Procedura : 2020/2844(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0355/2020

Teksty złożone :

RC-B9-0355/2020

Debaty :

PV 24/11/2020 - 13
CRE 24/11/2020 - 13

Głosowanie :

PV 26/11/2020 - 2
PV 26/11/2020 - 16

Teksty przyjęte :

P9_TA(2020)0332

<Date>{23/11/2020}23.11.2020</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9‑0355/2020</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0357/2020</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0358/2020</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0359/2020</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0360/2020</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0361/2020</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 169kWORD 51k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9‑0355/2020 (GUE/NGL)

B9‑0357/2020 (Verts/ALE)

B9‑0358/2020 (S&D)

B9‑0359/2020 (ECR)

B9‑0360/2020 (Renew)

B9‑0361/2020 (PPE)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie eskalacji napięć w Waroszy w związku z nielegalnymi działaniami Turcji oraz pilnej potrzeby wznowienia rozmów</Titre>

<DocRef>(2020/2844(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Michael Gahler, Kris Peeters, Željana Zovko, Vangelis Meimarakis, Lefteris Christoforou, Sandra Kalniete, Manolis Kefalogiannis, Isabel Wiseler‑Lima, Loucas Fourlas, Antonio López‑Istúriz White, Paulo Rangel, Miriam Lexmann, Elissavet Vozemberg‑Vrionidi, Milan Zver, Adam Jarubas</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Kati Piri, Tonino Picula, Nacho Sánchez Amor</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>Katalin Cseh, Chrysoula Zacharopoulou, Olivier Chastel, Nathalie Loiseau, Nicolae Ştefănuță, Hilde Vautmans</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Sergey Lagodinsky</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Assita Kanko, Eugen Jurzyca, Alexandr Vondra, Valdemar Tomaševski</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

<Depute>Giorgos Georgiou</Depute>

<Commission>{GUE/NGL}w imieniu grupy GUE/NGL</Commission>

<Depute>Fabio Massimo Castaldo</Depute>

</RepeatBlock-By>


Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie eskalacji napięć w Waroszy w związku z nielegalnymi działaniami Turcji oraz pilnej potrzeby wznowienia rozmów

(2020/2844(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Turcji, w szczególności rezolucję z 13 marca 2019 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2018 dotyczącego Turcji[1] oraz rezolucję z 17 września 2020 r. w sprawie przygotowań do nadzwyczajnego szczytu Rady Europejskiej poświęconego niebezpiecznej eskalacji napięcia i roli Turcji we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego[2],

 mając na uwadze swoje oświadczenie z 14 lutego 2012 r. w sprawie zwrotu zamkniętej strefy Famagusty jej prawowitym mieszkańcom[3],

 uwzględniając sprawozdania Komisji Petycji z 17 lipca 2008 r. po wizycie informacyjnej w Famaguście na Cyprze w dniach 25–28 listopada 2007 r. oraz z 21 listopada 2018 r. po wizycie informacyjnej w Famaguście na Cyprze w dniach 7–8 maja 2018 r. w kontekście petycji nr 733/2004 złożonej przez Loizosa Afxentiou w imieniu Ruchu Uchodźców z Famagusty,

 uwzględniając swoje rezolucje w sprawie obrad Komisji Petycji z 23 września 2008 r.[4], 22 kwietnia 2009 r.[5] i 13 lutego 2018 r.[6],

 uwzględniając komunikat Komisji z 6 października 2020 r. w sprawie polityki rozszerzenia UE (COM(2020)0660) oraz towarzyszące mu sprawozdanie za 2020 r. dotyczące Turcji,

 uwzględniając ramy negocjacyjne przyjęte dla Turcji 3 października 2005 r.,

 uwzględniając konkluzje Rady z 15 i 16 października 2020 r. oraz wcześniejsze odnośne konkluzje Rady i Rady Europejskiej,

 uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z 13 października 2020 r. na temat wydarzeń dotyczących Waroszy,

 uwzględniając oświadczenia wydane w imieniu Unii Europejskiej przez wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa: z 6 października 2020 r. na temat wydarzeń dotyczących Waroszy oraz z 15 listopada 2020 r. w sprawie Waroszy,

 uwzględniając wspólne oświadczenie wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz komisarz Elisy Ferreiry z 20 października 2020 r. w sprawie procesu wyborczego w społeczności Cypryjczyków tureckich,

 uwzględniając podstawowe zasady prawa międzynarodowego oraz Kartę Narodów Zjednoczonych, porozumienie wysokiego szczebla z 1979 r. między przywódcami obu wspólnot na Cyprze, a także odnośne rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Cypru, w tym rezolucje nr 550 (1984), nr 789 (1992) i nr 2537 (2020),

 uwzględniając oświadczenia przewodniczącego Rady Bezpieczeństwa ONZ z 9 października 2019 r. i 9 października 2020 r. w sprawie sytuacji na Cyprze,

 uwzględniając oświadczenie sekretarza generalnego ONZ wydane po spotkaniu z obydwoma przywódcami w Berlinie w listopadzie 2019 r.,

 uwzględniając art. 132 ust. 2 i 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że Turcja jest krajem kandydującym do UE i jej ważnym partnerem; mając na uwadze, że od Turcji, jako kraju kandydującego, oczekuje się stania na straży najwyższych standardów demokracji, poszanowania praw człowieka i praworządności, łącznie z przestrzeganiem międzynarodowych konwencji;

B. mając na uwadze, że Turcja jest sojusznikiem NATO i należy jej przypomnieć o obowiązku odgrywania konstruktywnej roli w łagodzeniu napięć;

C. mając na uwadze, że w odpowiedzi na nieudany zamach stanu z 1974 r., wspierany przez grecką juntę, Turcja dokonała inwazji sił wojskowych na Cypr, a także mając na uwadze inwazję na miasto Famagusta w sierpniu 1974 r. i jego nielegalną okupację od tego czasu;

D. mając na uwadze, że zamknięto wówczas część Famagusty, która pozostaje niezamieszkana i znajduje się pod bezpośrednią kontrolą wojska tureckiego;

E. mając na uwadze, że według ONZ odpowiedzialność za status quo w Waroszy spoczywa na Turcji, w związku z czym Turcja ponosi również odpowiedzialność za wszelkie działania mające na celu zmianę jej statusu w sposób sprzeczny z porozumieniem wysokiego szczebla z 1979 r. oraz rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 550 (1984) i nr 789 (1992);

F. mając na uwadze, że zgodnie z rezolucją nr 550 (1984) Rada Bezpieczeństwa ONZ „uważa próby zasiedlenia jakiejkolwiek części Waroszy przez osoby inne niż jej mieszkańcy za niedopuszczalne i wzywa do przekazania tego obszaru administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych”, a także mając na uwadze, że w rezolucji nr 789 (1992) Rada Bezpieczeństwa ONZ wezwała do tego, by do celów wdrożenia rezolucji nr 550 (1984) i w ramach budowania zaufania Warosza została przekazana jej prawowitym mieszkańcom „pod kontrolą sił pokojowych ONZ na Cyprze”;

G. mając na uwadze, że zwrot zamkniętej strefy Famagusty jej prawowitym mieszkańcom ułatwiłby wysiłki zmierzające do kompleksowego rozwiązania sporu cypryjskiego;

H. mając na uwadze, że 8 października 2020 r., po obwieszczeniu wydanym w Ankarze 6 października 2020 r., ogłoszono częściowe „otwarcie” części Waroszy we współpracy z obecnym przywódcą Cypryjczyków tureckich Ersinem Tatarem, co stanowi naruszenie wcześniejszych porozumień i odnośnych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

I. mając na uwadze, że na początku września 2019 r. turecki minister spraw zagranicznych Mevlüt Çavuşoğlu odwiedził Waroszę i zapowiedział „otwarcie konsulatu generalnego” Turcji w rejonie Waroszy, a także mając na uwadze, że na początku lutego 2020 r. wiceprezydent Turcji Fuat Oktay odwiedził Waroszę, aby zorganizować „szczyt” poświęcony „prawnym, politycznym i gospodarczym aspektom ponownego otwarcia opuszczonego miasta Warosza”;

J. mając na uwadze, że Turcja oświadczyła, iż będzie jednostronnie realizować różnorodne projekty w Waroszy, grożąc przygotowaniem tego terenu pod nielegalne zasiedlenie;

K. mając na uwadze, że społeczność Cypryjczyków tureckich ma od 18 października 2020 r. nowego przywódcę – Ersina Tatara; mając na uwadze, że były przywódca Cypryjczyków tureckich Mustafa Akıncı odegrał ważną, pozytywną i historyczną rolę w promowaniu pokoju i dialogu między obiema społecznościami na wyspie;

L. mając na uwadze, że 10 listopada 2020 r. tysiące Cypryjczyków tureckich protestowało w rekordowej liczbie w północnej części Cypru przeciwko ingerencji Turcji na Cyprze, w tym w Waroszy, domagając się wolności, demokracji i poszanowania praw Cypryjczyków z Waroszy; mając na uwadze, że w proteście uczestniczyli główni przywódcy opozycji, w tym były przywódca Cypryjczyków tureckich Mustafa Akıncı;

M. mając na uwadze, że wizyta prezydenta Turcji Recepa Tayyipa Erdoğana na okupowanym obszarze Cypru w celu „urządzenia pikniku” w Waroszy 15 listopada 2020 r. była prowokacyjnym działaniem, które wywołało skrajne reakcje wśród Cypryjczyków tureckich;

N. mając na uwadze, że we wszystkich wcześniejszych negocjacjach, w tym podczas ostatniej konferencji w sprawie Cypru w Crans-Montanie w 2017 r., Warosza należała do obszarów, które miały zostać zwrócone administracji grekocypryjskiej w następstwie kompleksowego rozwiązania problemu cypryjskiego na podstawie porozumienia o federacji dwóch społeczności i dwóch stref;

P. mając na uwadze, że obecny przywódca Cypryjczyków tureckich Ersin Tatar sprzeciwia się kompleksowemu rozwiązaniu problemu cypryjskiego w oparciu o federację dwóch społeczności i dwóch stref, jak zakładają parametry ONZ, oraz mając na uwadze, że 15 listopada 2020 r. prezydent Erdoğan wezwał do rozmów mających na celu utworzenie na Cyprze „dwóch odrębnych państw”;

Q. mając na uwadze, że obecnie Turcja kontynuuje we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego nielegalne, jednostronne działania wojskowe, które są sprzeczne z suwerennością państw członkowskich UE – Grecji i Cypru; mając na uwadze, że bezpośrednie zaangażowanie Turcji we wspieranie Azerbejdżanu w konflikcie w Górskim Karabachu wykracza poza jej interesy geoekonomiczne i odzwierciedla ambitniejszy program geopolityczny, jak ma to miejsce w przypadku działań Turcji w Libii i Syrii, oraz zauważa z niepokojem, że stałe i coraz dalsze odchodzenie Turcji od europejskich wartości i standardów spowodowało, iż stosunki między UE a Turcją osiągnęły najniższy poziom w historii,

1. potępia nielegalne działania Turcji w Waroszy, w szczególności jej częściowe „otwarcie”; podkreśla, że stworzenie nowego faktu dokonanego podważa wzajemne zaufanie i szanse na kompleksowe rozwiązanie problemu cypryjskiego, ponieważ negatywnie zmienia sytuację na miejscu, zaostrza podziały i umacnia stały podział Cypru; ostrzega przed jakąkolwiek zmianą status quo w Waroszy, która stanowi naruszenie wyżej wymienionych rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ;

2. wzywa rząd turecki do cofnięcia tej decyzji i unikania wszelkich jednostronnych działań, które mogłyby doprowadzić do dalszych napięć na wyspie, zgodnie z niedawnym apelem Rady Bezpieczeństwa ONZ; apeluje do Turcji o wycofanie wojska z Cypru, przekazanie obszaru Waroszy jej prawowitym mieszkańcom pod tymczasową administracją ONZ zgodnie z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 550 (1984) i powstrzymanie się od wszelkich działań zmieniających równowagę demograficzną na wyspie poprzez politykę nielegalnego osadnictwa; podkreśla, że po rozwiązaniu problemu cypryjskiego dorobek prawny UE musi zostać wdrożony na całej wyspie;

3. jest głęboko przekonany, że trwałe rozwiązanie konfliktu można znaleźć jedynie w drodze dialogu, dyplomacji i negocjacji, w duchu dobrej woli i zgodnie z prawem międzynarodowym, oraz potwierdza swoje przekonanie, że trwałe rozwiązanie problemu cypryjskiego przyniosłoby korzyści każdemu krajowi w regionie, przede wszystkim Cyprowi, Grecji i Turcji; wzywa Radę Europejską, by utrzymała jednolite stanowisko wobec jednostronnych i nielegalnych działań Turcji, a jednocześnie rozważyła możliwość nałożenia ukierunkowanych sankcji; przypomina, że dalszych sankcji można uniknąć jedynie poprzez dialog, szczerą współpracę i konkretne postępy w terenie;

4. kładzie nacisk na apel sekretarza generalnego ONZ o wznowienie negocjacji od punktu, na którym zatrzymały się w 2017 r. w Crans-Montanie, i podkreśla, że powinno to nastąpić w oparciu o wspólną deklarację dwóch przywódców z 11 lutego 2014 r., sześciopunktowe ramy z 30 czerwca 2017 r. opracowane przez sekretarza generalnego ONZ oraz zbieżność stanowisk osiągniętą przed końcem konferencji; wyraża ubolewanie, że najwyższe władze tureckie poparły rozwiązanie dwupaństwowe, i wzywa Turcję, by konkretnie zaangażowała się w realizację apelu sekretarza generalnego ONZ;

5. ponownie wyraża poparcie dla sprawiedliwego, kompleksowego i realnego rozwiązania na podstawie porozumienia o federacji złożonej z dwóch społeczności i dwóch stref, o jednej międzynarodowej osobowości prawnej, jednolitej suwerenności, jednym obywatelstwie i równości politycznej obu społeczności, zgodnie z odnośnymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, prawem międzynarodowym i dorobkiem prawnym UE, a także z poszanowaniem zasad, na których opiera się Unia;

6. wyraża zaniepokojenie faktem, że nielegalne „otwarcie” Waroszy ma na celu zmianę statusu własności na tym obszarze, a tym samym podważenie perspektyw zwrotu Waroszy zgodnie z odnośnymi rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ lub w drodze kompleksowego rozwiązania problemu cypryjskiego; wzywa Turcję, by powstrzymała się od nielegalnego zasiedlania Waroszy ludnością inną niż jej prawowici mieszkańcy lub od wzywania prawowitych mieszkańców do powrotu do domów w warunkach okupacji wojskowej;

7. podkreśla, że bezpośrednie rozmowy pod auspicjami ONZ, na uzgodnionych zasadach, pozostają jedyną możliwością osiągnięcia rozwiązania pozwalającego na ponowne zjednoczenie wyspy i jej mieszkańców, prowadzącego między innymi do normalizacji stosunków między Cyprem a Turcją, poprawy perspektyw wytyczenia wyłącznej strefy ekonomicznej między Cyprem a Turcją oraz zacieśnienia stosunków między UE a Turcją; wzywa do jak najszybszego wznowienia – na uzgodnionych zasadach – negocjacji w sprawie zjednoczenia Cypru pod auspicjami sekretarza generalnego ONZ;

8. popiera dążenie obu społeczności do pokoju i stabilności oraz wzywa Komisję do niezwłocznego wdrożenia drugiego rocznego programu pomocy dla wspólnoty Cypryjczyków tureckich, mającego na celu wspieranie projektów sprzyjających pojednaniu i poprawie infrastruktury, ochronie środowiska i rozwojowi gospodarczemu; wzywa w szczególności do kontynuowania i zwiększenia wsparcia dla społeczeństwa obywatelskiego obu społeczności zarówno za pośrednictwem programu pomocy UE, jak i w sposób bardziej strukturalny poprzez nowe wieloletnie ramy finansowe, zwłaszcza za pośrednictwem programu „Obywatele, Równość, Prawa i Wartości”;

9. wzywa UE i jej państwa członkowskie do odgrywania aktywniejszej roli w doprowadzeniu do pomyślnego zakończenia negocjacji pod auspicjami ONZ, w tym poprzez wyznaczenie przedstawiciela do misji dobrych usług ONZ, oraz do skoordynowania wysiłków z Parlamentem Europejskim w celu przekonania Turcji do wycofania się z nielegalnej działalności w Waroszy;

10. ubolewa nad oświadczeniami prezydenta Turcji wygłoszonymi podczas wizyty w Waroszy 15 listopada 2020 r., które w wyraźny sposób ujawniły „plan działania” Ankary dotyczący nielegalnego osadnictwa w zamkniętym mieście oraz poparcie dla trwałego podziału Cypru;

11. wzywa Turcję, by powstrzymała się od dalszych jednostronnych działań, takich jak nielegalne odwierty badawcze, które dodatkowo naruszają suwerenność i suwerenne prawa Republiki Cypryjskiej, grożą tworzeniem niezgodnych z prawem morza nowych faktów dokonanych, podważają wznowienie znaczących negocjacji i perspektywy kompleksowego rozwiązania w uzgodniony sposób, a także nie sprzyjają dobrym stosunkom sąsiedzkim w regionie;

12. apeluje do misji ONZ na Cyprze o nasilenie działań na rzecz monitorowania sytuacji w Waroszy;

13. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącemu Komisji / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, a także prezydentowi, rządowi i parlamentowi Turcji.

 

[1] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0200.

[2] Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0230.

[3] Dz.U. C 249 E z 30.8.2013, s. 1.

[4] Dz.U. C 8E z 14.1.2010, s. 41.

[5] Dz.U. C 184E z 8.7.2010, s. 12.

[6] Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0114.

Ostatnia aktualizacja: 24 listopada 2020Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności