Procedura : 2017/2724(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B8-0424/2017

Teksty złożone :

RC-B8-0424/2017

Debaty :

PV 15/06/2017 - 4.3
CRE 15/06/2017 - 4.3

Głosowanie :

PV 15/06/2017 - 7.4

Teksty przyjęte :

P8_TA(2017)0269

WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI
PDF 360kWORD 55k
14.6.2017
PE605.537v01-00}
PE605.538v01-00}
PE605.539v01-00}
PE605.541v01-00}
PE605.543v01-00}
PE605.544v01-00} RC1
 
B8-0424/2017}
B8-0425/2017}
B8-0426/2017}
B8-0428/2017}
B8-0430/2017}
B8-0431/2017} RC1

złożony zgodnie z art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu

zastępujący tym samym projekty rezolucji złożone przez następujące grupy:

ECR (B8-0424/2017)

Verts/ALE (B8-0425/2017)

S&D (B8-0426/2017)

ALDE (B8-0428/2017)

GUE/NGL (B8-0430/2017)

PPE (B8-0431/2017)


w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Indonezji (2017/2724(RSP))


Cristian Dan Preda, Esther de Lange, Jeroen Lenaers, Sandra Kalniete, Elmar Brok, Mairead McGuinness, Brian Hayes, Lefteris Christoforou, Marijana Petir, Ivan Štefanec, József Nagy, Milan Zver, Dubravka Šuica, Pavel Svoboda, Tunne Kelam, Patricija Šulin, Krzysztof Hetman, Sven Schulze, Tomáš Zdechovský, Ivana Maletić, Claude Rolin, Romana Tomc, László Tőkés, Bogdan Brunon Wenta, Eduard Kukan, Csaba Sógor, Adam Szejnfeld, Giovanni La Via, Jaromír Štětina, Jiří Pospíšil, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Laima Liucija Andrikienė, Roberta Metsola, Deirdre Clune, Stanislav Polčák, Andrey Kovatchev, Julia Pitera w imieniu grupy PPE
Elena Valenciano, Victor Boştinaru, Soraya Post, David Martin w imieniu grupy S&D
Charles Tannock, Angel Dzhambazki, Ruža Tomašić, Monica Macovei w imieniu grupy ECR
Hilde Vautmans, Izaskun Bilbao Barandica, Ilhan Kyuchyuk, Johannes Cornelis van Baalen, Petras Auštrevičius, Beatriz Becerra Basterrechea, Dita Charanzová, Gérard Deprez, María Teresa Giménez Barbat, Martina Dlabajová, Marian Harkin, Ivan Jakovčić, Louis Michel, Javier Nart, Maite Pagazaurtundúa Ruiz, Jozo Radoš, Frédérique Ries, Marietje Schaake, Robert Rochefort, Jasenko Selimovic, Pavel Telička, Ivo Vajgl, Paavo Väyrynen, Ramon Tremosa i Balcells, Cecilia Wikström w imieniu grupy ALDE
Marie-Christine Vergiat, Barbara Spinelli, Miguel Urbán Crespo, Tania González Peñas, Estefanía Torres Martínez, Xabier Benito Ziluaga, Lola Sánchez Caldentey, Stelios Kouloglou, Helmut Scholz, Dimitrios Papadimoulis w imieniu grupy GUE/NGL
Barbara Lochbihler, Heidi Hautala, Bodil Valero, Ernest Urtasun, Bronis Ropė, Davor Škrlec, Igor Šoltes, Maria Heubuch, Jordi Solé w imieniu grupy Verts/ALE
Ignazio Corrao, Fabio Massimo Castaldo, Isabella Adinolfi w imieniu grupy EFDD

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Indonezji (2017/2724(RSP))  

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Indonezji, w szczególności rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r.(1),

–  uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy między UE a Indonezją (UPiW), która weszła w życie w dniu 1 maja 2014 r., oraz wspólny komunikat prasowy z dnia 29 listopada 2016 r. wydany w następstwie pierwszego posiedzenia wspólnego komitetu UE–Indonezja w ramach UPiW,

–  uwzględniając lokalne oświadczenie UE z dnia 9 maja 2017 r. w sprawie wolności religii lub przekonań oraz wolności wypowiedzi,

–  uwzględniając sprawozdanie Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka z dnia 17 lutego 2017 r. w sprawie Indonezji, a także trzeci cykl powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka i streszczenie uwag zainteresowanych stron w sprawie Indonezji z dnia 20 lutego 2017 r.,

–  uwzględniając oświadczenie rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 27 lipca 2016 r. w sprawie planowanych egzekucji w Indonezji,

–  uwzględniając 6. dialog dotyczący praw człowieka między Unią Europejską a Indonezją z dnia 28 czerwca 2016 r.,

–  uwzględniając deklarację z Bangkoku z dnia 14 października 2016 r. w sprawie wspierania globalnego partnerstwa między ASEAN a UE na rzecz wspólnych celów strategicznych,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z dnia 10 grudnia 1948 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP), ratyfikowany przez Indonezję w 2006 r.,

–  uwzględniając Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1987 r.,

–  uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że Indonezja jest czwartym pod względem liczby ludności państwem świata, trzecią pod względem wielkości demokracją, krajem posiadającym najliczniejszą większość muzułmańską i zamieszkanym przez zróżnicowane społeczeństwo liczące 255 milionów obywateli o różnych korzeniach etnicznych, reprezentujących różne języki i kultury;

B.  mając na uwadze, że Indonezja jest ważnym partnerem UE; mając na uwadze bliskie stosunki między UE a Indonezją, która jest członkiem grupy G-20; mając na uwadze, że UE i Indonezja wyznają te same wartości, jeżeli chodzi o prawa człowieka, sprawowanie rządów i demokrację;

C.  mając na uwadze, że w 2016 r. odnotowano bezprecedensową liczbę aktów przemocy, dyskryminacji, napastliwych ataków słownych i pełnych jadu oświadczeń skierowanych przeciwko osobom LGBTI w Indonezji; mając na uwadze, że według doniesień takie ataki są podsycane, bezpośrednio lub pośrednio, przez urzędników państwowych, instytucje państwowe i ekstremistów; mając ponadto na uwadze, że w 2017 r. ataki te stały się bardziej napastliwe;

D.  mając na uwadze, że w specjalnej autonomicznej prowincji Aceh, w której obowiązuje prawo szariatu, stosunki seksualne między osobami tej samej płci odbywane za obopólną zgodą i pozamałżeńskie stosunki seksualne są uznawane za przestępstwo i podlegają karze do 100 batów i 100 miesięcy pozbawienia wolności; mając na uwadze, że w maju 2017 r. dwóch młodych mężczyzn uznano za winnych stosunków seksualnych między osobami tej samej płci i skazano na karę 85 batów trzciną; mając na uwadze, że prawo do tego, aby nie być torturowanym, stanowi podstawowe i niezbywalne prawo;

E.  mając na uwadze, że w pozostałej części Indonezji homoseksualizm nie jest nielegalny; mając na uwadze, że w ostatnich latach społeczność LGBTI stała się jednak obiektem ataków;

F.  mając na uwadze, że dnia 21 maja 2017 r. w wyniku nalotu policji na klub nocny dla gejów w Dżakarcie aresztowano 141 mężczyzn za „naruszenie przepisów dotyczących pornografii”;

G.  mając na uwadze, że od stycznia 2016 r. Trybunał Konstytucyjny Indonezji rozpatruje petycję mającą na celu kryminalizację stosunków homoseksualnych i seksu pozamałżeńskiego;

H.  mając na uwadze, że nasila się nietolerancja wobec mniejszości religijnych w Indonezji, możliwa z powodu dyskryminujących przepisów ustawowych i wykonawczych, w tym ustawy o bluźnierstwie, która oficjalnie uznaje jedynie sześć religii; mając na uwadze, że od czerwca 2017 r. na mocy ustawy o bluźnierstwie skazano i uwięziono wiele osób;

I.  mając na uwadze, że w styczniu 2017 r. Krajowa Komisja Praw Człowieka (Komisi Nasional Hak Asaki Manusia) stwierdziła, iż w niektórych prowincjach, takich jak Jawa Zachodnia, występuje zdecydowanie większa nietolerancja religijna niż w innych, oraz że urzędnicy rządowi szczebla regionalnego często są odpowiedzialni za tolerowanie nadużyć lub bezpośrednio za popełnianie nadużyć;

J.  mając na uwadze, że istnieją poważne obawy co do zastraszania dziennikarzy i przemocy wobec nich; mając na uwadze, że dziennikarze powinni mieć dostęp do całego kraju;

K.  mając na uwadze, że według organizacji Human Rights Watch w latach 2010–2015 49 % dziewcząt w wieku do 14 lat padło ofiarą okaleczania żeńskich narządów płciowych;

L.  mając na uwadze, że w lipcu 2016 r. władze wykonały egzekucje na czterech skazanych za handel narkotykami oraz zapowiedziały, że 10 innych więźniów oczekujących na wykonanie wyroku śmierci zostanie straconych w 2017 r.;

1.  docenia bliskie stosunki między UE i Indonezją oraz ponownie przypomina o znaczeniu silnych i długotrwałych więzi politycznych, gospodarczych i kulturalnych między obiema stronami; podkreśla znaczenie dialogu na temat praw człowieka między UE a Indonezją, umożliwiającego otwartą wymianę poglądów na temat praw człowieka i demokracji, które stanowią również podstawę UPiW;

2.  wzywa do zacieśnienia stosunków parlamentarnych między UE a Indonezją, w ramach których można konstruktywnie omawiać różne kwestie będące przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym prawa człowieka; zwraca się do parlamentu Indonezji o wzmocnienie takich stosunków międzyparlamentarnych;

3.  z zadowoleniem przyjmuje aktywne zaangażowanie Indonezji na szczeblu regionalnym i wielostronnym; podkreśla, że Indonezja była niedawno badana w ramach powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka podczas posiedzenia Rady Praw Człowieka ONZ w maju 2017 r.; podkreśla, że podobnie jak w poprzednich cyklach Indonezja poddała się temu przeglądowi na zasadzie dobrowolności;

4.  Calls on the authorities of the special autonomous province of Aceh to prevent further persecution of homosexuals and to decriminalise homosexuality by amending its Islamic Criminal Code; zdecydowanie potępia chłostę dwóch homoseksualnych mężczyzn w wieku 20 i 23 lat w Aceh w dniu 22 maja 2017 r.; zauważa, że po raz pierwszy władze tej prowincji wymierzyły karę chłosty za praktyki homoseksualne; stanowczo potępia fakt, że zgodnie z obowiązującym w Aceh islamskim kodeksem karnym, którego podstawą jest prawo szariatu, homoseksualizm jest nielegalny; podkreśla, że ukaranie ww. mężczyzn jest okrutnym, nieludzkim i poniżającym traktowaniem, które na mocy prawa międzynarodowego może zostać zakwalifikowane jako torturowanie; ponadto wzywa władze do natychmiastowego położenia kresu publicznemu wykonywaniu chłosty;

5.  wyraża zaniepokojenie z powodu rosnącej nietolerancji wobec indonezyjskiej społeczności LGBTI również poza specjalną autonomiczną prowincją Aceh; zdecydowanie potępia aresztowanie 141 mężczyzn w czasie nalotu policji na klub nocny dla gejów w Dżakarcie w dniu 21 maja 2017 r., choć na mocy indonezyjskiego kodeksu karnego homoseksualizm nie jest przestępstwem; apeluje do władz i urzędników rządowych o powstrzymanie się od publicznych oświadczeń, które dyskryminują osoby LGBTI lub inne mniejszości w kraju; podkreśla, że obowiązkiem policji jest egzekwowanie prawa oraz ochrona mniejszości w szczególnie trudnej sytuacji, a nie ich prześladowanie;

6.  odrzuca opinię Indonezyjskiego Stowarzyszenia Psychiatrycznego, zgodnie z którą homoseksualizm i transpłciowość są chorobami psychicznymi; wzywa władze do zaprzestania przymusowego przetrzymywania osób LGBTI, a także do położenia kresu wszelkim formom „terapii” mającym je „wyleczyć” z homoseksualizmu, biseksualności lub transseksualizmu oraz do rygorystycznego egzekwowania zakazu;

7.  z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie prezydenta J. Widodo z dnia 19 października 2016 r. potępiające dyskryminację osób LGBTI; wzywa prezydenta J. Widodo, by wykorzystał swoje kluczowe stanowisko do publicznego potępienia nietolerancji oraz przestępstw wobec osób LGBTI, mniejszości, kobiet i organizacji lub zgromadzeń w Indonezji;

8.  wzywa do przeglądu ustawy o bluźnierstwie, ponieważ zagraża ona mniejszościom religijnym; popiera zalecenia ONZ dotyczące uchylenia artykułów 156 i 156 lit. a) kodeksu karnego, ustawy o zapobieganiu nadużyciom i zniesławianiu religii, ustawy o transakcjach i danych elektronicznych, opłat za porzucenie oraz zaniechania ścigania osób pod zarzutem bluźnierstwa;

9.  jest zaniepokojony rosnącą nietolerancją wobec mniejszości etnicznych, religijnych i seksualnych w Indonezji; wzywa władze tego kraju do kontynuowania oraz wzmocnienia wysiłków na rzecz zwiększenia tolerancji religijnej i różnorodności społecznej; stanowczo potępia wszelkie akty przemocy wobec mniejszości, ich prześladowanie i zastraszanie; domaga się pociągnięcia do odpowiedzialności winnych popełnienia tych naruszeń;

10.  wyraża zaniepokojenie z powodu poważnych naruszeń wolności mediów; wzywa rząd Indonezji, by nakłonił agencje państwowe do przyjęcia polityki zerowej tolerancji dla przemocy fizycznej wobec dziennikarzy i by zapewnił mediom zagranicznym otwarty dostęp do kraju;

11.  wzywa władze Indonezji do uchylenia wszystkich przepisów prawnych, które bezzasadnie ograniczają podstawowe wolności i prawa człowieka; wzywa władze Indonezji do przeglądu wszystkich przepisów krajowych oraz do zapewnienia ich zgodności z międzynarodowymi zobowiązaniami kraju, zwłaszcza w zakresie wolności wypowiedzi, myśli, sumienia i wyznania, równości wobec prawa, wolności od dyskryminacji oraz prawa do wypowiedzi i zgromadzeń publicznych;

12.  jest zaniepokojony doniesieniami o utrzymującej się przemocy wobec kobiet i stosowaniu takich szkodliwych dla nich praktyk jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych; wzywa władze Indonezji do egzekwowania przepisów dotyczących walki z przemocą wobec kobiet, karania wszelkich form przemocy seksualnej oraz przyjmowania przepisów służących zlikwidowaniu nierówności płci i wzmocnieniu pozycji kobiet;

13.  z zadowoleniem przyjmuje zawieszenie egzekucji osób skazanych na karę śmierci za handel narkotykami do czasu zakończenia rewizji ich sprawy; wzywa rząd Indonezji do dalszego wstrzymywania wszystkich tego rodzaju egzekucji i do ponownego rozpatrywania odnośnych spraw zgodnie z normami międzynarodowymi; apeluje o natychmiastowe przywrócenie moratorium na stosowanie kary śmierci z myślą o jej zniesieniu;

14.  wzywa rząd Indonezji do wywiązania się ze wszystkich zobowiązań oraz do poszanowania, ochrony i stania na straży praw i wolności zapisanych w MPPOiP;

15.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Indonezji, sekretarzowi generalnemu Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), Międzyrządowej Komisji ds. Praw Człowieka ASEAN oraz Radzie Praw Człowieka ONZ.

(1)

Teksty przyjęte, P8_TA(2017)0002.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności