Procedura : 2021/2577(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0173/2021

Teksty złożone :

RC-B9-0173/2021

Debaty :

PV 11/03/2021 - 9.1
CRE 11/03/2021 - 9.1

Głosowanie :

PV 11/03/2021 - 11
PV 11/03/2021 - 18

Teksty przyjęte :

P9_TA(2021)0085

<Date>{10/03/2021}10.3.2021</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9‑0173/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0174/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0196/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0198/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0199/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0200/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0201/2021</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 177kWORD 55k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9‑0173/2021 (The Left)

B9‑0174/2021 (ID)

B9‑0196/2021 (Verts/ALE)

B9‑0198/2021 (Renew)

B9‑0199/2021 (PPE)

B9‑0200/2021 (S&D)

B9‑0201/2021 (ECR)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie sytuacji we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga oraz zabójstwa włoskiego ambasadora Luki Attanasia i osób z jego otoczenia</Titre>

<DocRef>(2021/2577(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Michael Gahler, Antonio Tajani, David McAllister, Sandra Kalniete, Isabel Wiseler‑Lima, Miriam Lexmann, Paulo Rangel, Vladimír Bilčík, Michaela Šojdrová, Loránt Vincze, Ivan Štefanec, Eva Maydell, Jiří Pospíšil, Stanislav Polčák, Benoît Lutgen, Maria Walsh, Tom Vandenkendelaere, Adam Jarubas, Krzysztof Hetman, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, David Lega, Lefteris Christoforou, Romana Tomc, Tomas Tobé, Christian Sagartz, Vangelis Meimarakis, Tomáš Zdechovský, Željana Zovko, Luděk Niedermayer, Inese Vaidere, Antonio López‑Istúriz White, Ioan‑Rareş Bogdan, Stelios Kympouropoulos, Seán Kelly, Peter Pollák, Magdalena Adamowicz, Janina Ochojska</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Marek Belka, Isabel Santos, Maria Arena</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>Charles Goerens, Petras Auštrevičius, Malik Azmani, Olivier Chastel, Nicola Danti, Klemen Grošelj, Bernard Guetta, Svenja Hahn, Moritz Körner, Javier Nart, Jan‑Christoph Oetjen, María Soraya Rodríguez Ramos, Nicolae Ştefănuță, Ramona Strugariu, Dragoş Tudorache, Hilde Vautmans, Frédérique Ries</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Marco Campomenosi</Depute>

<Commission>{ID}w imieniu grupy ID

</Commission><Depute>Salima Yenbou, Hannah Neumann</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Raffaele Fitto, Carlo Fidanza, Nicola Procaccini, Pietro Fiocchi, Sergio Berlato, Raffaele Stancanelli, Vincenzo Sofo, Ryszard Antoni Legutko, Anna Fotyga, Karol Karski, Ryszard Czarnecki, Angel Dzhambazki, Assita Kanko, Elżbieta Kruk, Elżbieta Rafalska, Joanna Kopcińska, Jadwiga Wiśniewska, Adam Bielan, Eugen Jurzyca, Veronika Vrecionová, Emmanouil Fragkos, Bogdan Rzońca, Alexandr Vondra, Valdemar Tomaševski</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

<Depute>Marisa Matias</Depute>

<Commission>{The Left}w imieniu grupy The Left</Commission>

<Depute>Tiziana Beghin, Dino Giarrusso, Daniela Rondinelli, Fabio Massimo Castaldo, Mario Furore, Chiara Gemma, Sabrina Pignedoli, Isabella Adinolfi</Depute>

</RepeatBlock-By>

POPRAWKI

European Parliament resolution on the situation in Eastern Democratic Republic of Congo and the assassination of the Italian Ambassador Luca Attanasio and his entourage

(2021/2577(RSP))

 

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Demokratycznej Republiki Konga (DRK), w szczególności rezolucję z dnia 18 stycznia 2018 r. w sprawie DRK[1] oraz rezolucję z dnia 17 września 2020 r. w sprawie dr. Denisa Mukwege w Demokratycznej Republice Konga[2],

 uwzględniając oświadczenie rzecznika Sekretarza Generalnego ONZ z dnia 22 lutego 2021 r. w sprawie DRK,

 uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 20 maja 2020 r. w sprawie sytuacji w zakresie bezpieczeństwa w Ituri,

 uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ, zwłaszcza rezolucję nr 2463 z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie przedłużenia mandatu misji stabilizacyjnej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga (MONUSCO) do 20 grudnia 2019 r.,

 uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko DRK[3],

 uwzględniając środki określone w rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 2528 z dnia 25 czerwca 2020 r. w sprawie odnowienia embarga na broń nałożonego na DRK na mocy rezolucji Rady Bezpieczeństwa nr 2293 (2016) do 1 lipca 2021 r. oraz przedłużenia mandatu grupy ekspertów ustanowionej na mocy rezolucji nr 1533 (2004) do 1 sierpnia 2021 r., która przedłużyła do 1 lipca 2021 r. szereg sankcji, takich jak embargo na broń dla ugrupowań zbrojnych w DRK, zakaz podróżowania osób i zamrożenie aktywów osób i podmiotów wskazanych przez Komitet ds. Sankcji,

 uwzględniając raport ONZ z sierpnia 2010 r. na temat naruszeń praw człowieka, dokumentujący najpoważniejsze naruszenia praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego popełnione na terytorium DRK w okresie od marca 1993 r. do czerwca 2003 r.,

 uwzględniając sprawozdanie Biura Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka i MONUSCO z dnia 6 lipca 2020 r. pt. „Naruszenia praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego popełnione przez ugrupowanie zbrojne Sojuszu Sił Demokratycznych oraz członków sił obrony i bezpieczeństwa na terytorium Beni (prowincja Kiwu Północne) oraz na terytoriach Irumu i Mambasa (prowincja Ituri) w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 stycznia 2020 r.”,

 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/821 z dnia 17 maja 2017 r. ustanawiające obowiązki w zakresie należytej staranności w łańcuchu dostaw unijnych importerów cyny, tantalu i wolframu, ich rud oraz złota pochodzących z obszarów dotkniętych konfliktami i obszarów wysokiego ryzyka (rozporządzenie w sprawie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami)[4],

 uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony z dnia 23 czerwca 2000 r. (umowę z Kotonu)[5],

 uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów, która została przyjęta 27 czerwca 1981 r. i weszła w życie 21 października 1986 r.,

 uwzględniając konstytucję Demokratycznej Republiki Konga przyjętą 18 lutego 2006 r.,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

 uwzględniając Kartę Narodów Zjednoczonych,

 uwzględniając art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że Luca Attanasio, ambasador Włoch w DRK, jego kierowca Mustapha Milambo i włoski żandarm Vittorio Iacovacci zostali zamordowani przez uzbrojonych sprawców podczas ataku na ich konwój 22 lutego 2021 r.; mając na uwadze, że ambasador i jego pracownicy podróżowali samochodem należącym do ONZ z Gomy, aby odwiedzić projekt szkolny Światowego Programu Żywnościowego ONZ (WFP) w Rutshuru; mając na uwadze, że trasa konwoju została wcześniej uznana za bezpieczną do podróży bez ochrony;

B. mając na uwadze, że życie ambasadora i jego ludzi próbowali ratować strażnicy Parku Narodowego Wirunga; mając na uwadze, że strażnicy sami są nieustannie narażeni na porwania i zabójstwa ze strony grup rebeliantów; mając na uwadze, że w zamachu w styczniu 2021 r. w Nyamitwitwi zginęło sześciu strażników, a siódmy został ranny; mając na uwadze, że w kwietniu 2020 r. w zasadzce zginęło 12 strażników i pięciu cywilów;

C. mając na uwadze, że poważna sytuacja w zakresie bezpieczeństwa we wschodniej części DRK stale się pogarsza, w szczególności na granicy między Ituri, Kiwu Południowym i Kiwu Północnym; mając na uwadze, że w regionie działa około 120 zbrojnych ugrupowań, w tym Demokratyczne Siły Wyzwolenia Rwandy, Sojusz Sił Demokratycznych i Nduma-Defence of Congo-Rénové, które walczą o dostęp do zasobów naturalnych, w tym minerałów, i kontrolę nad nimi i które są odpowiedzialne za porwania, zabójstwa, tortury i przemoc seksualną;

D. mając na uwadze, że przemoc we wschodniej części DRK pochłonęła w 2020 r. ponad 2000 ofiar; mając na uwadze, że od początku 2021 r. liczba aktów przemocy jeszcze wzrosła; mając na uwadze, że celem powtarzających się aktów przemocy jest ludność cywilna, najczęściej kobiety i dzieci, a w ich wyniku w okresie od 11 grudnia 2020 r. do 10 stycznia 2021 r. śmierć poniosło ponad 150 osób; mając na uwadze, że w ciągu pierwszych dwóch miesięcy 2021 r. uprowadzono ponad 100 osób, a setki osób zostało rannych; mając na uwadze, że zniszczeniu uległy infrastruktura medyczna i zasoby naturalne, a według doniesień podpalano również domy; mając na uwadze, że skutki humanitarne tej przemocy stanowią powód do zaniepokojenia; mając na uwadze, że do chwili obecnej ONZ zarejestrowała ponad 67 000 wysiedleńców;

E. mając na uwadze, że według danych Kivu Security Tracker od 1 stycznia 2021 r. w Kiwu Północnym i Południowym odnotowano 152 zabójstwa cywilów, 61 porwań dla okupu i 34 uprowadzenia;

F. mając na uwadze, że 12 marca 2017 r. z rąk uzbrojonych mężczyzn zginęło dwoje śledczych ONZ – Szwedka Zaida Catalán i Amerykanin Michael Sharp – a także ich tłumacz Beitu Tshintela, gdy dokumentowali oni naruszenia praw człowieka w regionie Kasai Środkowe w DRK;

G. mając na uwadze, że DRK ma jeden z najwyższych na świecie wskaźników przesiedleń wewnętrznych; mając na uwadze, że ponad pięć milionów osób zostało wysiedlonych z powodu braku bezpieczeństwa na terytorium kraju; mając na uwadze, że wiele kobiet i dzieci żyje w niepewnych warunkach, spędza noce na zewnątrz lub w przeludnionych przestrzeniach publicznych i jest narażonych na ryzyko prześladowania, napaści lub wykorzystania seksualnego; mając na uwadze, że przesiedleńcy często nie otrzymują podstawowych usług ratujących życie i są narażeni na niedożywienie oraz choroby; mając na uwadze, że 4 lutego 2021 r. w prowincji Kiwu Północne ogłoszono wybuch epidemii Eboli;

H. mając na uwadze, że Biuro ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej ONZ poinformowało o rosnącej liczbie uprowadzeń pracowników pomocy humanitarnej i konwojów oraz ataków na nich, co zmusza organizacje humanitarne do opóźniania dostaw pomocy i zawieszania działalności; mając na uwadze, że członkowie społeczeństwa obywatelskiego, w tym aktywiści, dziennikarze i obrońcy praw człowieka, nadal są narażeni na prześladowania, zastraszanie i ataki; mając na uwadze, że wielu z nich ryzykuje życie, broniąc wolności zrzeszania się i wolności słowa;

I. mając na uwadze, że mandat MONUSCO wygasa 20 grudnia 2021 r., a reżim sankcji nałożony na DRK na mocy rezolucji ONZ nr 1533 wygasa 1 lipca 2021 r.; mając na uwadze, że liczebność żołnierzy i budżet przyznany MONUSCO wciąż ulegają zmniejszeniu;

J. mając na uwadze, że w grudniu 2020 r. UE przedłużyła ukierunkowane sankcje wobec jedenastu urzędników DRK odpowiedzialnych za łamanie praw człowieka;

K. mając na uwadze, że w opublikowanym w 2010 r. raporcie ONZ na temat naruszeń praw człowieka udokumentowano 617 poważnych naruszeń praw człowieka we wschodniej części DRK w latach 1993–2003; mając na uwadze, że sprawozdanie to zawierało szereg zaleceń, które w dużej mierze nie zostały wdrożone; mając na uwadze, że poważnym problemem pozostaje bezkarność;

1. z całą stanowczością potępia zabójstwo Luki Attanasia, Moustaphy Milambo i Vittoria Iacovacciego, wyrażając najgłębsze współczucie rodzinom ofiar, rządowi Włoch i pracownikom krajowym WFP; ubolewa z powodu utraty życia i zabójstwa niewinnych cywilów;

2. wzywa do przeprowadzenia dogłębnego, niezależnego i przejrzystego śledztwa w sprawie okoliczności tego zabójstwa; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie prezydenta Tshisekediego do wszczęcia dochodzenia i wzywa rząd DRK i przywódców prowincji do pełnej współpracy z władzami włoskimi i Organizacją Narodów Zjednoczonych;

3. podkreśla, że podstawowym obowiązkiem rządu DRK jest zapewnienie bezpieczeństwa na swoim terytorium i ochrona ludności przy jednoczesnym poszanowaniu praworządności, praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, w tym ochrona przed zbrodniami przeciwko ludzkości i zbrodniami wojennymi;

4. zdecydowanie podkreśla, że władze DRK muszą zwiększyć wysiłki na rzecz położenia kresu zbrojnym atakom na ludność cywilną oraz muszą dokładnie, niezależnie, skutecznie i bezstronnie prowadzić dochodzenia w sprawie wszystkich zabójstw i pociągać winnych do odpowiedzialności w uczciwych procesach;

5. zdecydowanie potępia poważne naruszenia praw człowieka i prawa humanitarnego, jakich dopuszczają się lokalne bojówki we wschodniej części DRK; wzywa rząd DRK do ustanowienia mechanizmu umożliwiającego osądzenie i rozliczenie osób odpowiedzialnych za naruszenia praw człowieka, które zostały udokumentowane w raporcie ONZ na temat naruszeń praw człowieka w DRK, a także za inne przestępstwa popełnione w DRK, które są uznawane za poważne na mocy prawa międzynarodowego i międzynarodowego prawa humanitarnego;

6. wzywa prezydenta Félixa Tshisekediego do podtrzymania swojego zobowiązania do dopilnowania, by osoby odpowiedzialne za zabójstwa śledczych ONZ Zaidy Catalán i Michaela Sharpa oraz ich tłumacza Betu Tshintelego zostały pociągnięte do odpowiedzialności, a także apeluje o pełną przejrzystość dochodzenia w tej sprawie;

7. wyraża zaniepokojenie utrzymującymi się poważnymi naruszeniami praw człowieka i łamaniem międzynarodowego prawa humanitarnego wobec ludności cywilnej we wschodniej części DRK, w tym egzekucjami pozasądowymi, przemocą seksualną i przemocą ze względu na płeć, werbowaniem i wykorzystywaniem dzieci na dużą skalę przez ugrupowania zbrojne, a także zabójstwami cywilów przez członków sił bezpieczeństwa DRK; podkreśla, że akty te mogą zostać uznane za zbrodnie wojenne na mocy prawa międzynarodowego; ubolewa nad nieustanną groźbą przemocy, jakiej doświadczają lokalni mieszkańcy, pracownicy organizacji humanitarnych i prorozwojowych, organizacje międzynarodowe, dyplomaci i obrońcy praw człowieka działający we wschodniej części DRK;

8. jest ogromnie zaniepokojony stale wysokim poziomem bezkarności w tym kraju; zauważa, że brak rozwiązania problemu bezkarności osób dopuszczających się naruszeń praw człowieka sprzyja dalszym naruszeniom; wzywa władze DRK do szybkiego postawienia przed sądem sprawców ataku z 22 lutego 2021 r. oraz do podjęcia poważnych kroków w celu rozliczenia zbrodni okresu konfliktu;

9. ponawia swój apel o realizację zaleceń zawartych w raporcie ONZ na temat naruszeń praw człowieka w DRK, w szczególności zalecenia dotyczącego utworzenia wyspecjalizowanych izb mieszanych w sądach DRK, aby umożliwić współpracę między organami sądowymi DRK a wspólnotą międzynarodową przy ściganiu naruszeń praw człowieka; wzywa do wzmocnienia całego krajowego wymiaru sprawiedliwości w celu ścigania przestępstw, które spowodowały poważne naruszenia praw człowieka;

10. potępia naruszenia praw człowieka i łamanie międzynarodowego prawa humanitarnego przez siły bezpieczeństwa i obrony; wzywa władze DRK do zdymisjonowania funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa i innych organów wykonawczych, którzy według doniesień oenzentowskich, kongijskich oraz międzynarodowych organizacji praw człowieka byli zamieszani w poważne naruszenia praw człowieka; wzywa do utworzenia formalnego mechanizmu weryfikacji w ramach szerzej zakrojonych wysiłków na rzecz reformy sektora bezpieczeństwa w celu zadbania o to, by zatrudniano najodpowiedniejszych kandydatów, a siły bezpieczeństwa działały w sposób zgodny z międzynarodowymi standardami praw człowieka i międzynarodowym prawem humanitarnym; wzywa władze do położenia kresu wszelkiemu wspieraniu ugrupowań zbrojnych przez funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa i przywódców politycznych, a także do dopilnowania, by osoby odpowiedzialne za takie wsparcie zostały pociągnięte do odpowiedzialności w uczciwych procesach;

11. wzywa rząd DRK do przyjęcia podejścia „zero tolerancji” do kwestii współpracy przywódców politycznych, sił zbrojnych i policji z ugrupowaniami zbrojnymi;

12. wzywa władze DRK do ustanowienia w trybie pilnym skutecznego programu demobilizacji, rozbrojenia i reintegracji (DDR) oraz strategii postępowania z ugrupowaniami zbrojnymi, przewidujących długoterminowe wsparcie, tak aby uniemożliwić powrót byłym bojownikom; wzywa władze DRK do udzielenia pilnej pomocy humanitarnej setkom zdemobilizowanych bojowników stacjonujących obecnie w obozach DDR, którym brakuje żywności i którzy nie mają dostępu do odpowiedniej opieki medycznej;

13. podkreśla determinację MONUSCO do kontynuacji działań na rzecz ochrony ludności cywilnej zgodnie ze swoim mandatem oraz wsparcia krajowych wysiłków na rzecz umocnienia pokoju i stabilności w kraju; zauważa, że jej rola powinna zostać potwierdzona jasnym mandatem, w ramach którego przed ewentualnym wycofaniem się z regionu konieczne jest osiągnięcie określonych poziomów odniesienia związanych ze stanem bezpieczeństwa;

14. przypomina, że przemoc we wschodniej części DRK jest silnie związana z handlem surowcami; podkreśla, że przedsiębiorstwa, osoby fizyczne, podmioty publiczne lub podmioty związane z państwem, które przyczyniają się do popełniania takich przestępstw, muszą stanąć przed sądem; z zadowoleniem przyjmuje wejście w życie w styczniu 2021 r. rozporządzenia w sprawie minerałów z regionów ogarniętych konfliktami[6]; podkreśla, że rozporządzenie to utrzymuje DRK na liście krajów dotkniętych konfliktami i krajów wysokiego ryzyka; zauważa, że największym wyzwaniem pozostaje rzemieślnicze wydobywanie złota, którego zarządzanie jest źródłem niestabilności w regionie; podkreśla pilną potrzebę dalszych działań w zakresie obowiązku dochowania należytej staranności i odpowiedzialnego prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwa działające w strefach konfliktu;

15. podkreśla potrzebę podjęcia dalszych wysiłków w celu odcięcia od finansowania ugrupowań zbrojnych zaangażowanych w działania destabilizujące przez nielegalny handel zasobami naturalnymi, w tym złotem lub produktami pochodzącymi z dzikich zwierząt lub roślin;

16. wyraża głębokie zaniepokojenie stanem bezpieczeństwa i sytuacją humanitarną w DRK, zwłaszcza niedawnym gwałtownym wzrostem liczby przesiedleńców wewnętrznych, który nadal poważnie dotyka ludność cywilną; ponownie podkreśla swoje głębokie zaniepokojenie trwającymi działaniami wojskowymi prowadzonymi przez zagraniczne i krajowe ugrupowania zbrojne oraz przemytem zasobów naturalnych DRK; wzywa wszystkich inwestorów międzynarodowych, w tym Chiny, do pełnego przestrzegania międzynarodowych przepisów, norm i najlepszych praktyk dotyczących odpowiedzialnej działalności wydobywczej;

17. potępia zabójstwa strażników Parku Narodowego Wirunga podczas ataków przeprowadzonych w 2020 r.; nalega, aby rząd DRK rozbroił rebeliantów i przywrócił bezpieczeństwo w regionie parku;

18. z zadowoleniem przyjmuje publikację Rady Bezpieczeństwa ONZ z 14 stycznia 2021 r. zatytułowaną „Strategia ONZ na rzecz konsolidacji pokoju, zapobiegania konfliktom i rozwiązywania konfliktów w regionie Wielkich Jezior”; wzywa zaangażowane strony do kontynuowania współpracy transgranicznej, w tym za pośrednictwem Biura Specjalnego Wysłannika ONZ w Regionie Wielkich Jezior, w celu rozwiązania problemu przemocy, łamania praw człowieka i bezkarności we wschodniej części DRK;

19. wzywa rząd DRK do zapewnienia lepszego sprawowania rządów na wszystkich szczeblach administracji i społeczeństwa, w tym w odniesieniu do finansów publicznych i walki z korupcją; wzywa do wykorzystania unijnego mechanizmu sankcji do walki z korupcją; podkreśla znaczenie zorganizowania wiarygodnego procesu wyborczego w 2023 r. oraz zagwarantowania trwałego bezpieczeństwa we wschodniej części DRK;

20. wzywa wiceprzewodniczącego/wysokiego przedstawiciela, delegaturę UE i misje UE w DRK do zwiększenia widoczności ich wsparcia dla obrońców praw człowieka, którzy znajdują się w niebezpieczeństwie w tym kraju, za pomocą wszelkich dostępnych narzędzi (tj. politycznych, dyplomatycznych i finansowych) jako środka ochrony, aby docenić ich działania na rzecz praw człowieka oraz podkreślić ich istotną rolę w walce o stabilność i pokój w regionie oraz, w stosownych przypadkach, ułatwić wydanie im wiz nadzwyczajnych i zapewnić tymczasowe schronienie w państwach członkowskich;

21. wzywa Unię Europejską do zwiększenia finansowania dla DRK w celu zaradzenia poważnemu niedofinansowaniu agencji ONZ współpracujących z lokalnymi władzami i społecznościami w celu ochrony ludności cywilnej;

22. zdecydowanie podkreśla konieczność współpracy transgranicznej w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich oraz opracowania przez kraje sąsiadujące strategii regionalnej na rzecz rozwiązania problemu przemocy i łamania praw człowieka w DRK; apeluje, by misja prowadzona w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w regionie Wielkich Jezior Afrykańskich przyczyniła się do stabilizacji warunków bezpieczeństwa i poprawy sytuacji humanitarnej;

23. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącemu Komisji Europejskiej / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Specjalnemu Przedstawicielowi UE ds. Praw Człowieka, Radzie Ministrów i Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE, prezydentowi, premierowi i parlamentowi Demokratycznej Republiki Konga oraz Unii Afrykańskiej i jej instytucjom.

 

 

[1] Dz.U. C 458 z 19.12.2018, s. 52.

[2] Teksty przyjęte, P9_TA(2020)0234.

[3] Dz.U. L 419 z 11.12.2020, s. 30.

[4] Dz.U. L 130 z 19.5.2017, s. 1.

[5] Dz.U. L 317 z 15.12.2000, s. 3.

Ostatnia aktualizacja: 10 marca 2021Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności