Procedura : 2014/2728(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B8-0007/2014

Teksty złożone :

RC-B8-0007/2014

Debaty :

PV 17/07/2014 - 8.2

Głosowanie :

PV 17/07/2014 - 10.2

Teksty przyjęte :

P8_TA(2014)0007

WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
PDF 166kWORD 100k
16.7.2014
PE534.951v01-00}
PE534.952v01-00}
PE534.953v01-00}
PE534.955v01-00}
PE534.957v01-00}
PE534.959v01-00} RC1
 
B8-0007/2014}
B8-0008/2014}
B8-0009/2014}
B8-0011/2014}
B8-0013/2014}
B8-0015/2014} RC1

złożony zgodnie z art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu

zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy:

ECR (B8‑0007/2014)

PPE (B8‑0008/2014)

ALDE (B8‑0009/2014)

Verts/ALE (B8‑0011/2014)

S&D (B8‑0013/2014)

GUE/NGL (B8‑0015/2014)


w sprawie wolności słowa i zgromadzeń w Egipcie (2014/2728(RSP))


Cristian Dan Preda, Mariya Gabriel, Bogdan Brunon Wenta, Tunne Kelam, Jarosław Leszek Wałęsa, Seán Kelly, Petri Sarvamaa, Monica Luisa Macovei, Pavel Svoboda, Jaromír Štětina, László Tőkés, Pál Csáky, Eduard Kukan, Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, Andrej Plenković, Davor Ivo Stier, Franck Proust, Andrzej Grzyb, Lars Adaktusson w imieniu grupy PPE
Josef Weidenholzer, Victor Boştinaru, Pier Antonio Panzeri, Marc Tarabella, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Liisa Jaakonsaari, Goffredo Maria Bettini, Michela Giuffrida, Corina Creţu, Demetris Papadakis, Luigi Morgano, Ana Gomes w imieniu grupy S&D
Charles Tannock, Tomasz Piotr Poręba, Ryszard Czarnecki w imieniu grupy ECR
Marietje Schaake, Alexander Graf Lambsdorff, Izaskun Bilbao Barandica, Marielle de Sarnez, Jean-Marie Cavada, Charles Goerens, Louis Michel, Frédérique Ries, Ramon Tremosa i Balcells w imieniu grupy politycznej ALDE
Javier Couso Permuy, Marina Albiol Guzmán, Marie-Christine Vergiat, Lola Sánchez Caldentey, Pablo Echenique Robba w imieniu grupy GUE/NGL
Judith Sargentini, Tamás Meszerics, Michel Reimon, Klaus Buchner, Barbara Lochbihler, Margrete Auken, Ernest Maragall, Ulrike Lunacek w imieniu grupy politycznej Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wolności słowa i zgromadzeń w Egipcie (2014/2728(RSP))  

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Egiptu, a w szczególności rezolucję z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie sytuacji w Egipcie(1),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie strategii wolności cyfrowej w polityce zagranicznej UE(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie wolności prasy i mediów na świecie(3),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2013 r. pt. „Europejska polityka sąsiedztwa: dążenie do wzmocnienia partnerstwa. Stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie sprawozdań za rok 2012(4),

–   uwzględniając unijne wytyczne dotyczące wolności słowa w internecie i poza nim z dnia 12 maja 2014 r.,

–   uwzględniając unijne wytyczne dotyczące obrońców praw człowieka,

–   uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton na temat Egiptu, a w szczególności jej uwagi po posiedzeniu Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 23 czerwca 2014 r. w sprawie wyroków dla dziennikarzy telewizji Al-Dżazira oraz wyroków śmierci dla ponad 180 osób w mieście Al-Minja,

–   uwzględniając wstępne oświadczenie przedstawicieli unijnej misji obserwacji wyborów prezydenckich w Egipcie z dnia 29 maja 2014 r.,

–   uwzględniając oświadczenie przewodniczącego delegacji Parlamentu Europejskiego do unijnej misji obserwacji wyborów prezydenckich w Egipcie z dnia 29 maja 2014 r.,

–   uwzględniając oświadczenia sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-moona oraz wysokiej komisarz ONZ do spraw praw człowieka Navi Pillay z dnia 23 czerwca w sprawie kar więzienia dla kilku dziennikarzy oraz potwierdzenia wyroków śmierci dla kilkunastu członków i zwolenników Bractwa Muzułmańskiego,

–   uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Egiptem z 2001 r., który wszedł w życie w 2004 r. i został umocniony planem działania z 2007 r., a także sprawozdanie Komisji z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie postępów w jego wdrażaniu,

–   uwzględniając konstytucję Egiptu przyjętą w referendum w dniach 14-15 stycznia 2014 r., w szczególności artykuły 65, 70, 73, 75 i 155 tej ustawy zasadniczej,

–   uwzględniając egipską ustawę 107 z dnia 24 listopada 2013 r. o prawie do zgromadzeń publicznych, pochodów i pokojowych demonstracji,

–   uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., którego stroną jest Egipt,

–   uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–   uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że wolność słowa i wolność zgromadzeń stanowią niezbędne filary demokratycznego i pluralistycznego społeczeństwa; mając na uwadze, że wolność prasy i mediów jest kluczowym elementem demokracji i otwartego społeczeństwa; mając na uwadze, że egipska konstytucja przyjęta w 2014 r. chroni podstawowe wolności, w tym wolność słowa i zgromadzeń;

B.  mając na uwadze, że w Egipcie wciąż bardzo często dochodzi do naruszeń podstawowych wolności i praw człowieka, w tym ze strony władz krajowych, wojska i służb bezpieczeństwa oraz innych grup, które dopuszczają się aktów przemocy, podżegania, nawoływania do nienawiści, napastowania, zastraszania i cenzury wobec przeciwników politycznych, pokojowych demonstrantów, dziennikarzy, blogerów, związkowców, działaczy ruchów obywatelskich i mniejszości; mając na uwadze, że wolność zrzeszania się, wolność zgromadzeń i wolność słowa pozostają obszarami szczególnej uwagi od lipca 2013 r.; mając na uwadze, że w raporcie Freedom House na temat wolności na świecie za 2014 r. uznano Egipt za kraj, w którym nie ma wolności;

C. mając na uwadze, że wolność prasy i mediów oraz wolność cyfrowa są regularnie i coraz częściej obiektem ataku ze strony rządu egipskiego; mając na uwadze, że atakuje się i cenzuruje dziennikarzy, agencje prasowe, media społecznościowe oraz internet; mając na uwadze, że media egipskie są ogromnie spolaryzowane (podzielone na frakcje za i przeciw Mursiemu), co zwiększa polaryzację społeczeństwa egipskiego; mając na uwadze, że według organizacji Reporterzy bez Granic aresztowano co najmniej 65 dziennikarzy, a 17 jest wciąż przetrzymywanych; mając na uwadze, że od lipca 2013 r. w Egipcie zabito co najmniej sześciu dziennikarzy;

D. mając na uwadze, że w dniu 23 czerwca 2014 r. dwudziestu dziennikarzy egipskich i zagranicznych, w tym dziennikarze telewizji Al-Dżazira: Australijczyk Peter Greste, Egipcjanin z obywatelstwem kanadyjskim Mohamed Fahmy oraz Egipcjanin Baher Mohamed, a także zaocznie obywatelka Holandii Rena Netjes, zostało skazanych na siedem do dziesięciu lat więzienia; mając na uwadze, że oskarżono ich o „fałszowanie obrazu wydarzeń” oraz o przynależność do organizacji terrorystycznej lub wspieranie jej; mając na uwadze, że dziennikarzy zamyka się i nazywa przestępcami lub terrorystami za to, że po prostu wykonują swoją pracę; mając na uwadze, że Renę Netjes oskarżono fałszywie o pracę dla Al-Dżaziry;

E.  mając na uwadze, że wielu świadków wskazało na rozmaite nieprawidłowości i przypadki niekompetencji w trakcie procesu sądowego; mając na uwadze, że w procesie tym uczestniczyli obserwatorzy międzynarodowi, w tym przedstawiciele ambasad niektórych państw członkowskich UE; mając na uwadze, że wysoka komisarz ONZ do spraw praw człowieka Navi Pillay określiła ten proces jako „pełen nieprawidłowości proceduralnych i sprzeczny z międzynarodowym prawem praw człowieka”; mając na uwadze, że prezydent Egiptu Abd al-Fattah as-Sisi przyznał niedawno, że wspomniane wyroki miały negatywne konsekwencje oraz dodał, iż żałuje, że aresztowani nie zostali deportowani natychmiast po aresztowaniu, a zamiast tego zostali postawieni przez sądem; mając na uwadze, że procedura apelacji od tych wyroków może ciągnąć się miesiącami;

F.  mając na uwadze, że odkąd armia egipska przejęła władzę w lipcu 2013 r. w Egipcie zatrzymano tysiące protestujących i więźniów sumienia; mając na uwadze, że do aresztowań i arbitralnych zatrzymań dochodziło również po wyborze prezydenta Abd al-Fattaha as-Sisiego w maju 2014 r.; mając na uwadze, że w dniu 11 czerwca 2014 r. wyrokiem sądu skazano Alaa Abdela Fattaha, czołowego aktywistę, który odegrał wiodącą rolę w rewolucji z 2011 r., oraz inne osoby na piętnaście lat więzienia pod zarzutem złamania ustawy 107 o prawie do zgromadzeń publicznych, pochodów i pokojowych demonstracji z 2013 r. (ustawy o protestach); mając na uwadze, że inni czołowi aktywiści, w tym Mohamed Adel, Ahmed Douma, Mahienour El-Massry i Ahmed Maher, a także prominentne działaczki na rzecz praw kobiet, takie jak Yara Sallam i Sana Seif, wciąż przebywają w areszcie; mając na uwadze, że w dniu 28 kwietnia 2014 r. sąd doraźny w Kairze zdelegalizował młodzieżowy Ruch 6 Kwietnia;

G. mając na uwadze, że przedstawiciele rządu przyznali, że od stycznia 2014 r. władze zatrzymały co najmniej 16 000 osób, w tym 1000 demonstrantów, a wielu ludzi aresztowano za to, że korzystali ze swojego prawa do swobodnego gromadzenia się, stowarzyszania i wyrażania opinii lub za rzekome związki z Bractwem Muzułmańskim; mając na uwadze, że w trakcie protestów i starć aresztowano również setki studentów;

H. mając na uwadze, że od lipca 2013 r. w wyniku nadmiernego i arbitralnego użycia siły przez oddziały bezpieczeństwa zginęło około 1400 demonstrantów; mając na uwadze, że za te i inne nadużycia wobec protestujących nie wyciągnięto w ostatnim roku konsekwencji wobec żadnego funkcjonariusza sił bezpieczeństwa; mając na uwadze, że w powszechnej opinii ustanowiona w grudniu 2013 r. komisja śledcza nie przeprowadziła jak dotąd szczegółowego, wiarygodnego i bezstronnego śledztwa w sprawie brutalnych zdarzeń, jakie miały miejsce od lipca 2013 r.;

I.   mając na uwadze, że artykuł 65 egipskiej konstytucji gwarantuje wolność myśli i opinii oraz stanowi, że każda osoba ma prawo do wyrażania swojej opinii werbalnie, pisemnie, za pomocą obrazów lub jakiejkolwiek innej formy wypowiedzi i publikacji; mając na uwadze, że w swoim wstępnym oświadczeniu przedstawiciele unijnej misji obserwacji wyborów prezydenckich w Egipcie w maju 2014 r. stwierdzili, że choć nowa konstytucja określa szeroki katalog praw podstawowych, poszanowanie tych praw jest dalekie od założeń ustawy zasadniczej, a w kraju można zaobserwować ogólną atmosferę ograniczonej wolności słowa, która prowadzi do autocenzury dziennikarzy;

J.   mając na uwadze, że artykuł 73 egipskiej konstytucji stanowi, że obywatele – po przedstawieniu odpowiedniego powiadomienia – mają prawo do organizowania spotkań publicznych, marszów, demonstracji i wszelkich innych pokojowych form protestu, przy czym zakazane jest posiadanie przy sobie jakiejkolwiek broni, a także mają prawo do pokojowych zgromadzeń prywatnych bez konieczności uprzedniego powiadamiania, a siły bezpieczeństwa nie mogą uczestniczyć w tych zgromadzeniach, kontrolować ich ani podsłuchiwać; mając na uwadze, że przyjęcie w listopadzie 2013 r. ustawy 107 o prawie do zgromadzeń publicznych, pochodów i pokojowych demonstracji (ustawy o protestach), która nakłada ograniczenia na demonstracje i zgromadzenia publiczne i daje siłom bezpieczeństwa przyzwolenie na użycie wobec protestujących nadmiernej siły, stanowi poważne zagrożenie dla wolności zgromadzeń;

K. mając na uwadze, że na mocy ustawy o protestach w ostatnich kilku miesiącach rozpędzono pokojowe protesty i aresztowano wielu demonstrantów; mając na uwadze, że 21 czerwca 2014 r. policja rozpędziła uczestników pokojowego marszu w Heliopolis, którzy domagali się uchylenia ustawy o protestach i uwolnienia osób zatrzymanych na jej podstawie, a tego samego dnia aresztowała ponad 50 osób w związku z tym wydarzeniem; mając na uwadze, że ponad 20 z nich wciąż jest przetrzymywanych i grozi im proces sądowy;

L.  mając na uwadze, że artykuł 75 egipskiej konstytucji stanowi, że wszyscy obywatele mają prawo do zakładania pozarządowych stowarzyszeń i fundacji na zasadach demokratycznych; mając na uwadze, że egipskie organizacje społeczeństwa obywatelskiego wyraziły niedawno głębokie zaniepokojenie najnowszą wersją ustawy o organizacjach pozarządowych, która umożliwia pełną kontrolę nad grupami obywatelskimi i podporządkowuje je organom bezpieczeństwa i organom administracyjnym, a także umożliwia karanie obrońców praw człowieka;

M. mając na uwadze, że we wrześniu 2013 r. egipskie władze tymczasowe zdelegalizowały Bractwo Muzułmańskie, uwięziły jego przywódców, zajęły jego majątek, zamknęły należące do niego środki przekazu i uznały członkostwo w bractwie za przestępstwo; mając na uwadze, że 21 czerwca 2014 r. sąd egipski potwierdził wyroki śmierci dla 183 członków i zwolenników Bractwa Muzułmańskiego skazanych we wcześniejszym procesie grupowym; mając na uwadze, że wyroki te stanowią wynik szeregu postępowań dochodzeniowych i sądowych pełnych nieprawidłowości proceduralnych i sprzecznych z prawem międzynarodowym;

N. mając na uwadze, że ostatnie działania wymiaru sprawiedliwości podają w poważną wątpliwość niezależność systemu sądownictwa oraz jego zdolność do pociągania winnych do odpowiedzialności; mając na uwadze, że w szczególności wyroki orzekające karę śmierci mogą osłabić szanse na długoterminową stabilność w Egipcie;

O. mając na uwadze, że artykuł 155 egipskiej konstytucji stanowi, że po konsultacji z Radą Ministrów prezydent republiki może podjąć decyzję o ułaskawieniu lub złagodzeniu kary;

P.  mając na uwadze, że praworządność, podstawowe wolności i prawa człowieka, jak również sprawiedliwość społeczna i wyższy standard życia obywateli stanowią kluczowe elementy przemian w kierunku otwartego, wolnego, demokratycznego i dostatniego społeczeństwa egipskiego; mając na uwadze, że niezależne związki zawodowe i organizacje społeczeństwa obywatelskiego mają do odegrania niezmiernie istotną rolę w tym procesie, a wolne media stanowią kluczowy element społeczeństwa w każdej demokracji; mając na uwadze, że kobiety egipskie wciąż znajdują się w szczególnie niekorzystnej sytuacji w obecnym okresie przemian politycznych i społecznych w kraju;

Q. mając na uwadze, że zgodnie ze zmienioną europejską polityką sąsiedztwa, a zwłaszcza z podejściem „więcej za więcej”, poziom i zakres zaangażowania UE w Egipcie powinien opierać się na systemie zachęt, a tym samym powinien być uzależniony od postępów tego kraju w obszarze demokracji, praworządności, praw człowieka i równouprawnienia płci;

1.  zdecydowanie potępia wszelkie akty przemocy, podżegania, nawoływania do nienawiści, napastowania, zastraszania i cenzury ze strony władz krajowych, wojska, służb bezpieczeństwa i innych grup w Egipcie wobec przeciwników politycznych, pokojowych demonstrantów, dziennikarzy, blogerów, związkowców, działaczy ruchów obywatelskich i mniejszości, a także wzywa do natychmiastowego zaprzestania tego rodzaju działań; przypomina rządowi egipskiemu, że jest on odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim obywatelom niezależnie od ich poglądów politycznych, przynależności politycznej lub wyznania, a także za zadbanie o to, by można było korzystać z wolności zgromadzeń, wolności zrzeszania się, wolności słowa i wolności prasy bez arbitralnych ograniczeń i cenzury w kraju; wzywa władze egipskie, by zobowiązały się do dialogu, niestosowania przemocy oraz wprowadzenia pluralistycznego systemu rządów;

2.  wyraża głębokie zaniepokojenie serią niedawnych wyroków sądowych w Egipcie, w tym orzeczonymi 23 czerwca 2014 r. długimi karami więzienia dla trzech dziennikarzy Al-Dżaziry i 11 innych oskarżonych sądzonych zaocznie, a także potwierdzeniem wyroków śmierci dla 183 osób;

3.  wyraża niepokój z powodu coraz ostrzejszych działań i fizycznych ataków na media i społeczeństwo obywatelskie w Egipcie, które ograniczają ich zdolność do swobodnego działania; potępia nękanie, przetrzymywanie i oskarżanie dziennikarzy krajowych i zagranicznych oraz działaczy społeczeństwa obywatelskiego, w tym blogerów, za to, że po prostu wykonują swoją pracę; ponownie wzywa do niezwłocznego przeprowadzenia niezależnych, poważnych i bezstronnych śledztw dotyczących przypadków niewspółmiernego użycia siły przeciwko nim oraz arbitralnych zatrzymań przez siły bezpieczeństwa i władze państwowe, a także do pociągnięcia winnych do odpowiedzialności;

4.  ubolewa nad cenzurowaniem mediów i internetu oraz nad ograniczonym dostępem do niektórych blogów i sieci społecznościowych; potępia prześladowania, jakich doświadcza szereg gazet i mediów audiowizualnych;

5.  wzywa władze egipskie, aby natychmiast i bezwarunkowo uwolniły wszystkich zatrzymanych lub skazanych za to, że w sposób pokojowy korzystali z przysługującej im wolności słowa i zrzeszania się, a także wszystkich obrońców praw człowieka; wzywa egipskie władze sądownicze do zadbania o to, by wszystkie postępowania sądowe w kraju spełniały kryteria wolnego i sprawiedliwego procesu oraz by przestrzegano praw oskarżonych; wzywa władze egipskie, aby zarządziły przeprowadzenie niezależnych i bezstronnych śledztw dotyczących wszelkich zarzutów o niewłaściwe traktowanie oraz aby zadbały o to, by wszyscy zatrzymani mieli dostęp do niezbędnej pomocy medycznej;

6.  podkreśla, że egipska ustawa antyterrorystyczna również była wykorzystywania do wydawania wyroków skazujących w wielu sprawach; wzywa prezydenta do niezwłocznego podjęcia działań, w tym do skorzystania z konstytucyjnego prawa do ułaskawienia, w celu zadbania o to, by żaden wyrok śmierci nie został wykonany i by w Egipcie nie można było nikogo zatrzymać na podstawie orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, które nie spełnia wymienionych wyżej wymogów; wzywa władze do natychmiastowego wprowadzenia oficjalnego moratorium na wykonywanie kary śmierci jako pierwszego kroku na drodze do jej zniesienia;

7.  wzywa właściwe władze egipskie do uchylenia lub zmiany ustawy o protestach oraz do rewizji nowej ustawy o organizacjach pozarządowych przedstawionej przez Ministerstwo Solidarności Społecznej, zgodnie z artykułami 65, 73 i 75 egipskiej konstytucji, normami międzynarodowymi oraz zobowiązaniami międzynarodowymi Egiptu, a także do zadbania o to, by istniejące i przyszłe przepisy krajowe były zgodne z konstytucją i tymi normami i zobowiązaniami;

8.  przypomina, że nowo przyjęta konstytucja Egiptu utorowała drogę do zbudowania kraju, który przestrzega zasad wolności i demokracji oraz wspiera poszanowanie praw i sprawiedliwość na co dzień; przypomina rządowi egipskiemu, że wolność słowa, wolność prasy i wolność cyfrowa, a także prawo udziału w pokojowych demonstracjach to podstawowe prawa człowieka w demokracji, uznane w nowej egipskiej konstytucji;

9.  przypomina właściwym władzom egipskim o ich prawnych zobowiązaniach krajowych i międzynarodowych oraz wzywa prezydenta Abd al-Fattaha as-Sisiego i rząd egipski do priorytetowego potraktowania kwestii ochrony i propagowania praw człowieka oraz do zagwarantowania, że sprawcy naruszeń praw człowieka zostaną pociągnięci do odpowiedzialności;

10. wzywa właściwe władze egipskie do zmiany kursu i podjęcia konkretnych kroków w celu zadbania o to, by przepisy nowej konstytucji dotyczące podstawowych praw i wolności, w tym wolności słowa i zgromadzeń, zostały w pełni wdrożone, pokazując, że przestrzegają praw człowieka i zasad państwa prawa oraz rozpoczynając od natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia więźniów sumienia;

11. podkreśla znaczenie podstawowej zasady demokracji, jaką jest podział władzy, oraz fakt, że nie można wykorzystywać władzy sądowniczej jako instrumentu represji i prześladowania politycznego; proponuje przeprowadzenie reformy władzy sądowniczej, aby zapewnić rzeczywisty podział władzy, który doprowadziłby do niezależnego i bezstronnego wymiaru sprawiedliwości;

12. zachęca przedstawicieli delegatury UE i ambasad państw członkowskich UE w Kairze do obecności na znaczących politycznie procesach sądowych egipskich i zagranicznych dziennikarzy, blogerów, związkowców i działaczy społeczeństwa obywatelskiego;

13. ubolewa nad faktem, że pomimo nowej ustawy o wykorzystywaniu seksualnym wciąż narasta przemoc wobec kobiet, szczególnie w sferze publicznej, o czym świadczą dziesiątki przypadków gwałtów i przemocy seksualnej w trakcie protestów; wzywa władze egipskie, aby zaprzestały karania osób LGBT za wyrażanie swojej orientacji seksualnej oraz za korzystanie z prawa do zgromadzeń, na mocy „ustawy o walce z rozwiązłością”, a także do uwolnienia wszystkich osób LGBT aresztowanych i uwięzionych na mocy tej ustawy; wzywa rząd egipski, aby przyjął krajowe strategie na rzecz walki z przemocą wobec kobiet i osób LGBT oraz na rzecz eliminacji wszelkich form dyskryminacji i aby w całym tym procesie zadbał o rzeczywiste konsultacje z grupami walczącymi o prawa kobiet i osób LGBT oraz z innymi organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, a także o rzeczywisty udział tych grup i organizacji;

14. potwierdza, że wolność prasy i mediów stanowi kluczowy element demokracji i otwartego społeczeństwa i w związku z tym powinna być jednym z głównych obszarów działań UE związanych z Egiptem, podejmowanych w ramach szerszej, spójnej strategii UE, która powinna skupiać się na zwiększeniu praw, wolności i możliwości Egipcjan w miarę rozwoju stosunków między UE a Egiptem;

15. ponownie wyraża głęboką solidarność z narodem egipskim w obecnym okresie burzliwych przemian w ich kraju; apeluje o wspólną strategię państw członkowskich UE wobec Egiptu; ponownie wzywa Radę, wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel i Komisję, aby w stosunkach dwustronnych z Egiptem i w ramach finansowego wsparcia udzielanego temu krajowi aktywnie działały w oparciu o zasadę warunkowości („więcej za więcej”), uwzględniając poważne wyzwania gospodarcze, przed jakimi stoi Egipt; ponawia apel o wprowadzenie jednoznacznych i wspólnie uzgodnionych wskaźników w tym zakresie; ponownie zapewnia o swoim zobowiązaniu do udzielenia narodowi egipskiemu pomocy w procesie prowadzącym do reform demokratycznych i gospodarczych;

16. wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do wyjaśnienia konkretnych działań podjętych w reakcji na decyzję Rady do Spraw Zagranicznych o przeglądzie pomocy UE dla Egiptu; zwraca się w szczególności o wyjaśnienia na temat: (i) planowanego programu reformy wymiaru sprawiedliwości; (ii) unijnych programów wsparcia budżetowego; (iii) programu wsparcia handlu i rynku wewnętrznego; oraz (iv) udziału Egiptu w regionalnych programach UE, takich jak Euromed Police i Euromed Justice;

17. apeluje o wprowadzenie ogólnounijnego zakazu eksportu do Egiptu technologii inwigilacyjnych i obserwacyjnych, które mogłyby zostać wykorzystane do szpiegowania i represjonowania obywateli, a także o wprowadzenie – zgodnie z porozumieniem z Wassenaar – zakazu eksportu sprzętu wojskowego, który mógłby zostać wykorzystany do tłumienia pokojowych protestów;

18. zachęca wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel, aby na kolejnej sesji Rady Praw Człowieka ONZ uzyskała poparcie UE dla rezolucji w sprawie sytuacji w Egipcie, która między innymi zainicjowałaby międzynarodowe dochodzenie w sprawie śmierci demonstrantów oraz w sprawie zarzutów wobec sił bezpieczeństwa dotyczących stosowania tortur i przemocy w ciągu ostatniego roku;

19. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz prezydentowi i rządowi tymczasowemu Arabskiej Republiki Egiptu.

(1)

Teksty przyjęte, P7_TA(2014)0100.

(2)

Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0470.

(3)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0274.

(4)

Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0446.

Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności