Procedura : 2021/2578(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0190/2021

Teksty złożone :

RC-B9-0190/2021

Debaty :

PV 11/03/2021 - 9.2
CRE 11/03/2021 - 9.2

Głosowanie :

PV 11/03/2021 - 11
PV 11/03/2021 - 18

Teksty przyjęte :

P9_TA(2021)0086

<Date>{10/03/2021}10.3.2021</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9‑0190/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0191/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0192/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0193/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0194/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0195/2021</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 183kWORD 56k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9‑0190/2021 (The Left)

B9‑0191/2021 (Verts/ALE)

B9‑0192/2021 (S&D)

B9‑0193/2021 (Renew)

B9‑0194/2021 (PPE)

B9‑0195/2021 (ECR)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Królestwie Bahrajnu, w szczególności spraw więźniów skazanych na karę śmierci i obrońców praw człowieka</Titre>

<DocRef>(2021/2578(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Michael Gahler, Tomáš Zdechovský, Sandra Kalniete, Isabel Wiseler‑Lima, Miriam Lexmann, Paulo Rangel, Vladimír Bilčík, Michaela Šojdrová, Loránt Vincze, Eva Maydell, Jiří Pospíšil, Stanislav Polčák, Maria Walsh, Adam Jarubas, Krzysztof Hetman, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, David Lega, Romana Tomc, Tomas Tobé, Christian Sagartz, Vangelis Meimarakis, Luděk Niedermayer, Inese Vaidere, Ioan‑Rareş Bogdan, Stelios Kympouropoulos, Seán Kelly, Magdalena Adamowicz, Janina Ochojska, Frances Fitzgerald</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Marek Belka, Isabel Santos, Marc Tarabella</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>José Ramón Bauzá Díaz, Petras Auštrevičius, Malik Azmani, Olivier Chastel, Bernard Guetta, Svenja Hahn, Moritz Körner, Javier Nart, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Nicolae Ştefănuță, Ramona Strugariu, Dragoş Tudorache, Hilde Vautmans</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Hannah Neumann, Ernest Urtasun</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Ryszard Antoni Legutko, Raffaele Fitto, Anna Fotyga, Karol Karski, Angel Dzhambazki, Assita Kanko, Elżbieta Kruk, Elżbieta Rafalska, Adam Bielan, Eugen Jurzyca, Veronika Vrecionová, Jadwiga Wiśniewska, Joanna Kopcińska, Valdemar Tomaševski</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

<Depute>Miguel Urbán Crespo</Depute>

<Commission>{The Left}w imieniu grupy The Left</Commission>

<Depute>Fabio Massimo Castaldo</Depute>

</RepeatBlock-By>

POPRAWKI

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Królestwie Bahrajnu, w szczególności spraw więźniów skazanych na karę śmierci i obrońców praw człowieka

(2021/2578(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Bahrajnu, zwłaszcza rezolucję z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Bahrajnie, w szczególności sprawy Nabila Radżaba[1], oraz rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie egzekucji w Kuwejcie i Bahrajnie[2],

 uwzględniając oświadczenia rzecznika Wiceprzewodniczącego Komisji/Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z 13 lipca 2020 r. w sprawie utrzymania w mocy wyroków śmierci w Bahrajnie, z 10 czerwca 2020 r. w sprawie uwolnienia obrońcy praw człowieka Nabila Radżaba, z 9 stycznia 2020 r. w sprawie potwierdzenia kary śmierci dla dwóch obywateli Bahrajnu oraz z 27 lipca 2019 r. w sprawie egzekucji Alego al-Araba i Ahmeda al-Malalego,

 uwzględniając oświadczenie z 12 lutego 2020 r. wydane przez specjalną sprawozdawczynię ONZ ds. pozasądowych, doraźnych i arbitralnych egzekucji Agnes Callamard, specjalną sprawozdawczynię ONZ ds. promocji oraz ochrony praw człowieka i podstawowych wolności podczas zwalczania terroryzmu Fionnualę Ni Aolain oraz specjalnego sprawozdawcę ONZ ds. tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania Nilsa Melzera, wzywające Bahrajn do uchylenia wyroków śmierci wobec Mohammeda Ramadana i Husaina Moosy,

 uwzględniając wspólne oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini, w imieniu UE, oraz sekretarz generalnej Rady Europy Mariji Pejčinović Burić złożone 10 października 2019 r. z okazji Europejskiego i Światowego Dnia przeciwko Karze Śmierci,

 uwzględniając wytyczne Unii Europejskiej w sprawie obrońców praw człowieka, w sprawie kary śmierci, w sprawie tortur, w sprawie dialogu z państwami trzecimi na temat praw człowieka oraz w sprawie wolności wypowiedzi,

 uwzględniając ramy strategiczne UE i plan działania dotyczący praw człowieka, które mają umieścić propagowanie, ochronę i realizowanie praw człowieka w centrum wszystkich strategii politycznych UE,

 uwzględniając konkluzje z 25. posiedzenia Wspólnej Rady i spotkania ministerialnego UE-Rady Współpracy Państw Zatoki, które odbyły się 18 lipca 2016 r.,

 uwzględniając ustalenia dotyczące współpracy między UE i Bahrajnem;

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, których Bahrajn jest jedną ze stron,

 uwzględniając przyjęte w listopadzie 2011 r. sprawozdanie Bahrajńskiej Niezależnej Komisji Śledczej (BICI),

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka, w szczególności jej art. 3,

 uwzględniając Arabską kartę praw człowieka,

 uwzględniając art. 144 ust 5 i art 132 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że po powstaniu ludowym z 2011 r. władze Bahrajnu nadal naruszają i ograniczają prawa i swobody ludności, zwłaszcza prawo obywateli do pokojowych protestów, wolności słowa i wolności cyfrowej, zarówno w internecie, jak i poza nim; mając na uwadze, że zajmujący się prawami człowieka prawnicy, dziennikarze i działacze polityczni spotykają się z ciągłymi i systematycznymi atakami, nękaniem, przetrzymywaniem, torturami, zastraszaniem, zakazami podróżowania i pozbawianiem obywatelstwa; mając na uwadze, że od 2011 r. władze odrzucają wszystkie żądania demokratycznej opozycji i obrońców praw człowieka dotyczące poszanowania wolności słowa i zgromadzeń; mając na uwadze, że w Bahrajnie nie toleruje się żadnej opozycji politycznej; mając na uwadze, że władze aresztowały kilkoro dzieci za udział w protestach w lutym 2021 r. i podobno groziły im gwałtem i porażeniem prądem; mając na uwadze, że co najmniej troje z nich pozostaje w areszcie od 4 marca 2021 r., m.in. 16-letnia osoba mająca poważne problemy zdrowotne;

B. mając na uwadze, że obrońca praw człowieka Abdulhadi Al-Chawadża, obywatel Bahrajnu i Danii, współzałożyciel Bahrajńskiego Centrum Praw Człowieka i Centrum ds. Praw Człowieka w Państwach Zatoki, od dziesięciu lat przebywa w więzieniu, odbywając karę dożywotniego pozbawienia wolności pod zarzutem „finansowania działań terrorystycznych i udziału w nich w celu obalenia rządu oraz szpiegostwa na rzecz obcego kraju”; mając na uwadze, że po aresztowaniu Abdulhadi Al-Chawadża był bity i torturowany i został skazany w niesprawiedliwym procesie, który nie był zgodny z bahrajńskim prawem karnym ani z międzynarodowymi standardami sprawiedliwego procesu; mając na uwadze, że w lipcu 2012 r. Grupa Robocza ONZ ds. Arbitralnych Zatrzymań stwierdziła, że zatrzymanie Al-Chawadży było arbitralne, gdyż powodem aresztowania było korzystanie przez niego z podstawowych praw do wolności słowa, pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się, oraz wezwała do jego uwolnienia;

C. mając na uwadze, że Nabil Radżab, jeden z najważniejszych bahrajńskich obrońców praw człowieka, został 9 czerwca 2020 r. zwolniony z więzienia i ma odbyć pozostałą część pięcioletniego wyroku na mocy ustawy o karach alternatywnych;

D. mając na uwadze, że w latach 2011–2020 w Bahrajnie skazano na karę śmierci około 50 osób, podczas gdy w latach 2001–2010 wydano siedem wyroków śmierci; mając na uwadze, że obecnie 27 osób w Bahrajnie oczekuje wykonania wyroku śmierci, przy czym 26 z nich grozi rychła egzekucja; mając na uwadze, że 15 stycznia 2017 r. Bahrajn, dokonując egzekucji na trzech cywilach, zakończył siedmioletnie faktyczne moratorium na wykonywanie kary śmierci; mając na uwadze, że od tego czasu stracono sześć osób; mając na uwadze, że specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. pozasądowych, doraźnych i arbitralnych egzekucji uznała te egzekucje za egzekucje pozasądowe, mając na uwadze, że kara śmierci jest najbardziej okrutną, nieludzką i upokarzającą z kar i narusza prawo do życia zapisane w Powszechnej deklaracji praw człowieka; mając na uwadze, że przebywanie w celi śmierci powoduje skrajne cierpienie psychiczne;

E. mając na uwadze, że według niezależnych obserwatorów w przypadku większości ostatnich egzekucji władze Bahrajnu wydobyły zeznania za pomocą tortur, a oskarżonym nie zagwarantowano sprawiedliwego procesu; mając na uwadze, że od czasu protestów w 2011 r. i w następstwie wniosków zawartych w sprawozdaniu BICI w sprawie nadużyć rządowych utworzono szereg organów wewnętrznych, m.in. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, specjalną jednostkę dochodzeniową w Prokuraturze Generalnej oraz komisję ds. praw więźniów i zatrzymanych, lecz organy te nie są wystarczająco skuteczne i niezależne; mając na uwadze, że według doniesień brak rozliczalności rządu i sił bezpieczeństwa Bahrajnu wynika z braku niezależności tych organów; mając na uwadze, że sprzyja to kulturze bezkarności, która podważa próby demokratycznych reform i służy dalszej destabilizacji kraju;

F. mając na uwadze, że 27 lipca 2019 r. zostali rozstrzelani Ali Al-Arab i Ahmed Al-Malili, obywatele Bahrajnu skazani za akty terroryzmu w masowym procesie, naznaczonym zarzutami tortur i poważnymi naruszeniami sprawiedliwości proceduralnej; mając na uwadze, że 18 lutego 2014 r. władze Bahrajnu aresztowały Mohammeda Ramadana pod zarzutem udziału – razem z Husainem Alim Moosą – w ataku bombowym w Al-Dair w dniu 14 lutego 2014 r.; mając na uwadze, że w wyniku apelacji Sąd Kasacyjny potwierdził 13 lipca 2020 r. swoje ostateczne orzeczenie i utrzymał w mocy wyroki śmierci nałożone na Mohammeda Ramadana i Husaina Alego Moosę pomimo niesprawiedliwego procesu, w którym wyrok wydano w oparciu o zeznania oskarżonych wymuszone, jak się domniemywa, w wyniku tortur, i pomimo wyników dochodzenia prowadzonego przez specjalną jednostkę dochodzeniową w sprawie zarzutów Moosy i Ramadana dotyczących tortur; mając na uwadze, że specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. pozasądowych, doraźnych i arbitralnych egzekucji Agnes Callamard ostrzegła, że skazanie Moosa i Ramadana i wyrok śmierci będą arbitralne, będą wyraźnym pogwałceniem ich prawa do życia oraz będą stanowiły arbitralne zabójstwo; mając na uwadze, że eksperci ONZ ds. praw człowieka wezwali Bahrajn, aby zapobiegł egzekucji obu mężczyzn; mając na uwadze, że Mohammed Ramadan i Husain Ali Moosa wyczerpali wszystkie środki odwoławcze i grozi im rychła egzekucja;

G. mając na uwadze, że władze Bahrajnu rozwiązały al-Wefaq, największą pokojową partię opozycyjną w kraju, skonfiskowały jej majątek i aresztowały jej przywódców; mając na uwadze, że przywódca partii Szajch Ali Salman odbywa obecnie wyrok dożywotniego więzienia pod zarzutem szpiegostwa;

H. mając na uwadze, że niektóre osoby publiczne są ścigane jedynie za działalność w mediach społecznościowych, np. wybitni prawnicy Abdullah Al Szamlawi i Abdullah Haszim; mając na uwadze, że od czasu gdy Ministerstwo ds. Informacji zawiesiło w 2017 r. Al Wasat, jedyny niezależny dziennik kraju, w Bahrajnie nie działają żadne niezależne media;

I. mając na uwadze, że warunki zdrowotne i higieniczne w przeludnionych więzieniach Bahrajnu są nadal wyjątkowo poważne; mając na uwadze, że w marcu 2020 r. w Bahrajnie zwolniono 1486 więźniów ze względu na zagrożenie dla zdrowia związane z pandemią COVID-19; mając na uwadze, że w większości zwolnienia nie objęły przywódców opozycji, działaczy, dziennikarzy i obrońców praw człowieka; mając na uwadze, że władze Bahrajnu odmawiają więźniom pilnej pomocy medycznej, co stwarza zagrożenie dla ich zdrowia i dobrostanu i stanowi naruszenie wzorcowych reguły minimalnych NZ postępowania z więźniami; mając na uwadze, że wielu więźniów politycznych podjęło strajk w proteście przeciwko złemu traktowaniu w więzieniu;

J. mając na uwadze, że sądy Bahrajnu nadal wydają i utrzymują w mocy decyzje o pozbawieniu obywateli obywatelstwa; mając na uwadze, że sądy Bahrajnu pozbawiły obywatelstwa ponad 300 osób w 2018 r. i ponad 100 osób w 2019 r., w tym m.in. obrońców praw człowieka, polityków, dziennikarzy i wyższych rangą przywódców religijnych, i w większości przypadków pozostają oni bezpaństwowcami; mając na uwadze, że pozbawienie obywatelstwa jest stosowane wbrew art. 15 Powszechnej deklaracji praw człowieka;

K. mając na uwadze, że w grudniu 2018 r. Bahrajn zmienił prawo pracy, zakazując pracodawcom dyskryminowania pracowników ze względu na płeć, pochodzenie, język lub wyznanie; mając na uwadze, że przyjęto sankcje za molestowanie seksualne w miejscu pracy; mając na uwadze, że Bahrajn nadal jest miejscem, w którym pracownicy migrujący, zwłaszcza kobiety zatrudnione jako pracownice domowe, są wykorzystywani z powodu systemu Kafala, który umożliwia wyzysk;

L. mając na uwadze, że prawo Bahrajnu nadal dyskryminuje kobiety w prawie rodzinnym, np. w zakresie prawa do rozwodu i przekazywania dzieciom obywatelstwa Bahrajnu na równi z mężczyznami; mając na uwadze, że Bahrajn przystąpił w 2002 r. do Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW), ale podtrzymuje zastrzeżenia do kilku artykułów zawierających postanowienia, które mają zasadnicze znaczenie dla realizacji celów konwencji; mając na uwadze, że na mocy art. 353 kodeksu karnego sprawcy gwałtu nie są ścigani i karani, jeżeli zawrą małżeństwo z ofiarami; mając na uwadze, że w 2016 r. parlament Bahrajnu zaproponował całkowite uchylenie tego artykułu, ale rząd odrzucił ten wniosek; mając na uwadze, że art. 334 kodeksu karnego ogranicza kary dla sprawców tzw. zbrodni honorowych i za cudzołóstwo, a także mając na uwadze, że pozamałżeńskie stosunki seksualne są nadal karane;

M. mając na uwadze, że Bahrajn jest ważnym partnerem UE w Zatoce Perskiej, w tym w dziedzinie stosunków politycznych i gospodarczych, energii i bezpieczeństwa; mając na uwadze, że Królestwo Bahrajnu posiada bogatą i długą historię otwartości na inne kultury z całego świata i aktywnie działa na rzecz budowy zaufania i wspierania dialogu i stabilności w Zatoce Perskiej i w całym regionie Bliskiego Wschodu;

N. mając na uwadze, że zmiana przywództwa w listopadzie 2020 r. oraz mianowanie księcia Salmana bin Hamada Al Chalify nowym premierem dają Bahrajnowi szansę przeprowadzenia reform politycznych i pluralistycznego procesu pojednania narodowego, w tym pojednania sunnitów i szyitów; mając na uwadze, że w lutym 2021 r. odbył się dialog UE–Bahrajn dotyczący praw człowieka; mając na uwadze, że Bahrajn jest drugim krajem w regionie Zatoki Perskiej, z którym UE nawiązała dialog dotyczący praw człowieka;

1. z głębokim zaniepokojeniem zauważa, że dziesięć lat po arabskiej wiośnie w Bahrajnie sytuacja w zakresie praw człowieka w tym kraju nadal się pogarsza – stosowana jest kara śmierci, dochodzi do arbitralnych aresztowań, ścigania i prześladowania obrońców praw człowieka, a także odbiera się obywatelom prawa obywatelskie i polityczne oraz wolność zrzeszania się, zgromadzeń i wypowiedzi zarówno w internecie, jak i poza nim;

2. zdecydowanie potępia wyrok śmierci wydany na Mohammeda Ramadana i Husaina Alego Moosę; apeluje do władz Bahrajnu, w szczególności do Jego Wysokości Szejka Hamada bin Isy Al Chalify, o natychmiastowe zawieszenie egzekucji, o złagodzenie wyroków, o zarządzenie ponownego procesu, który będzie w pełni zgodny z międzynarodowymi standardami sprawiedliwego procesu i w którym nie będą brane pod uwagę informacje uzyskane w wyniku tortur, oraz o umożliwienie niezależnego dochodzenia w sprawie zarzutów stosowania tortur; wzywa Bahrajn do przeprowadzenia przeglądu niezależności i skuteczności wewnętrznych organów monitorujących nadużycia rządowe, takich jak rzecznik praw obywatelskich, specjalna jednostka dochodzeniowa oraz komisja ds. praw więźniów i zatrzymanych, które prowadzą nieadekwatne dochodzenia i tuszują fakt, że bahrajński wymiar sprawiedliwości wydaje wyroki skazujące na podstawie wymuszonych zeznań, co miało też miejsce w dochodzeniu w sprawie zarzutów przeciwko Mohammedowi Ramadanowi i Husainowi Alemu Moosie;

3. głęboko ubolewa nad zniesieniem faktycznego moratorium na wykonywanie kary śmierci; wzywa władze Bahrajnu do niezwłocznego wprowadzenia moratorium na stosowanie kary śmierci, co byłoby krokiem do zniesienia tej kary; wzywa do kompleksowego zbadania wszystkich wyroków śmierci w celu zagwarantowania, że dane procesy odbyły się zgodnie ze standardami międzynarodowymi i że ofiary naruszeń praw człowieka bezprawnie skazane na karę śmierci otrzymają zadośćuczynienie; przypomina, że UE sprzeciwia się karze śmierci i uznaje ją za okrutną i nieludzką karę, która nie pełni roli czynnika powstrzymującego od zachowań przestępczych, a w przypadku popełnienia błędu jest nieodwracalna;

4. podkreśla, że zmiana przywództwa, która nastąpiła w listopadzie 2020 r., stanowi dla UE okazję do ponownego ukierunkowania polityki zagranicznej na Bahrajn, w tym w świetle nowego krajowego planu działania na rzecz praw człowieka; wzywa nowego premiera, księcia Salmana bin Hamada Al Chalifę, aby wykorzystał swoją władzę, by wprowadzić Bahrajn na drogę reform politycznych oraz poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności;

5. apeluje o natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie wszystkich obrońców praw człowieka i więźniów sumienia – wśród których są Abdulhadi al-Chawadża, dr Abduldżalil al-Singace, Nadżi Fatil, Abdulwahab Hussain, Ali Hadżi, szejk Ali Salman i Hassan Mszaima – zatrzymanych i skazanych wyłącznie za korzystanie z przysługującego im prawa do wolności wypowiedzi oraz o wycofanie wszystkich zarzutów wobec nich; wzywa wiceprzewodniczącego/wysokiego przedstawiciela i państwa członkowskie do podjęcia i prowadzenia energicznej kampanii na rzecz natychmiastowego uwolnienia uwięzionych obrońców praw człowieka jako kluczowego elementu ściślejszej współpracy między UE a Bahrajnem; wzywa władze Bahrajnu, aby zagwarantowały bezpieczną przestrzeń działania organizacjom społeczeństwa obywatelskiego i niezależnym mediom; wzywa rząd Bahrajnu, aby umożliwił wjazd do Bahrajnu zagranicznym dziennikarzom i organizacjom praw człowieka; wyraża wielkie uznanie dla pracy wszystkich obrońców praw człowieka, dziennikarzy i prawników, mającej zasadnicze znaczenie dla obrony praw człowieka; apeluje do rządu Bahrajnu o przywrócenie do działania jedynej niezależnego medium w kraju, tj. gazety Al Wasat, oraz pozwolenie na działalność w Bahrajnie niezależnym stowarzyszeniom politycznym, również tym, które zostały rozwiązane;

6. z zadowoleniem przyjmuje uwolnienie Nabila Radżaba na mocy ustawy o sankcjach alternatywnych, lecz apeluje do władz Bahrajnu o zniesienie nałożonego na niego zakazu podróży;

7. wzywa rząd Bahrajnu do zaprzestania nękania obrońców praw człowieka i do natychmiastowego zniesienia nałożonego na nich zakazu podróży oraz nalega, aby władze w każdej sytuacji gwarantowały obrońcom praw człowieka w Bahrajnie możliwość prowadzenia ich uzasadnionej działalności na rzecz praw człowieka zarówno w kraju, jak i za granicą;

8. wyraża szczególne zaniepokojenie nadużywaniem przepisów antyterrorystycznych w Bahrajnie i podkreśla znaczenie wsparcia udzielanego Bahrajnowi, w szczególności w odniesieniu do jego systemu sądowego, w celu zapewnienia zgodności z międzynarodowymi standardami w dziedzinie praw człowieka; zwraca się do władz Bahrajnu o niezwłoczną nowelizację ustawy nr 58 (2006) o ochronie społeczeństwa przed aktami terrorystycznymi, a także wszystkich innych ustaw, które ograniczają wolność wypowiedzi i wolność polityczną oraz nie są w pełni zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami i standardami;

9. potępia stałe stosowanie tortur, obejmujących odmowę opieki medycznej, oraz inne okrutne i poniżające traktowanie albo karanie zatrzymanych, w tym pokojowych demonstrantów i innych osób cywilnych; wzywa do przeprowadzenia gruntownych i wiarygodnych dochodzeń w sprawie wszystkich zarzutów stosowania tortur w celu pociągnięcia winnych do odpowiedzialności; ubolewa nad dramatycznymi warunkami panującymi w więzieniach w Bahrajnie; apeluje do władz Bahrajnu o ochronę wszystkich więźniów przed niebezpieczeństwem zakażenia COVID-19;

10. apeluje do rządu Bahrajnu o przestrzeganie obowiązków i zobowiązań wynikających z konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur, w tym jej art. 15, zgodnie z którym nie wolno wykorzystywać zeznań uzyskanych w wyniku tortur jako dowodu w postępowaniach; wzywa do ratyfikowania Protokołu fakultatywnego do Konwencji w sprawie zakazu stosowania tortur i drugiego protokołu fakultatywnego do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, mających na celu zniesienie kary śmierci;

11. wzywa rząd Bahrajnu, aby w pełni współpracował z organami ONZ, wystosował stałe zaproszenie do przedstawicieli wszystkich specjalnych procedur Rady Praw Człowieka ONZ oraz współdziałał w sposób proaktywny; wzywa rząd Bahrajnu do umożliwienia urzędnikom UE, niezależnym obserwatorom i grupom zajmującym się prawami człowieka wizyt w więzieniach w Bahrajnie oraz apeluje do władz Bahrajnu o zezwolenie na wjazd do kraju w szczególności specjalnym sprawozdawcom ONZ do spraw tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, do spraw obrońców praw człowieka, do spraw wolności opinii i wypowiedzi oraz do spraw zgromadzania się i zrzeszania się;

12. potępią obecną praktykę arbitralnego odbierania obywatelstwa, co często prowadzi do tego, że dane osoby stają się bezpaństwowcami, z naruszeniem Konwencji ONZ o ograniczaniu bezpaństwowości; wzywa władze Bahrajnu do zmiany obowiązującej w tym kraju ustawy o obywatelstwie i do przywrócenia obywatelstwa Bahrajnu osobom, które zostały go niesłusznie pozbawione;

13. zauważa obecne wysiłki rządu Bahrajnu na rzecz zreformowania kodeksu karnego i procedur prawnych oraz zachęca je do kontynuowania tego procesu; wzywa do pełnego wdrożenia zaleceń BICI i powszechnego okresowego przeglądu praw człowieka; nadal popiera program reform rządu Bahrajnu i zachęca Królestwo Bahrajnu, by dążyło do stabilności w drodze dalszych reform i pluralistycznego procesu pojednania w otoczeniu umożliwiającym swobodne i pokojowe wyrażanie zarzutów politycznych, zgodnie ze swymi zobowiązaniami międzynarodowymi;

14. wzywa delegaturę UE, aby w pełni wdrożyła wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka, zapewniła wszelkie odpowiednie wsparcie zatrzymanym obrońcom praw człowieka, w tym przez organizowanie wizyt w więzieniach, monitorowanie procesów sądowych i oświadczenia publiczne, oraz oferowała wsparcie społeczeństwu obywatelskiemu i dostęp do ochrony osobom narażonym na prześladowania;

15. apeluje do wiceprzewodniczącego / wysokiego przedstawiciela, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), Rady i państw członkowskich o systematyczne poruszanie kwestii naruszeń praw człowieka w Bahrajnie oraz kwestii braku przestrzeni politycznej do wyrażania uzasadnionego i pokojowego sprzeciwu, a także o rozważenie zastosowania ukierunkowanych środków przeciwko osobom odpowiedzialnym za poważne naruszenia praw człowieka;

16. odnotowuje dialog na temat praw człowieka między UE a Bahrajnem; wzywa do nasilenia tego dialogu zgodnie z wytycznymi UE w sprawie dialogu na temat praw człowieka; zauważa, że dialog dotyczący praw człowieka między UE a Bahrajnem nie zastąpi właściwego dialogu między rządem, opozycją i społeczeństwem obywatelskim w samym Bahrajnie; wzywa ESDZ do zadbania, aby nieformalny dialog dotyczący praw człowieka prowadzony z Bahrajnem był ukierunkowany na konkretne rezultaty i zobowiązania oraz obejmował konsultacje ze społeczeństwem obywatelskim przed rozpoczęciem rozmów i po ich zakończeniu; podkreśla, że władze Bahrajnu powinny konstruktywnie i faktycznie zaangażować się w ten proces; popiera dalszy dialog, zaangażowanie i wymianę najlepszych praktyk w zakresie praw człowieka i procedur sądowych między UE, jej państwami członkowskimi i Królestwem Bahrajnu;

17. apeluje do UE, aby zadbała o uwzględnianie praw człowieka we wszystkich obszarach współpracy z Bahrajnem, w tym w ramach niedawno zawartej umowy o współpracy między UE a Bahrajnem, która nie zawiera odniesień do praw człowieka;

18. jest zbulwersowany doniesieniami o stosowaniu technologii inwigilacji wobec bahrajńskich obrońców praw człowieka; przypomina, że technologie inwigilacji eksportowane przez przedsiębiorstwa europejskie do Bahrajnu mogą ułatwiać represjonowanie obrońców praw człowieka; podkreśla, że unijne organy kontroli eksportu muszą uwzględniać kryteria dotyczące praw człowieka, zanim wydadzą zezwolenie na eksport do kraju trzeciego; wzywa wszystkie państwa członkowskie do ścisłego przestrzegania Kodeksu postępowania UE w sprawie wywozu uzbrojenia, a w szczególności do zaprzestania wszelkich transferów broni, sprzętu do inwigilacji i materiałów wywiadowczych, które mogą być wykorzystywane przez Bahrajn w powtarzających się atakach na prawa człowieka;

19. zaznacza, że delegatura UE nie powinna przyznawać Nagrody Chaillot za promowanie praw człowieka w regionie Rady Współpracy Państw Zatoki osobom usprawiedliwiającym naruszenia praw człowieka;

20. wraża zaniepokojenie faktem, że system kafala umożliwia naruszanie praw pracowniczych oraz ograniczanie ruchów społecznych i związkowych w Bahrajnie; apeluje do rządu Bahrajnu o zmianę przepisów prawa pracy w celu zapewnienia, aby pracownikom domowym przysługiwały takie same prawa jak innym pracownikom, w tym ograniczenia dotyczące godzin pracy, cotygodniowe dni odpoczynku i płaca minimalna;

21. wzywa rząd Bahrajnu do nowelizacji przepisów niezbędnej do wyeliminowania dyskryminacji kobiet przy zawieraniu małżeństwa, w małżeństwie, przy rozwiązywaniu małżeństwa oraz w sprawach związanych z dziećmi i dziedziczeniem, a także do umożliwienia kobietom przekazywania dzieciom obywatelstwa na takich samych zasadach jak mężczyźni; apeluje do rządu Bahrajnu o wycofanie wszystkich zastrzeżeń do Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, o uchylenie art. 353 i 334 kodeksu karnego, które przywalają na przemoc wobec kobiet, a także uchylenie przepisów penalizujących dobrowolne stosunki seksualne między osobami dorosłymi;

22. apeluje do ESDZ, Komisji i państw członkowskich, aby zachowały czujność w odniesieniu do rozwoju sytuacji w Bahrajnie i ogólnie w regionie Zatoki Perskiej oraz wykorzystywały wszystkie środki oddziaływania pozostające do ich dyspozycji; ubolewa nad zagraniczną ingerencją w politykę wewnętrzną Bahrajnu, która to ingerencja ma na celu destabilizację kraju;

23. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącemu Komisji / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Królestwa Bahrajnu oraz członkom Rady Współpracy Państw Zatoki.

 

[1] Dz.U. C 28 z 27.1.2020, s. 76.

[2] Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 192.

Ostatnia aktualizacja: 10 marca 2021Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności