Procedura : 2019/2993(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0271/2019

Teksty złożone :

RC-B9-0271/2019

Debaty :

PV 18/12/2019 - 22
PV 18/12/2019 - 23
CRE 18/12/2019 - 22

Głosowanie :

PV 19/12/2019 - 6.7
CRE 19/12/2019 - 6.7
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P9_TA(2019)0112

<Date>{18/12/2019}18.12.2019</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9-0271/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0272/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0273/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0274/2019</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0275/2019</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 160kWORD 49k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9-0271/2019 (Verts/ALE)

B9-0272/2019 (S&D)

B9-0273/2019 (ECR)

B9-0274/2019 (Renew)

B9-0275/2019 (PPE)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie brutalnego stłumienia niedawnych protestów w Iranie</Titre>

<DocRef>(2019/2993(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Michael Gahler, Željana Zovko, Sandra Kalniete, David McAllister, Ivan Štefanec</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Kati Piri, Jytte Guteland</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>Luisa Porritt, Frédérique Ries, Catherine Bearder, Phil Bennion, Jane Brophy, Judith Bunting, Dinesh Dhamija, Barbara Ann Gibson, Klemen Grošelj, Christophe Grudler, Billy Kelleher, Moritz Körner, Shaffaq Mohammed, Lucy Nethsingha, Sheila Ritchie, María Soraya Rodríguez Ramos, Caroline Voaden, Irina Von Wiese</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Ernest Urtasun, Hannah Neumann</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Anna Fotyga, Jan Zahradil, Witold Jan Waszczykowski, Charlie Weimers, Bert-Jan Ruissen</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

<Depute>Fabio Massimo Castaldo</Depute>

<Depute>Cornelia Ernst</Depute></RepeatBlock-By>

POPRAWKI

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie brutalnego stłumienia niedawnych protestów w Iranie

(2019/2993(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając wcześniejsze rezolucje w sprawie Iranu, zwłaszcza rezolucję z 19 września 2019 r. w sprawie Iranu, w szczególności sytuacji obrońców praw kobiet i uwięzionych obywateli UE o podwójnym obywatelstwie[1],

 uwzględniając konkluzje Rady z 4 lutego 2019 r. w sprawie Iranu,

 uwzględniając wydane w imieniu UE oświadczenie wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Josepa Borrella Fontellesa z 8 grudnia 2019 r. w sprawie niedawnych protestów w Iranie,

 uwzględniając oświadczenie rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z 21 listopada 2019 r. w sprawie rozwoju wydarzeń w Iranie,

 uwzględniając decyzję Rady z 12 kwietnia 2018 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania środków ograniczających o kolejnych 12 miesięcy w odpowiedzi na poważne naruszenia praw człowieka w Iranie,

 uwzględniając wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka,

 uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci, a także wytyczne w sprawie tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania oraz wytyczne UE w sprawie praw człowieka dotyczące wolności wypowiedzi w internecie i poza nim,

 uwzględniając swoją rezolucję z 25 października 2016 r. w sprawie strategii UE wobec Iranu po zawarciu porozumienia w sprawie energii jądrowej[2],

 uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 73/181 z 17 grudnia 2018 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Islamskiej Republice Iranu,

 uwzględniając raport specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Islamskiej Republice Iranu z 30 stycznia 2019 r.,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (MPPOiP) z 1966 r., którego stroną jest Iran,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że dziesiątki tysięcy obywateli Iranu reprezentujących wszystkie warstwy społeczne skorzystało z podstawowego prawa do wolności zgromadzeń i wyraziło niezadowolenie z sytuacji ekonomicznej i wzrostu cen paliw o co najmniej 50 % w największych od 40 lat demonstracjach;

B. mając na uwadze, że pomimo wielokrotnych międzynarodowych apeli o powściągliwość, irańskie siły bezpieczeństwa użyły nieproporcjonalnych środków i siły wobec demonstrantów; mając na uwadze, że według doniesień społeczeństwa obywatelskiego irańskie siły bezpieczeństwa otworzyły ogień do nieuzbrojonych demonstrantów, którzy nie stwarzali żadnego bezpośredniego zagrożenia, i rzekomo strzelały tak, aby zabić;

C. mając na uwadze, że według Amnesty International podczas protestów zginęły co najmniej 304 osoby, w tym dzieci, wiele osób zostało rannych, zaś tysiące protestujących, a także dziennikarzy, obrońców praw człowieka i studentów zostało aresztowanych; mając na uwadze, że władze irańskie nie podały liczby ofiar śmiertelnych i odmawiają wydania zwłok rodzinom ofiar;

D. mając na uwadze, że 16 listopada władze irańskie na pięć dni niemal zupełnie zablokowały komunikację internetową, uniemożliwiając prawie całkowicie kontakt online osobom przebywającym w Iranie i blokując przepływ informacji o brutalnych represjach; mając na uwadze, że blokowanie komunikacji internetowej stanowi naruszenie podstawowego prawa dostępu do informacji i nieproporcjonalne ograniczenie wolności słowa oraz jest stałą taktyką władz;

E. mając na uwadze, że w rezolucji z 25 października 2016 r. w sprawie strategii UE wobec Iranu po zawarciu porozumienia w sprawie energii jądrowej[3] Parlament podkreślił znaczenie przestrzegania wytycznych UE w dziedzinie praw człowieka, w tym w sprawie obrońców praw człowieka, w kontekście stosunków UE–Iran;

F. mając na uwadze, że w Iranie obrońcy praw człowieka, dziennikarze, prawnicy i działacze wypowiadający się w internecie nadal są prześladowani, arbitralnie przetrzymywani, zatrzymywani i ścigani za swoją pracę; mając na uwadze, że irańskie Ministerstwo Wywiadu i inne organy podjęły zdecydowane działania przeciwko społeczeństwu obywatelskiemu; mając na uwadze, że 77 członków opozycji reformatorskiej, głównie z Frontu Udziału w Islamskim Iranie, wydało otwarte oświadczenie potępiające nadmierne użycie siły podczas tłumienia protestów; mając na uwadze, że niektórzy z nich zostali postawieni przed sądem za „szerzenie propagandy przeciwko Republice Islamskiej”, a dwie osoby zostały aresztowane, a mianowicie Mohammad Kianusz Rad i Mehdi Mahmudian;

G. mając na uwadze, że irańskie sądy nie gwarantują sprawiedliwego procesu, odmawiają dostępu do pomocy prawnej i wizyt przedstawicieli konsulatów, ONZ i organizacji humanitarnych oraz dopuszczają wykorzystywanie zeznań wymuszonych torturą jako dowodów procesowych; mając na uwadze, że brak niezależnych mechanizmów gwarantujących odpowiedzialność pracowników sądownictwa oraz że nadal istnieją poważne obawy dotyczące upolitycznienia sędziów, w szczególności tych, którzy przewodniczą sądom rewolucyjnym;

1. składa kondolencje rodzinom ofiar; życzy wszystkim poszkodowanym szybkiego powrotu do zdrowia;

2. ubolewa nad masowym i nieproporcjonalnym użyciem siły przez Iran wobec uczestników pokojowych demonstracji, którzy tylko korzystali z prawa do wolności wypowiedzi, zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń; podkreśla, że takie działania są niedopuszczalne, i apeluje do władz Iranu o podanie do wiadomości publicznej łącznej liczby ofiar śmiertelnych i osób zatrzymanych, przeprowadzenie szybkiego, bezstronnego, niezależnego i przejrzystego dochodzenia w sprawie zarzutów dotyczących nadmiernego użycia siły, w tym bezpośrednich ataków sił bezpieczeństwa na protestujących, a także o pociągnięcie do odpowiedzialności wszystkich sprawców;

3. domaga się bezwarunkowego uwolnienia wszystkich demonstrantów, obrońców praw człowieka i dziennikarzy, którzy przebywają obecnie w areszcie za korzystanie z przynależnego im prawa do wolności wypowiedzi i zgromadzeń; ponadto domaga się, by władze informowały rodziny o miejscu pobytu zatrzymanych oraz wzywa do umożliwienia prawnikom i obserwatorom międzynarodowym nieskrępowanego dostępu do osób zatrzymanych podczas protestów i do podania nazwisk osób zatrzymanych społeczności międzynarodowej; ponawia wcześniejszy apel Parlamentu o uwolnienie Nazanin Zaghari-Ratcliffe i wielu innych bezprawnie zatrzymanych osób;

4. zdecydowanie potępia decyzję Iranu o zablokowaniu internetowego dostępu do globalnych sieci, która uniemożliwiła obywatelom Iranu komunikowanie się i swobodne otrzymywanie informacji; podkreśla, że takie działania stanowią wyraźne naruszenie wolności słowa; wzywa władze Iranu do odblokowania komunikacji i usług internetowych;

5. podkreśla, że prawa podstawowe, takie jak wolność wypowiedzi i zgromadzeń, muszą być zawsze przestrzegane, i wzywa władze Iranu do wypełnienia zobowiązań międzynarodowych, w tym zobowiązań na mocy MPPOiP;

6. wzywa ONZ, w szczególności Radę Praw Człowieka, do niezwłocznego zainicjowania kompleksowego dochodzenia w sprawie wydarzeń z ostatnich tygodni, pod przewodnictwem specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. sytuacji w zakresie praw człowieka w Iranie, aby wyjaśnić zarzuty dotyczące poważnych naruszeń praw człowieka w tym kraju od momentu wybuchu protestów, oraz wzywa Iran do zapewnienia pełnego i nieograniczonego dostępu osobom prowadzącym dochodzenie;

7. wzywa UE, w tym wiceprzewodniczącego / wysokiego przedstawiciela, do dalszego poruszania kwestii praw człowieka w rozmowach z władzami Iranu na forach dwustronnych i wielostronnych, w szczególności w kontekście dialogu politycznego UE–Iran na wysokim szczeblu;

8. ponownie wyraża pełne poparcie dla laureatów Nagrody im. Sacharowa: Nasrin Sotude i Dżafara Panahiego; ubolewa nad faktem, że Nasrin Sotude nadal przebywa w więzieniu, skazana na 33 lata i 148 batów, i nalega na jej natychmiastowe i bezwarunkowe zwolnienie; wzywa władze Iranu do zniesienia zakazu podróżowania, który od 2010 r. obowiązuje Dżafara Panahiego;

9. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wiceprzewodniczącemu Komisji / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, Najwyższemu Przywódcy Islamskiej Republiki Iranu, prezydentowi Islamskiej Republiki Iranu oraz członkom Madżlisu.

 

 

[1] Teksty przyjęte, P9_TA(2019)0019.

[2] Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 86.

[3] Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 86.

Ostatnia aktualizacja: 18 grudnia 2019Informacja prawna