Parlament Europejski,

-   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Iranu,

-   uwzględniając dialog UE-Iran na temat praw człowieka, a zwłaszcza jego czwartą rundę, jaka miała miejsce w dniach 14-15 czerwca 2004 r. w Teheranie, w trakcie której rząd Iranu zobowiązał się do zwiększenia stopnia poszanowania praw człowieka i wzmocnienia rządów prawa,

-   uwzględniając Powszechną Deklarację Praw Człowieka ONZ oraz Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, jak również Konwencję Praw Dziecka ONZ, których Iran jest stroną,

-   uwzględniając zalecenie prezesa Sądu Najwyższego Islamskiej Republiki Iranu, wydane sędziom w grudniu 2002 r. i odnoszące się do wybierania alternatywnych kar w sprawach, w których wydany zostałby wyrok ukamienowania oraz jego oświadczenie z kwietnia 2004 r. w sprawie zakazu stosowania tortur i w konsekwencji przyjęcie prawodawstwa w tej kwestii przez parlament irański, które w maju 2004 r. zostało zatwierdzone przez Radę Strażników Rewolucji,

-   uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z 16-17 grudnia 2004 r.,

-   uwzględniając własną decyzję z dnia 10 marca 2004 r.(1) w sprawie ustanowienia delegacji międzyparlamentarnej do spraw stosunków z Iranem,

-   uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że mnożą się doniesienia na temat dokonywanych egzekucji lub nakładanych kar śmierci, co stoi w jawnej sprzeczności z międzynarodowo uznanymi gwarancjami, włączając w to wyroki przeciwko młodocianym przestępcom, ciężarnym kobietom i osobom upośledzonym umysłowo,

B.  B mając na uwadze, że rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 20 grudnia 2004 r. odnosi się do pogarszającej się sytuacji w zakresie wolności myśli i słowa oraz wolności mediów, a zwłaszcza nasilających się prześladowaniach pokojowego wyrażania poglądów politycznych, włączając w to samowolne aresztowania i zatrzymania bez stawiania zarzutów lub procesu,

C.  C mając na uwadze, że doniesienia mówią o samowolnych aresztowaniach dziennikarzy, dziennikarzy internetowych i edytorów dzienników internetowych (tzw. webloggers), blokowaniu publikacji w sieci i zastraszaniu dziennikarzy informujących o torturach, długimi wyrokami więziennymi, przez co irański wymiar sprawiedliwości rozprawia się z ostatnim istniejącym sposobem dostępu obywateli do nieocenzurowanej informacji,

D.  D mając na uwadze, że specjalny sprawozdawca ONZ Ambeyi Ligabo uznał, że irańskie prawo prasowe i Kodeks karny nie są zgodne z dopuszczalnymi ograniczeniami wyliczonymi w art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych,

E.  E mając na uwadze, że Iran wciąż nie jest stroną Konwencji o zniesieniu wszelkich form dyskryminacji kobiet oraz że irański parlament niedawno odrzucił projekt aktu prawnego dotyczącego równouprawnienia płci,

F.   mając na uwadze, że Rada w dniach 13-14 grudnia 2004 r. wyraziła swoje poparcie dla procesu negocjacji długoterminowego porozumienia UE-Iran, po przyjęciu do wiadomości potwierdzenia przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej całkowitego zawieszenia przez Iran działań związanych ze wzbogacaniem uranu i jego ponownym przetwarzaniem, a także mając na celu ponowienie negocjacji na temat porozumienia o handlu i współpracy, jak i uzyskanie obiektywnej gwarancji, że irański program jądrowy istnieje wyłącznie dla celów pokojowych,

1.   ponawia swój ogólny sprzeciw wobec kary śmierci, a szczególnie stanowczo potępia wyroki śmierci wydane i/lub wykonane na młodocianych przestępcach, ciężarnych kobietach i osobach upośledzonych umysłowo;

2.   wzywa władze irańskie do wykazania, że rzeczywiście wprowadzają w życie zadeklarowane moratorium na ukamienowania oraz domaga się natychmiastowego wprowadzenia w życie ogłoszonego zakazu tortur, przyjętego przez parlament irański i zatwierdzonego przez Radę Strażników Rewolucji;

3.   potępia akcje prowadzone przez wymiar sprawiedliwości, wymierzone przeciwko dziennikarzom, dziennikarzom internetowym i edytorom dzienników internetowych (tzw. webloggers) i prowadzące do zamykania publikacji, zatrzymań oraz – zgodnie z doniesieniami – do szeroko stosowanych tortur i wymuszania fałszywych zeznań, a także wzywa władze do uwolnienia wszystkich więźniów zatrzymanych, sądzonych bądź skazanych za przestępstwa bez użycia przemocy, związane z wolnością prasy i myśli;

4.  4 wzywa parlament irański do przyjęcia irańskiego prawa prasowego i kodeksu karnego w świetle obowiązków spoczywających na Iranie, wynikającego z Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, a zwłaszcza do uchylenia wszelkich przepisów prawa karnego odnoszących się do pokojowego wyrażania opinii, w tym również na łamach prasy;

5.   wzywa władze do poszanowania międzynarodowo uznanych gwarancji prawnych, między innymi tych odnoszących się do osób należących do mniejszości wyznaniowych uznanych oficjalnie lub w inny sposób;

6.   z zadowolenie przyjmuje zawieszenie egzekucji Hajieha Esmailvanda oraz doniesienia, zgodnie z którymi sprawa Leyli Moafi została przekazana do rozpatrzenia przez sądowych ekspertów do spraw psychiatrii, którzy mają "zbadać jej stan umysłowy"; podkreśla jednak fakt, że zarzucane powyższym osobom domniemane "przestępstwa" nie są uznawane przez opinię międzynarodową za przypadki naruszenia prawa karnego, a zatem ich ściganie na drodze sądowej jest sprzeczne z międzynarodowymi standardami praw człowieka;

7.   nalega na to, by czynności seksualne odbyte za przyzwoleniem dwóch stron, w warunkach prywatności, zostały objęte pojęciem "prywatności" oraz wzywa do bezzwłocznego uwolnienia wszystkich osób przetrzymywanych za dopuszczenie się powyższych czynności;

8.   z zadowoleniem przyjmuje i wyraża poparcie dla negocjacji UE-Iran w sprawie kwestii jądrowych, widząc w tym również okazję do poczynienia postępów w dialogu UE-Iran na temat praw politycznych i praw człowieka oraz w dialogu UE-Iran na temat stosunków handlowych i gospodarczych; wspiera też Radę w jej oczekiwaniu na działania ze strony Iranu dotyczące innych kwestii niepokojących UE, takich jak: zakończenie udzielania wsparcia organizacjom terrorystycznym, większe poszanowanie praw człowieka oraz zmiana podejścia do procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie;

9.  Zwraca się do parlamentarnej Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Wolności Obywatelskich o rozpatrzenie sposobu, w jaki Parlament może zaangażować się w proces regularnego aktualizowania wspólnego stanowiska Rady nr 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie wprowadzania w życie szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu(2), biorąc pod uwagę rozwój sytuacji począwszy od 2001 r.;

10.   wyraża nadzieję, że ustanowienie delegacji międzyparlamentarnej do spraw stosunków z Iranem umożliwi Parlamentowi zaangażowanie się w owocny dialog z irańskim parlamentem oraz irańskim społeczeństwem obywatelskim;

11.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wysokiemu Przedstawicielowi UE do spraw WPZiB, rządom i parlamentom Państw Członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Islamskiej Republiki Iranu.

(1) P5_TA(2004)0166. (2) Dz.U. L 344 z 28.12.2001, str. 93.