Procedura : 2021/2872(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : RC-B9-0436/2021

Teksty złożone :

RC-B9-0436/2021

Debaty :

PV 16/09/2021 - 6.1
CRE 16/09/2021 - 6.1

Głosowanie :

PV 16/09/2021 - 8
PV 16/09/2021 - 15

Teksty przyjęte :

P9_TA(2021)0389

<Date>{15/09/2021}15.9.2021</Date>
<RepeatBlock-NoDocSe> <NoDocSe>B9‑0436/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0441/2021</NoDocSe> }
 <NoDocSe>B9‑0443/2021</NoDocSe></RepeatBlock-NoDocSe> } RC1
PDF 179kWORD 55k

<TitreType>WSPÓLNY PROJEKT REZOLUCJI</TitreType>

<TitreRecueil>złożony zgodnie z art. 144 ust. 5 i art. 132 ust. 4 Regulaminu</TitreRecueil>


<Replacing>zastępujący tym samym następujące projekty rezolucji:</Replacing>

<TablingGroups>B9‑0436/2021 (PPE)

B9‑0441/2021 (Renew)

B9‑0443/2021 (ECR)</TablingGroups>


<Titre>w sprawie tłumienia przez rząd protestów i rządowych represji wobec obywateli na Kubie</Titre>

<DocRef>(2021/2872(RSP))</DocRef>


<RepeatBlock-By><Depute>Željana Zovko, Leopoldo López Gil, Isabel Wiseler‑Lima, Michael Gahler, David McAllister, José Manuel Fernandes, Sara Skyttedal, Adam Jarubas, Loránt Vincze, Tomáš Zdechovský, Janina Ochojska, Miriam Lexmann, Deirdre Clune, Inese Vaidere, Andrey Kovatchev, Vladimír Bilčík, Gabriel Mato, Francisco José Millán Mon, Krzysztof Hetman, David Lega, Elżbieta Katarzyna Łukacijewska, Eva Maydell, Peter Pollák, Paulo Rangel, Christian Sagartz, Radosław Sikorski, Antonio López‑Istúriz White, Magdalena Adamowicz, Stanislav Polčák, Romana Tomc, Stelios Kympouropoulos, Lefteris Christoforou, Ivan Štefanec, Luděk Niedermayer, Helmut Geuking, Michaela Šojdrová, Jiří Pospíšil, Tom Vandenkendelaere, Seán Kelly</Depute>

<Commission>{PPE}w imieniu grupy PPE</Commission>

<Depute>Dita Charanzová, Petras Auštrevičius, Malik Azmani, José Ramón Bauzá Díaz, Olivier Chastel, Klemen Grošelj, Bernard Guetta, Svenja Hahn, Irena Joveva, Karin Karlsbro, Javier Nart, Samira Rafaela, Frédérique Ries, María Soraya Rodríguez Ramos, Nicolae Ştefănuță, Ramona Strugariu</Depute>

<Commission>{Renew}w imieniu grupy Renew</Commission>

<Depute>Anna Fotyga, Karol Karski, Raffaele Fitto, Elżbieta Rafalska, Jadwiga Wiśniewska, Ryszard Antoni Legutko, Veronika Vrecionová, Ryszard Czarnecki, Bogdan Rzońca, Assita Kanko, Emmanouil Fragkos, Valdemar Tomaševski, Ladislav Ilčić, Witold Jan Waszczykowski, Hermann Tertsch, Eugen Jurzyca, Adam Bielan, Carlo Fidanza</Depute>

<Commission>{ECR}w imieniu grupy ECR</Commission>

</RepeatBlock-By>


Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie tłumienia przez rząd protestów i rządowych represji wobec obywateli na Kubie

(2021/2872(RSP))

 

Parlament Europejski,

 uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Kuby, w szczególności rezolucję z 10 czerwca 2021 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka i sytuacji politycznej na Kubie[1], rezolucję z 28 listopada 2019 r. w sprawie Kuby – sprawa José Daniela Ferrera[2] oraz rezolucję z 5 lipca 2017 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o dialogu politycznym i współpracy (PDCA) między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kuby, z drugiej strony[3],

 uwzględniając Umowę o dialogu politycznym i współpracy między Unią Europejską a Kubą, podpisaną 12 grudnia 2016 r. i tymczasowo stosowaną od 1 listopada 2017 r.[4],

 uwzględniając formalny dialog dotyczący praw człowieka między UE a Kubą, odbywający się w ramach PDCA UE–Kuba, a w szczególności trzeci dialog z 26 lutego 2021 r.,

 uwzględniając oświadczenie w sprawie niedawnych wydarzeń na Kubie, wydane 29 lipca 2021 r. w imieniu Unii Europejskiej przez wiceprzewodniczącego Komisji / wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa,

 uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz inne międzynarodowe traktaty i instrumenty dotyczące praw człowieka,

 uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka, której Kuba jest sygnatariuszem,

 uwzględniając pismo Komitetu ONZ ds. Wymuszonych Zaginięć zawierające wniosek o podjęcie pilnych działań i wezwanie do władz kubańskich do udzielenia odpowiedzi w sprawie 187 zaginionych osób,

 uwzględniając oświadczenie wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka Michelle Bachelet z 16 lipca 2021 r., w którym wezwała ona Kubę do uwolnienia zatrzymanych demonstrantów,

 uwzględniając oświadczenie Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka (IACHR) i jej specjalnych sprawozdawców z 15 lipca 2021 r.,

 uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka oraz Wytyczne UE w sprawie praw człowieka dotyczące wolności wypowiedzi w internecie i poza nim,

 uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej[5], a w szczególności jej art. 12 dotyczący wolności zgromadzania się i stowarzyszania się,

 uwzględniając skargę z 8 września 2021 r. złożoną przez Kubańskie Obserwatorium Praw Człowieka (OCDH) do specjalnego przedstawiciela UE ds. praw człowieka Eamona Gilmore’a w sprawie represji stosowanych wobec demonstrantów,

 uwzględniając konstytucję kubańską i kubański kodeks karny,

 uwzględniając dekret z mocą ustawy nr 35 w sprawie telekomunikacji, technologii informacyjno-komunikacyjnych i wykorzystania widma radiowego oraz rezolucję nr 105 z 2021 r. dotyczącą rozporządzenia w sprawie krajowego modelu interwencji w odpowiedzi na cyberincydenty w Republice Kuby,

 uwzględniając art. 144 ust. 5 oraz art. 132 ust. 4 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że 11 lipca 2021 r. tysiące Kubańczyków wyszły na ulice ponad 40 miast, aby pokojowo zaprotestować przeciwko chronicznym niedoborom leków i innych podstawowych towarów, ogólnej niewłaściwej reakcji na pandemię COVID-19 oraz systematycznemu ograniczaniu praw człowieka, w szczególności wolności wypowiedzi i zgromadzeń, przez władze kubańskie; mając na uwadze, że były to największe protesty na Kubie od tzw. powstania Maleconazo w 1994 r.;

B. mając na uwadze, że kubańskie władze zareagowały skrajną przemocą i represjami wobec demonstrantów i obrońców praw człowieka; mając na uwadze, że prezydent Miguel Díaz-Canel wyraźnie wezwał wszystkich zwolenników rządu, w tym jednostki sił specjalnych, takie jak „Czarne Berety” – elitarny oddział Rewolucyjnych Sił Zbrojnych – do walki z pokojowymi demonstrantami, co zaostrzyło przemoc, sprawiło, że setki cywilów odniosło rany, i doprowadziło do przeszukań przez policję, aresztowań w domach demonstrantów i przemocy ze strony policji;

C. mając na uwadze, że kubańskie władze przyjęły nowe metody represji, takie jak zawieszanie, cenzura i kontrola usług telekomunikacyjnych oraz nadzór nad nimi, co stanowi naruszenie prawa międzynarodowego praw człowieka, aby móc kontrolować i ukrywać poważne naruszenia praw człowieka, których się dopuszczają; mając na uwadze, że kubańskie władze muszą chronić i gwarantować prawa człowieka, takie jak wolność pokojowego zgromadzania się i wolność wypowiedzi, bez dyskryminacji ze względu na poglądy polityczne, a także przestrzegać międzynarodowych standardów praw człowieka z poszanowaniem zasad legalności, wyjątkowości, odpowiedzialności i konieczności;

D. mając na uwadze, że dekret z mocą ustawy nr 35 aktualizuje kubańskie ramy prawne dotyczące procedur i warunków uzyskiwania wymaganych zezwoleń na użytkowanie krajowego widma radiowego i nakłada na operatorów telekomunikacyjnych obowiązek zawieszania, monitorowania, przechwytywania i kontrolowania użytkowników oraz przekazywania informacji o nich władzom kubańskim; mając na uwadze, że dekret ten jest uznawany na arenie międzynarodowej za nielegalny; mając na uwadze, że w rezolucji nr 105 ustanowiono rozporządzenie w sprawie ogólnie pojętych cyberincydentów, które gwarantuje ramy prawne ścigania osób fizycznych za szereg zarzutów oraz umożliwia nakładanie sankcji, konfiskowanie telefonów komórkowych i komputerów oraz przeprowadzanie przeszukań w domach, a nawet pozwala rządowi na ułatwianie wszczynania postępowań karnych w sprawie przestępstw wymienionych obecnie w kodeksie karnym, których definicje uznawane są na arenie międzynarodowej za nielegalne; mając na uwadze, że dekret z mocą ustawy nr 370, również uchwalony po zatwierdzeniu nowej konstytucji z 2019 r., ogranicza wolność wypowiedzi w sieciach społecznościowych;

E. mając na uwadze, że reżim odciął dostęp do internetu na kilka dni, tak aby obywatele nie mogli publicznie zgłaszać aktów represji ani naruszeń praw człowieka, których doświadczali; mając na uwadze, że kubański minister spraw zagranicznych Bruno Rodríguez określił amerykańską próbę przywrócenia sygnału internetowego na wyspie mianem „agresji”;

F. mając na uwadze, że IACHR i wysoka komisarz ONZ ds. praw człowieka potępiły represje stosowane przez państwo kubańskie oraz użycie siły w odpowiedzi na pokojowe protesty, zaapelowały o szybkie uwolnienie wszystkich osób zatrzymanych oraz wezwały rząd kubański do podjęcia dialogu w celu rozwiązania podstawowych kwestii społecznych;

G. mając na uwadze, że według doniesień OCDH 5 września 2021 r. liczba osób zaginionych lub zatrzymanych od protestów z 11 lipca 2021 r. wynosiła 1306, w tym 27 nieletnich; mając na uwadze, że inne doniesienia organizacji pozarządowych, takich jak Prisoners Defenders, wskazują, że w tym okresie zatrzymano ponad 5 tys. osób; mowa jest w nich o arbitralnych zatrzymaniach, zatrzymaniach bez prawa kontaktu, wymuszonych zaginięciach, wykorzystywaniu przestępców do kryminalizacji udziału w protestach, torturach i złym traktowaniu, nadzorze i areszcie domowym oraz przemocy wobec demonstrantów; mając na uwadze, że 15 lipca 2021 r. Komitet ONZ ds. Wymuszonych Zaginięć wszczął pilne działania na Kubie w odniesieniu do 187 spraw na mocy art. 30 konwencji w sprawie wymuszonych zaginięć (oficjalne pilne działania AU nr 1200–1386/2021); mając na uwadze, że pomimo pełnego wejścia w życie PDCA Kuba zajmuje szóste miejsce na świecie pod względem liczby pilnych działań w sprawie wymuszonych zaginięć, które należy podjąć od 2017 r.;

H. mając na uwadze, że wśród zatrzymanych znalazło się wielu działaczy, dziennikarzy i przywódców opozycyjnych ruchów politycznych, m.in. José Daniel Ferrer, przywódca Unión Patriótica de Cuba (Patriotycznej Unii Kuby), którego miejsce pobytu jest dotychczas nieznane, a także nauczycieli, studentów i artystów, m.in. Luis Manuel Otero Alcántara z Movimiento San Isidro; mając na uwadze, że policja potwierdziła zgon Diubisa Laurencia Tejedy, który został postrzelony w plecy podczas protestu w Hawanie;

I. mając na uwadze, że laureaci Nagrody im. Sacharowa nadal doświadczają systematycznych represji, w tym arbitralnych zatrzymań, nalotów i oblężeń w domach oraz agresji i arbitralnych kar, co zostało udokumentowane zarówno przez OCDH, jak i Centro Cubano de Derechos Humanos; mając na uwadze, że w ciągu ostatnich trzech miesięcy Kobiety w Bieli doświadczyły co najmniej 318 takich represyjnych działań: 60 w czerwcu, 142 w lipcu i 116 w sierpniu; mając na uwadze, że laureat Nagrody im. Sacharowa Guillermo Fariñas Hernández potwierdził powyższe informacje pochodzące od organizacji praw człowieka i oświadczył, że on także od lat doświadcza systematycznych represji, jego rozmowy telefoniczne są monitorowane, po opuszczeniu domu jest systematycznie zatrzymywany po przejściu zaledwie kilkuset metrów, a tylko we wrześniu został arbitralnie zatrzymany trzy razy, ostatnio 8 września 2021 r.;

J. mając na uwadze, że procesy wielu osób były skrócone i nie zapewniały minimalnych gwarancji sprawiedliwości proceduralnej, a skazano je za różne rodzaje przestępstw, w tym terroryzm, zakłócanie porządku publicznego, pogardę, podżeganie do popełnienia przestępstwa i rozprzestrzenianie epidemii; mając na uwadze, że kilka osób spośród aresztowanych uznaje się za więźniów sumienia;

K. mając na uwadze, że ponad 8 tys. osób jest również przetrzymywanych w więzieniach, mimo że nie można im przypisać żadnego przestępstwa, a 2,5 tys. osób skazano na pracę przymusową z tego samego powodu, przy czym wszystkie te osoby oskarżono o „zagrożenie dla społeczeństwa wynikające z tego, że mogą popełnić przestępstwo”, a zarzut ten opiera się wyłącznie na ich „zaobserwowanym zachowaniu sprzecznym z normami socjalistycznej moralności” (art. 72–84 kubańskiego kodeksu karnego);

L. mając na uwadze, że 5 lipca 2017 r. Parlament wyraził zgodę na PDCA, pod warunkiem że na Kubie nastąpi wyraźna poprawa sytuacji w zakresie praw człowieka i demokracji; mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie potępiał łamanie praw człowieka na Kubie i podkreślał, że narusza ona art. 1 ust. 5, art. 2 lit. c), art. 5, 22 i 43 PDCA; mając na uwadze, że na Kubie nie poczyniono konkretnych postępów pod względem ogólnych zasad i celów umowy polegających na poprawie sytuacji w zakresie praw człowieka, a także mając na uwadze, że, wręcz przeciwnie, kubański reżim nasilił represje oraz naruszenia praw pracowniczych i praw człowieka, przy czym wzrosła liczba więźniów politycznych; mając na uwadze, że PDCA nie spełniła swojego podstawowego celu, jakim jest poprawa sytuacji w zakresie podstawowych wolności na Kubie;

M. mając na uwadze, że państwo kubańskie nadal systematycznie narusza prawa pracownicze i prawa człowieka pracowników służby zdrowia wyznaczonych do pracy w misjach medycznych za granicą, co według ONZ jest równoznaczne z współczesnym niewolnictwem;

N. mając na uwadze, że w rezolucji z 10 czerwca 2021 r. Parlament przypomina Europejskiej Służbie działań Zewnętrznych, że udział społeczeństwa obywatelskiego w dialogu politycznym i projektach współpracy na mocy umowy to zasadniczy element PDCA oraz że należy niezwłocznie naprawić sytuację, w której społeczeństwo obywatelskie wyklucza się z funduszy współpracy lub z udziału w umowie, a umożliwia się udział i dostęp do funduszy współpracy tylko przedsiębiorstwom, w których państwo ma udziały lub które kontroluje, a taka sytuacja ma miejsce od momentu podpisania umowy;

O. mając na uwadze, że PDCA zawiera klauzulę praw człowieka, tj. standardowy i zasadniczy element umów międzynarodowych zawieranych przez UE, umożliwiającą jej zawieszenie w razie naruszenia postanowień o prawach człowieka;

P. mając na uwadze, że OCDH oficjalnie zwróciło się o zastosowanie nowego systemu sankcji Unii Europejskiej wobec osób fizycznych lub instytucji państwowych zaangażowanych w poważne naruszenia praw człowieka na Kubie;

1. zdecydowanie potępia skrajne akty przemocy i represje wobec demonstrantów, obrońców praw człowieka, niezależnych dziennikarzy, artystów, dysydentów i przywódców politycznych opozycji, których dopuszcza się kubański rząd w następstwie protestów z 11 lipca 2021 r.; ubolewa nad tym, że doszło do ofiar śmiertelnych, i składa kondolencje krewnym ofiar;

2. wzywa władze kubańskie do zaprzestania represji, uwolnienia wszystkich więźniów politycznych, więźniów sumienia i osób arbitralnie zatrzymanych wyłącznie za pokojowe manifestowanie wolności słowa i zgromadzeń oraz do zagwarantowania sprawiedliwości proceduralnej; potępia fakt, że reakcja rządu na te protesty obejmowała użycie „Czarnych Beretów” i grup cywilnych, które odpowiedziały na apel prezydenta Miguela Díaza-Canela o „obronę rewolucji”;

3. ubolewa, że władze kubańskie wykorzystały falę zatrzymań w następstwie protestów z 11 lipca 2021 r. do kryminalizowania uzasadnionych, pokojowych i demokratycznych żądań obywateli, odzyskania kontroli, przywrócenia atmosfery strachu wśród ludności oraz uciszenia najbardziej charyzmatycznych przeciwników w kraju;

4. wzywa do poszanowania praw człowieka laureatów Nagrody im. Sacharowa, którzy padają ofiarą ciągłych represji, i potępia arbitralne aresztowanie na ponad dwa miesiące José Daniela Ferrera, który został odizolowany od rodziny i którego miejsce pobytu jest nieznane;

5. podkreśla, że władze kubańskie muszą absolutnie wsłuchiwać się w żądania dotyczące praw obywatelskich i politycznych, wolności i demokracji oraz reagować na nie, a także angażować się w pluralistyczny dialog narodowy o modernizacji i demokratyzacji kraju, tak aby podjąć wszelkie środki niezbędne do przeprowadzenia tak potrzebnych wewnętrznych reform gospodarczych i jednocześnie zapewnić przestrzeganie praw politycznych, obywatelskich, gospodarczych, społecznych i kulturalnych ludności oraz skuteczną reakcję na pandemię COVID-19;

6. jest głęboko zaniepokojony ustaleniami Grupy Roboczej ONZ ds. Arbitralnych Zatrzymań dotyczącymi arbitralnego pozbawiania wolności na Kubie i ukazującymi systematyczny problem arbitralnych zatrzymań, co grupa robocza potwierdziła w sprawozdaniach nr 12/2017, 55/2017, 64/2017, 59/2018, 66/2018, 63/2019 i 4/2020;

7. potępia władze kubańskie za brak poszanowania praw człowieka i wolności zapisanych w powszechnych konwencjach praw człowieka, w szczególności wolności zgromadzeń, prasy i wypowiedzi zarówno w internecie, jak i poza nim, a także za represje wobec wszelkich form demokratycznego wyrazu i brak przestrzeni dla pluralistycznego udziału obywateli w życiu politycznym; wzywa UE, aby je publicznie potępiła; ubolewa nad niedawnym przyjęciem dekretu z mocą ustawy nr 35 i rezolucji nr 105, które zapewniają liczne i zgodne z prawem możliwości kryminalizacji osób biorących udział w legalnych pokojowych protestach przez kontrolowanie środków telekomunikacji, co toruje drogę do nowych metod represji; wzywa władze kubańskie do dostosowania ram prawnych do prawa międzynarodowego oraz do uchylenia dekretu z mocą ustawy nr 35 i wszelkich innych przepisów ograniczających podstawowe wolności obywateli;

8. jest zaniepokojony godną ubolewania sytuacją zatrzymanych i stałym brakiem warunków gwarantujących niezawisłość sądów; domaga się, aby zatrzymani mieli dostęp do sprawiedliwych procesów i możliwość poddania się niezależnej ocenie medycznej, aby otrzymywali odpowiednią żywność i wodę oraz mieli prawo do połączeń telefonicznych i regularnych wizyt rodzin, przyjaciół, dziennikarzy i dyplomatów; wzywa do przeprowadzenia skutecznych dochodzeń karnych i administracyjnych, aby zidentyfikować, oskarżyć i ukarać osoby odpowiedzialne za tortury i maltretowanie;

9. wzywa władze kubańskie do zastosowania się do zaleceń IACHR a Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka do zaangażowania się w konstruktywny dialog z prawdziwym społeczeństwem obywatelskim; apeluje do Kuby o natychmiastowe umożliwienie specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. promocji i ochrony prawa do wolności wyrażania opinii oraz wolności wypowiedzi, specjalnemu sprawozdawcy ONZ ds. obrońców praw człowieka i niezależnym organizacjom praw człowieka wjazdu do kraju w celu udokumentowania sytuacji w zakresie praw człowieka oraz monitorowania i obserwowania zbliżających się procesów sądowych setek działaczy i zwykłych Kubańczyków, którzy pozostają w areszcie; wzywa UE do obserwowania tych procesów i odwiedzania więźniów politycznych w więzieniach;

10. ubolewa, że pomimo PDCA stan demokracji nie poprawił się, a sytuacja w zakresie praw człowieka na Kubie nawet się pogorszyła; podkreśla, że od momentu wejścia umowy w życie Kuba systematycznie narusza jej podstawowe postanowienia; głęboko ubolewa nad brakiem zaangażowania i woli kubańskiego reżimu, by dążyć do osiągnięcia nawet minimalnych postępów w zakresie zmian lub otwartych kanałów, które mogłyby umożliwić zreformowanie ustroju;

11. podkreśla, że wbrew PDCA kubańskim i niezależnym europejskim organizacjom społeczeństwa obywatelskiego systematycznie uniemożliwia się udział w dialogu o prawach człowieka między Kubą a Unią Europejską w szerszym kontekście dialogu dotyczącego praw człowieka w ramach PDCA, jak na przykład w dialogu, który odbył się 26 lutego 2021 r.; przypomina przy tej okazji, że każdy dialog między Unią Europejską a kubańskim społeczeństwem obywatelskim oraz możliwości finansowania muszą obejmować wszystkie organizacje społeczeństwa obywatelskiego bez żadnych ograniczeń;

12. przypomina o swoim zdecydowanym poparciu dla wszystkich obrońców praw człowieka na Kubie i ich pracy; wzywa delegaturę UE i przedstawicielstwa państw członkowskich w tym kraju, aby znacznie zwiększyły poparcie dla prawdziwego i niezależnego społeczeństwa obywatelskiego w kontaktach z władzami kubańskimi oraz wykorzystały wszystkie dostępne instrumenty w celu wzmocnienia działań obrońców praw człowieka;

13. uważa, że ostatnie represyjne działania władz kubańskich wobec obywateli wpisują się w ciągłe i systematyczne działania przeciwko więźniom sumienia, obrońcom praw człowieka, dysydentom, opozycjonistom, działaczom społeczeństwa obywatelskiego, artystom i dziennikarzom i wszystkie one dodatkowo naruszają PDCA;

14. przypomina, że PDCA zawiera klauzulę praw człowieka, tj. standardowy i zasadniczy element umów międzynarodowych zawieranych przez UE, umożliwiającą zawieszenie umowy w razie naruszeń postanowień o prawach człowieka; wzywa Unię Europejską do uruchomienia art. 85 ust. 3b w celu natychmiastowego zwołania posiedzenia wspólnego komitetu w związku z naruszaniem umowy przez rząd kubański, które stanowi szczególnie pilną sprawę;

15. wzywa Radę do jak najszybszego zastosowania przepisów unijnej ustawy Magnickiego[6] i przyjęcia sankcji wobec osób odpowiedzialnych za łamanie praw człowieka na Kubie;

16. wyraża głębokie ubolewanie nad faktem, że władze kubańskie odmówiły zezwolenia delegacjom Parlamentu na wyjazd na Kubę, mimo że Parlament wyraził zgodę na zawarcie PDCA; wzywa władze do natychmiastowego wydania zezwolenia na wjazd delegacji do kraju;

17. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi i Zgromadzeniu Narodowemu Władzy Ludowej Kuby, wiceprzewodniczącemu Komisji / wysokiemu przedstawicielowi Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Komisji, Specjalnemu Przedstawicielowi Unii Europejskiej ds. Praw Człowieka, rządom i parlamentom państw członkowskich, Wysokiemu Komisarzowi NZ ds. Praw Człowieka oraz rządom państw członkowskich Wspólnoty Państw Ameryki Łacińskiej i Karaibów.

 

[1] Teksty przyjęte, P9_TA(2021)0292.

[2] Dz.U. C 232 z 16.6.2021, s. 17.

[3] Dz.U. C 334 z 19.9.2018, s. 235.

[4] Dz.U. L 337I z 13.12.2016, s. 3.

[5] Dz.U. C 326 z 26.10.2012, s. 391.

[6] Rozporządzenie Rady (UE) 2020/1998 z dnia 7 grudnia 2020 r. w sprawie środków ograniczających stosowanych w sytuacji poważnych pogwałceń i naruszeń praw człowieka, Dz.U. L 410I z 7.12.2020, s. 1.

Ostatnia aktualizacja: 15 września 2021Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności