ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ E-5739/06
υποβολή: Michael Cashman (PSE) , Sophia in 't Veld (ALDE) , Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE) και Alexander Stubb (PPE-DE)
προς την Επιτροπή
Οι συντάκτες εκτιμούν την απάντηση της Επιτροπής στις ερωτήσεις E-2278/06 και E-4492/06 σχετικά με το ζήτημα των διακρίσεων που σημειώνονται σε κέντρα αιμοδοσίας.
Θεωρούμε, ωστόσο, ότι η εν λόγω απάντηση δεν είναι ικανοποιητική και δεν δίδει απαντήσεις στα αρχικά μας ερωτήματα.
Όπως αναφέρεται στην απάντησή σας στην ερώτηση E-4492/06 υπάρχουν πράγματι αποκλεισμοί μόνιμου χαρακτήρα που έχουν θεσπισθεί βάσει της οδηγίας 2002/98/ΕΚ[1] για το αίμα, αλλά, ενώ είναι σαφές ότι ο κανόνας απαιτεί να εξετάζεται κάθε περίπτωση ξεχωριστά, δυστυχώς, όπως φαίνεται και από τα παραδείγματά μας, δεν εφαρμόζεται μια τέτοιου είδους προσέγγιση. Αντίθετα, εφαρμόζεται μια γενική, προκαθορισμένη απαγόρευση, η οποία εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι εισάγει διακρίσεις σε βάρος ανθρώπων που δεν είναι ετεροφυλόφιλοι.
Οι ίδιες μελέτες που αναφέρονται από την Επιτροπή ότι καταδεικνύουν υψηλότερα ποσοστά ατόμων με HIV μεταξύ ανδρών που διατηρούν σεξουαλικές σχέσεις με άνδρες, καταδεικνύουν επίσης ότι τώρα υπάρχουν αναλογικά περισσότερες γυναίκες που έχουν μολυνθεί από ό,τι άνδρες. Βάσει των ευρημάτων αυτών, και βάσει της λογικής σας, η Επιτροπή προτείνει επομένως τα κράτη μέλη της ΕΕ να έχουν δικαίωμα να απαγορεύουν και στις γυναίκες να δίνουν αίμα;
Εκτιμούμε ότι μια τέτοια αντίληψη υπερβαίνει τις εύλογες προφυλάξεις που ορίζει η οδηγία για το αίμα. Θα μπορούσε η Επιτροπή να εξετάσει μαζί με το Συμβούλιο τις βέλτιστες πρακτικές που θα διασφάλιζαν ότι ολόκληρος ο πληθυσμός θα έχει ίσες ευκαιρίες όσον αφορά την αιμοδοσία και ότι οι προφυλάξεις που λαμβάνονται αξιολογούν πράγματι κάθε δότη ξεχωριστά;
- [1] ΕΕ L 33 της 8.2.2003, σελ. 30.
ΕΕ C 45, 16/02/2008