Wspólny projekt rezolucji - RC-B7-0394/2011Wspólny projekt rezolucji
RC-B7-0394/2011

    WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI w sprawie Indonezji

    6.7.2011

    złożony zgodnie z art. 122 ust. 5 Regulaminu
    zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy polityczne:
    EFD (B7‑0394/2011)
    Verts/ALE (B7‑0444/2011)
    ECR (B7‑0462/2011)
    PPE (B7‑0463/2011)
    GUE/NGL (B7‑0464/2011)
    ALDE (B7‑0465/2011)
    S&D (B7‑0466/2011)

    Mario Mauro, Filip Kaczmarek, Cristian Dan Preda, Bernd Posselt, Monica Luisa Macovei, Tunne Kelam, Eija-Riitta Korhola, Sari Essayah, Elena Băsescu, Zuzana Roithová, Agnès Le Brun, Martin Kastler, Csaba Sógor, Bogusław Sonik w imieniu grupy politycznej PPE
    Véronique De Keyser, Mitro Repo, Marc Tarabella, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg w imieniu grupy politycznej S&D
    Marietje Schaake, Marielle De Sarnez, Kristiina Ojuland, Sonia Alfano, Ramon Tremosa i Balcells, Frédérique Ries, Izaskun Bilbao Barandica, Alexandra Thein, Louis Michel w imieniu grupy politycznej ALDE
    Charles Tannock, Ryszard Antoni Legutko, Tomasz Piotr Poręba, Ryszard Czarnecki, Adam Bielan w imieniu grupy politycznej ECR
    Rui Tavares, Raül Romeva i Rueda, Gerald Häfner, Emilie Turunen, Christian Engström, Barbara Lochbihler w imieniu grupy politycznej Verts/ALE
    Miguel Portas, Marisa Matias w imieniu grupy politycznej GUE/NGL
    Bastiaan Belder w imieniu grupy politycznej EFD

    Procedura : 2011/2748(RSP)
    Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
    Dokument w ramach procedury :  
    RC-B7-0394/2011
    Teksty złożone :
    RC-B7-0394/2011
    Teksty przyjęte :

    Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie Indonezji

    Parlament Europejski,

    –   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie za rok 2009 oraz w sprawie polityki Unii Europejskiej w tej dziedzinie[1],

    –   uwzględniając wybór Indonezji na członka Rady Praw Człowieka ONZ (UNHRC) w maju 2011 r.; uwzględniając fakt, że członkowie UNHRC są zobowiązani do przestrzegania najwyższych standardów w zakresie promowania i ochrony praw człowieka,

    –   uwzględniając przewodnictwo Indonezji w Stowarzyszeniu Narodów Azji Południowo‑Wschodniej (ASEAN) w 2011 r., kartę ASEAN, która zaczęła obowiązywać w dniu 15 grudnia 2008 r., oraz utworzenie w dniu 23 października 2009 r. Międzyrządowej Komisji ds. Praw Człowieka ASEAN,

    –   uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, ratyfikowany przez Indonezję w 2006 r.,

    –   uwzględniając rozdział 29 konstytucji Indonezji, który gwarantuje wolność religii,

    –   uwzględniając art. 156 i 156a indonezyjskiego kodeksu karnego, w których zakazuje się bluźnierstwa, herezji i zniesławienia na tle religijnym,

    –   uwzględniając dekret prezydencki nr 1/PNPS/1965 w sprawie zapobiegania bluźnierstwom i znieważania religii,

    –   uwzględniając oświadczenie UE z dnia 8 lutego 2011 r. w sprawie niedawnych ataków na ahmadyjczyków i ich zabójstw w prowincji Banten,

    –   uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy między UE a Indonezją oraz związaną z nią pierwszą rundę dialogu na temat praw człowieka, która odbyła się w czerwcu 2010 r. w Dżakarcie,

    –   uwzględniając art. 122 ust. 5 Regulaminu,

    A. mając na uwadze, że Indonezja jest największym na świecie w przeważającej większości muzułmańskim narodem, a także mając na uwadze, że tradycja pluralizmu, harmonii kultur, wolności religijnej i sprawiedliwości społecznej w Indonezji jest wpisana w narodową ideologię pancasila,

    B.  mając na uwadze, że znacznie wzrosła liczba ataków na mniejszości religijne, zwłaszcza na ahmadyjczyków, którzy uważają się za muzułmanów, ale także na chrześcijan, buddystów i postępowe organizacje społeczeństwa obywatelskiego,

    C. mając na uwadze, że w wyniku zakazu rozpowszechniania muzułmańskich nauk ahmadyjczyków w 2008 r. indonezyjski minister do spraw religii wielokrotnie wzywał do całkowitego zdelegalizowania muzułmańskiej społeczności ahmadyjczyków, co zresztą uczyniły już trzy prowincje, mianowicie Jawa Zachodnia, Celebes Południowy i Sumatra Zachodnia; mając na uwadze, że w dniu 6 lutego 2011 r. tłum liczący co najmniej 1500 osób zaatakował 20 ahmadyjczyków w Cikeusik w prowincji Banten, zabijając trzech z nich i poważnie raniąc kilku innych, na co prezydent Indonezji zareagował słowami potępienia i wezwał do przeprowadzenia dochodzenia,

    D. mając na uwadze, że po tym ataku, w dniu 8 lutego 2011 r., setki osób wzięły udział w podpaleniu trzech kościołów i zaatakowały duchownego w mieście Temanggung w centralnej Jawie po skazaniu chrześcijanina oskarżonego o obrazę islamu na pięć lat więzienia zamiast na karę śmierci, czego oczekiwali napastnicy, a także mając na uwadze, że w ciągu ostatnich sześciu lat Wspólnota Kościołów w Indonezji odnotowała 430 napaści na kościoły chrześcijańskie,

    E.  mając na uwadze, że na podstawie art. 156 i 156a indonezyjskiego kodeksu karnego aresztowano już lub zatrzymano ponad 150 osób, a także mając na uwadze, że istnieją dowody na to, iż ekstremiści wykorzystują rozporządzenia władz lokalnych dotyczące bluźnierstwa, herezji i zniesławienia na tle religijnym w celu ograniczania wolności religijnej oraz wywoływania napięć i przemocy między społecznościami,

    F.  mając na uwadze, że w dniu 19 kwietnia 2010 r. indonezyjski Trybunał Konstytucyjny utrzymał w mocy przepisy dotyczące bluźnierstwa i herezji, odrzucając wniosek o ich uchylenie, przedłożony przez czterech znamienitych uczonych muzułmańskich i co najmniej siedem indonezyjskich organizacji społeczeństwa obywatelskiego i praw człowieka, a także popierany przez co najmniej 40 innych organizacji,

    G. mając na uwadze, że istnieją wiarygodne doniesienia – których źródłem jest narodowa komisja ds. praw człowieka – o łamaniu praw człowieka przez funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa w Indonezji, w tym również o torturach i innych formach znęcania się, a także o niepotrzebnym i nadmiernym używaniu siły, zwłaszcza w Papui i na Molukach; mając na uwadze, że osoby odpowiedzialne rzadko są pociągane do odpowiedzialności przed obliczem niezawisłego sądu,

    1.  z zadowoleniem przyjmuje wspólne oświadczenie prezydenta, przewodniczącego Izby Reprezentantów, przewodniczącego Rady Przedstawicieli Regionów, przewodniczącego Ludowego Zgromadzenia Doradczego, najwyższych sędziów Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego oraz innych wysokich rangą urzędników z dnia 24 maja 2011 r., w którym wzywają oni do stania na straży ideologii pancasila i do ochrony pluralizmu;

    2.  podkreśla postępy, jakich w ostatnich latach Indonezja dokonała w dziedzinie wdrażania demokracji i rządów prawa, oraz przywiązuje ogromną wagę do utrzymania i pogłębienia harmonijnych stosunków między Unią Europejską a Indonezją panujących w wielu dziedzinach, czego odzwierciedleniem jest umowa o partnerstwie i współpracy między UE a Indonezją;

    3.  pochwala zobowiązania podjęte przez Indonezję przed jej wyborem na członka Rady Praw Człowieka ONZ w dniu 20 maja 2011 r., w tym również zobowiązanie do ratyfikacji wszystkich najważniejszych instrumentów w dziedzinie praw człowieka, zwłaszcza międzynarodowej konwencji o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem;

    4.  wyraża głębokie zaniepokojenie przypadkami przemocy wobec mniejszości religijnych, zwłaszcza ahmadyjczyków, chrześcijan, bahaistów i buddystów; jest zaniepokojony, że naruszanie wolności religijnej osłabia prawa człowieka gwarantowane w konstytucji Indonezji, które obejmują również zakaz dyskryminacji, wolność wypowiedzi, wolność poglądów i prawo do pokojowych zgromadzeń;

    5.  wzywa rząd Indonezji, mianowicie ministra do spraw religii, a także władzę sądowniczą w Indonezji do zagwarantowania wdrożenia i egzekwowania zasady praworządności, a także do postawienia przed obliczem sprawiedliwości sprawców przemocy i winnych szerzenia nienawiści na tle religijnym;

    6.  wyraża zaniepokojenie z powodu rozporządzeń władz lokalnych dotyczących bluźnierstwa, herezji i zniesławienia na tle religijnym, które są podatne na nadużycia, a także z powodu wspólnego dekretu ministerialnego z 2008 r. zakazującego rozpowszechniania muzułmańskich nauk ahmadyjczyków, oraz wzywa władze Indonezji do ich uchylenia lub zmiany;

    7.  pochwala wysiłki indonezyjskiego społeczeństwa obywatelskiego, w tym również muzułmańskich, chrześcijańskich i laickich ośrodków analitycznych, organizacji praw człowieka i organizacji zwalczających postawy ekstremistyczne, na rzecz promowania pluralizmu, wolności religijnej, zgody religijnej i praw człowieka;

    8.  wzywa rząd Indonezji do zastosowania się do zaleceń Wysokiego Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka, a zwłaszcza do zaproszenia specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. wolności religijnej i wyznaniowej do złożenia wizyty w kraju;

    9.  z zadowoleniem przyjmuje dochodzenie przeprowadzone w związku z tragicznymi w skutkach atakami na społeczność ahmadyjczyków w Jawie Zachodniej w lutym 2011 r., w związku z którymi zdymisjonowano regionalnych i prowincjonalnych szefów policji, przedstawiono zarzuty dziewięciu funkcjonariuszom policji za zaniedbanie obowiązków służbowych, a 14 innych osób postawiono przed sądem za popełnione zbrodnie, oraz wzywa do niezależnego monitorowania procesów przeciwko oskarżonym, aby sprawiedliwości stało się zadość w stosunku do wszystkich zainteresowanych stron;

    10. wzywa władze Indonezji do przeprowadzenia dochodzenia w sprawie zarzutów łamania praw człowieka przez funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa oraz do wniesienia oskarżenia przeciwko osobom odpowiedzialnym, w tym również osobom ponoszącym odpowiedzialność hierarchiczną;

    11. wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów sumienia, których aresztowano i oskarżono jedynie na podstawie ich udziału w pokojowych protestach politycznych, co jest sprzeczne z duchem specjalnej ustawy o autonomii z 2001 r., która przyznaje Papuasom, Molukańczykom oraz innym mniejszościom etnicznym i religijnym prawo do wyrażania swojej tożsamości kulturowej;

    12. wzywa delegację UE i placówki dyplomatyczne państw członkowskich do ciągłego i dokładnego monitorowania sytuacji w zakresie praw człowieka, zwłaszcza w regionach wyjątkowo trudnych takich jak Papua, Moluki i Aceh;

    13. podkreśla znaczenie uwzględniania kwestii praw człowieka, zwłaszcza wolności religijnej i przestrzegania praw mniejszości, w ramach dialogu politycznego w kontekście umowy o partnerstwie i współpracy między UE a Indonezją;

    14. wzywa państwa członkowskie i Komisję do wspierania indonezyjskiego społeczeństwa obywatelskiego i organizacji zajmujących się prawami człowieka, które aktywnie promują demokrację, tolerancję i pokojową koegzystencję różnych grup etnicznych i religijnych;

    15. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i parlamentowi Indonezji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Międzyrządowej Komisji ds. Praw Człowieka ASEAN oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.