Wspólny projekt rezolucji - RC-B9-0375/2020Wspólny projekt rezolucji
RC-B9-0375/2020

WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI w sprawie pogorszenia sytuacji w zakresie praw człowieka w Algierii, w szczególności sprawy dziennikarza Khaleda Drareniego

25.11.2020 - (2020/2880(RSP))

złożony zgodnie z art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu
zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:
B9-0375/2020 (GUE/NGL)
B9-0377/2020 (Verts/ALE)
B9-0378/2020 (S&D)
B9-0379/2020 (ECR)
B9-0380/2020 (Renew)
B9-0381/2020 (PPE)

Michael Gahler, Isabel Wiseler-Lima, Željana Zovko, Sandra Kalniete, Miriam Lexmann, Loránt Vincze, Tomáš Zdechovský, Peter van Dalen, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Inese Vaidere, Vangelis Meimarakis, Krzysztof Hetman, Romana Tomc, Magdalena Adamowicz, Ivan Štefanec, Maria Walsh, Adam Jarubas, Benoît Lutgen, Eva Maydell, Jiří Pospíšil, Stanislav Polčák, Stelios Kympouropoulos, Michaela Šojdrová, Paulo Rangel, Vladimír Bilčík, Ioan-Rareş Bogdan
w imieniu grupy PPE
Kati Piri, Nacho Sánchez Amor
w imieniu grupy S&D
Karin Karlsbro, Andrus Ansip, Petras Auštrevičius, Izaskun Bilbao Barandica, Katalin Cseh, Bernard Guetta, Svenja Hahn, Moritz Körner, María Soraya Rodríguez Ramos, Nicolae Ştefănuță, Hilde Vautmans
w imieniu grupy Renew
Salima Yenbou, Hannah Neumann
w imieniu grupy Verts/ALE
Anna Fotyga, Karol Karski, Raffaele Fitto, Angel Dzhambazki, Charlie Weimers, Assita Kanko, Adam Bielan, Elżbieta Kruk, Alexandr Vondra, Veronika Vrecionová, Emmanouil Fragkos, Ruža Tomašić, Jan Zahradil, Eugen Jurzyca, Joanna Kopcińska, Witold Jan Waszczykowski, Jadwiga Wiśniewska
w imieniu grupy ECR
Marisa Matias
w imieniu grupy GUE/NGL
Fabio Massimo Castaldo

Procedura : 2020/2880(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury :  
RC-B9-0375/2020
Teksty złożone :
RC-B9-0375/2020
Głosowanie :
Teksty przyjęte :

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie pogorszenia sytuacji w zakresie praw człowieka w Algierii, w szczególności sprawy dziennikarza Khaleda Drareniego

(2020/2880(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Algierii, w szczególności rezolucję z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie poszanowania swobód w Algierii[1] oraz z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawie uwięzienia obrońców praw pracowniczych i praw człowieka w Algierii[2],

 uwzględniając roczne sprawozdanie UE na temat praw człowieka i demokracji na świecie w 2019 r., wydane 15 czerwca 2020 r.,

 uwzględniając dokument informacyjny Międzynarodowej Komisji Prawników pt. ƒ„Flawed and inadequate: Algeria’s Constitutional Amendment Process” [Błędny i nieodpowiedni: proces zmiany konstytucji w Algierii], opublikowany w październiku 2020 r.,

 uwzględniając wspólny list z 29 września 2020 r. podpisany przez 31 lokalnych, regionalnych i międzynarodowych organizacji społeczeństwa obywatelskiego i potępiający represje wobec algierskiego społeczeństwa obywatelskiego,

 uwzględniając cztery komunikaty skierowane do rządu Algierii w okresie od 30 marca do 16 września 2020 r. przez specjalne procedury Rady Praw Człowieka ONZ w sprawie arbitralnych i gwałtownych aresztowań, nieuczciwych procesów i represji wobec obrońców praw człowieka i pokojowych działaczy,

 uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Algierią, w szczególności jego art. 2, który stanowi, że poszanowanie zasad demokracji i podstawowych praw człowieka musi być zasadniczym elementem układu i wzorem dla krajowej i międzynarodowej polityki stron,

 uwzględniając 11. posiedzenie Rady Stowarzyszenia UE-Algieria,

 uwzględniając priorytety wspólnego partnerstwa przyjęte 13 marca 2017 r. przez Algierię i Unię Europejską na podstawie zmienionej europejskiej polityki sąsiedztwa,

 uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady 19 listopada 2020 r. w sprawie Planu działania UE dotyczącego praw człowieka i demokracji 2020–2024, zwłaszcza zawarty w nim unijny mechanizm na rzecz obrońców praw człowieka ustanowiony w celu ochrony i wspierania dziennikarzy i pracowników mediów,

 uwzględniając kodeks karny Algierii, zwłaszcza jego art. 75, 79, 95a, 98, 100, 144, 144a, 144a 2, 146 i 196a,

 uwzględniając wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka, w sprawie kary śmierci, tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, w sprawie wolności słowa w internecie i poza nim, a także uwzględniając strategiczne ramy UE i plan działania na rzecz praw człowieka i demokracji,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, a także Konwencję o prawach dziecka, wszystkie cztery ratyfikowane przez państwa członkowskie UE i Algierię,

 uwzględniając opinię 7/2020 w sprawie zatrzymania Fadela Breiki, przyjętą przez grupę roboczą ONZ ds. arbitralnych zatrzymań,

 uwzględniając trzeci powszechny okresowy przegląd praw człowieka w Algierii przyjęty przez Radę Praw Człowieka ONZ na jej 36. posiedzeniu w dniach 21 i 22 września 2017 r.,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

 uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów,

 uwzględniając światowy ranking wolności prasy z 2020 r. przygotowany przez Reporterów bez Granic,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r. oraz deklarację ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji ze względu na religię lub przekonania,

 uwzględniając art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że od początku lutego 2019 r. w Algierii rozwinął się bezprecedensowy ruch protestacyjny (Hirak) w reakcji na planowaną piątą kadencję ówczesnego prezydenta Abdelaziza Butefliki; mając na uwadze, że pokojowe demonstracje przeciw rządowej korupcji i domagające się państwa obywatelskiego, niezależnego sądownictwa, reformy demokratycznej, przejrzystości i otwartych ram w celu przygotowania wolnych wyborów odbywały się regularnie w całym kraju w piątki i we wtorki przez cały rok, również w trakcie procesu wyborczego; mając na uwadze, że tych znaczących cotygodniowych demonstracji dobrowolnie zaprzestano w marcu 2020 r. z powodu pandemii COVID-19, chociaż ruch protestacyjny kontynuował działalność w mediach społecznościowych;

B. mając na uwadze, że w następstwie rezygnacji prezydenta Butefliki 2 kwietnia 2019 r. w odpowiedzi na ruch Hirak oraz dwóch kolejnych przesunięć terminu wyborów, kiedy dominującą rolę odgrywało wojsko, 12 grudnia 2019 r. w Algierii odbyły się wybory prezydenckie, w których na prezydenta wybrano byłego premiera Abdelmadżida Tebbune'a; mając na uwadze, że ruch Hirak zakwestionował listę kandydatów z powodu ich powiązań z poprzednią administracją i zbojkotował wybory, w których oficjalnie ogłoszona frekwencja wyniosła poniżej 40%;

C. mając na uwadze, że od lata 2019 r. wzrosła liczba politycznych aresztowań i arbitralnych zatrzymań pokojowych działaczy Hiraku i związków zawodowych, a także dziennikarzy, z naruszeniem podstawowych praw do uczciwego procesu i sprawiedliwej procedury prawnej; mając na uwadze, że pomimo oficjalnego ustąpienia rządu Butefliki  sytuacja niezależnych mediów, często oskarżanych o spiskowanie z obcymi siłami przeciw bezpieczeństwu narodowemu, wciąż się pogarsza z powodu cenzury, wytaczanych im procesów i nakładanych surowych kar, mając na uwadze, że restrykcje związane z bezpieczeństwem wprowadzone w celu zwalczania pandemii COVID-19 przyczyniły się do zaostrzenia kontroli i są wykorzystywane przez władze do dalszego ograniczania przestrzeni publicznej, pokojowych protestów i wolności słowa i wyrażania opinii;

D. mając na uwadze, że w kontekście represji mających miejsce obecnie w Algierii pojawia się coraz więcej oskarżeń o stosowanie tortur na komisariatach policji oraz w Dyrekcji Generalnej ds. Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Algierze, jak w przypadku więźnia Walida Nekkiche’a;

E. mając na uwadze, że w okresie od 30 marca do 16 kwietnia 2020 r. do rządu Algierii skierowano trzy komunikaty w ramach specjalnych procedur ONZ w sprawie arbitralnych i gwałtownych aresztowań, nieuczciwych procesów i represji wobec obrońców praw człowieka i pokojowych działaczy, a czwarty komunikat z 27 sierpnia 2020 r. dotyczył Mohameda Khaleda Drareniego;

F. mając na uwadze, że korespondent TV5Monde, przedstawiciel Reporterów bez Granic i dyrektor witryny internetowej Casbah Tribune news Mohamed Khaled Drareni został skazany w sierpniu 2020 r. na trzy lata pozbawienia wolności i grzywnę 50 000 dinarów algierskich za filmowanie ataków policji na demonstrantów w Algierze; mając na uwadze, że oficjalnie oskarżono go o „podżeganie do nieuzbrojonych zgromadzeń” i ƒ„zagrożenie integralności terytorialnej”; mając na uwadze, że 15 września 2020 r. po apelacji wyrok skrócono do dwóch lat pozbawienia wolności; mając na uwadze, że 16 września 2020 r. specjalni sprawozdawcy i grupa robocza specjalnych procedur ONZ potępili ten wyrok pozbawienia wolności w możliwie najbardziej surowych słowach i wezwali władze Algierii do natychmiastowego uwolnienia więźnia, a także uznali jego skazanie za wyraźne naruszenie wolności wypowiedzi, pokojowych zgromadzeń i zrzeszania się;

G. mając na uwadze, że Mohamed Khaled Drareni relacjonował odbywające się dwa razy w tygodniu protesty Hiraku od ich początku w lutym 2019 r.; mając na uwadze, że w wyniku pokazania przez niego stosowanych przez algierski rząd surowych represji wobec pokojowych zgromadzeń i wolności wypowiedzi zaaresztowano go, przesłuchiwano i zastraszano za relacjonowanie protestów Hiraku trzykrotnie przed skazaniem, tj. 14 maja 2019 r., 9 sierpnia 2019 r. i 9 stycznia 2020 r., a dwa razy rządowi urzędnicy próbowali go przekupić;  mając na uwadze, że powiedziano mu, iż ostatnie zatrzymanie miało być ostatecznym ostrzeżeniem, zanim przekaże się go wymiarowi sprawiedliwości; mając na uwadze, że 7 marca 2020 r. Mohamed Khaled Drareni został zatrzymany podczas protestów Hiraku; mając na uwadze, że zwolniono go 10 marca, lecz 27 marca ponownie aresztowano;

H. mając na uwadze, że w dniu, kiedy zatrzymano go po raz pierwszy, do aresztu trafiło też ponad 20 innych pokojowych demonstrantów; mając na uwadze, że dwie z aresztowanych osób zostały zatrzymane za eksponowanie flagi berberyjskiej; mając na uwadze, że flaga berberyjska jest powszechnie używana podczas protestów Hiraku; mając na uwadze, że w czerwcu 2019 r. generał Ahmed Gaid Salah zakazał używania tej flagi; mając na uwadze, że w ostatnich miesiącach były reżim prowadzi kampanię oszczerstw przeciwko w większości berberyjskiej ludności regionu Kabylii, co może doprowadzić do podziałów etnicznych w Hiraku; mając na uwadze, że działacze berberyjscy i działacze Hiraku, wśród nich Yacine Mebarki, nadal są narażeni na arbitralne aresztowania z powodu wyrażania opozycyjnych poglądów religijnych i politycznych;

I. mając na uwadze, że w protestach Hiraku domagano się przywrócenia przestrzeni publicznej obywatelom; mając na uwadze, że – w szczególności po tym, jak Hirak przeniósł swą działalność do internetu, aby zapobiec szerzeniu się pandemii COVID-19 – restrykcje dotyczące wolności wypowiedzi i ograniczenia nałożone na dziennikarzy zostały zaostrzone, w szczególności poprzez blokowanie stron internetowych, cenzurę programów telewizyjnych oraz zatrzymania i nękanie dziennikarzy, osób kierujących mediami oraz demonstrantów wyrażających poglądy w mediach społecznościowych, przy czym w kwietniu i maju 2020 r. w sieci algierskiej zablokowano dostęp do co najmniej sześciu informacyjnych stron internetowych;

J. mając na uwadze, że lokalne grupy obrońców praw szacują, iż w okresie od marca do czerwca 2020 r. co najmniej 200 osób zostało arbitralnie aresztowanych z powodu wyrażanych opinii lub pod zarzutem poparcia dla Hiraku; mając na uwadze, że Krajowy Komitet na rzecz Uwolnienia Osób Zatrzymanych udokumentował, iż 17 listopada w miejscach odosobnienia przebywało co najmniej 91 więźniów sumienia, nastąpił zatem wzrost w porównaniu z 44 osobami odnotowanymi pod koniec sierpnia, przy czym niektórzy z tych więźniów zostali umieszczeni w areszcie tymczasowym na czas nieokreślony; mając na uwadze, że ryzyko pojawiania się ognisk COVID-19 w więzieniach stanowi dodatkowe zagrożenie dla osób przetrzymywanych z powodu wyrażania poglądów politycznych; mając na uwadze, że 25 marca 2020 r., w związku z pandemią COVID-19, wysoka komisarz ONZ ds. praw człowieka Michelle Bachelet wezwała do uwolnienia więźniów politycznych i osób przetrzymywanych za wyrażanie krytycznych opinii;

K. mając na uwadze, że od stycznia 2020 r. aktywiści, w szczególności Feminicides-dz, odnotowali 41 zabójstw kobiet; mając na uwadze, że w 2020 r. ruchy obrony praw kobiet z większą mocą potępiają rosnącą przemoc wobec kobiet i liczbę kobietobójstw, a także wzywają do zmiany obowiązujących przepisów, zwłaszcza kodeksu rodzinnego i szeregu artykułów kodeksu karnego, w celu zagwarantowania pełnego równouprawnienia kobiet i mężczyzn;

L. mając na uwadze, że w kwietniu 2020 r. Algieria przyjęła również – w drodze ustawy 20-06 – nowelizację kodeksu karnego, która jeszcze bardziej ogranicza i penalizuje korzystanie z praw podstawowych, takich jak wolność prasy, wolność wypowiedzi i wolność zrzeszania się, pod pretekstem „fałszywych informacji” zagrażających państwu algierskiemu; mając na uwadze, że władze algierskie coraz częściej stosują niejasne artykuły kodeksu karnego, w tym artykuły dodane w kwietniu 2020 r., aby ścigać osoby korzystające z prawa do wolności opinii i wypowiedzi oraz pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się; mając na uwadze, że po raz pierwszy przepisy te przewidują karę do pięciu lat pozbawienia wolności, gdyby dany czyn został popełniony „w czasie izolacji ze względów zdrowia publicznego lub w czasie klęski żywiołowej, katastrofy biologicznej bądź technologicznej lub jakiegokolwiek innego rodzaju kataklizmu”;

M. mając na uwadze, że w kontekście ograniczania przestrzeni obywatelskiej władze algierskie prowadzą odgórny proces zmiany konstytucji, rzekomo zgodnie z hasłem „budowa nowej Algierii”, ogłoszonym przez prezydenta Tebbune’a z początkiem kadencji w reakcji na protesty Hiraku, lecz proces ten nie uzyskał szerokiego poparcia społeczeństwa algierskiego i został skrytykowany przez niezależne organizacje społeczeństwa obywatelskiego jako naruszający międzynarodowe standardy pluralizmu, uczestnictwa, przejrzystości i suwerenności podczas prac nad konstytucją; mając na uwadze, że jednoczesne masowe aresztowania działaczy społeczeństwa obywatelskiego i dziennikarzy całkowicie podważyły publiczną legitymację procesu zmiany konstytucji;

N. mając na uwadze, że 1 listopada w Algierii odbyło się referendum w sprawie zmiany konstytucji, w tym ograniczenia liczby kadencji na urzędzie prezydenta do dwóch; mając na uwadze, że udział w tym referendum był najniższy od czasu uzyskania przez Algierię niepodległości w 1962 r. – oficjalna frekwencja wyniosła tylko 23,7 %; mając na uwadze, że nowa konstytucja została oficjalnie zaaprobowana przez 66,8 % wyborców; mając na uwadze, że nowa konstytucja jest oczekiwana po powrocie prezydenta do Algierii;

O. mając na uwadze, że w konstytucji Algierii wolność prasy – oficjalnie przyznana na mocy art. 54 zmienionej konstytucji – nadal uwarunkowana jest poszanowaniem „tradycji oraz religijnych, moralnych i kulturowych wartości narodu”; mając na uwadze, że takie ograniczenia wolności prasy stanowią naruszenie Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, ratyfikowanego przez Algierię; mając na uwadze, że w komentarzu ogólnym nr 34 Komitetu Praw Człowieka ONZ oświadczono, że „nadawcy medialni nie mogą być karani za krytykowanie systemu politycznego lub społecznego”; mając na uwadze, że w ramach przeglądu konstytucji wprowadzono też niebezpieczną zmianę polegającą na konstytucjonalizacji roli politycznej i uprawnień armii; mając na uwadze, że w ramach reformy konstytucyjnej utrzymano też zwierzchność urzędu prezydenta nad wszystkimi instytucjami, w tym nad sądownictwem;

P. mając na uwadze, że Krajowy Związek Sędziów potępił wszechobecne i będące nadużyciem stosowanie przez władze algierskie tymczasowego aresztowania; mając na uwadze, że na przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości, którzy uniewinnili działaczy pokojowych lub domagali się poszanowania niezależności władzy sądowniczej, nałożono sankcje zawodowe;

Q. mając na uwadze, że w 2020 r. Algieria znalazła się na 146. miejscu wśród 180 państw w światowym rankingu wolności prasy sporządzonym przez Reporterów bez Granic, o pięć miejsc niżej w porównaniu z 2019 r. i o 27 miejsc niżej w porównaniu z 2015 r.;

R. mając na uwadze, że Algieria należy do kluczowych partnerów Unii Europejskiej w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa, przy czym ten kraj i region są istotne z punktu widzenia interesów politycznych i gospodarczych oraz kontaktów międzyludzkich; mając na uwadze, że priorytety partnerstwa UE–Algieria są wyrazem wspólnego zaangażowania na rzecz uniwersalnych wartości: demokracji, praworządności i poszanowania praw człowieka;

1. zdecydowanie potępia eskalację arbitralnych i bezprawnych aresztowań, zatrzymań i nękania sądowego dziennikarzy, obrońców praw człowieka, działaczy związkowych, prawników, przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i działaczy pokojowych w Algierii, co nie pozostawia przestrzeni do dialogu politycznego na temat niedemokratycznej zmiany konstytucji oraz na temat korzystania z wolności wypowiedzi, zgromadzania się i zrzeszania się; potępia wykorzystywanie środków nadzwyczajnych związanych z pandemią COVID-19 jako pretekstu do ograniczania podstawowych praw obywateli Algierii;

2. wzywa władze Algierii do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Mohameda Khaleda Drareniego oraz wszystkich osób, które zatrzymano i którym postawiono zarzuty z powodu korzystania przez nie z prawa do wolności wypowiedzi, zarówno w internecie, jak i poza nim, oraz do wolności zgromadzania się i zrzeszania się – wśród osób tych są: Yacine Mebarki, Abdellah Benaoum, Mohamed Tadjadit, Abdelhamid Amine, Abdelkrim Zeghileche, Walid Kechida, Brahim Laalami, Aissa Chouha, Zoheir Kaddam, Walid Nekkiche, Nourredine Khimoud i Hakim Addad; przypomina, że w związku z pandemią COVID-19 wysoka komisarz ONZ ds. praw człowieka Michelle Bachelet zaapelowała o pilne uwolnienie wszystkich więźniów politycznych i osób przetrzymywanych z powodu wyrażania opozycyjnych poglądów; wzywa władze algierskie do odblokowania mediów oraz do zaprzestania aresztowań i przetrzymywania działaczy politycznych, dziennikarzy i obrońców praw człowieka, a także wszelkich osób wyrażających sprzeciw lub krytykę wobec rządu;

3. przypomina, że wolność wypowiedzi – w tym należna dziennikarzom i dziennikarzom obywatelskim wolność relacjonowania, analizowania i komentowania protestów lub wszelkich innych przejawów niezadowolenia z rządu lub instytucji bądź osób powiązanych z rządem – ma zasadnicze znaczenie dla w pełni demokratycznej transformacji politycznej;

4. wyraża solidarność ze wszystkimi obywatelami Algierii – kobietami i mężczyznami z różnych obszarów geograficznych, z różnych środowisk społeczno-ekonomicznych i o różnym pochodzeniu etnicznym – którzy od lutego 2019 r. pokojowo demonstrują, domagając się państwa pod władzą cywilną, suwerenności obywatelskiej, poszanowania praworządności, sprawiedliwości społecznej i równouprawnienia płci; wzywa władze algierskie do podjęcia odpowiednich działań w walce z korupcją;

5. ponownie apeluje do władz Algierii o położenie kresu wszelkim formom zastraszania, nękaniu sądowemu, kryminalizacji lub arbitralnym aresztowaniom i zatrzymaniom krytycznych dziennikarzy, blogerów, obrońców praw człowieka, prawników i działaczy, a także o podjęcie odpowiednich kroków w celu ochrony i powszechnego zagwarantowania prawa do wolności wypowiedzi, zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń, wolności mediów oraz wolności myśli, sumienia i religii lub przekonań, które zapisano w algierskiej konstytucji i MPPOiP, podpisanym i ratyfikowanym przez Algierię; potępia każde nadużycie siły przez funkcjonariuszy organów ścigania podczas rozpraszania pokojowych protestów; ponownie wzywa władze algierskie do przeprowadzenia niezależnego dochodzenia w sprawie każdego przypadku nadmiernego użycia siły przez funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa oraz do pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności; wzywa władze algierskie do wdrożenia międzynarodowych zobowiązań podjętych w ramach Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania;

6. odnotowuje, że po przyjęciu przez Parlament rezolucji 28 listopada 2019 r. tymczasowo uwolniono niektórych działaczy politycznych, takich jak opozycjonista Karim Tabbu, Mustafa Bendżema i Khaled Tazaghart;

7. wzywa władze algierskie do stworzenia wolnej przestrzeni obywatelskiej, w której możliwy będzie rzeczywisty dialog polityczny i w której nie będzie się karać za korzystanie z podstawowych wolności, a także do przyjęcia nowych przepisów, w pełni zgodnych ze standardami międzynarodowymi i pozbawionych wyjątków, które są niezgodne z prawem międzynarodowym, w szczególności z konwencjami ratyfikowanymi przez Algierię, w tym konwencjami Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP); podkreśla, że taka wolna przestrzeń obywatelska to warunek wstępny demokratycznej i przyjaznej obywatelom Algierii; ubolewa nad faktem, że zagraniczni dziennikarze nadal napotykają przeszkody administracyjne i trudności w uzyskaniu wiz prasowych uprawniających ich do pracy w Algierii;

8. przypomina, że poszanowanie zasad demokracji i praw podstawowych ustanowionych w Powszechnej deklaracji praw człowieka jest jednym z zasadniczych elementów układu o stowarzyszeniu UE-Algieria z 2005 r.; podkreśla, że trwające przemiany polityczne muszą zapewnić Algierczykom wszystkich płci, niezależnie od pochodzenia geograficznego, społeczno-ekonomicznego i etnicznego, w tym Berberom, pełne uczestnictwo w procesie demokratycznym i prawo do uczestniczenia w życiu publicznym, w tym dzięki przywróceniu możliwości działania niezależnym organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i dziennikarzom oraz umożliwieniu aktywizmu politycznego;

9. wyraża zaniepokojenie nowymi restrykcyjnymi przepisami, takimi jak ustawa 20-06, w której arbitralnie uznano za przestępstwo rozpowszechnianie fałszywych informacji podważających honor urzędników publicznych i finansowanie stowarzyszeń; podkreśla, że ustawa ta zawiera szereg przepisów naruszających międzynarodowe standardy w zakresie wolności słowa i wolności zrzeszania się, w tym art. 19 i 22 MPPOiP;

10. wzywa władze algierskie do przeglądu obowiązującej restrykcyjnej ustawy o stowarzyszeniach 12-06 z 2012 r. oraz ustawy o zgromadzeniach publicznych i demonstracjach 91-19 z 1991 r., która ustanawia system uprzednich zezwoleń, oraz do dopilnowania, aby właściwy organ administracyjny niezwłocznie wydał potwierdzenie rejestracji kilku organizacjom społeczeństwa obywatelskiego, organizacjom pozarządowym, wyznaniowym i charytatywnym, które złożyły wniosek o ponowną rejestrację;

11. ubolewa nad nowelizacją algierskiego kodeksu karnego z kwietnia 2020 r., która ogranicza wolność prasy, wolność słowa i wolność zrzeszania się; wzywa władze algierskie do przeglądu kodeksu karnego, w szczególności jego art. 75, 79, 95a, 98, 100, 144, 144a, 144a2, 146 i 196a, zgodnie z MPPOiP i apelem Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów w celu powstrzymania kryminalizacji wolności wypowiedzi oraz pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się;

12. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że art. 4 i 223 zmienionej konstytucji uznają status języka tamazight jako języka narodowego i urzędowego; podkreśla, że takie deklaracje nie mogą służyć jako pretekst do lekceważenia problemów strukturalnych, z którymi boryka się ludność berberyjska, lub do powodowania rozłamu w Hiraku; wzywa władze algierskie do zagwarantowania równego traktowania w przepisach języka arabskiego i tamazight; wzywa rząd Algierii do uchylenia zakazu eksponowania flagi berberyjskiej oraz do natychmiastowego uwolnienia wszystkich osób uwięzionych za posługiwanie się symbolami berberyjskimi;

13. wspiera algierskich adwokatów i innych prawników, którzy nadal dążą do przestrzegania najwyższych standardów w wymiarze sprawiedliwości pomimo niesprzyjających okoliczności i ryzyka; wzywa władze algierskie do zagwarantowania pełnej niezawisłości sądownictwa i bezstronności wymiaru sprawiedliwości oraz do zaprzestania i zakazania ograniczania sądowego procesu decyzyjnego i wywierania na sędziów niewłaściwych nacisków, wpływu, grożenia im lub ingerencji w kwestie sądowe;

14. wzywa władze algierskie do zagwarantowania zarówno pełnej odpowiedzialności, jak i cywilnego i demokratycznego nadzoru nad siłami zbrojnymi oraz do skutecznego podporządkowania ich prawnie ukonstytuowanym władzom cywilnym, a także do jasnego określenia roli armii w konstytucji i wyraźnego ograniczenia tej roli do obronności;

15. apeluje do władz Algierii o umożliwienie przedstawicielom międzynarodowych organizacji praw człowieka i specjalnym sprawozdawcom ONZ wjazdu do kraju;

16. wyraża zaniepokojenie z powodu przeszkód administracyjnych, z którymi borykają się mniejszości wyznaniowe w Algierii, zwłaszcza z powodu rozporządzenia 06-03; zachęca rząd Algierii do zmiany rozporządzenia 06-03 i dostosowania go do konstytucji i zobowiązań międzynarodowych dotyczących praw człowieka, w szczególności art. 18 MPPOiP; wzywa do poszanowania wolności kultu wszystkich mniejszości wyznaniowych;

17. oczekuje, że UE potraktuje sytuację w zakresie praw człowieka priorytetowo we współpracy z władzami algierskimi, zwłaszcza na zbliżającym się posiedzeniu Rady Stowarzyszenia UE-Algieria; wzywa Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do sporządzenia i przedstawienia wykazu indywidualnych kwestii budzących szczególne obawy, w tym wymienionych w niniejszej rezolucji, oraz do regularnego informowania Parlamentu o postępach w ich rozstrzyganiu;

18. wzywa ESDZ, Komisję i państwa członkowskie, oraz Specjalnego Przedstawiciela UE ds. Praw Człowieka, do wspierania grup społeczeństwa obywatelskiego, obrońców praw człowieka, dziennikarzy i demonstrantów, w tym poprzez publiczne zajęcie bardziej stanowczego stanowiska w sprawie poszanowania praw człowieka i praworządności w Algierii, poprzez wyraźne i publiczne potępienie naruszeń praw człowieka, wezwanie władz do uwolnienia arbitralnie przetrzymywanych w więzieniu osób oraz do zaprzestania nadużywania tymczasowego aresztowania, a także poprzez żądanie dostępu do zatrzymanych oraz śledzenie procesów wytaczanych działaczom, dziennikarzom i obrońcom praw człowieka oraz ścisłe monitorowanie przestrzegania praw człowieka w Algierii za pomocą wszystkich dostępnych instrumentów;

19. podkreśla, że UE przywiązuje duże znaczenie do współpracy z Algierią jako ważnym sąsiadem i partnerem; przypomina o znaczeniu silnych i głębokich stosunków między UE i Algierią oraz potwierdza swoje zaangażowanie na rzecz ich podtrzymania w oparciu o pełne poszanowanie wspólnych wartości, takich jak prawa człowieka, demokracja, praworządność i wolność mediów;

20. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącemu Komisji / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, delegaturze Unii w Algierze, rządowi Algierii, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Radzie Praw Człowieka ONZ oraz Radzie Europy.

 

 

Ostatnia aktualizacja: 25 listopada 2020
Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności