemães com Hitler ou as coniventes responsabilidades das grandes potências capitalistas, como o Reino Unido ou a França, que abriram caminho ao início da Segunda Guerra Mundial.

Não há mentira que aqui vociferem que apague o papel contundente e decisivo dos comunistas e da União Soviética na derrota do nazi-fascismo, com os imensos custos, humanos e materiais, para a União Soviética, que nenhum outro país suportou.

Uma cortina de fumo que escapa ao debate sobre como as políticas da União Europeia promovem retrocessos de dimensão civilizacional, atacando direitos sociais e laborais, a soberania nacional e a democracia, e que estão, como no passado, na origem do recrudescimento de forças de extrema-direita e de cariz fascista.


  Andrius Kubilius (PPE). – Madam President, today’s issue is not about our understanding of history. We know very well our history and the tragedies of our history which were brought about also by Stalin. Today, we are having this debate because we were very much surprised by the recent performance of Mr Putin, by his Soviet-type propaganda attack on real history, by his strange attempts to convince everyone that Poland was guilty by itself, that Hitler and Stalin divided her and occupied her. Today we’re standing together for the defence of the true history of Europe and we are standing together with Poland against this Kremlin propaganda attack.

I will end with a very simple statement. Mr Putin, you will not succeed in your attempts to divide Europe on the history issue. We are standing for the truth because truth makes you free, and that is the strength of Europe. We would like to wish the same sense of real truth and freedom upon the ordinary Russian people. The history lesson is very simple: the truth, in the end, wins. It will win also in Russia – I hope soon.


  Massimiliano Smeriglio (S&D). – Signora Presidente, onorevoli colleghi, la Seconda guerra mondiale è stata scatenata dai nazionalsocialisti per affermare in Europa e nel mondo una dittatura razziale e antisemita, votata alla Shoah, cioè alla soluzione finale, la sparizione di etnie, religioni e idee politiche considerate nemiche. Contro questo pericolo si sono coalizzate forze diverse e, coalizzandosi, hanno vinto, hanno sconfitto il demone nazista.

Non è mai saggio comparare e costruire similitudini tra vicende storiche diverse e farlo per calcoli politici. Piuttosto imparare dalla storia significa cogliere gli elementi degenerativi, l'humus culturale che ha condotto alla Shoah, coglierli nel presente, e oggi il senso comune alimentato da forze di estrema destra è intriso di razzismo e antisemitismo. La nostra democrazia deve battersi oggi contro il pericolo di un nuovo fascismo.

Dovremmo dedicare questo dibattito ai milioni di persone torturate e uccise ad Auschwitz perché è lì, tra quei forni crematori, che è nata la necessità storica dell'Unione europea, contro il nazionalismo e il razzismo che sono demoni della nostra Europa.


  Cristian Ghinea (Renew). – Doamnă președintă, vin din România, o țară care a suferit atât din cauza fascismului, cât și a comunismului și dați-mi voie să nu mulțumesc Armatei Roșii, așa cum spunea colega mea Demirel de la Grupul de Stânga mai devreme. Nu mulțumesc Armatei Roșii. Armata Roșie a cotropit, nu a eliberat România, Armata Roșie a omorât și a violat oameni în România.

Acest Parlament a votat o rezoluție prin care indică Pactul Ribbentrop-Molotov ca fiind una dintre cauzele izbucnirii războiului. Așa este, acest pact a permis regimului nazist să invadeze Polonia și să înceapă războiul. O parte din teritoriul României a fost, în același timp, invadată de Armata Roșie. Aceea a fost o epocă a ticăloșilor, de care trebuie să ne despărțim. Germania a dezavuat regimul nazist, domnul Putin ridică în slăvi regimul comunist. De aceea domnul Putin este un ticălos. Îmi declar solidaritatea cu Polonia în fața acestei noi agresiuni retorice.


  Gilles Lebreton (ID). – Madame la Présidente, la majorité actuelle du Parlement européen est antirusse. Dans son désir d’attaquer la Russie par tous les moyens, elle a cédé à la tentation de réécrire l’histoire de la Seconde Guerre mondiale dans la résolution qu’elle a votée le 19 septembre 2019. Elle y écrit, en effet, que «la Seconde Guerre mondiale a été déclenchée comme conséquence immédiate du tristement célèbre pacte de non-agression germano-soviétique Molotov-Ribbentrop». Certes, ce pacte a existé. Il illustre les crimes dont l’URSS s’est rendue coupable tout au long de son histoire et qu’il faut dénoncer. J’ai moi-même rendu hommage à Tallinn aux 80 000 Estoniens victimes du communisme. Mais dire que ce pacte a été la principale cause de la Seconde Guerre mondiale est une déformation de l’histoire que je refuse d’accepter.

Laissez aux historiens le soin d’écrire l’histoire, mes chers collègues, cette histoire qui jugera durement votre tentative de manipulation.


  Ангел Джамбазки (ECR). – Г-жо Председател, г-жо комисар, колеги, разбира се, моите симпатии са на страната на Полша и на полския народ. Полша беше окупирана от две враждебни сили и беше разделена. Полският народ, истинските им родолюбци и патриоти, се бориха с тяхната „Армия Крайова“ да защитят полската независимост и своето отечество и те трябва да бъдат поздравени.

Но когато говорим, уважаеми колеги, за фактите от Втората световна война, не трябва да премълчаваме престъпленията на болшевишките режими. И ще ви напомня някои от тях, защото те се премълчават от хората в лявата част на залата, които още веят знамената с червените петолъчки.

Нека ви напомня за българския моторен кораб „Струма“, със 767 евреи български моряци на борда, потопен от съветска подводница в Черно море. Нека ви напомня, между другото, че България е единствената държава, която спаси своите евреи по време на Втората световна война. Нека ви напомня за македонската Кървава Коледа, когато престъпният болшевишки режим на Тито изби без съд и присъда 25 хиляди българи и изсели други 130 хиляди българи, веейки червеното знаме с петолъчката. Тези престъпления трябва да бъдат напомнени, порицавани и осъждани. Вечна слава на българските герои в Македония, срам и позор за техните убийци!


  Niyazi Kizilyürek (GUE/NGL). – Madam President, if our aim is to learn from the past, the first thing to recall is that nationalism, irredentism, racism and fascism mean war. Adolf Hitler pursued his war policies with these ideological tools.

The great historian, Eric Hobsbawm, is accurate when he says that the real reasons for the Second World War are two words: ‘Adolf’ and ‘Hitler’. Unfortunately, some are referring to the Molotov—Ribbentrop Pact as the main reason for this war and forget that almost all nations were involved in appeasement policy. Distortion of history only condemns us to repeat our past mistakes. For a perpetual peace, we have to learn from our own misdoings, look critically into our own history and struggle against nationalism, racism and anti—Semitism.

The construction of a common European identity should not be based on otherisation of any kind. We cannot demonise others in order to construct our own identity. What we need is to struggle against nationalism, and we need to be self-aware about our own dark pages.


  Radosław Sikorski (PPE). – Pani Przewodnicząca! Głosy zarówno ze skrajnej lewicy, jak i skrajnej prawicy pokazują, że ta debata zainicjowana przez posłów Platformy Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa Ludowego jest bardzo potrzebna. Ja w odróżnieniu od niektórych kolegów dziwię się, że prezydent Putin zmienił zdanie, bo gdy na Westerplatte oddawał hołd Polsce jako pierwszemu krajowi napadniętemu przez Hitlera, niczego takiego nie mówił. Gdy 7 kwietnia 2010 r. oddawał hołd pomordowanym polskim jeńcom wojennym, też nie obwiniał Polski. A przypomnę, że Adolf Hitler także uważał, że to Polska zaczęła wojnę od prowokacji gliwickiej, która była ewidentnie operacją Abwehry. Zapytuję zatem pana prezydenta Rosji, czy naprawdę chce mówić jednym głosem z ówczesnym kanclerzem Niemiec. To zły pomysł. Myślę, że powinien zejść z tej drogi.


  Juozas Olekas (S&D). – Gerbiama Pirmininke, esu lietuvis, esu kairysis, bet taip pat esu gimęs deportacijos lageryje. Todėl šiandien džiaugiuosi, kaip ir kairė, ir dešinė sako žinantys fašizmo nusikaltimus. Mes lietuviai smerkiame, nes taip pat paaukojome beveik 200 000 mūsų piliečių žydų, bet Stalinas, Stalino komunistai, dar prieš įžengiant naciams į Lietuvą jau buvo ištrėmę iš Lietuvos keliasdešimt tūkstančių mūsų piliečių, o po karo ištrėmė dar kelis šimtus ir nužudė. Todėl kai kalbama apie vieną autoritarinį režimą, žudantį žmonės – negalime pamiršti kito. Ir jeigu norime sukurti demokratinę Europą, tai turime apie tai kalbėti. Ir man atrodo labai svarbu tiems mūsų kolegoms čia, Europarlamente, kurie to nežino, kad jie tą sužinotų ir kad mes galėtume kurti demokratinę ir laisvą Europą.


  Ivars Ijabs (Renew). – Cienītā sēdes vadītāja! Krievijas propagandas centieni sagrozīt Eiropas 20. gadsimta vēsturi ir patiesībā daļa no plašākas stratēģijas. Tie ir mēģinājumi graut Eiropas vienotību, atsviežot mūs visus pagātnē. Un Baltijas valstīs tas izklausās, jo īpaši briesmīgi, kad mēģina attaisnot Molotova-Ribentropa paktu un pamatot Baltijas valstu okupāciju un Polijas sadalīšanu. Šāda propaganda balstās galējā nacionālismā, ārējo ienaidnieku meklēšanā un lielvaru ietekmes sfērās.

Tieši aizsardzībai pret šādiem dēmoniem savulaik tika izveidota Eiropas Savienība, bet šodien arī dažās Eiropas Savienības valstīs pieņemas spēkā autoritāri populisti, kuriem šāds politikas stils šķiet pievilcīgs. Mēs nedrīkstam ļaut autokrātijai šķelt Eiropu, tādēļ Eiropas Savienības līmenī ir daudz skanīgāk jāstāsta, tas vēstures stāsts, kas ir balstīts Eiropas Savienības pamatvērtībās – cilvēktiesībās, demokrātijā un jebkura totalitārisma noliegumā.

Eiropas vēstures nams Briselē tam ir labs piemērs, tomēr ar to noteikti nav pietiekami. Paldies!


  Teuvo Hakkarainen (ID). – Arvoisa puhemies, kommunismi, natsismi, islamismi, nehän ovat samaa uskontoa, hyvin verisiä. Ja siitä meidän pitäisi ottaa pikkusen oppia täällä Euroopassakin, että ei päästetä tuommoisia valtaan.

Mutta Suomen historiasta sen verran, että täällä ei ole käsitelty talvisotaa, jonka Suomi kävi täysin yksin tuota vasemmiston kehumaa puna-armeijaa vastaan. Ja se johtui täysin Stalinin ja Hitlerin etupiirijaosta. Siinä Suomi laitettiin Venäjän tai Neuvostoliiton alaisuuteen. Keskenään jakoivat sen, mutta Venäjä ei siinä onnistunut, koska Suomi sisukkaana kansana pisti vastaan. Nyt Venäjällä kirjoitetaan historiaa siihen tyyliin, että Suomi aloitti. Pieni Suomi aloitti tuon sodan, vaikka etupiirijako oli tehty jo sitä ennen, niin historiaa kirjoitetaan näin. Tästä pitäisi oppia.


  Kosma Złotowski (ECR). – Pani Przewodnicząca! Oficjalna rosyjska narracja historyczna o przyczynach i przebiegu drugiej wojny światowej to seria monstrualnych kłamstw. Mają one na celu nie tylko odwrócenie uwagi od odpowiedzialności Związku Sowieckiego za wywołanie tego konfliktu, ale przede wszystkim są obliczone na skłócenie wspólnoty międzynarodowej. Szczególnie oburzające są zarzuty formułowane pod adresem Polski, która była pierwszą i największą ofiarą zmowy Hitlera ze Stalinem. II wojna światowa nie wybuchłaby bez zawartego w sierpniu 1939 roku paktu Trzeciej Rzeszy i Związku Sowieckiego. Żadne kłamstwa Władimira Putina tego faktu nie podważą. Jeśli jakiś naród lub państwo nie potrafi wziąć odpowiedzialności za własne zbrodnie, ale przerzuca ją na ofiary tej zbrodni, nie może być wiarygodnym partnerem na arenie międzynarodowej. Kłamstwa Kremla na temat najnowszej historii Europy mówią wiele o tym jaka jest dzisiaj Rosja, ale nie mówią nic o tym, kto odpowiedzialny jest za piekło drugiej wojny światowej.


  Александър Александров Йорданов (PPE). – Г-жо Председател, категорично трябва да се осъдят опитите на Путин да отрича вината на Съветския съюз за началото, но и за случилото се след края на Втората световна война.

Българската трагедия започва в началото на септември 1944 година, когато Съветският съюз ни обявява война. Руснаците и комунистите наричат тази война „освобождение“. Това е лъжа, Съветският съюз налага в България престъпен комунистически режим. Избити са десетки хиляди българи — елитът на нацията. Отворени са концлагери, провежда се незаконен Народен съд.

Днешна Русия, като приемник на Съветския съюз, дължи извинение не само на Полша и балтийските държави, но и на България. Призовавам обединена Европа да не допуска отделни държави да флиртуват с днешния режим в Кремъл. Необходимо е да се противопоставим на руската хибридна война срещу Европа. Надявам се, че няма да има европейски лидери, които тази година на девети май да бъдат на т. нар. „Парад на победата“ в Москва.


  Петър Витанов (S&D). – Г-жо Председател, през септември миналата година в тази зала се прие резолюция за значението на европейската историческа памет за бъдещето на Европа, където за виновник за Втората световна война е обявен пактът „Рибентроп – Молотов“, а комунизмът и нацизмът са приравнени.

В резолюцията изобщо не се споменават понятията фашизъм, антифашизъм и антифашистка съпротива. Да, ние не трябва да отричаме пагубния ефект на пакта от 1939 г., но не бива да игнорираме изцяло историческите факти като сключените съглашателски споразумения между нацистка Германия и Великобритания, Франция, Дания, Полша, Литва, Латвия, Естония, както и позорното Мюнхенско споразумение, предопределящо по-нататъшната агресия на Хитлер.

Тук въпросът не е за Русия и руската пропаганда, а за нас самите. Пренаписвайки историята, ние нанасяме удар върху собствената си достоверност. Директният трансфер на история към политика води до подмяна на историческата истина и директно към реваншизъм, който вече е видим в много страни в Европа. Той оправдава престъпленията, които нацизмът извърши срещу човечеството, и насърчава възраждането на неонацизма, на който ние в Европа категорично трябва да се противопоставим.


  Urmas Paet (Renew). – Austatud istungi juhataja! Teise maailmasõjani viinud sündmused ja Teine maailmasõda olid väga traagilised kõigile Euroopa rahvastele. Genotsiid, holokaust ja mitme Euroopa riigi iseseisvuse kaotus aastakümneteks Nõukogude okupatsiooni tõttu. On terve rida Euroopa riike, kelle inimesed kannatasid nii Natsi-Saksamaa kui ka Nõukogude okupatsiooni ja repressioonide all. Seetõttu on täiesti kohatu – nüüd aastakümneid hiljem – püüda õigustada diktaatorite Hitleri ja Stalini kuritegusid ja kokkuleppeid ning püüda otsida neile justkui õigustust. Paljud Euroopa rahvad kaotasid oma iseseisvuse aastakümneteks ja kaotasid ka kümneid või sadu tuhandeid inimesi. Ja sellest karmist kogemusest tuleb õppida. See põlvkond inimesi on meie seast kadumas, kel on isiklik mälestus sellest, mis nendele kuritegudele eelnes ja kuidas see võimalikuks sai, mis Euroopa ühiskondades muutus. Seetõttu on eriti oluline, et ka uutele põlvkondadele jõuaks kohale mõistmine, mis Euroopas juhtus ja mis võimaldas nii Hitleri kui ka Stalini juhitud režiimidel kuritegusid teha. Ja sellele ei aita kuidagi kaasa katsed ajalugu ümber kirjutada ja õigustada nende diktaatorite sooritatud kuritegusid.


  Marco Dreosto (ID). – Signora Presidente, onorevoli colleghi, la peggiore forma di distorsione storica è il silenzio.

Per mezzo secolo l'Italia e l'Europa hanno voluto dimenticare cosa è successo a migliaia di italiani costretti ad abbandonare le loro case e i loro beni in Istria, a Fiume e in Dalmazia. I libri di storia hanno omesso le decine di migliaia di italiani brutalmente assassinati nelle foibe carsiche dai partigiani titini.

Oggi molti vogliono continuare a dimenticare: comunisti del terzo millennio continuano a chiamare fascista Norma Cossetto, giovane studentessa di lettere e filosofia violentata brutalmente dai partigiani jugoslavi per la sola colpa di essere italiana; spettacoli teatrali come "Magazzino 18" di Simone Cristicchi sono boicottati dai centri sociali e dalla sinistra e film come "Red Land" hanno difficoltà a trovare spazio nelle sale e nei palinsesti televisivi.

"Prigionieri del silenzio" si intitola un libro di Giampaolo Pansa, giornalista italiano recentemente scomparso, che ruppe il silenzio nella sinistra italiana per parlare proprio di questi temi. "Prigionieri del silenzio" sono coloro a cui, come ha ricordato il nostro Presidente della Repubblica Sergio Mattarella, la distorsione della storia ha perfino precluso il conforto del ricordo e della memoria.


  Raffaele Stancanelli (ECR). – Signora Presidente, onorevoli colleghi, voglio approfittare di questo interessante dibattito sulla distorsione della storia europea per ricordare anche io Giampaolo Pansa, uno dei più apprezzati giornalisti italiani, deceduto domenica scorsa e che non apparteneva alla mia parte politica: un giornalista di sinistra.

Pansa ha avuto il coraggio di andare controcorrente, rileggendo alcune delle pagine più controverse della storia italiana del Novecento. Il suo saggio del 2003 intitolato "Il sangue dei vinti", nel quale raccontava i crimini compiuti dai partigiani comunisti dopo il 1945, gli è costato l'accusa di revisionismo da parte della sinistra e di alcune forze politiche che amano definirsi democratiche. In realtà non si trattò affatto di revisionismo ma della corretta narrazione di fatti accaduti a cavallo e dopo la Seconda guerra mondiale.

La destra italiana è stata per decenni tenuta lontana dall'esercizio delle responsabilità di governo a causa di una conventio ad excludendum fondata sull'utilizzo della storia a fini politici. Noi vogliamo che questo non accada più.


  Eugen Tomac (PPE). – Doamnă președintă, ne-am reunit în această dezbatere tocmai pentru că Președintele Putin este nemulțumit de activitatea noastră. Anul trecut, printr-o rezoluție, am condamnat înțelegerea dintre cei doi tirani, Hitler și Stalin, înțelegere care a culminat cu anexarea Țărilor Baltice, ocuparea Poloniei și, bineînțeles, a țării mele, România. Prin această înțelegere secretă, țara mea și-a pierdut teritorii care niciodată nu au mai fost înapoiate.

Nu vorbesc acest lucru din manuale. Eu sunt unul dintre cei care s-au născut într-un teritoriu anexat de URSS și astăzi, românii din Basarabia sunt supuși acestui sistem de propagandă pe care Putin îl apără. Am spus-o tot timpul către politicienii ruși, către cei de la Moscova: această propagandă trebuie să înceteze. Răspunsul lor a fost să primesc o interdicție de intrare în Federația Rusă. Trebuie să luptăm mai departe pentru adevăr, trebuie să luptăm pentru a ne păstra vie memoria înaintașilor noștri.


  Domènec Ruiz Devesa (S&D). – Señora presidenta, la verdad es que este debate me parece oportuno porque ha habido un intento de falsificar la historia y, desgraciadamente, esto ocurre con mucha frecuencia.

Esta misma mañana, en la Cámara, la señora Widdecombe, del partido del Brexit, ha dicho que el proyecto original de la Unión Europea era una asociación de libre cambio y que, si no hubiéramos avanzado en la integración, el Reino Unido seguiría con nosotros. Bueno, es una clara falsedad. El proyecto de integración europea ha sido, desde el principio, de carácter supranacional y la Declaración de Schuman decía, precisamente, ya en el año 1950, que era el primer paso para una federación para Europa.

Pero este debate también pone de relieve que, cuando vemos la historia desde nuestra perspectiva nacional, siempre vemos las atrocidades que cometen los otros y tendemos a oscurecer las que han cometido nuestros antepasados. Por eso lo que necesitamos es una historia europea compartida, que ponga de relieve las tragedias y las cosas buenas que hemos hecho todos los europeos.


  Petras Auštrevičius (Renew). – Gerb. Pirmininke, Komisare, kolegos, istorija tampa politikos įrankiu, kada ja naudoja šovinistai ir nacionalpopulistai, siekiantys ją perrašyti. Rusijoje istorija naudojama siekiant nuteikti šalies gyventojus prieš Europos valstybes, taip pat nukreipti piliečių dėmesį nuo dabartinių problemų. Istorijos iškraipymas neįmanomas nepašalinus tiesos ieškotojų. Šį penktadienį Rusijoje bus skelbiamas teismo nuosprendis organizacijos „Memorial“ istorikui ir žmogaus teisių kovotojų Jurijui Dmitrijevui. J. Dmitrijevas savo gyvenimą paskyrę Stalino represijų aukų atminimo išsaugojimui. O jų yra milijonai. Jo dėka Karelijos regione buvo atrastos masinės stalinizmo aukų kapavietės. Netrukus valdžia paskleidė gandą, kad atrastose kapavietėse palaidotos ne sovietinio teroro aukos, bet suomių nužudyti Raudonosios armijos kariai. Pateikus melagingus kaltinimus J. Dmitrijevas buvo netrukus suimtas. Tai bandymas ištrinti stalinizmo nusikaltimus ir Putinas perima tai kaip Stalino veiklos metodus. Vertinant šį ir kitus istorijos iškraipymo atvejus tampa akivaizdu, kad Molotovo-Ribentropo pakto šmėklų gerbėjai siekia manipuliuoti ir XXI amžiaus istorija.



  Zbigniew Kuźmiuk (ECR). – Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! We wrześniu 2019 roku w 80. rocznicę wybuchu II wojny światowej Parlament Europejski przyjął rezolucję jednoznacznie wskazującą, że pakt o nieagresji podpisany 23 sierpnia 1939 roku przez nazistowskie Niemcy i Związek Sowiecki, znany jako pakt Ribbentrop-Mołotow, oraz załączony do niego tajny protokół dodatkowy, w którym oba totalitarne reżimy podzieliły Europę i terytoria niezależnych państw na swoje strefy interesów, był bezpośrednią przyczyną wybuchu tej wojny. W rezultacie tego paktu Polska została zaatakowana przez Niemcy 1 września 1939 roku, a 17 września przez Związek Sowiecki zaatakowane zostały także inne kraje Europy Środkowo-Wschodniej.

W reakcji na tę rezolucję obecny prezydent Federacji Rosyjskiej Władimir Putin już kilkakrotnie w publicznych wypowiedziach kwestionował te historyczne fakty, próbując obciążać także mój kraj, Polskę, odpowiedzialnością za wybuch II wojny światowej. Parlament powinien po raz kolejny potępić rosyjskie próby fałszowania historii i tuszowania popełnionych zbrodni przez sowiecki totalitarny reżim i zobowiązać Komisję do zdecydowanego przeciwdziałania tego rodzaju staraniom.


  Peter Pollák (PPE). – Vážená pani predsedajúca, o pár dní, presne 27. januára, si pripomenieme 75. výročie od oslobodenia koncentračného tábora v Osvienčime. Tábora, kde nacisti zabili milióny nevinných ľudí, a to len kvôli tomu, že mnohí uverili alebo minimálne nič neurobili voči diablovi, Adolfovi Hitlerovi, najmä jeho myšlienkam o nadradenej rase. Neexistuje žiadna nadradená rasa. Neexistuje žiadny podradný človek. Milióny ľudí zomreli len kvôli tomu, že boli Rómovia či Židia. Ak by Hitler vyhral vojnu, ja by som tu dnes nebol, lebo som Róm. Je hanbou tohto parlamentu, že aj v tejto miestnosti sedia ľudia, ktorí popierajú holokaust. Vážení fašisti, holokaust sa stal. Nevymýšľajte si a neprekrúcajte tragické udalosti počas druhej svetovej vojny. Počas druhej svetovej vojny zomierali ľudia aj kvôli tomu, že mnohí boli ticho. My dnes nemôžeme byť ticho. Dnes nemôžeme byť ticho vtedy, keď fašisti prekrúcajú minulosť a hlásia nenávisť. Nemôžeme byť ticho, nemôžeme akceptovať akúkoľvek nenávisť kvôli inakosti. Pretože nenávisť je cestou do pekla.


  Ruža Tomašić (ECR). – Poštovana predsjedavajuća, Drugi svjetski rat ostavio je neizbrisiv trag na Europi. Danas, iako sjedimo za istim stolom i živimo u miru i međusobnom uvažavanju, ne trebamo zaboraviti da prije a ni poslije tog rata naše pozicije nisu bile jednake.

Neki su imali imperijalističke ambicije, neki su u suradnji s njima vidjeli rješenje svog nacionalnog pitanja. Neki su se od tih ambicija branili, a neki su bili obično „topovsko meso”. Na kraju krajeva, nismo svi imali ni iste osloboditelje. Jedni su doista oslobođeni terora od zapadnih, demokratskih sila, a drugi su nanovo zarobljeni od komunista. Drugi svjetski rat obuhvaća niz lokalnih sukoba koji su imali potpuno drukčiju povijesnu podlogu.

Kad sve to uzmemo u obzir, jasno je zašto je sjećanje na taj rat ponešto drukčije diljem Europe. Ono što je najvažnije je da zločini i zločinačke ideologije budu osuđeni i da se jasno ogradimo od svakog totalitarizma, bilo nacističkog, fašističkog ili komunističkog.


  Rasa Juknevičienė (PPE). – Gerbiama Pirmininke, aš noriu pradėti linksmiau. Visų pirma noriu padėkoti Rusijos prezidentui Putinui už tai, kad jis padarė didžiulę reklamą mūsų inicijuotai ir priimtai Europos Parlamento rezoliucijai. Antra, Putinas rėmėsi Rusijoje vis dar įslaptintų archyvų medžiaga, naudojo juos kaip informacinio karo įrankį. Siūlau prezidentui Putinui ne selektyviai, bet visiškai atverti Stalino laikų archyvus. Turime žinoti, kaip Stalinas atsisakė priimti žydus iš Hitlerio okupuotos Lenkijos 1939 m. Putinas galėtų nurodyti grąžinti Lietuvai 1991 m. pavogtus KGB archyvus. Norime žinoti, kaip Maskvos kalėjime buvo nužudytas antisovietinio pasipriešinimo vadas lietuvis Jonas Žemaitis. Pasaulis turi žinoti, kaip 1944 m. Raudonajai armijai buvo leista žaginti moteris, naikinti civilius vos peržengus Karaliaučiaus krašto sieną. Kaip pjaustė nėščių moterų pilvus ir traukė iš jų negimusius naujagimius. Tačiau vietoje to mes matome Kremliaus skatinamą Stalino garbinimą. Totalitarizmas prasideda nuo melo. Mūsų priedermė – ginti tiesą, kad apgintume iškovotą taiką.


  Lucia Ďuriš Nicholsonová (ECR). – Vážená pani predsedajúca, v dvadsiatom storočí priniesli nacistické, ale aj komunistické režimy masové vraždy, genocídu, deportácie a obrovské straty na životoch. Mali by byť dostatočným varovaním pre budúce generácie, ale nie sú. Aj v mojej vlastnej krajine vymenili neofašisti svoje ľudácke uniformy za obleky a premiestnili sa do parlamentu – aj sem do Európskeho parlamentu. Politik, ktorý otvorene propaguje komunizmus, zločineckú ideológiu, je šéfom parlamentného výboru pre vzťahy s Európskou úniou. Hanbím sa za to. Ale zároveň chcem, aby to bol pre nás všetkých budíček. Preto musíme začať riešiť skutočné príčiny podpory extrémistov, a to je korupcia, nedostatočná mediálna gramotnosť, neuspokojivé vzdelávanie o histórii a v neposlednom rade aj naša tolerancia k politikom, ktorí majú pochybnosti o holokauste a šíria bludy a nenávisť, ktorá je základom pre epidémiu extrémizmu.


  Michaela Šojdrová (PPE). – Paní předsedající, dovolte mi připomenout, že pakt Molotov-Ribbentrop byl vlastně demonstrací toho, jak mají totalitní režimy k sobě blízko. Napadení Polska z obou stran, Německem i Sovětským svazem, v září 1939 nám dává právo považovat také Sovětský svaz vlastně za agresora, a to přesto, že nakonec zásadně přispěl k porážce Německa a přinesl také velké lidské oběti. Ruský prezident Putin a i někteří čeští komunisté zpochybňují skutečnou podstatu paktu Molotov-Ribbentrop. A navíc obviňují Polsko, že vlastně bylo agresorem, protože se ve 30. letech spojilo s Německem. To je lež.

Je voudrais répondre à M Lebreton, qui est parti, que nous ne sommes pas antirusses. Nous voulons dire que nous sommes contre les mensonges historiques du président Poutine parce que nous ne voulons pas que les guerres et les dictatures se répètent en Europe et nous voulons transmettre ce rappel aux générations futures.


  Javier Zarzalejos (PPE). – Señora presidenta, cuando hablamos del pasado desde una institución política, no podemos olvidar que no somos historiadores. Pero sí somos producto de la historia. Y para ser fieles a esta historia no podemos olvidar —recordando el verso del poeta argentino Jorge Luis Borges a propósito de Buenos Aires— que a Europa no le unió el amor, sino el espanto. El espanto del Holocausto, de la destrucción. El espanto del nacionalismo supremacista, que hoy todavía cuenta con herederos en esta Cámara que se permiten dar lecciones a una democracia ejemplar como la española. El espanto del nazismo y del comunismo. El espanto de Molotov y von Ribbentrop.

Por eso tenemos que estar vigilantes ante los intentos de distorsión de la historia europea. Ante los intentos de blanquear el crimen masivo de los campos de exterminio nazi o del Gulag soviético. Porque el sufrimiento de los europeos a manos de estos regímenes criminales no es negociable. Ese sufrimiento de los europeos es la materia misma de la que está hecha esta Unión como proyecto de paz y libertad.


  Věra Jourová, Vice-President of the Commission. – Madam President, I’d like to thank the honourable Members for their views. Allow me to repeat, in conclusion, that if one Member State were singled out in efforts to distort its historical role, the European Commission would always protest and counter disinformation and fake information, while preserving freedom of the press and media pluralism.

Hannah Arendt famously noticed ‘the ideal subject of totalitarian rule is not the convinced Nazi or the convinced Communist, but people for whom the distinction between fact and fiction and the distinction between true and false no longer exist’. I want to fulfil my mission to build up the resilience of our democratic systems by strongly focusing on education, plurality of media and, in particular, by keeping close to the facts and evidence. Only through clear and loud action can we keep the distinction between true and false.

Allow me to express hope that, with the approaching a 75th anniversary of the end of the worst war in the history of humanity, we will not see the multiplication of efforts to distort history of the event and to mask victims as perpetrators.




  Nikolina Brnjac, President-in-Office of the Council. – Mr President, we need to learn a lot from our history in these times in which our common values are fragile and need to be upheld. The future of Europe should be based on our common values, mutual understanding of our tradition and shared awareness of the history of Europe, including totalitarianism. Thank you very much once again for your attention.


  Πρόεδρος. – Η συζήτηση έληξε.

Γραπτές δηλώσεις (άρθρο 171 του Κανονισμού)


  Dominique Bilde (ID), par écrit. – Il est tout à fait à propos d’évoquer les déformations de l’Histoire au sein d’un Parlement européen qui, dans ce domaine même, s’est particulièrement illustré. On peut avoir des avis divergents sur le déroulement du dernier conflit mondial, et il est évident que le totalitarisme, quel qu’il soit, doit susciter de notre part la condamnation la plus ferme. Mais charge à nous également de reconnaître sans passion et sans parti pris à qui l’Europe doit véritablement sa libération du joug nazi : c’est-à-dire à l’ensemble des forces alliées, aux États-Unis et à la Russie éternelle, qui du haut de ses quelque vingt-sept millions de morts, aura payé la victoire au prix fort. À ce titre, la résolution du 19 septembre 2019, texte éminemment politique et sans nuances, ne grandit en rien notre institution. Il a du reste été largement commenté en Russie, jusqu’au président Vladimir Poutine lui-même, compromettant durablement nos relations avec cette grande puissance, désormais incontournable sur la scène internationale. La vérité historique s’accommode mal des querelles idéologiques ou de nos préjugés. Mieux, elle doit relever du seul débat des historiens, loin des divisions et clivages partisans.


  Elżbieta Kruk (ECR), na piśmie. – Niedawno przegłosowaliśmy rezolucję PE potępiającą pakt Ribbentrop-Mołotow jako przyczynę niemieckiego najazdu na Polskę i rozpętania II wojny światowej. Przypomnieliśmy bohaterską walkę Polaków z dwoma agresywnymi totalitaryzmami – narodowym socjalizmem i komunizmem. Nie spodobało się to najwyraźniej pułkownikowi KGB, prezydentowi Władimirowi Putinowi.

Dziś powracamy do walki o pamięć wskutek wojny informacyjnej, którą Putin wytoczył Polsce i państwom Europy Środkowej i Wschodniej. Należałoby w związku z tym zapytać prezydenta Putina, gdzie ćwiczyli niemieccy czołgiści, nim Hitler wypowiedział traktat wersalski i Niemcy mogli posiadać czołgi? Gdzie sztuki dowodzenia oddziałami pancernymi uczył się Heinz Guderian? Kto zapewnił władzę Hitlerowi, zakazując sojuszu komunistów z socjaldemokratami w 1932 roku, choć to mogło raz i na zawsze pogrążyć NSDAP? Czyż nie bolszewicka Rosja, czyż nie Stalin?

Izraelski dziennikarz Eldad Beck tak podpowiada Putinowi temat wystąpienia w Jerozolimie podczas V Światowego Forum Holokaustu: „75 lat temu Związek Radziecki aresztował Sprawiedliwego wśród Narodów Świata Raoula Wallenberga. To coś, o czym powinien mówić prezydent Putin, jak i o innych zbrodniach antysemickich popełnionych przez Sowietów przed, podczas i po II wojnie światowej”.

Kłamliwe słowa Putina przeniosły „wojnę historyczną” na forum PE. Może wreszcie doczekamy się potępienia zbrodni komunistycznych ZSRR, którego spadkobierczynią jawi się putinowska Rosja.


  Bronis Ropė (Verts/ALE), raštu. – Istorijos perrašymas negali ir neturi būti politinė veikla. Ilgus dešimtmečius Sovietų Sąjunga naikino istorinius pastatus, kontroliavo švietimo sistemas, diegė naujas vertybes propagandinio meno, literatūros pagalba bei užtikrino griežtą cenzūrą. Baugindama ji stengėsi valdyti žmonių gyvenimus ir mintis. Šiandien Kremlius, pasitelkdamas tuos pačius sovietinės propagandos metodus, imasi perrašyti istoriją – nurodydamas nukabinti atminimo lentas, kontroliuodamas universitetuose dirbančius žmones, neretai pasitelkdamas ir politikams paklūstančią teisėsaugą – kaip tai daroma sausio 13-osios bylos atveju. Pasitelkiami visi turimi kanalai – tikintis, kad kartojant tas pačias mintis – jos prigis visuomenėje. Todėl šiandien ypač svarbi mūsų reakcija. Ar mes leidžiame Kremliaus valdomai žiniasklaidai laisvai skleisti propagandą Europos Sąjungos valstybėse, ar ne. Ar mes atveriame kelius paslėptus tikslus turintiems „kultūros projektams“ ir, pagaliau, ar mes dalyvaujame antrojo pasaulinio karo minėjimo renginiuose Rusijoje ir nuleidę galvas tylime, kai mums teigiama, kad Molotovo-Ribentropo paktas ir Europos pasidalinimas buvo strategiškai svarbus žingsnis.

Pēdējā atjaunošana: 2020. gada 8. aprīlisJuridisks paziņojums - Privātuma politika