Procedura : 2019/2886(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0123/2019

Teksty złożone :

RC-B9-0123/2019

Debaty :

PV 23/10/2019 - 7
CRE 23/10/2019 - 7

Głosowanie :

PV 24/10/2019 - 8.8
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0049

<Date>{22/10/2019}22.10.2019</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9-0123/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0125/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0127/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0128/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0129/2019</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 185kWORD 58k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9-0123/2019 (Verts/ALE)

B9-0125/2019 (Renew)

B9-0127/2019 (PPE)

B9-0128/2019 (GUE/NGL)

B9-0129/2019 (S&D)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie tureckiej interwencji wojskowej w północno-wschodniej Syrii i jej skutków</Titre>

<DocRef>(2019/2886(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Michael Gahler, Željana Zovko, David McAllister, Sandra Kalniete, Esther de Lange, Andrzej Halicki, Paulo Rangel, Jeroen Lenaers, Vladimír Bilčík, Michal Wiezik, Peter Pollák, Ivan Štefanec</Depute>

<Commission>{PECH}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Kati Piri, Nacho Sánchez Amor, Andreas Schieder</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>Malik Azmani, Hilde Vautmans, Petras Auštrevičius, Phil Bennion, Izaskun Bilbao Barandica, Sylvie Brunet, Olivier Chastel, Katalin Cseh, Anna Júlia Donáth, Engin Eroglu, Laurence Farreng, Valter Flego, Luis Garicano, Barbara Ann Gibson, Klemen Grošelj, Christophe Grudler, Bernard Guetta, Martin Hojsík, Antony Hook, Karin Karlsbro, Ondřej Kovařík, Nathalie Loiseau, Karen Melchior, Urmas Paet, Maite Pagazaurtundúa, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Michal Šimečka, Susana Solís Pérez, Ramona Strugariu, Marie-Pierre Vedrenne</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Tineke Strik, Hannah Neumann, Ernest Urtasun, Yannick Jadot, Heidi Hautala, Alice Kuhnke, Molly Scott Cato, Ellie Chowns, Damien Carême, Benoît Biteau, Petra De Sutter, Michael Bloss, Pär Holmgren, Markéta Gregorová, Caroline Roose, Erik Marquardt, François Alfonsi, David Cormand, Michèle Rivasi, Alexandra Geese, Catherine Rowett, Mounir Satouri, Jutta Paulus, Marcel Kolaja, Gwendoline Delbos-Corfield, Niklas Nienaß, Ville Niinistö, Sergey Lagodinsky</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Nikolaj Villumsen, Özlem Demirel</Depute>

<Commission>{GUE/NGL}w imieniu grupy GUE/NGL</Commission>

</RepeatBlock-By>


Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie tureckiej interwencji wojskowej w północno-wschodniej Syrii i jej skutków

(2019/2886(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej w sprawie Turcji z dnia 17 października 2019 r.,

 uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady do Spraw Zagranicznych z dnia 14 października 2019 r. w sprawie Syrii,

 uwzględniając odnośne oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, w szczególności jej oświadczenie z dnia 9 października 2019 r. w sprawie ostatnich wydarzeń w północno‑wschodniej Syrii, a także jej uwagi wygłoszone po przybyciu na miejsce oraz na konferencji prasowej po posiedzeniu Rady do Spraw Zagranicznych w dniu 14 października 2019 r.,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Syrii oraz swoją rezolucję z dnia 14 marca 2019 r. w sprawie europejskiego systemu sankcji za naruszenia praw człowieka[1],

 uwzględniając wspólne oświadczenie przewodniczących komisji spraw zagranicznych Niemiec, Francji, Zjednoczonego Królestwa, Parlamentu Europejskiego i Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych Ameryki z 18 października 2019 r.,

 uwzględniając wspólne oświadczenie Turcji i USA z dnia 17 października 2019 r. w sprawie północno-wschodniej Syrii,

 uwzględniając oświadczenia rzecznika Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka Ruperta Colville’a z dnia 11 i 15 października 2019 r. dotyczące Syrii,

 uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego NATO z 14 października 2019 r.,

 uwzględniając komunikat Ligi Arabskiej z 12 października 2019 r. w sprawie tureckiej operacji wojskowej w północno-wschodniej Syrii,

 uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie elementów strategii UE na rzecz Syrii (JOIN(2017)0011) oraz konkluzje Rady z dnia 3 kwietnia 2017 r. w sprawie strategii UE na rzecz Syrii,

 uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych oraz wszystkie konwencje ONZ, których stronami są Turcja i Syria,

 uwzględniając odnośne rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ, w szczególności rezolucję nr 2254 (2015) z 18 grudnia 2015 r., oraz komunikat z Genewy z 2012 r.,

 uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 71/248 z 21 grudnia 2016 r. ustanawiającą międzynarodowy, bezstronny i niezależny mechanizm wspomagający prowadzenie dochodzeń i postępowań karnych w sprawie osób odpowiedzialnych za najpoważniejsze zbrodnie na mocy prawa międzynarodowego popełnione w Syryjskiej Republice Arabskiej od marca 2011 r.,

 uwzględniając statut rzymski i dokumenty założycielskie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, a także precedens, jakim było ustanowienie takich międzynarodowych trybunałów, jak Międzynarodowy Trybunał Karny dla Byłej Jugosławii, Międzynarodowy Trybunał Karny dla Rwandy czy Specjalny Trybunał ds. Libanu,

 uwzględniając memorandum dotyczące utworzenia stref deeskalacji w Syryjskiej Republice Arabskiej, podpisane w dniu 6 maja 2017 r. przez Iran, Rosję i Turcję,

 uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. i towarzyszące im protokoły dodatkowe,

 uwzględniając Traktat Północnoatlantycki z 1949 r.,

 uwzględniając konwencję o zakazie broni chemicznej z 1993 r.,

 uwzględniając przyjęte dnia 16 marca 2015 r. konkluzje Rady w sprawie regionalnej strategii UE dotyczącej Syrii i Iraku oraz zagrożenia ze strony ISIL/Daisz,

 uwzględniając swoją rezolucję z 13 marca 2019 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2018 dotyczącego Turcji[2], w której to rezolucji zalecił Komisji i Radzie formalne zawieszenie wszystkich negocjacji akcesyjnych z Turcją, zgodnie z ramami negocjacyjnymi;

 uwzględniając art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że po decyzji prezydenta USA Donalda Trumpa o wycofaniu wojsk USA z północno-wschodniej Syrii w dniu 9 października 2019 r. Turcja, naruszając prawo międzynarodowe, dokonała inwazji wojskowej (operacja „Źródło pokoju”) na obszarach Syrii kontrolowanych przez Demokratyczne Siły Syrii (SDF); mając na uwadze, że spowodowało to dużą liczbę ofiar cywilnych i wojskowych po obu stronach granicy oraz – według źródeł ONZ – przesiedlenie co najmniej 300 000 obywateli, w tym 70 000 dzieci; mając na uwadze, że Rada Bezpieczeństwa ONZ nie podjęła jeszcze żadnych działań w związku z kryzysem mimo jedności UE;

B. mając na uwadze, że 18 października 2019 r. Stany Zjednoczone i Turcja ogłosiły natychmiastowe pięciodniowe zawieszenie broni w regionie przygranicznym Syrii; mając na uwadze, że porozumienie to jest tymczasowe, ponieważ Turcja nie zgodziła się na wycofanie swoich sił z północno-wschodniej Syrii; mając na uwadze, że faktyczny stan zawieszenia broni pozostaje niejasny; mając na uwadze, że na 22 października przewidziano spotkanie prezydenta Erdoğana z prezydentem Putinem;

C. mając na uwadze, że Rada potępiła turecką operację i zobowiązała się do podjęcia wstępnych działań w odniesieniu do sprzedaży broni do Turcji; mając na uwadze, że kilka państwa członkowskich już formalnie wstrzymało sprzedaż broni do Turcji zgodnie z postanowieniami wspólnego stanowiska Rady 2008/944/WPZiB z 8 grudnia 2008 r. określającego wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego[3];

D. mając na uwadze, że w związku z sytuacją w Syrii Rada wprowadziła szereg środków ograniczających wobec osób odpowiedzialnych za represjonowanie ludności cywilnej w Syrii oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych; mając na uwadze, że w odpowiedzi na turecką ofensywę wojskową w północnej Syrii USA nałożyły sankcje na tureckie ministerstwa i wysokich urzędników rządowych;

E. mając na uwadze, że ta jednostronna turecka operacja wojskowa nie ma podstawy prawnej i jedynie zaostrza ośmioletni konflikt w Syrii; mając na uwadze, że skutki operacji poważnie szkodzą wysiłkom podejmowanym przez światową koalicję przeciwko Daiszowi, w której to koalicji siły SDF obecnie nadal odgrywają kluczową rolę, gdyż zwalczają wciąż aktywnych bojowników ISIS;

F. mając na uwadze, że oficjalnym stanowiskiem UE jest dalsze zaangażowanie na rzecz jedności, suwerenności i integralności terytorialnej państwa syryjskiego; mając na uwadze, że osiągnięcie tego celu umożliwi jedynie autentyczna transformacja polityczna zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254 i komunikatem z Genewy z 2012 r. wynegocjowanym przez strony syryjskie w procesie genewskim pod auspicjami ONZ; mając na uwadze, że pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych rząd Syryjskiej Republiki Arabskiej i Syryjska Komisja Negocjacyjna osiągnęły porozumienie w sprawie utworzenia wiarygodnego, wyważonego i inkluzywnego komitetu konstytucyjnego, który ma ułatwić znalezienie politycznego rozwiązania konfliktu w Syrii; zebranie się tego komitetu może teraz okazać się niemożliwe z powodu jednostronnych działań wojskowych podejmowanych przez Turcję;

G. mając na uwadze konkretne doniesienia o zabójstwach, zastraszaniu, złym traktowaniu, uprowadzeniach, plądrowaniu i przejmowaniu domów cywilów przez wspierane przez Turcję zbrojne ugrupowania, a także o tym, że osoby cywilne oskarżone o przynależność do określonych grup kurdyjskich są przymusowo usuwane ze swoich domów lub zatrzymywane przez członków tych grup na punktach kontrolnych; mając na uwadze, że według ONZ istnieją doniesienia o doraźnych egzekucjach przeprowadzanych przez bojowników należących do zbrojnego ugrupowania Ahrar al-Szarkija, które jest powiązane z Turcją; mając na uwadze, że według doniesień znana kurdyjska polityk Hewrin Chalaf była torturowana i została zamordowana przez bojowników Ahrar al-Szarkija;

H. mając na uwadze, że po wycofaniu wojsk USA w dniu 14 października 2019 r. oddziały Baszara al-Assada weszły do wielu miast w północno-wschodniej Syrii po raz pierwszy od siedmiu lat, po tym jak siły kurdyjskie przystąpiły do wynegocjowanego przez Rosję porozumienia, aby odeprzeć turecki atak; mając na uwadze, że szczegóły porozumienia między Damaszkiem a Kurdami pozostają niejasne; mając na uwadze, że według niezweryfikowanych jeszcze doniesień oddziały rosyjskie patrolują linię frontu między pozycjami wojsk tureckich i syryjskich, aby odseparować je od siebie;

I. mając na uwadze, że siły wspierane przez Turcję rzekomo użyły amunicji zawierającej biały fosfor; mając na uwadze, że na zdjęciach i nagraniach wideo ze szpitali w Tal Tamr i al-Hasace widać dzieci z poważnymi poparzeniami spowodowanymi substancjami chemicznymi; mając na uwadze, że Turcja zaprzeczyła tym oskarżeniom; mając na uwadze, że Demokratyczne Siły Syrii wezwały organizacje międzynarodowe do wysłania ekspertów w celu zbadania tej sprawy; mając na uwadze, że inspektorzy ONZ ds. broni chemicznej poinformowali, iż w związku z tymi oskarżeniami rozpoczęli gromadzenie informacji;

J. mając na uwadze, że naruszenia, jakich podczas konfliktu syryjskiego dopuszczają się reżim al-Assada i jego sojusznicy, ISIS/Daisz oraz inne ugrupowania terrorystyczne, obejmują ataki z użyciem broni chemicznej, ataki na ludność cywilną, egzekucje pozasądowe, tortury i brutalne traktowanie, wymuszone zaginięcia, masowe i arbitralne aresztowania, kary zbiorowe, ataki na personel medyczny, a także odmowę zaopatrzenia w żywność, wodę i pomoc medyczną; mając na uwadze, że przestępstwa te stanowią zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwo, a dotychczas pozostają bezkarne;

K. mając na uwadze, że według doniesień w związku z turecką ofensywą doszło do ucieczki setek rzekomych członków Daiszu, wraz z rodzinami, a wśród nich obywateli UE, przetrzymywanych w areszcie przez Demokratyczne Siły Syrii; mając na uwadze, że należy uniemożliwić im powrót do walki i szerzenie terroru, co stanowi kluczowy priorytet, jeśli chodzi o bezpieczeństwo regionu i UE; mając na uwadze, że Demokratyczne Siły Syrii twierdzą, iż przetrzymują około 10 tys. bojowników Państwa Islamskiego; mając na uwadze, że znaczna większość spośród tysięcy europejskich dzieci będących potomkami bojowników Państwa Islamskiego znajduje się obecnie w trzech różnych obozach w północno-wschodniej Syrii – Al-Haul, Roj i Ajn Isa – które poważnie ucierpiały wskutek tureckiej ofensywy;

L. mając na uwadze, że ustanowienie stref bezpieczeństwa w Syrii budzi poważne obawy co do bezpieczeństwa osób przesiedlonych w wyniku konfliktu oraz tych, które mogłyby zostać przeniesione z Turcji; mając na uwadze, że przymusowe wysiedlenia ludności, w tym w celu dokonania zmian demograficznych, oznaczają wyraźne naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego i stanowią zbrodnię przeciwko ludzkości oraz mogą prowadzić do zmian demograficznych i etnicznych; mając na uwadze, że w razie konfliktów zbrojnych strefy bezpieczeństwa często stają się „strefami działań wojennych” dla ludności cywilnej;

M. mając na uwadze, że według wiarygodnych doniesień z różnych prowincji władze tureckie od lipca 2019 r. w sposób arbitralny zatrzymują wielu Syryjczyków, a następnie zmuszają do powrotu do północnej Syrii, co stanowi naruszenie międzynarodowych zobowiązań Turcji o nieodsyłaniu nikogo do miejsca, w którym dana osoba byłaby narażona na realne ryzyko prześladowań, tortur lub innego złego traktowania, czy też jej życiu zagrażałoby niebezpieczeństwo;

N. mając na uwadze, że od początku interwencji wojskowej władze tureckie ostro rozprawiają się z każdym, kto krytykuje operację wojskową, i stosują tureckie przepisy antyterrorystyczne; mając na uwadze, że władze tureckie wszczęły dochodzenia w sprawie ponad 500 kont w mediach społecznościowych, oskarżając ich autorów o rozpowszechnianie „propagandy terrorystycznej”; mając na uwadze, że według tureckiego ministra spraw wewnętrznych 121 osób zostało już zatrzymanych w związku z wpisami w mediach społecznościowych kwestionującymi operację wojskową; mając na uwadze, że od rozpoczęcia działań wojskowych aresztowano ponad 150 członków Ludowej Partii Demokratycznej (HDP);

O. mając na uwadze, że większość międzynarodowych organizacji pomocowych została zmuszona do zawieszenia działalności i ewakuacji personelu międzynarodowego w związku z obawami dotyczącymi bezpieczeństwa; mając na uwadze, że utrudnianie bezpiecznych, niezakłóconych i trwałych dostaw pomocy humanitarnej, ewakuacji i opieki medycznej również stanowi naruszenie międzynarodowego prawa humanitarnego oraz szeregu rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ; mając na uwadze, że ONZ i jej partnerzy nadal dostarczają pomoc humanitarną dziesiątkom tysięcy osób wysiedlonych z powodu przemocy;

P. mając na uwadze, że obowiązkiem społeczności międzynarodowej oraz poszczególnych państw jest pociągnięcie do odpowiedzialności osób, które dopuściły się łamania praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego w czasie konfliktu w Syrii, w tym przez stosowanie zasady jurysdykcji uniwersalnej oraz prawa krajowego; mając na uwadze, że można tego dokonać albo przed istniejącymi krajowymi i międzynarodowymi sądami i trybunałami albo przed międzynarodowymi doraźnymi trybunałami karnymi, które należy ustanowić;

Q. mając na uwadze, że unia celna między Turcją i UE weszła w życie w 1995 r. i od tego czasu nie była zmieniana; mając na uwadze, że w konsekwencji wartość dwustronnej wymiany handlowej wzrosła ponad czterokrotnie; mając na uwadze, że w 2018 r. Turcja nadal była piątym co do wielkości partnerem handlowym UE, podczas gdy UE jest zdecydowanie najważniejszym partnerem handlowym Turcji i głównym źródłem bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ) tego kraju; mając na uwadze, że w 2018 r. UE wstrzymała inicjatywę na rzecz modernizacji unii celnej ze względu na niepokojące wydarzenia polityczne w Turcji;

R. mając na uwadze, że Turcja pozostaje kluczowym partnerem UE, członkiem NATO i istotnym podmiotem w kryzysie syryjskim i w regionie; mając na uwadze, że art. 1 Traktatu Północnoatlantyckiego stanowi, iż jego strony zobowiązują się załatwiać wszelkie spory międzynarodowe, w które mogłyby zostać zaangażowane, za pomocą środków pokojowych w taki sposób, aby pokój i bezpieczeństwo międzynarodowe oraz sprawiedliwość nie zostały narażone na niebezpieczeństwo, jak również powstrzymywać się w swych stosunkach międzynarodowych od użycia lub groźby użycia siły w jakikolwiek sposób niezgodny z celami Narodów Zjednoczonych;

1. zdecydowanie potępia jednostronną interwencję wojskową Turcji w północno-wschodniej Syrii, która stanowi poważne naruszenie prawa międzynarodowego, podważa stabilność i bezpieczeństwo całego regionu, niosąc dalsze cierpienia ludności już ciężko doświadczonej wojną i powodując masowe przesiedlenia ludności cywilnej, może przyczynić się do ponownego pojawienia się Daiszu, który pozostaje zagrożeniem dla bezpieczeństwa Syrii, Turcji, całego regionu, UE i świata, i utrudnia dostęp do pomocy humanitarnej;

2. wzywa Turcję do natychmiastowego i ostatecznego zakończenia operacji wojskowej w północno-wschodniej Syrii oraz do wycofania wszystkich jej sił zbrojnych z terytorium Syrii; podkreśla, że operacja wojskowa nie rozwiąże problemów związanych z bezpieczeństwem kraju; domaga się pełnego poszanowania prawa humanitarnego, w tym ochrony ludności cywilnej, oraz żąda nieograniczonego dostępu dla lokalnych i międzynarodowych organizacji humanitarnych;

3. wyraża solidarność z ludnością kurdyjską i wszystkimi innymi mieszkańcami regionu; podkreśla znaczący wkład Demokratycznych Sił Syrii, a w szczególności kobiet, jako sojusznika w walce z Daiszem oraz w zakresie potwierdzenia roli wolności i praw obywatelskich w rozwoju życia społecznego, politycznego i kulturalnego regionu syryjskiego, w którym zamieszkuje większość kurdyjska;

4. wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do przekazania stanowiska UE władzom tureckim i stworzenia podwalin dla zdecydowanej i kompleksowej reakcji UE na ten kryzys; wzywa ją do rozpoczęcia dialogu z władzami tureckimi w celu zapewnienia szybkiej deeskalacji konfliktu i znalezienia trwałego rozwiązania kryzysu; podkreśla, że UE powinna rozważyć wszystkie możliwe formy współpracy z partnerami międzynarodowymi w ramach ONZ;

5. przyjmuje do wiadomości porozumienie między USA a Turcją z dnia 17 października w sprawie tymczasowego zawieszenia broni; wyraża jednak zaniepokojenie, że jego przepisy legitymizują turecką okupację „strefy bezpieczeństwa” w północno-wschodniej Syrii; wyraża ponadto głębokie zaniepokojenie faktem, że porozumienie to wymaga nie tylko wysiedlenia miejscowych grup ludności , takich jak Kurdowie, jazydzi i Asyryjczycy, oraz mniejszości turkmeńskiej, ormiańskiej, arabskiej i innych, ale także ich przesiedlenia na obszary o większości arabskiej, co stworzyłoby nowe napięcia i zagrożenia dla bezpieczeństwa ludności cywilnej;

6. podkreśla, że na podstawie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2254 i komunikatu z Genewy z 2012 r., wynegocjowanego przez strony syryjskie w ramach procesu genewskiego pod przewodnictwem ONZ, powinno nastąpić globalne polityczne rozstrzygnięcie konfliktu w Syrii w oparciu o uznanie jedności, suwerenności i integralności terytorialnej państwa syryjskiego, z pełnym poszanowaniem praw wszystkich grup etnicznych i religijnych społeczeństwa syryjskiego, co stanowiłoby podstawę prawdziwej transformacji politycznej;

7. w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje powołanie komitetu konstytucyjnego i wysiłki Geira O. Pedersena, specjalnego wysłannika Sekretarza Generalnego ONZ ds. Syrii, co powinno stanowić wiarygodną, zrównoważoną i sprzyjającą włączeniu społecznemu podstawę procesu politycznego wśród Syryjczyków, wolnego od ingerencji z zewnątrz; wzywa do pełnego zaangażowania w ten proces wszystkich właściwych podmiotów z północno-wschodniej Syrii; przypomina, że nie może być mowy o trwałym zbrojnym rozwiązaniu konfliktu i wzywa wszystkie jego strony do pełnego zastosowania się do rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ apelujących o natychmiastowe zaprzestanie działań wojennych, zakończenie wszystkich oblężeń, zapewnienie pełnego i nieograniczonego dostępu do pomocy humanitarnej w całym kraju i ochronę pracowników organizacji humanitarnych przez wszystkie strony; wzywa państwa członkowskie, aby ponownie zwróciły się do Rady Bezpieczeństwa ONZ o przyjęcie rezolucji, która umożliwi Radzie działanie w ukierunkowany sposób, mający na celu utworzenie pod auspicjami ONZ strefy bezpieczeństwa w północnej Syrii z korzyścią dla osób tam mieszkających;

8. podkreśla wagę konsekwencji dalszej eskalacji i destabilizacji w regionie, zarówno dla samego regionu, jak i dla UE, w związku z coraz większymi zagrożeniami dla bezpieczeństwa, kryzysami humanitarnymi i przepływami migracyjnymi; apeluje do Komisji, aby przygotowała UE we wszystkich aspektach do optymalnej reakcji na każdy możliwy rozwój wydarzeń oraz aby informowała Parlament Europejski o wszelkich konsekwencjach dalszej eskalacji konfliktu i destabilizacji w regionie;

9. ubolewa nad faktem, że Rada do Spraw Zagranicznych w dniu 14 października 2019 r. nie była w stanie osiągnąć porozumienia w sprawie ogólnounijnego embarga na broń dla Turcji; niemniej jednak z zadowoleniem przyjmuje decyzję różnych państw członkowskich UE o zawieszeniu wydawania zezwoleń na wywóz broni do Turcji, wzywa je jednak do zadbania o to, by zawieszenie to miało również zastosowanie do wysyłek, na które wydano już pozwolenia, a także do wysyłek niedostarczonych; podkreśla w szczególności potrzebę rygorystycznego stosowania przez wszystkie państwa UE zasad określonych we wspólnym stanowisku Rady 2008/944/CFSP w sprawie wywozu broni, w tym ścisłego przestrzegania czwartego kryterium dotyczącego stabilności regionalnej; zdecydowanie wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel, aby wystąpiła z inicjatywą mającą na celu nałożenie na Turcję, dopóki trwa turecka operacja wojskowa i dopóki wojska tureckie są obecne w Syrii, kompleksowego ogólnounijnego embarga na broń, w tym na produkty podwójnego zastosowania, ze względu na poważne zarzuty dotyczące naruszeń międzynarodowego prawa humanitarnego;

10. wzywa Radę do wprowadzenia szeregu ukierunkowanych sankcji i zakazu wydawania wiz wobec tureckich urzędników odpowiedzialnych za łamanie praw człowieka podczas obecnej interwencji wojskowej, a także do przedstawienia podobnej propozycji w odniesieniu do tureckich urzędników odpowiedzialnych za łamanie praw podstawowych wewnątrz kraju; wzywa wszystkie państwa członkowskie do zapewnienia pełnej zgodności z decyzją Rady 2013/255/WPZiB[4] dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii, w szczególności jeżeli chodzi o zamrożenie aktywów osób wymienionych w tej decyzji oraz ograniczenia wjazdu dla osób czerpiących korzyści z reżimu w Syrii lub wspierających ten reżim;

11. zdecydowanie sprzeciwia się planom Turcji dotyczącym ustanowienia tzw. strefy bezpieczeństwa wzdłuż granicy w północno-wschodniej Syrii; podkreśla, że każde przymusowe przeniesienie syryjskich uchodźców lub przesiedleńców wewnętrznych na ten obszar stanowiłoby poważne naruszenie międzynarodowych konwencji dotyczących uchodźców, międzynarodowego prawa humanitarnego oraz zasady non-refoulement; przypomina, że każdy powrót uchodźców musi być bezpieczny, dobrowolny i godny oraz że obecne okoliczności kategorycznie uniemożliwiają takie przemieszczanie się; nalega, by UE nie udzielała takim obszarom żadnej pomocy stabilizacyjnej ani rozwojowej; podkreśla, że grupy etniczne i wyznaniowe w Syrii mają prawo do dalszego życia na ziemiach ojczystych w poczuciu godności i bezpieczeństwie lub do powrotu na te ziemie;

12. wzywa Radę do rozważenia przyjęcia odpowiednich i ukierunkowanych sankcji gospodarczych przeciwko Turcji, które nie wpłyną negatywnie na społeczeństwo obywatelskie ani na osoby, które już cierpią z powodu kryzysu gospodarczego w tym kraju, ani też na sytuację uchodźców syryjskich oraz na uczestnictwo tureckich studentów w europejskich programach wymiany, takich jak Erasmus+; wzywa Radę, aby rozważyła, jako środek odstraszający przed dalszą eskalacją konfliktu w północno-wschodniej Syrii, zawieszenie preferencji handlowych w ramach umowy dotyczącej produktów rolnych oraz, w ostateczności, zawieszenie unii celnej UE–Turcja;

13. podkreśla, że w ciągu ostatnich lat Parlament proaktywnie zmniejszał środki finansowe przeznaczone na Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) w związku z obawami dotyczącymi braku poszanowania praw człowieka; stwierdza, że ostatnie działania podjęte przez władze tureckie naruszają wartości europejskie; wzywa Komisję do zadbania o to, by żadne środki UE nie były wykorzystywane do finansowania trwającej operacji wojskowej ani do ułatwiania przymusowych powrotów syryjskich uchodźców do tzw. strefy bezpieczeństwa;

14. jest niezwykle zaniepokojony zarzutami stosowania białego fosforu przez siły tureckie lub siły działające w ich imieniu wobec ludności cywilnej, czego zakazuje prawo międzynarodowe; w pełni popiera prace Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej (OPCW), która rozpoczęła dochodzenie w sprawie ewentualnego stosowania białego fosforu; wzywa do pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności;

15. wzywa Turcję do zadbania o pociągnięcie do odpowiedzialności winnych zbrodni popełnionych przez bojówki działające w jej imieniu, w tym zabójstwa Hewrin Chalaf i innych doraźnych zabójstw; wzywa UE i jej państwa członkowskie, aby wspierały proces dokumentowania wszelkich naruszeń w północno-wschodnie Syrii oraz aby nalegały na przeprowadzenie wnikliwego i bezstronnego dochodzenia w tej sprawie, a także na ściganie sprawców;

16. jest głęboko zaniepokojony doniesieniami, że w związku z turecką ofensywą setki więźniów ISIS, w tym wielu zagranicznych bojowników, uciekają z obozów w północnej Syrii, co zwiększa ryzyko odrodzenia się ISIS; wzywa państwa członkowskie UE do przygotowania planów awaryjnych dotyczących zagrożeń bezpieczeństwa związanych z ewentualnym powrotem zagranicznych bojowników ISIS oraz do ścigania, zgodnie z międzynarodowymi standardami, okrucieństw popełnianych przez takie osoby; wzywa krajowe agencje wywiadowcze i służby bezpieczeństwa do zwiększenia czujności w odniesieniu do ewentualnego powrotu zagranicznych bojowników i ich rodzin;

17. jest zaniepokojony dramatyczną sytuacją i losem europejskich dzieci pochodzących z rodzin bojowników Państwa Islamskiego w północnej Syrii; wzywa państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na sytuację i potrzeby tych dzieci, aby zagwarantować poszanowanie ich praw podstawowych; wzywa państwa członkowskie, aby we wszystkich decyzjach dotyczących dzieci dobro dziecka stało na pierwszym miejscu;

18. potwierdza swoje poparcie dla wysiłków światowej koalicji przeciwko Daiszowi, której Turcja jest partnerem; podkreśla, że koalicja i syryjskie siły partnerskie dokonały znacznych postępów w kampanii na rzecz pokonania Daiszu w Syrii, ale wyraża zaniepokojenie, że jednostronne działania wojskowe Turcji osłabiają te postępy;

19. pozytywnie postrzega zaangażowanie UE na rzecz bieżącej pomocy humanitarnej dla sąsiadów Syrii, zwłaszcza Jordanii, Libanu, Turcji, Iraku i Egiptu, w których wciąż przebywają miliony uchodźców; uważa za niedopuszczalne, żeby prezydent Turcji Recep Tayyip Erdoğan traktował uchodźców jako broń i wykorzystywał ich do szantażowania UE; wzywa państwa członkowskie do wykazania znacznie większego zaangażowania na rzecz podziału odpowiedzialności, tak aby umożliwić uchodźcom uciekającym ze stref wojny w Syrii znalezienie ochrony poza bezpośrednim regionem sąsiadującym poprzez przesiedlenie; podkreśla konieczność pełnego przestrzegania zasady non-refoulement; wzywa UE i państwa członkowskie do zapewnienia dodatkowych środków finansowych dla regionalnego rządu Kurdystanu w Iraku, aby umożliwić mu radzenie sobie z napływem uchodźców z Syrii;

20. uznaje fakt, że Turcja ma uzasadnione obawy dotyczące bezpieczeństwa, ale nalega, aby zająć się nimi za pomocą środków politycznych i dyplomatycznych, a nie działań wojskowych, zgodnie z prawem międzynarodowym, w tym z prawem humanitarnym;

21. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Organizacji Narodów Zjednoczonych, Turcji, członkom Międzynarodowej Grupy Wsparcia Syrii oraz wszystkim stronom zaangażowanym w ten konflikt, przy jednoczesnym zapewnieniu tłumaczenia powyższego tekstu na język arabski i turecki.

[1] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0215.

[2] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0200.

[3] Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.

[4] Decyzja Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147 z 1.6.2013, s. 14).

Ostatnia aktualizacja: 23 października 2019Zastrzeżenia prawne - Polityka ochrony prywatności