Wspólny projekt rezolucji - RC-B7-0166/2011Wspólny projekt rezolucji
RC-B7-0166/2011

    WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI w sprawie Pakistanu, w szczególności zabójstwa Szahbaza Bhattiego

    9.3.2011

    złożony zgodnie z art. 122 ust. 5 Regulaminu
    zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
    Verts/ALE (B7‑0166/2011)
    ALDE (B7‑0175/2011)
    S&D (B7‑0176/2011)
    PPE (B7‑0177/2011)
    ECR (B7‑0178/2011)
    GUE/NGL (B7‑0179/2011)

    Elmar Brok, Eija-Riitta Korhola, Mario Mauro, Cristian Dan Preda, Bernd Posselt, Michael Gahler, Lena Kolarska-Bobińska, Filip Kaczmarek, Csaba Sógor, Bogusław Sonik, Laima Liucija Andrikienė, Elena Băsescu, Tunne Kelam, Monica Luisa Macovei, Sari Essayah, Krzysztof Lisek, Tadeusz Zwiefka, Constance Le Grip w imieniu grupy politycznej PPE
    Véronique De Keyser, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, w imieniu grupy politycznej S&D
    Sarah Ludford, Norica Nicolai, Alexandra Thein, Ramon Tremosa i Balcells, Marielle De Sarnez, Vincenzo Iovine, Marietje Schaake, Kristiina Ojuland, Sonia Alfano w imieniu grupy politycznej ALDE
    Charles Tannock, Peter van Dalen, Konrad Szymański, Emma McClarkin, Michał Tomasz Kamiński, Marek Henryk Migalski, Ryszard Czarnecki, Tadeusz Cymański, Geoffrey Van Orden, Ryszard Antoni Legutko, Adam Bielan, Jacek Olgierd Kurski, Tomasz Piotr Poręba w imieniu grupy politycznej ECR
    Jean Lambert, Barbara Lochbihler, Raül Romeva i Rueda, Heidi Hautala w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
    Marie-Christine Vergiat w imieniu grupy politycznej GUE/NGL

    Procedura : 2011/2612(RSP)
    Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
    Dokument w ramach procedury :  
    RC-B7-0166/2011
    Teksty złożone :
    RC-B7-0166/2011
    Debaty :
    Teksty przyjęte :

    Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Pakistanu, w szczególności zabójstwa Szahbaza Bhattiego

    Parlament Europejski,

    –   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje dotyczące praw człowieka i demokracji w Pakistanie, zwłaszcza rezolucje z dnia 20 stycznia 2011 r.[1], 20 maja 2010 r.[2] oraz 12 lipca[3], 25 października[4] i 15 listopada 2007 r.[5],

    –   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2010 r.[6] w sprawie rocznego sprawozdania dotyczącego praw człowieka na świecie za rok 2009 oraz w sprawie polityki Unii Europejskiej w tym zakresie,

    –   uwzględniając konkluzje Rady w sprawie nietolerancji, dyskryminacji i przemocy ze względu na wyznanie lub przekonania, przyjęte w dniu 21 lutego 2011 r.,

    –   uwzględniając oświadczenie wysokiej przedstawiciel UE Catherine Ashton z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie zabójstwa Szahbaza Bhattiego, który był w rządzie Pakistanu ministrem ds. mniejszości,

    –   uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Jerzego Buzka z dnia 2 marca 2011 r.,

    –   uwzględniając art. 18 Powszechnej deklaracji praw człowieka z 1948 r.,

    –   uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych ONZ,

    –   uwzględniając deklarację ONZ z 1981 r. w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji ze względu na wyznanie lub przekonania,

    –   uwzględniając art. 19 konstytucji Pakistanu, dotyczący wolności słowa,

    –   uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

    A. mając na uwadze, że w dniu 2 marca 2011 r. pakistański minister ds. mniejszości Szahbaz Bhatti został zamordowany przez uzbrojonych mężczyzn: ostrzelali oni samochód, którym minister jechał do pracy w stolicy Islamabadzie; mając na uwadze, że do zabójstwa przyznała się grupa, która sama się nazywa Tehrik-i-Taliban Punjab (Talibański Ruch Pendżabu), i oświadczyła, że ministra zabito za postawę wobec przepisów wprowadzających zakaz bluźnierstwa,

    B.  mając na uwadze, że chociaż ugrupowania islamistyczne wielokrotnie groziły Szahbazowi Bhattiemu śmiercią, władze Pakistanu odrzuciły jego wniosek o przyznanie kuloodpornego samochodu służbowego i wybranych przez niego zaufanych pracowników ochrony,

    C. mając na uwadze, że Szahbaz Bhatti był jedynym chrześcijaninem w pakistańskim rządzie i jednym z niewielu czołowych polityków w kraju odważnie zwalczających wspomniane przepisy i niesprawiedliwości, do jakich doprowadziło ich stosowanie,

    D. mając na uwadze, że do zabójstwa doszło zaledwie dwa miesiące po zamordowaniu Salmana Taseera, gubernatora prowincji Pendżab, przez jednego z pracowników jego własnej ochrony, który nie zgadzał się ze stanowiskiem Salmana Taseera, sprzeciwiającego się przepisom zakazującym bluźnierstwa,

    E.  mając na uwadze, że w dniu 1 marca 2011 r. w podobny sposób zginął trzeci wybitny pakistański obrońca praw człowieka, Naeem Sabir Jamaldini, koordynator pakistańskiej Komisji Praw Człowieka, który szczególnie aktywnie zwalczał naruszenia praw człowieka w regionie Beludżystanu,

    F.  mając na uwadze, że – według doniesień – przeciwko byłej pakistańskiej minister Sherry Rehman, znanej dziennikarce prowadzącej również reformatorską działalność polityczną, ogłoszono fatwę i wskazano ją jako kolejny cel morderców,

    G. mając na uwadze, że minister Szahbaz Bhatti i gubernator Salman Taseer wyrażali tylko oficjalne stanowisko rządzącej Pakistańskiej Partii Ludowej; mając na uwadze, że w dniu 30 grudnia 2010 r. rząd Jusufa Razy Gilaniego publicznie wycofał się ze zobowiązania – będącego elementem jego programu wyborczego – do dokonania przeglądu przepisów zakazujących bluźnierstwa, pozostawiając tym samym zwolenników reformy w izolacji i wystawiając ich na nieustanne zagrożenie ze strony radykalnych przywódców religijnych i bojowników ugrupowań ekstremistycznych, którzy zastraszają osoby wyrażające odmienne poglądy, grożą im i zabijają je,

    H. mając na uwadze, że politycy, partie polityczne oraz przedstawiciele mediów i społeczeństwa obywatelskiego, np. obrońcy praw kobiet i praw człowieka, są nieustannie zastraszani, a nawet mordowani, w związku z czym publiczna debata na temat przepisów zakazujących bluźnierstwa jest tłumiona z coraz większą siłą,

    I.   mając na uwadze, że zgodnie z art. 3 ust. 5 Traktatu o Unii Europejskiej wspieranie demokracji oraz poszanowania praw człowieka i swobód obywatelskich to podstawowe zasady i cele Unii Europejskiej stanowiące podstawę jej stosunków z krajami trzecimi; mając na uwadze, że pomoc UE w dziedzinie rozwoju jest uzależniona od przestrzegania praw człowieka i praw mniejszości,

    1.  zdecydowanie potępia brutalne morderstwo Szahbaza Bhattiego, ministra ds. mniejszości w rządzie Pakistanu, do którego doszło w dniu 2 marca 2011 r., oraz składa najszczersze kondolencje rodzinie i przyjaciołom ofiary oraz mieszkańcom Pakistanu, a także wyrazy solidarności ze wszystkimi, którzy pomimo gróźb nadal głoszą swoje stanowisko;

    2.  wyraża podziw dla odwagi ministra Szahbaza Bhattiego i dla wykazywanego przez ministra zaangażowania na rzecz sprawiedliwości, dialogu międzywyznaniowego oraz wolności religii i przekonań w Pakistanie, a także dla troski okazanej przez niego Asii Bibi, chrześcijance i matce piątki dzieci skazanej na śmierć za bluźnierstwo, pomimo nieustannych gróźb i ciążącego na nim ogromnego ryzyka;

    3.  wyraża uznanie dla poświęcenia, z jakim minister Szahbaz Bhatti zwalczał przepisy zakazujące bluźnierstwa oraz niesprawiedliwość, do jakiej prowadziło ich stosowanie; dostrzega postępy dokonane w czasie sprawowania funkcji ministra przez Szahbaza Bhattiego, w tym istotne, dyskretnie prowadzone negocjacje w sprawie możliwości wprowadzenia zmian w tych przepisach;

    4.  zauważa, że w przeciwieństwie do nikłej reakcji publicznej na zabójstwo gubernatora Salmana Taseera z powszechnym potępieniem spotkało się zamordowanie ministra Szahbaza Bhattiego: na całej scenie politycznej, w mediach oraz we wszystkich grupach wyznaniowych i etnicznych pakistańskiego społeczeństwa; wyraża nadzieję, że ten akt przemocy pomoże zewrzeć szeregi wszystkim tym, którzy dążą do obrony demokratycznych wartości zapisanych w konstytucji Pakistanu;

    5.  wzywa władze Pakistanu, by przeprowadziły gruntowne śledztwo dotyczące wszelkich aspektów morderstwa Szahbaza Bhattiego i szybko postawiły przed wymiarem sprawiedliwości wszystkich sprawców tej zbrodni, ściśle przestrzegając zasad państwa prawa, a także by zapewniły szybki i sprawiedliwy proces zabójcy gubernatora Salmana Taseera;

    6.  wzywa rząd Pakistanu do nasilenia działań mających zapewnić bezpieczeństwo ministrom i osobom, którym w konkretny sposób grożą ekstremiści religijni i terroryści, np. byłej minister ds. informacji Sherry Rehman oraz prawnikom występującym jako obrońcy osób oskarżonych o bluźnierstwo;

    7.  zachęca rząd Pakistanu do niezwłocznego mianowania nowego ministra ds. mniejszości i wyraża opinię, że osoba ta powinna być zdecydowanym i bezstronnym przedstawicielem mniejszości;

    8.  zachęca rząd Pakistanu, by wspierał ministra ds. mniejszości w kontynuowaniu pracy i wizji Szahbaza Bhattiego, zwłaszcza krajowego dialogu między przywódcami religijnymi i oddolnego projektu dzielnicowych komisji zgody międzywyznaniowej;

    9.  z całą mocą powtarza apel do rządu Pakistanu, wszystkich partii politycznych, społeczeństwa obywatelskiego i mediów, by zachowały wspólny front i odpierały ataki ekstremistów; wyraża nadzieję, że skład i działania rządu Pakistanu będą odzwierciedlać wieloetniczny i wielowyznaniowy skład pakistańskiego społeczeństwa;

    10. apeluje o wsparcie ze strony wojska, wymiaru sprawiedliwości, mediów i klasy politycznej dla pilnego i konstruktywnego wycofania się z polityki ustępstw wobec ekstremistów, gdyż status quo przyniósł równie dramatyczne konsekwencje; wzywa rząd Pakistanu, by nie dopuścił do sytuacji, w której ekstremiści zagłuszą podnoszące się w kraju głosy opowiadające się za tolerancją religijną i poszanowaniem powszechnych wartości praw człowieka;

    11. jest głęboko zaniepokojony atmosferą nietolerancji i przemocy, i zdecydowanie wzywa rząd Pakistanu do ścigania osób nawołujących do przemocy w Pakistanie, zwłaszcza tych, które nawołują do mordowania osób lub przedstawicieli grup, z którymi się nie zgadzają, a w niektórych przypadkach oferują również nagrody za takie zabójstwa, a także do podejmowania dalszych działań sprzyjających debacie na ten temat;

    12. wyraża szczególne uznanie dla wysiłków byłej minister Sherry Rehman i zamordowanego ministra ds. mniejszości Szahbaza Bhattiego o wprowadzenie zmian w przepisach zakazujących bluźnierstwa, by zapobiec ich nadużywaniu, a także wzywa rząd do uchylenia tych przepisów i innych przepisów o charakterze dyskryminacyjnym, m.in. sekcji 295 B i C kodeksu karnego, które należą do reliktów przeszłości; zdecydowanie wzywa również rząd Pakistanu do egzekwowania takich obowiązujących przepisów, jak art. 137 kodeksu karnego, który uznaje nawoływanie do nienawiści za przestępstwo;

    13. wzywa właściwe instytucje UE, by włączyły zagadnienie tolerancji religijnej w społeczeństwie do dialogu politycznego z Pakistanem, ponieważ kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla długofalowej walki z ekstremizmem religijnym;

    14. sugeruje, by UE zaprosiła rząd Pakistanu na doroczne wspólne posiedzenie przy okrągłym stole, poświęcone sytuacji mniejszości w Pakistanie, i by włączyła Parlament Europejski w przygotowania do takiego spotkania i przeprowadzenie go;

    15. wzywa właściwe instytucje UE do dalszego udzielania wsparcia finansowego organizacjom działającym w dziedzinie praw człowieka i obrońcom tych praw oraz do określenia praktycznych metod wspierania ruchów społeczeństwa obywatelskiego w Pakistanie w walce z przepisami zakazującymi bluźnierstwa i innymi przepisami o charakterze dyskryminacyjnym;

    16. z zadowoleniem przyjmuje niedawne konkluzje Rady w sprawie nietolerancji, dyskryminacji i przemocy ze względu na wyznanie lub przekonania, w których odniesiono się do intensyfikacji działań UE w tej dziedzinie; wzywa właściwe instytucje UE, by czynnie zajmowały się sprawą prześladowań religijnych na świecie;

    17. wzywa właściwe instytucje UE, by przeanalizowały możliwość wykorzystania europejskiego instrumentu na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie do finansowania działań wspierających walkę z nietolerancją religijną, ekstremizmem i dyskryminacyjnymi przepisami na całym świecie; ponownie wzywa wysoką przedstawiciel do tworzenia w dyrekcji ds. praw człowieka Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych stałych zasobów do monitorowania wprowadzanych przez rządy i społeczeństwa ograniczeń wolności przekonań i praw powiązanych;

    18. wzywa właściwe instytucje UE, by zachęcały rząd Pakistanu do przywrócenia odrębnego ministerstwa praw człowieka oraz konstruktywnej, niezależnej i bezstronnej krajowej komisji praw człowieka;

    19. wzywa właściwe instytucje UE, by nakłaniały rząd Pakistanu do stania na straży klauzuli demokracji i praw człowieka zapisanej w umowie o współpracy między Unią Europejską a Islamską Republiką Pakistanu; zwraca się do Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych o przedstawienie sprawozdania z wdrażania umowy o współpracy oraz klauzuli dotyczącej demokracji i praw człowieka;

    20. przypomina, że Pakistan ma określone obowiązki jako sygnatariusz Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, i wzywa właściwe organy pakistańskie do włączenia się w proces przeglądu zakresu ogólnych zastrzeżeń do tego paktu, z których część ogranicza prawa zapisane w konstytucji Pakistanu lub jest sprzeczna z zasadą nadrzędności prawa międzynarodowego nad prawem krajowym; uważa, że obecny sposób stosowania przepisów zakazujących bluźnierstwa stanowi rażące naruszenie wspomnianych obowiązków, i wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do uwzględnienia tego faktu przy rozpatrywaniu ewentualnych wniosków o włączenie Pakistanu do systemu GSP+ w roku 2013 i kolejnych latach oraz do składania Parlamentowi Europejskiemu sprawozdań w tej sprawie;

    21. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, Wysokiej Przedstawiciel Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa / wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Pakistanu.