Procedura : 2021/2647(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0254/2021

Teksty złożone :

RC-B9-0254/2021

Debaty :

PV 29/04/2021 - 9.3
CRE 29/04/2021 - 9.3

Głosowanie :

PV 29/04/2021 - 10
PV 29/04/2021 - 19

Teksty przyjęte :

P9_TA(2021)0157

<Date>{28/04/2021}28.4.2021</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9-0254/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0255/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0256/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0257/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0258/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9-0259/2021</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 180kWORD 55k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9-0254/2021 (The Left)

B9-0255/2021 (Verts/ALE)

B9-0256/2021 (S&D)

B9-0257/2021 (Renew)

B9-0258/2021 (PPE)

B9-0259/2021 (ECR)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie przepisów o bluźnierstwie w Pakistanie, w szczególności sprawy Shagufty Kausar i Shafqata Emmanuela </Titre>

<DocRef>(2021/2647(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Željana Zovko, Peter van Dalen, Isabel Wiseler-Lima, David McAllister, Michael Gahler, Sandra Kalniete, György Hölvényi, Sara Skyttedal, Miriam Lexmann, Loránt Vincze, Krzysztof Hetman, Róża Thun und Hohenstein, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, David Lega, Romana Tomc, Tomáš Zdechovský, Peter Pollák, Christian Sagartz, Adam Jarubas, Janina Ochojska, Frances Fitzgerald, Lefteris Christoforou, Inese Vaidere, Paulo Rangel, Vangelis Meimarakis, Stanislav Polčák, Loucas Fourlas, Jiří Pospíšil, Antonio López-Istúriz White, Luděk Niedermayer, Eva Maydell, Michaela Šojdrová, Vladimír Bilčík, Tom Vandenkendelaere, Ivan Štefanec</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Marek Belka, Isabel Santos, Evin Incir</Depute>

<Commission>{S&D}w imieniu grupy S&D</Commission>

<Depute>Ulrike Müller, Malik Azmani, Izaskun Bilbao Barandica, Dita Charanzová, Olivier Chastel, Katalin Cseh, Vlad Gheorghe, Klemen Grošelj, Bernard Guetta, Svenja Hahn, Karin Karlsbro, Moritz Körner, Dragoș Pîslaru, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Michal Šimečka, Nicolae Ştefănuță, Ramona Strugariu, Dragoş Tudorache, Hilde Vautmans, Urmas Paet</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Reinhard Bütikofer, Hannah Neumann</Depute>

<Commission>{Verts/ALE}w imieniu grupy Verts/ALE</Commission>

<Depute>Anna Fotyga, Karol Karski, Charlie Weimers, Emmanouil Fragkos, Ruža Tomašić, Jadwiga Wiśniewska, Elżbieta Kruk, Assita Kanko, Ryszard Czarnecki, Bogdan Rzońca, Tomasz Piotr Poręba, Elżbieta Rafalska, Veronika Vrecionová, Bert-Jan Ruissen, Nicola Procaccini, Witold Jan Waszczykowski, Adam Bielan, Angel Dzhambazki, Raffaele Fitto, Carlo Fidanza, Valdemar Tomaševski</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

<Depute>Emmanuel Maurel</Depute>

<Commission>{The Left}w imieniu grupy The Left</Commission>

</RepeatBlock-By>

POPRAWKI

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie przepisów o bluźnierstwie w Pakistanie, w szczególności sprawy Shagufty Kausar i Shafqata Emmanuela

(2021/2647(RSP))

Parlament Europejski,

 uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie Pakistanu, w szczególności rezolucję z 20 maja 2010 r. w sprawie wolności wyznania w Pakistanie[1], z 10 października 2013 r. w sprawie niedawnych przypadków stosowania przemocy wobec chrześcijan i prześladowania ich, zwłaszcza w Maluli (Syria) i Peszawarze (Pakistan) oraz w sprawie pastora Saeeda Abediniego (Iran)[2] oraz rezolucji z 17 kwietnia 2014 r. w sprawie niedawnych przypadków prześladowań w Pakistanie[3], z 27 listopada 2014 r. w sprawie Pakistanu: przepisy dotyczące bluźnierstwa[4], i z 15 czerwca 2017 r. w sprawie Pakistanu, w szczególności sytuacji obrońców praw człowieka i stosowania kary śmierci[5],

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., w szczególności jego art. 6, 18 i 19,

 uwzględniając Międzynarodową konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej,

 uwzględniając uwagi rzecznika Wysokiej Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka Ruperta Colville’a, w szczególności komunikat prasowy z 8 września 2020 r.,

 uwzględniając oświadczenia Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa w sprawie Pakistanu,

 uwzględniając strategiczny plan zaangażowania UE–Pakistan z 2019 r., w którym uzgodniono podstawy wzajemnej współpracy w zakresie takich priorytetów jak demokracja, praworządność, dobre rządy i prawa człowieka,

 uwzględniając Deklarację ONZ w sprawie eliminacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji opartych na religii lub przekonaniach,

 uwzględniając wspólne sprawozdanie Komisji i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa z 10 lutego 2020 r. w sprawie ogólnego systemu preferencji taryfowych obejmującego lata 2018–2019 (JOIN(2020)0003), w szczególności ocenę Pakistanu w kontekście szczególnego rozwiązania motywacyjnego UE dotyczącego zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów (GSP Plus) (SWD(2020)0022),

 uwzględniając wytyczne UE dotyczące propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań z 2013 r.,

 uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci z 2013 r.,

 uwzględniając art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że od 1986 r. w Pakistanie obowiązują kontrowersyjne przepisy dotyczące bluźnierstwa, które aktualnie karzą bluźnierstwo wobec proroka Mahometa karą śmierci lub dożywotniego więzienia;

B. mając na uwadze, że pakistańskie przepisy dotyczące bluźnierstwa, mimo że nigdy nie doprowadziły do oficjalnych egzekucji, podżegają do nękania osób oskarżonych, przemocy wobec nich, a nawet zabójstw; mając na uwadze, że osoby oskarżone o bluźnierstwo żyją w poczuciu zagrożenia życia niezależnie od wyniku postępowania sądowego; mając na uwadze, że powszechnie wiadomo, że pakistańskie przepisy dotyczące bluźnierstwa są często nadużywane, a fałszywe oskarżenia służą osobistym interesom oskarżycieli;

C. mając na uwadze, że pakistańskie prawo zakazujące bluźnierstwa sprawia, że dla mniejszości wyznaniowych niebezpieczne jest swobodne wyrażanie poglądów lub otwarte angażowanie się w działalność religijną; mając na uwadze, że zamiast chronić wspólnoty religijne, przepisy te budzą strach w pakistańskim społeczeństwie; mając na uwadze, że wszelkie próby zreformowania przepisów lub zmiany ich stosowania udaremniono groźbami i zabójstwami; mając na uwadze, że próby poruszenia problemu w mediach – w internecie i nie tylko – często spotykają się z groźbami i prześladowaniem, nawet ze strony przedstawicieli rządu;

D. mając na uwadze, że kilkadziesiąt osób przebywa obecnie w więzieniu pod zarzutem bluźnierstwa – w tym muzułmanie, hinduiści, chrześcijanie i in.; mając na uwadze, że kilkoro oskarżonych zginęło zaatakowanych przez rozjuszony tłum; mając na uwadze, że na pakistański system sądowy wywierana jest ogromna presja; mając na uwadze, że postępowanie sądowe często trwa wiele lat i wywiera druzgocący wpływ na niewinnych obywateli Pakistanu, ich rodziny i społeczności;

E. mając na uwadze alarmujący wzrost liczby oskarżeń o bluźnierstwo w Pakistanie, w internecie i poza nim, w ciągu ostatniego roku; mając na uwadze, że wiele oskarżeń wymierzonych jest w obrońców praw człowieka, dziennikarzy, artystów i osoby najbardziej marginalizowane; mając na uwadze, że pakistańskie przepisy dotyczące bluźnierstwa są coraz częściej wykorzystywane w osobistych lub politycznych porachunkach, co stanowi naruszenie prawa do wolności religii i przekonań oraz prawa do opinii i wolności wypowiedzi;

F. mając na uwadze, że procedury sądowe w sprawach dotyczących bluźnierstwa w Pakistanie są bardzo niezadowalające; mając na uwadze, że nie potrzeba wielu dowodów, aby kogoś skazać, a organy sądowe często bezkrytycznie akceptują zarzuty; mając na uwadze, że oskarżeni są często uznawani za winnych i muszą udowodnić swoją niewinność, choć powinno być odwrotnie;

G. mając na uwadze, że wolność myśli, sumienia i wyznania dotyczy wyznawców religii, ale także ateistów, agnostyków i osób niewierzących;

H. mając na uwadze, że Pakistan jest stroną odpowiednich umów międzynarodowych dotyczących praw człowieka, w tym Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, które zawierają liczne postanowienia dotyczące prawa do życia, prawa do rzetelnego procesu sądowego, równości wobec prawa i niedyskryminacji;

I. mając na uwadze, że w kilku przypadkach celowo odraczano proces osoby oskarżonej o bluźnierstwo, co było prawdopodobnie taktyką sędziów wynikającą z niechęci do wydania wyroku uniewinniającego; mając na uwadze, że osobom zatrudnionym w pakistańskim systemie sądownictwa karnego, w tym prawnikom, policjantom, prokuratorom i sędziom, często uniemożliwia się skuteczne, bezstronne i wolne od strachu wykonywanie pracy; mając na uwadze, że świadkowie i rodziny ofiar muszą się ukrywać ze strachu przed odwetem;

J. mając na uwadze, że w 2020 r. sytuacja w Pakistanie stale się pogarszała, ponieważ rząd metodycznie egzekwował przepisy dotyczące bluźnierstwa i zaniedbywał ochronę mniejszości religijnych przed nadużyciami ze strony podmiotów niepaństwowych, przy czym gwałtownie wzrosła liczba celowych zabójstw, oskarżeń o bluźnierstwo, przymusowych nawróceń i przypadków stosowania mowy nienawiści wobec mniejszości religijnych, w tym ahmadytów, szyitów, hinduistów, chrześcijan i sikhów; mając na uwadze, że w 2020 r. uprowadzenie, przymusowe nawrócenie na islam, gwałty i przymusowe małżeństwa nadal stanowiły bezpośrednie zagrożenie dla kobiet i dzieci należących do mniejszości religijnych, zwłaszcza tych wywodzących się ze wspólnoty hinduistycznej i chrześcijańskiej;

K. mając na uwadze, że 2 marca 2021 r. minęło dziesięć lat od zabójstwa byłego pakistańskiego ministra ds. mniejszości Szabaza Bhattiego, które poprzedziły groźby pod jego adresem z powodu publicznych wypowiedzi przeciwko przepisom dotyczącym bluźnierstwa;

L. mając na uwadze, że pakistańskie małżeństwo Shagufta Kausar i Shafqat Emmanuel zostało skazane w 2014 r. na śmierć pod zarzutem bluźnierstwa; mając na uwadze, że zarzuty te opierały się na rzekomych wiadomościach tekstowych obrażających proroka Mahometa wysłanych z numeru zarejestrowanego na Shaguftę Kausar do osoby, która oskarżyła parę o bluźnierstwo;

M. mając na uwadze, że dowody, na podstawie których wydano wyrok, budzą poważne wątpliwości; mając na uwadze, że małżonkowie są analfabetami, więc nie mogli wysłać wiadomości tekstowych; mając na uwadze, że telefon, z którego rzekomo wysłano wiadomości, nie został odzyskany do celów dochodzenia; mając na uwadze, że małżonkowie znajdowali się jakoby w konflikcie z oskarżycielem niedługo przed wniesieniem zarzutów; mając na uwadze, że istnieje podejrzenie, że byli torturowani;

N. mając na uwadze, że przebywają oni w więzieniu w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie przez sąd ich apelacji od wyroku śmierci; mając na uwadze, że apelacja miała zostać rozpatrzona w kwietniu 2020 r., sześć lat po wyroku skazującym, jednak wielokrotnie ją odraczano, ostatnio 15 lutego 2021 r.;

O. mając na uwadze, że od chwili skazania para jest odseparowana od swych czworga dzieci;

P. mając na uwadze, że Shafqat Emmanuel doznał uszkodzenia rdzenia kręgowego w wypadku w 2004 r., a w więzieniu jest pozbawiony odpowiedniej opieki medycznej; mając na uwadze, że Shagufta Kausar jest odizolowana w więzieniu dla kobiet i cierpi na depresję w wyniku swojej sytuacji;

Q. mając na uwadze, że Wysoki Sąd w Lahaur kilkakrotnie odraczał sprawę oraz że Saiful Malook, adwokat Shagufty Kausar i Shafqata Emmanuela, usilnie stara się, aby ich apelacja w końcu trafiła przed sąd i aby wreszcie zapewniono im prawo do rzetelnego i sprawiedliwego procesu;

R. mając na uwadze, że według Centrum Sprawiedliwości Społecznej w okresie od 1987 r. do lutego 2021 r. co najmniej 1855 osobom w Pakistanie postawiono zarzuty na mocy przepisów o bluźnierstwie, przy czym najwięcej takich oskarżeń odnotowano w 2020 r.;

S. mając na uwadze, że w kwietniu 2017 r. muzułmański student Mashal Khan został zabity przez rozwścieczony tłum po tym, jak zarzucono mu zamieszczanie w internecie bluźnierczych treści, na co nie znaleziono dowodów; mając na uwadze, że Junaid Hafeez, wykładowca Uniwersytetu im. Bahauddina Zakarii w Multan, został aresztowany w marcu 2013 r. pod zarzutem bluźnierstwa, był przetrzymywany w odosobnieniu przez pięć lat trwania procesu, a w grudniu 2019 r. pakistański sąd uznał go za winnego bluźnierstwa i skazał na karę śmierci; mając na uwadze, że eksperci ONZ ds. praw człowieka potępili ten wyrok jako „parodię wymiaru sprawiedliwości”, sprzeczną z prawem międzynarodowym;

T. mając na uwadze, że rośnie liczba ataków – w internecie i poza nim – wymierzonych w dziennikarzy i organizacje społeczeństwa obywatelskiego, a szczególnie kobiety i najbardziej marginalizowane grupy społeczne, w tym osoby należące do mniejszości religijnych, osoby uboższe i osoby z niepełnosprawnościami; mając na uwadze, że takie ataki często polegają na fałszywych oskarżeniach o bluźnierstwo, które mogą prowadzić do agresji fizycznej, zabójstw, arbitralnych aresztowań i zatrzymań;

U. mając na uwadze, że Pakistan od 2014 r. korzysta z preferencji handlowych w ramach GSP Plus; mając na uwadze, że kraj ten czerpie znaczne korzyści gospodarcze z tej jednostronnej umowy handlowej; mając na uwadze, że status GSP Plus wiąże się z obowiązkiem ratyfikowania i wdrożenia 27 konwencji międzynarodowych, w tym zobowiązań do zagwarantowania praw człowieka i wolności wyznania;

V. mając na uwadze, że w ostatniej ocenie Pakistanu w ramach GSP Plus z 10 lutego 2020 r. Komisja zgłosiła różnorodne poważne zastrzeżenia związane z sytuacją praw człowieka w tym kraju, w szczególności z brakiem postępów w ograniczaniu zakresu kary śmierci i jej wykonywania;

W. mając na uwadze, że ustawa o bluźnierstwie jest ciągle stosowana w Pakistanie, na tle ogólnego coraz ostrzejszego ograniczania wolności wyznania i wolności wyrażania opinii związanych z wyznaniem i przekonaniami; mając na uwadze, że w marcu 2019 r. specjalny sprawozdawca ONZ ds. wolności religii lub przekonań przytoczył sprawę Asii Bibi jako przykład na to, że przepisy przeciwko bluźnierstwu i apostazji ponownie zyskały na znaczeniu oraz że przepisy o porządku publicznym są wykorzystywane do ograniczania wypowiedzi uznawanych za obraźliwe dla wspólnot religijnych;

X. mając na uwadze, że powtarzające się podstępne ataki radykalnych grup pakistańskich na władze francuskie, a ostatnio także oświadczenia rządu Pakistanu dotyczące tego, co należy uznawać za bluźnierstwo, nasiliły się po reakcji władz francuskich na zamach terrorystyczny na francuskiego nauczyciela broniącego wolności słowa, w wyniku czego 15 kwietnia 2021 r. władze Francji zaleciły, aby jej obywatele tymczasowo opuścili Pakistan; mając na uwadze, że 20 kwietnia przedstawiciel partii rządzącej przedłożył pakistańskiemu Zgromadzeniu Narodowemu uchwałę wzywającą do debaty nad wydaleniem ambasadora Francji;

1. wyraża zaniepokojenie stanem zdrowia i samopoczuciem Shagufty Kausar i Shafqata Emmanuela oraz apeluje do władz Pakistanu o natychmiastowe zapewnienie im opieki medycznej; wzywa władze Pakistanu do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Shafqata Emmanuela i Shagufty Kausar oraz do uchylenia wydanego na nich wyroku śmierci;

2. z ubolewaniem odnotowuje, że apelacja Shagufty Kausar i Shafqata Emmanuela jest ciągle odraczana; wzywa Wysoki Sąd w Lahaur, aby jak najszybciej rozstrzygnął tę sprawę oraz aby racjonalnie uzasadnił jakiekolwiek kolejne odroczenia;

3. odnotowuje, że Shafqat Emmanuel przebywa w szpitalu więziennym ze względu na poważne problemy zdrowotne i był dwukrotnie leczony poza więzieniem w Fajsalabadzie; z ubolewaniem odnotowuje, że Shagufta Kausar i Shafqat Emmanuel od siedmiu lat są odizolowani od siebie nawzajem i od swoich rodzin; w związku z tym wzywa rząd Pakistanu do zapewnienia godnych i humanitarnych warunków w więzieniach;

4. z zaniepokojeniem zauważa, że w Pakistanie nadal nadużywa się przepisów o bluźnierstwie, co pogłębia istniejące podziały religijne, a tym samym podsyca atmosferę nietolerancji religijnej, przemocy i dyskryminacji; zaznacza, że obowiązujące w Pakistanie przepisy o bluźnierstwie stoją w sprzeczności z prawem międzynarodowym praw człowieka i są coraz częściej wykorzystywane do zwalczania w tym kraju grup mniejszościowych o słabszej pozycji, w tym szyitów, ahmadytów, hinduistów i chrześcijan; domaga się zatem, aby rząd pakistański dokonał przeglądu tych przepisów i ich stosowania, a ostatecznie je uchylił; wzywa do zapewnienia ochrony sędziom, obrońcom i świadkom obrony we wszystkich sprawach dotyczących bluźnierstwa;

5. wzywa Pakistan do uchylenia sekcji 295-B i C krajowego kodeksu karnego oraz do poszanowania i przestrzegania prawa do wolności myśli, sumienia, religii i wypowiedzi w całym kraju przez skuteczne zakazanie stosowania przepisów dotyczących bluźnierstwa; ponadto wzywa rząd Pakistanu do zmiany ustawy antyterrorystycznej z 1997 r. w celu dopilnowania, by sprawy dotyczące bluźnierstwa nie były rozpatrywane przez sądy zajmujące się sprawami dotyczącymi terroryzmu, oraz do wprowadzenia możliwości zwolnienia za kaucją w sprawach dotyczących zarzutów bluźnierstwa;

6. podkreśla, że wolność religii lub przekonań, wolność słowa i wypowiedzi oraz prawa mniejszości to prawa człowieka zapisane w konstytucji Pakistanu;

7. wzywa rząd Pakistanu, aby jednoznacznie potępił podżeganie do przemocy i dyskryminacji wobec mniejszości religijnych w tym kraju; apeluje do rządu Pakistanu, aby wprowadził skuteczne zabezpieczenia proceduralne i instytucjonalne na szczeblu dochodzeniowym, prokuratorskim i sądowym, tak aby zapobiec nadużywaniu przepisów dotyczących bluźnierstwa do czasu ich zniesienia; ubolewa nad ciągłą dyskryminacją i przemocą wobec mniejszości religijnych w Pakistanie, w tym chrześcijan, ahmadytów, szyitów i hinduistów; przypomina o ataku tłumu na wspólnotę ahmadytów w Gudźranwali w 2014 r., w którym zginęło troje członków wspólnoty, w tym dwoje dzieci, i do którego doszło w związku z zarzutami bluźnierstwa postawionymi członkowi wspólnoty Aqibowi Saleemowi, uniewinnionemu przez sąd; zauważa, że wprowadzono wymóg, zgodnie z którym żaden funkcjonariusz policji poniżej stopnia komendanta nie może prowadzić dochodzenia przed zarejestrowaniem sprawy;

8. wyraża zaniepokojenie, że w Pakistanie często dochodzi do nadużywania przepisów dotyczących bluźnierstwa w celu składania fałszywych oskarżeń, co wynika z różnych pobudek, w tym rozstrzygania sporów osobistych lub prób czerpania korzyści finansowych; wzywa zatem rząd Pakistanu do należytego uwzględnienia takich sytuacji i w związku z tym do uchylenia przepisów dotyczących bluźnierstwa; zdecydowanie odrzuca rzekomą wypowiedź pakistańskiego ministra stanu ds. parlamentarnych Alego Khana, który wezwał do ścięcia osób dopuszczających się bluźnierstwa;

9. zachęca UE i jej personel dyplomatyczny do dołożenia wszelkich starań, aby zapewnić ochronę i wsparcie Shagufcie Kausar i Shafqatowi Emmanuelowi, w tym przez udział w procesach, wnioski o wizyty w więzieniu oraz stałe i zdecydowane kontakty z władzami zaangażowanymi w tę sprawę;

10. wzywa państwa członkowskie, aby ułatwiły wydawanie wiz nadzwyczajnych oraz zaoferowały ochronę międzynarodową Shagufcie Kausar, Shafqatowi Emmanuelowi, ich adwokatowi Saifulowi Malookowi i innym osobom oskarżonym o pokojowe korzystanie z przysługujących im praw, w tym obrońcom praw człowieka, gdyby musieli opuścić Pakistan;

11. wyraża głębokie zaniepokojenie nasilającymi się atakami – w internecie i poza nim – na dziennikarzy, pracowników naukowych i organizacje społeczeństwa obywatelskiego, zwłaszcza na kobiety i mniejszości; wzywa rząd Pakistanu do podjęcia natychmiastowych kroków w celu zagwarantowania bezpieczeństwa dziennikarzom, obrońcom praw człowieka i organizacjom wyznaniowym oraz do przeprowadzenia szybkich i skutecznych dochodzeń służących utrzymaniu praworządności i postawieniu sprawców przed sądem;

12. wzywa Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ), aby natychmiast dokonały przeglądu kwalifikowalności Pakistanu do uzyskania statusu GSP Plus w świetle bieżących wydarzeń oraz sprawdziły, czy istnieją wystarczające powody do wszczęcia procedury tymczasowego wycofania tego statusu i wynikających z niego korzyści, a także jak najszybciej przedstawiły Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie w tej sprawie;

13. wzywa ESDZ i Komisję do wykorzystania wszelkich dostępnych narzędzi, w tym zawartych w wytycznych UE w sprawie propagowania i ochrony wolności religii lub przekonań, w celu udzielenia pomocy wspólnotom religijnym i wywarcia presji na rząd Pakistanu, aby ten zintensyfikował starania na rzecz ochrony mniejszości religijnych;

14. zwraca się do ESDZ i państw członkowskich, aby w dalszym ciągu wspierały Pakistan w reformie sądownictwa i budowaniu zdolności w celu zapewnienia, by sądy niższej instancji były przygotowane do szybkiego prowadzenia procesów dotyczących osób zatrzymanych oraz do odrzucania spraw dotyczących bluźnierstwa, na poparcie których nie ma wystarczająco wiarygodnych dowodów;

15. z zadowoleniem przyjmuje dialog międzyreligijny w Pakistanie oraz wzywa ESDZ i delegaturę UE do dalszego udzielania wsparcia pakistańskiej Narodowej Radzie Pokoju na rzecz Harmonii Międzywyznaniowej w organizowaniu takich regularnych inicjatyw z przywódcami religijnymi, w tym wywodzącymi się z mniejszości religijnych, wspieranymi przez organizacje wyznaniowe, organizacje społeczeństwa obywatelskiego, specjalistów do spraw praw człowieka i prawników oraz pracowników naukowych; ponadto wzywa delegaturę UE i przedstawicielstwa państw członkowskich do dalszego wspierania organizacji pozarządowych w Pakistanie zaangażowanych w monitorowanie praw człowieka oraz w udzielanie wsparcia ofiarom przemocy uwarunkowanej wyznaniem i płcią;

16. apeluje do Pakistanu, aby zacieśnił współpracę z międzynarodowymi organami zajmującymi się prawami człowieka, w tym z Komitetem Praw Człowieka ONZ, w celu wdrożenia wszystkich odnośnych zaleceń oraz poprawy monitorowania i sprawozdawczości w zakresie postępów w osiąganiu międzynarodowych poziomów odniesienia;

17. uważa brutalne demonstracje i ataki na Francję za niedopuszczalne; jest głęboko zaniepokojony antyfrancuskimi nastrojami w Pakistanie, które skłoniły francuskich obywateli i francuskie przedsiębiorstwa do tymczasowego opuszczenia kraju;

18. z zadowoleniem przyjmuje niedawny wyrok Sądu Najwyższego Pakistanu o zakazie egzekucji więźniów cierpiących na zaburzenia psychiczne; przypomina, że Unia Europejska zdecydowanie sprzeciwia się stosowaniu kary śmierci we wszystkich przypadkach i bez wyjątków; wzywa do powszechnego zniesienia kary śmierci; wzywa władze Pakistanu do złagodzenia wyroków wszystkich osób skazanych na karę śmierci, tak aby zapewnić poszanowanie ich prawa do rzetelnego procesu sądowego, uznanego na szczeblu międzynarodowym i gwarantowanego w konstytucji;

19. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wiceprzewodniczącemu Komisji / Wysokiemu Przedstawicielowi Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Pakistanu.

 

 

[1] Dz.U. C 161 E z 31.5.2011, s. 147.

[2] Dz.U. C 181 z 19.5.2016, s. 82.

[3] Dz.U. C 443 z 22.12.2017, s. 75.

[4] Dz.U. C 289 z 9.8.2016, s. 40.

[5] Dz.U. C 331 z 18.9.2018, s. 109.

Ostatnia aktualizacja: 28 kwietnia 2021Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności