Procedura : 2020/2912(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0426/2020

Teksty złożone :

RC-B9-0426/2020

Debaty :

PV 17/12/2020 - 8.1
CRE 17/12/2020 - 8.1

Głosowanie :

Teksty przyjęte :

P9_TA(2020)0384

<Date>{16/12/2020}16.12.2020</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9-0426/2020</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0427/2020</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0430/2020</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 177kWORD 56k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9-0426/2020 (Verts/ALE)

B9-0427/2020 (S&D)

B9-0430/2020 (Renew)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie pogorszenia sytuacji w zakresie praw człowieka w Egipcie, w szczególności przypadek działaczy Egipskiej Inicjatywy na rzecz Praw Osobistych</Titre>

<DocRef>(2020/2912(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Kati Piri, Pierfrancesco Majorino</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>Jan-Christoph Oetjen, María Soraya Rodríguez Ramos, Petras Auštrevičius, Malik Azmani, Izaskun Bilbao Barandica, Dita Charanzová, Olivier Chastel, Klemen Grošelj, Bernard Guetta, Svenja Hahn, Karin Karlsbro, Moritz Körner, Ilhan Kyuchyuk, Frédérique Ries, Ramona Strugariu, Hilde Vautmans</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Mounir Satouri, Hannah Neumann</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Mario Furore, Chiara Gemma, Tiziana Beghin, Sabrina Pignedoli, Laura Ferrara, Daniela Rondinelli, Fabio Massimo Castaldo</Depute>

</RepeatBlock-By>


Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie pogorszenia sytuacji w zakresie praw człowieka w Egipcie, w szczególności przypadek działaczy Egipskiej Inicjatywy na rzecz Praw Osobistych

(2020/2912(RSP))

 

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Egiptu, w szczególności rezolucję z dnia 24 października 2019 r.[1],

 uwzględniając konkluzje Rady do Spraw Zagranicznych UE w sprawie Egiptu z sierpnia 2013 r. i lutego 2014 r.,

 uwzględniając oświadczenia rzecznika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) w sprawie Egiptu, a w szczególności oświadczenie z dnia 21 listopada 2020 r. w sprawie niedawnych aresztowań obrońców praw człowieka,

 uwzględniając oświadczenie rzecznika Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie Egiptu,

 uwzględniając apel ekspertów ONZ z dnia 27 listopada 2020 r. o uwolnienie egipskich obrońców praw człowieka, którzy zostali uwięzieni po spotkaniu z dyplomatami, a także oświadczenie ekspertów z dnia 7 grudnia 2020 r. w sprawie decyzji o zwolnieniu za kaucją trzech wyższych rangą pracowników Egipskiej Inicjatywy na rzecz Praw Osobistych (EIPR),

 uwzględniając powszechny okresowy przegląd praw człowieka przeprowadzony przez Radę Praw Człowieka ONZ w odniesieniu do Egiptu w latach 2019–2020,

 uwzględniając wspólne oświadczenie Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC), Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), Sojuszu Agend Narodów Zjednoczonych ds. HIV/AIDS (UNAIDS) oraz Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka (OHCHR) z dnia 13 maja 2020 r. w sprawie rozprzestrzeniania się wirusa COVID-19 w więzieniach i innych zamkniętych pomieszczeniach,

 uwzględniając układ o stowarzyszeniu między UE a Egiptem z 2001 r., który wszedł w życie w 2004 r. i został potwierdzony planem działania z 2007 r.; uwzględniając priorytety partnerstwa UE–Egipt na lata 2017–2020 przyjęte 25 lipca 2017 r., wspólne oświadczenie wydane po posiedzeniu Rady Stowarzyszenia UE–Egipt w 2017 r. oraz wspólne oświadczenie z szóstego posiedzenia unijno-egipskiej podkomisji do spraw politycznych, praw człowieka i demokracji z 23–24 czerwca 2019 r.,

 uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci, tortur, wolności słowa i obrońców praw człowieka,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, Konwencję o prawach dziecka, a także Arabską kartę praw człowieka, które to akty Egipt ratyfikował,

 uwzględniając konstytucję Egiptu, w szczególności jej art. 52 dotyczący zakazu tortur w jakiejkolwiek formie i jakiegokolwiek rodzaju, art. 73 dotyczący wolności zgromadzeń i art. 93 dotyczący wiążącego charakteru międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka,

 uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z 1981 r. ratyfikowaną przez Egipt 20 marca 1984 r.,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

 uwzględniając art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że sytuacja w zakresie praw człowieka w Egipcie stale się pogarsza, ponieważ władze coraz bardziej represjonują społeczeństwo obywatelskie, obrońców praw człowieka, pracowników służby zdrowia, dziennikarzy, członków opozycji, naukowców i prawników, a także nadal brutalnie i systematycznie tłumią wszelkie formy sprzeciwu, podważając w ten sposób podstawowe wolności, zwłaszcza wolność wypowiedzi, zarówno w internecie, jak i poza nim, wolność zrzeszania się i zgromadzeń, pluralizm polityczny, prawo do udziału w życiu publicznym i praworządność;

B. mając na uwadze, że po spotkaniu z 13 zagranicznymi ambasadorami i dyplomatami 3 listopada 2020 r. trzej działacze Egipskiej Inicjatywy na rzecz Praw Osobistych (EIPR) – jednej z ostatnich niezależnych organizacji praw człowieka w Egipcie – Gasser Abdel Razek, Karim Ennarah i Mohammed Baszir, zostali aresztowani przez siły bezpieczeństwa oraz oskarżeni o terroryzm i przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu narodowemu w okresie od 15 do 19 listopada 2020 r.;

C. mając na uwadze, że po reakcjach wyrażających zaniepokojenie na arenie krajowej i międzynarodowej, w tym ze strony OHCHR, rzecznika Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Wiceprzewodniczącego Komisji, a także ze strony państw członkowskich, 3 grudnia 2020 r. wspomniani działacze zostali zwolnieni za kaucją, jednak postawione im zarzuty zostały podtrzymane; mając na uwadze, że pomimo ich uwolnienia 6 grudnia 2020 r. egipski sąd rozpatrujący sprawy związane z terroryzmem podtrzymał decyzję prokuratora o zamrożeniu ich aktywów do czasu zakończenia śledztwa;

D. mając na uwadze, że represje wobec EIPR rozpoczęły się w 2016 r., kiedy zamrożono rachunki bankowe byłego dyrektora i założyciela EIPR Hossama Bahgata i zakazano mu opuszczania kraju; mając na uwadze, że EIPR przynosi nieocenione korzyści, promując w tym kraju prawa i wolności osobiste, polityczne, obywatelskie, gospodarcze i społeczne;

E. mając na uwadze, że 7 lutego 2020 r. na międzynarodowym lotnisku w Kairze doszło do arbitralnego aresztowania Patricka George’a Zakiego – badacza EIPR ds. równouprawnienia płci oraz studenta Erasmusa i słuchacza studiów podyplomowych na Uniwersytecie Bolońskim we Włoszech; mając na uwadze, że według jego prawnika Patrick George Zaki był przesłuchiwany przez 17 godzin przez egipską Agencję Bezpieczeństwa Narodowego, zanim został przeniesiony do Al-Mansury, gdzie został pobity i poddany torturom z użyciem prądu; mając na uwadze, że Patrick George Zaki został oskarżony m.in. o rozpowszechnianie wywrotowej propagandy, podżeganie do protestu i podżeganie do terroryzmu; mając na uwadze, że chociaż ze względu na swój stan zdrowia Patrick George Zaki jest szczególnie narażony na zarażenie się wirusem COVID-19 w więzieniu Tora, jego tymczasowe aresztowanie było w ciągu ostatnich 10 miesięcy stale przedłużane; mając na uwadze, że program Erasmus uznano za jedną z najbardziej udanych inicjatyw na rzecz promowania podstawowych wartości UE; mając na uwadze, że aresztowanie Patricka George’a Zakiego podczas stypendium w Europie stanowi zagrożenie dla tych wartości, a UE musi zrobić wszystko, co w jej mocy, aby znaleźć rozwiązanie tej sprawy;

F. mając na uwadze, że w ostatnich latach wolność mediów w Egipcie jest coraz mniejsza z uwagi na kurczącą się przestrzeń dla dziennikarzy; mając na uwadze, że dziennikarze i członkowie ich rodzin są coraz częściej prześladowani i narażeni na zatrzymanie, groźby i zastraszanie; mając na uwadze, że władze egipskie nadal blokują strony internetowe lokalnych i międzynarodowych organizacji informacyjnych i organizacji praw człowieka;

G. mając na uwadze, że dziesiątki tysięcy obrońców praw człowieka, w tym działaczy na rzecz praw kobiet, działaczy LGBTI, prawników, dziennikarzy, aktywistów, pokojowych dysydentów i członków opozycji nadal przebywają w więzieniu w warunkach zagrażających życiu; mając na uwadze, że wymuszone zaginięcia obrońców praw człowieka stają się regularną praktyką władz egipskich; mając na uwadze, że tymczasowe aresztowanie prewencyjne i środki zapobiegawcze są stosowane w celu uniemożliwienia działaczom i ich prawnikom wykonywania legalnych działań na rzecz praw człowieka lub pokojowego korzystania z podstawowych wolności w Egipcie;

H. mając na uwadze, że egipscy działacze społeczeństwa obywatelskiego, obrońcy praw człowieka, dziennikarze i pracownicy naukowi powinni mieć możliwość prowadzenia legalnej działalności bez przeszkód lub obaw przed represjami wobec nich lub ich krewnych; mając na uwadze, że prowadzony jest nielegalny nadzór cyfrowy nad ich pracą, kontami w mediach społecznościowych i urządzeniami osobistymi;

I. mając na uwadze, że przepisy antyterrorystyczne wprowadzone pod rządami prezydenta as-Sisiego są krytykowane przez wiele organizacji praw człowieka za zapewnienie władzom niebezpiecznie szerokiego zakresu interpretacji oraz za nadużywanie ich do uciszania obrońców praw człowieka, ich prawników, działaczy i członków opozycji; mając na uwadze, że podejrzani w sprawach dotyczących terroryzmu często są pozbawiani sprawiedliwych procesów sądowych, ponieważ ich sprawy są kierowane bezpośrednio do sądów wojskowych; mając na uwadze, że według organizacji Human Rights Watch od czasu wojskowego zamachu stanu w 2013 r. władze egipskie umieściły na listach terrorystów około 3 000 osób, skazały 3 000 osób na śmierć i osadziły 60 000 osób w areszcie;

J. mając na uwadze, że według organizacji społeczeństwa obywatelskiego w 2020 r. w Egipcie wykonano co najmniej 110 egzekucji, przy czym 66 z tych egzekucji miało miejsce po 3 października 2020 r., co oznacza, że w ciągu ostatnich dwóch miesięcy stracono więcej osób niż w całym 2019 r.; mając na uwadze, że co najmniej 39 osobom grozi rychła egzekucja; mając na uwadze, że według doniesień wyroki te zapadły w rażąco niesprawiedliwych procesach, w trakcie których dochodziło do wymuszeń przyznania się do winy i innych poważnych naruszeń praw człowieka, w tym tortur i wymuszonych zaginięć, i w których nie przeprowadzono poważnego śledztwa w sprawie popełnionych czynów i nie zapewniono sprawiedliwego procesu dla ofiar, jak na przykład w sprawie koptyjskiego mnicha Isaiaha al-Maqariego; mając na uwadze, że wciąż orzeka się karę śmierci wobec dzieci; mając na uwadze, że art. 122 egipskiej ustawy o dzieciach nadal budzi poważny niepokój, ponieważ w pewnych okolicznościach zezwala on na prowadzenie masowych procesów dzieci przez sądy dla dorosłych, a od 2011 r. na jego mocy wyroki śmierci otrzymało co najmniej 17 nieletnich;

K. mając na uwadze, że od 10 kwietnia 2017 r. w Egipcie obowiązuje stan wyjątkowy; mając na uwadze, że wciąż przeprowadza się masowe procesy pomimo powszechnych międzynarodowych głosów potępienia, uznających, że procesy te nie mogą spełniać podstawowych wymogów prawa międzynarodowego w zakresie sprawiedliwości proceduralnej i praw do rzetelnego procesu sądowego; mając na uwadze, że obecnie przed sądami wojskowymi stawia się więcej cywilów niż kiedykolwiek wcześniej;

L. mając na uwadze, że prawdziwą plagą życia społecznego w Egipcie w ostatnich dziesięcioleciach jest przemoc seksualna wobec kobiet i molestowanie seksualne kobiet, gdyż często obwinia się ofiary takich czynów, a władze zrobiły niewiele w celu ścigania podejrzanych lub kwestionowania dyskryminujących norm leżących u podstaw takiej przemocy; mając na uwadze, że praktyki uchybiające godności, takie jak testy dziewictwa, są nadal powszechnie stosowane, również przez władze egipskie; mając na uwadze, że wciąż nie ratyfikowano ustawy o przemocy wobec kobiet, która od 2017 r. jest zablokowana w egipskim parlamencie; mając na uwadze, że istniejące strategie polityczne i przepisy przeciwko okaleczaniu żeńskich narządów płciowych nie są należycie egzekwowane i praktyka ta jest kontynuowana; mając na uwadze, że obrońcy praw kobiet i działacze ruchów feministycznych nadal spotykają się z represjami;

M. mając na uwadze, że 10 grudnia 2020 r., po czteroletnim dochodzeniu sądowym, włoscy prokuratorzy w Rzymie oświadczyli, że posiadają jednoznaczne dowody na udział czterech funkcjonariuszy egipskich służb bezpieczeństwa w porwaniu typu kwalifikowanego, spowodowaniu poważnych obrażeń ciała i zabójstwie włoskiego doktoranta Giulio Regeniego; mając na uwadze, że prawnicy Egipskiej Komisji Praw i Swobód (ECRF) nadal wspierają włoskich prawników Regeniego, ponieważ są przedstawicielami prawnymi w Egipcie; mając na uwadze, że władze egipskie nieustannie utrudniały dochodzenie i ujawnienie prawdy o porwaniu, torturowaniu i zabójstwie Giulio Regeniego oraz o śmierci zatrzymanego w Kairze w 2013 r. francuskiego nauczyciela Erica Langa, co uniemożliwiło pociągnięcie winnych do odpowiedzialności;

N. mając na uwadze, że UE jest pierwszym partnerem gospodarczym Egiptu i głównym źródłem inwestycji zagranicznych w tym kraju; mając na uwadze, że w czerwcu 2017 r. UE i Egipt przyjęły priorytety partnerstwa, które mają na celu zacieśnienie współpracy w wielu dziedzinach, w tym w dziedzinie bezpieczeństwa, zwalczania terroryzmu i reformy sądownictwa;

1. po raz kolejny z całą mocą potępia nieustanne i nasilające się naruszenia praw podstawowych i represje ze strony władz państwowych i służb bezpieczeństwa w Egipcie wobec obrońców praw człowieka, prawników, demonstrantów, dziennikarzy, blogerów, związkowców, studentów, dzieci, działaczy na rzecz praw kobiet i równouprawnienia płci, lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interseksualnych (LGBTI), przeciwników politycznych, w tym członków ich rodzin, organizacji społeczeństwa obywatelskiego oraz mniejszości w odpowiedzi na ich protesty i wykonywanie przynależnych im podstawowych wolności; apeluje o niezależne i przejrzyste dochodzenia w sprawie wszystkich naruszeń praw człowieka oraz o pociągnięcie winnych do odpowiedzialności; podkreśla znaczenie silnego i dobrze funkcjonującego społeczeństwa obywatelskiego;

2. wyraża oburzenie z powodu niedawnego aresztowania wysokich rangą działaczy EIPR Gassera Abdela Razeka, Karima Ennaraha i Mohammeda Baszira w odwecie za ich legalne spotkanie z europejskimi dyplomatami w Kairze; z zadowoleniem przyjmuje ich tymczasowe uwolnienie, wzywa jednak władze do wycofania wszystkich stawianych im zarzutów, zaprzestania wszelkich form prześladowania i zastraszania wobec nich oraz wobec założyciela i pełniącego obowiązki dyrektora EIPR Hossama Bahgata, a także do uchylenia wszelkich środków ograniczających, w tym zakazów podróżowania i zamrożenia aktywów, nałożonych na nich i na EIPR; wzywa rząd Egiptu do dopilnowania, aby ich sprawa została rozpatrzona w sposób przejrzysty, sprawiedliwy i szybki;

3. ubolewa, że decyzja o ich uwolnieniu nie została rozszerzona na innych więźniów należących do EIPR, w szczególności na Patricka George’a Zakiego, którego areszt przedłużono 6 grudnia 2020 r. o kolejne 45 dni; wzywa do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Patricka George’a Zakiego oraz do wycofania wszystkich stawianych mu zarzutów; uważa, że potrzebna jest zdecydowana, szybka i skoordynowana reakcja dyplomatyczna UE na jego zatrzymanie i wydłużony okres aresztowania;

4. ponawia swoje apele o natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie osób arbitralnie zatrzymanych i skazanych za prowadzenie legalnej i pokojowej działalności na rzecz praw człowieka – do osób tych należą w szczególności: Mohamed Ibrahim, Mohamed Ramadan, Abdelrahman Tarek, Ezzat Ghoneim, Haytham Mohamadeen, Alaa Abdel Fattah, Ibrahim Metwally Hegazy, Mahienour El-Massry, Mohamed El-Baqer, Hoda Abdelmoniem, Ahmed Amasha, Islam El-Kalhy, Abdel Moneim Aboul Fotouh, Esraa Abdel Fattah, Ramy Kamel, Ibrahim Ezz El-Din, Zyad el-Elaimy, Hassan Barbary, Ramy Shaath, Sanaa Seif, Solafa Magdy, Hossam al-Sayyad, Mahmud Hussein i Kamal El-Balshy;

5. podkreśla, że trwające aresztowania i zatrzymania są częścią szerszej strategii zastraszania organizacji broniących praw człowieka i wprowadzania w Egipcie coraz większych ograniczeń dotyczących wolności słowa, zarówno w internecie, jak i poza nim, zrzeszania się i pokojowych zgromadzeń, oraz wzywa do zaprzestania wszystkich tych działań; wyraża ubolewanie, że Egipt wciąż wykorzystuje przepisy antyterrorystyczne, praktykę arbitralnego umieszczania obrońców praw człowieka na listach terrorystów i areszty przedprocesowe w celu ścigania i penalizacji działalności obrońców praw człowieka, co jest niezgodne z zasadami praworządności i zobowiązaniami Egiptu wynikającymi z międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka; wzywa władze Egiptu do zmiany lub uchylenia wszelkich abuzywnych przepisów, w szczególności ustawy o organizacjach pozarządowych z 2019 r. i ustawy antyterrorystycznej; ponownie wzywa władze Egiptu do zamknięcia sprawy 173/2011 („sprawa dotycząca finansowania zagranicznego”) oraz do zniesienia wszystkich zakazów podróżowania i zamrożenia aktywów nałożonych na co najmniej 31 objętych tą sprawą obrońców praw człowieka i pracowników organizacji pozarządowych zajmujących się prawami człowieka;

6. wzywa władze egipskie do zadbania o to, by wszyscy zatrzymani byli traktowani zgodnie z warunkami określonymi w dokumencie „Zbiór zasad mających na celu ochronę wszystkich osób poddanych jakiejkolwiek formie aresztowania bądź uwięzienia”, przyjętym przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w rezolucji 43/173 z 9 grudnia 1988 r., zgodnie z którym do czasu zwolnienia osoby te mają pełną możliwość kontaktu z rodzinami, pełny dostęp do wybranych przez siebie prawników i do odpowiedniej opieki medycznej, a w przypadku zarzutów dotyczących złego traktowania lub tortur prowadzi się rzetelne dochodzenia;

7. wyraża głębokie zaniepokojenie losem aresztantów i więźniów przetrzymywanych w przepełnionych ośrodkach penitencjarnych w okropnych warunkach w czasie pandemii COVID-19 i wzywa władze do pilnego zmniejszenia liczby osób przebywających w tych ośrodkach; wzywa władze do przyznania niezależnej organizacji nieograniczonego dostępu do więzienia o zaostrzonym rygorze w Tora w celu monitorowania warunków pobytowych więźniów; potępia arbitralne aresztowania, prześladowania i represje wobec pracowników służby zdrowia i dziennikarzy za wypowiedzi na temat sytuacji związanej z COVID-19 lub reakcji egipskiego państwa w 2020 r.; wzywa władze egipskie do zaprzestania tych praktyk i uwolnienia arbitralnie zatrzymanych pracowników medycznych;

8. ubolewa z powodu wzrostu liczby egzekucji w Egipcie i odrzuca stosowanie kary śmierci; wzywa władze Egiptu do ogłoszenia moratorium na wykonywanie kary śmierci z myślą o jej docelowym zniesieniu oraz do podjęcia wszelkich działań zapewniających ścisłe przestrzeganie gwarancji sprawiedliwości proceduralnej i wszelkich możliwych zabezpieczeń mających zapewniać rzetelność procesów sądowych; wzywa Egipt do natychmiastowego uwolnienia wszystkich nieletnich, na których wydano wyroki śmierci, oraz do zmiany art. 122 ustawy o dzieciach;

9. apeluje do władz Egiptu o przyjęcie całościowej ustawy o przemocy wobec kobiet, a także krajowej strategii egzekwowania zatwierdzonych ustaw o przeciwdziałaniu przemocy seksualnej; wzywa władze, by na podstawie dostępnych wytycznych ONZ, np. podręcznika ONZ na temat ustawodawstwa o przemocy wobec kobiet, opracowały środki zwalczania przemocy wobec kobiet, obejmujące ochronę ofiar i świadków przez wyszkolonych funkcjonariuszy i usługodawców; zwraca się do władz Egiptu o powstrzymanie wszelkich form prześladowania kobiet za „obrazę moralności”, jak w przypadku obrończyni praw człowieka Amal Fathy; wzywa władze, by natychmiast zaprzestały aresztowania i ścigania członków społeczności LGBTI lub innych osób wyłącznie z powodu ich rzeczywistej lub postrzeganej orientacji seksualnej, jak w przypadku Seifa Bedoura;

10. ubolewa, że władze egipskie usiłowały wprowadzić w błąd i utrudnić dochodzenie w sprawie porwania, torturowania i zamordowania w 2016 r. włoskiego badacza Giulio Regeniego; wyraża ubolewanie, że władze egipskie wciąż odmawiają przekazania władzom włoskim wszystkich dokumentów i informacji niezbędnych do przeprowadzenia szybkiego, przejrzystego i bezstronnego dochodzenia w sprawie zabójstwa Giulio Regeniego zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Egiptu; wzywa UE i państwa członkowskie, by zaapelowały do władz egipskich o pełną współpracę z włoskimi organami sądowymi, w tym o odwołanie wydanej po zakończeniu dochodzenia odmowy przekazania adresów zamieszkania czterech podejrzanych wskazanych przez włoskich prokuratorów w Rzymie, by móc zgodnie z wymogami prawa włoskiego postawić formalne oskarżenie w rzetelnym procesie sądowym we Włoszech; przestrzega władze Egiptu, by nie stosowały działań odwetowych wobec świadków czy też ECRF i jej prawników;

11. wyraża zdecydowane poparcie polityczne i ludzkie dla rodziny Giulio Regeniego w jej nieustającym i pełnym godności dążeniu do poznania prawdy; przypomina, że dążenie do prawdy o porwaniu, torturowaniu i zamordowaniu obywatela europejskiego nie jest obowiązkiem samej tylko rodziny, lecz także instytucji krajowych i unijnych, które muszą podjąć w tym celu wszelkie niezbędne działania dyplomatyczne;

12. zauważa, że Egipt jest ważnym partnerem Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w wielu dziedzinach, w tym w obszarze handlu, bezpieczeństwa, walki z międzynarodowym terroryzmem oraz kontaktów międzyludzkich; popiera Egipcjan w dążeniu do utworzenia wolnego, stabilnego, dostatniego, pluralistycznego i demokratycznego kraju, szanującego przepisy krajowe i międzynarodowe dotyczące ochrony i poprawy przestrzegania praw człowieka;

13. przypomina władzom egipskim, że poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności to zasadniczy element stosunków między UE a Egiptem oraz że umożliwienie funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego to wspólne zobowiązanie zapisane w priorytetach partnerstwa między UE a Egiptem, zgodnie z egipską konstytucją; podkreśla, że żaden obrońca praw człowieka nie powinien za uzasadnione działania na rzecz praw człowieka spotykać się z restrykcjami finansowymi, kryminalizacją, zakazem podróżowania czy nakazem wpłacenia kaucji ani nie powinien być za te działania więziony; wzywa wiceprzewodniczącego / wysokiego przedstawiciela do publicznego wyrażenia obaw o stan przestrzegania praw człowieka w Egipcie oraz o poruszanie tego tematu na każdym spotkaniu wysokiego szczebla z władzami Egiptu;

14. zachęca przedstawicieli delegatury UE i państw członkowskich w Kairze do obserwacji procesów egipskich i zagranicznych dziennikarzy, blogerów, związkowców, obrońców praw człowieka i działaczy społeczeństwa obywatelskiego w tym kraju oraz do składania im wizyt w areszcie;

15. ponownie wzywa wiceprzewodniczącego / wysokiego przedstawiciela oraz państwa członkowskie, by reagowały jednolicie i zdecydowanie, w tym w koordynacji z innymi partnerami o podobnych poglądach, na represje i łamanie praw człowieka w Egipcie, a także by wykorzystywały wszelkie dostępne im narzędzia do zapewnienia konkretnej poprawy w poszanowaniu praw człowieka w Egipcie; wzywa w szczególności UE i państwa członkowskie, by na nadchodzącej sesji Rady Praw Człowieka ONZ wystąpiły z inicjatywą wprowadzenia od dawna oczekiwanego mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie poważnych naruszeń praw człowieka w Egipcie; z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie przez Radę globalnego systemu sankcji za łamanie praw człowieka (unijnej ustawy Magnickiego) oraz ponawia apel do wiceprzewodniczącego / wysokiego przedstawiciela i do państw członkowskich o rozważenie nałożenia ukierunkowanych środków ograniczających na egipskich urzędników wysokiego szczebla odpowiedzialnych za najpoważniejsze naruszenia w tym kraju;

16. ponownie apeluje o pogłębiony i wszechstronny przegląd stosunków UE z Egiptem; uważa, że stan przestrzegania praw człowieka w Egipcie wymaga poważnego przeglądu operacji wsparcia budżetowego ze strony Komisji oraz ograniczenia pomocy unijnej przede wszystkim do wsparcia dla podmiotów demokratycznych i społeczeństwa obywatelskiego; wzywa do większej przejrzystości wszystkich form wsparcia finansowego lub szkoleń oferowanych Egiptowi przez UE, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju oraz Europejski Bank Inwestycyjny; przypomina, że UE i jej państwa członkowskie nie mogą nagradzać przywódców odpowiedzialnych za łamanie praw człowieka;

17. wzywa UE, by z myślą o wynegocjowaniu nowych priorytetów partnerstwa ustaliła jednoznaczne punkty odniesienia, które sprawią, że dalsza współpraca będzie centralnym elementem naszych stosunków, służącym osiągnięciu postępów w reformowaniu instytucji demokratycznych, w praworządności i poszanowaniu praw człowieka, a także by włączyła kwestię poszanowania praw człowieka do wszystkich rozmów z władzami Egiptu; apeluje do Komisji i ESDZ, by najważniejszym punktem kolejnego posiedzenia Rady Stowarzyszenia UE–Egipt była potrzeba namacalnej poprawy stanu poszanowania praw człowieka, a zwłaszcza uwolnienie arbitralnie zatrzymanych obrońców praw człowieka i dziennikarzy; przypomina, że współpraca w dziedzinie zarządzania migracją czy zwalczania terroryzmu, a także względy geopolityczne nie powinny osłabiać stałych nacisków w kwestii przestrzegania praw człowieka i rozliczalności za łamanie tych praw;

18. ponawia niedawne apele do państw członkowskich o podjęcie działań zgodnie z konkluzjami Rady do Spraw Zagranicznych z 21 sierpnia 2013 r., w których zapowiedziano zawieszenie pozwoleń na wywóz wszelkich urządzeń, które można wykorzystać do prowadzenia represji wewnętrznych, zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2008/944/WPZiB[2], oraz potępia uporczywe nieprzestrzeganie tych zobowiązań przez państwa członkowskie UE; wzywa państwa członkowskie do wstrzymania wszelkiego wywozu do Egiptu broni, technologii inwigilacji i innych środków bezpieczeństwa, które mogą ułatwiać ataki na obrońców praw człowieka i działaczy społeczeństwa obywatelskiego, w tym na media społecznościowe, a także mogą ułatwiać wszelkie inne represje wewnętrzne; apeluje do UE o pełne wdrożenie kontroli wywozu do Egiptu towarów, których można użyć do prowadzenia represji, torturowania lub wykonywania kary śmierci;

19. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącemu / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Egiptu oraz Afrykańskiej Komisji Praw Człowieka i Ludów.

 

[1] Teksty przyjęte, P9_TA(2019)0043.

[2] Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.

Ostatnia aktualizacja: 16 grudnia 2020Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności