WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
23.2.2005
- –Maria Martens, Bernd Posselt, Charles Tannock, w imieniu grupy politycznej PPE-DE
- –Margrietus van den Berg, Pasqualina Napoletano, Marie-Arlette Carlotti, w imieniu grupy politycznej PSE
- –Thierry Cornillet w imieniu grupy politycznej ALDE
- –Marie-Hélène Aubert, Hélène Flautre, Frithjof Schmidt, w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
- –Jonas Sjöstedt, w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
- –Brian Crowley, w imieniu grupy politycznej UEN
- –UEN (B6‑0126/05)
- –GUE/NGL (B6‑0128/05)
- –PPE-DE (B6‑0131/05)
- –Verts/ALE (B6‑0135/05)
- –ALDE (B6‑0138/05)
- –PSE (B6‑0140/05)
Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Togo
Parlament Europejski,
– uwzględniając Deklarację Prezydencji, złożoną w imieniu UE dnia 9 lutego 2005 r., w sprawie sytuacji politycznej w Togo po śmierci Prezydenta Eyademy,
– uwzględniając oświadczenie współprzewodniczących Wspólnego Zgromadzenia AKP-UE w sprawie wydarzeń w Togo po śmierci prezydenta Eyademy w dniu 5 lutego 2005 r.,
– uwzględniając deklaracje ECOWAS, Unii Afrykańskiej i licznych przywódców afrykańskich w sprawie sytuacji w Togo,
– uwzględniając Deklarację Międzynarodowej Organizacji Frankofonii,
– uwzględniając Afrykańską Kartę Praw Człowieka i Narodów,
– uwzględniając art. 65 konstytucji Togo przewidujący, że „w przypadku śmierci Prezydenta Republiki jego funkcję przejmuje czasowo Przewodniczący Zgromadzenia Narodowego”,
– uwzględniając art. 76 konstytucji precyzujący, że „pełnienie funkcji członka rządu wyklucza sprawowanie jakiegokolwiek mandatu parlamentarnego”,
– uwzględniając art. 144 konstytucji precyzujący, że „w okresie zastępstwa nie może być uruchomiona żadna procedura rewizji”,
– uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,
A. mając na uwadze, że po nagłym zgonie prezydenta Gnassingbe Eyademy dnia 5 lutego, po 38 latach sprawowania władzy, siły zbroje Togo umieściły na stanowisku Prezydenta jego 39-letniego syna Faure Gnassingbe;
B. mając na uwadze, że zgodnie z konstytucją tego kraju, władzę powinien przejąć Fambare Ouattara Natchaba, Przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Togo, którego rola polegałaby na zorganizowaniu w ciągu 60 dni wyborów;
C. mając na uwadze, że Zgromadzenie Narodowe Togo, zdominowane przez partię Eyademy Zrzeszenie Ludu Togo (RTP), zostało zwołane w trybie pilnym dnia 6 lutego, aby z mocą wsteczną uprawomocnić objęcie władzy przez F. Gnassingbe i dokonać poprawek w konstytucji kraju umożliwiających mu rządy w ciągu kolejnych trzech lat i dokończenie w ten sposób kadencji jego zmarłego ojca;
D. zważywszy, że pomimo przywrócenia przez Zgromadzenie Narodowe dawnej konstytucji obowiązującej przed śmiercią ojca, Faure Gnassingbé nie zareagował na międzynarodowe wezwania do dymisji, aby umożliwić w ten sposób osobie pełniącej obowiązki Prezydenta efektywne zorganizowanie wyborów prezydenckich w przewidzianym przez konstytucję terminie 60 dni;
E. zważywszy, że Unia Europejska nie uzna ważności żadnych wyborów zorganizowanych w czasie sprawowania mandatu przez nielegalnego, wyłonionego na drodze zamachu stanu, prezydenta;
F. mając na uwadze, że głowy państw ECOWAS, na posiedzeniu w Niamey (Niger) dnia 9 lutego 2005 r., stanowczo potępiły interwencję wojska jako zamach stanu mający na celu uczynienie Faure Gnassingbe Prezydentem, potępiły następnie manipulowanie konstytucją przez Zgromadzenie Narodowe, oraz zażądały, aby władze togijskie przywróciły dawne brzmienie konstytucji, co umożliwi przeprowadzenie wyborów prezydenckich w ciągu dwóch miesięcy, grożąc w przeciwnym razie sankcjami;
G. zważywszy oświadczenia Przewodniczącego Komisji Unii Afrykańskiej, Alphy Oumara Konarégo, zdaniem którego „Unia Afrykańska nie może poprzeć przejęcia władzy siłą”;
H. zważywszy, że Międzynarodowa Organizacja Frankofonii zdecydowanie potępia ten zamach stanu i podjęła decyzję o zawieszeniu członkostwa Togo we wszystkich swoich instancjach, jak również wielostronnej współpracy z tym krajem, z wyłączeniem programów przynoszących bezpośrednio pomoc ludności cywilnej oraz tych, które mogą wspomóc przywrócenie demokracji;
I. mając na uwadze, że współpraca WE z Togo została zawieszona w 1993 r.;
1. potępia interwencję wojskową jako zamach stanu przeprowadzony celem objęcia stanowiska prezydenta Togo przez Faure Gnassingbe, w miejsce przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, Fambare Ouattara Natchaba;
2. wnosi o natychmiastową dymisję Faurego Gnassingbé;
3. przyjmuje do wiadomości rewizję konstytucji z dnia 21 lutego, ale podkreśla, że powrót do porządku konstytucyjnego nastąpi jedynie przez wyznaczenie Przewodniczącego Zgromadzenia, F.O. Natchaby, do czasowego zastąpienia zmarłego Prezydenta kraju i zorganizowania wyborów, jak przewiduje to konstytucja Togo;
4. z zadowoleniem wita sankcje zastosowane przez ECOWAS wobec Togo po 10 dniach bezowocnych wysiłków mediacyjnych; zastosowane sankcje to wykluczenie Togo z ECOWAS, odwołanie ambasadorów oraz zakaz handlu bronią i wydawania wiz;
5. przyjmuje z zadowoleniem zmierzające w tym samym kierunku deklaracje i decyzje ONZ, Unii Afrykańskiej, Unii Europejskiej i Międzynarodowej Organizacji Frankofonii;
6. wzywa togijskie Zgromadzenie Narodowe i pozostałe władze do podjęcia natychmiastowych kroków celem rozwiązania sytuacji i zapewnienia, że wolne i uczciwe wybory, z pełnym udziałem obserwatorów międzynarodowych, odbędą się w ciągu dwóch najbliższych miesięcy, zgodnie z konstytucją;
7. ponownie wyraża przekonanie, że powrót do legalności konstytucyjnej nastąpi poprzez podjęcie dialogu przez siły polityczne Togo i wspólnie uzgodnioną rewizję ordynacji wyborczej dla przeprowadzenia wolnych, przejrzystych i demokratycznych wyborów;
8. potępia decyzję o zakazie wszelkich publicznych demonstracji w ciągu dwóch miesięcy, zamknięcie 8 prywatnych stacji telewizyjnych i radiowych, oraz nadmierne naciski armii na niezależne media i dziennikarzy w sprawie kształtu relacji z wydarzeń w Togo; wzywa siły zbrojne Togo do pozostania w koszarach i do powstrzymania się od działań, które mogłyby spowodować dalsze niepokoje;
9. wnosi o zagwarantowanie prawa do pokojowych manifestacji i prowadzenia kampanii wyborczej, a także o osądzenie i skazanie sprawców zabójstw i innych pogwałceń praw człowieka dokonanych wobec demonstrantów, którzy sprzeciwili się wojskowemu zamachowi stanu;
10. przypomina, że samozwańcze władze togijskie muszą wziąć pełną odpowiedzialność za jakiekolwiek fizyczne ataki na obywateli, a w szczególności na przedstawicieli opozycji, obrońców praw człowieka i dziennikarzy;
11. zwraca się do Komisji z prośbą o ponowne wszczęcie negocjacji w sprawie stopniowego podjęcia współpracy dopiero po przeprowadzeniu wolnych i przejrzystych wyborów prezydenckich i powszechnych;
12. zwraca się do Komisji z prośbą o zaproponowanie sankcji wobec sprawców zamachu stanu;
13. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, Sekretarzom Generalnym ONZ, Unii Afrykańskiej i ECOWAS, Współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia AKP-UE, oraz Prezydentowi, rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Togo.