Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2005/2241(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0047/2006

Teksty złożone :

A6-0047/2006

Debaty :

PV 26/04/2006 - 12
CRE 26/04/2006 - 12

Głosowanie :

PV 27/04/2006 - 5.12
CRE 27/04/2006 - 5.12
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2006)0155

Teksty przyjęte
PDF 469kWORD 157k
Czwartek, 27 kwietnia 2006 r. - Bruksela
Ściślejsze partnerstwo między Unią Europejską a Ameryką Łacińską
P6_TA(2006)0155A6-0047/2006

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie ściślejszego partnerstwa między Unią Europejską a Ameryką Łacińską (2005/2241 (INI))

Parlament Europejski,

—  uwzględniając deklaracje przyjęte w czasie trzech szczytów głów państw i szefów rządów Ameryki Łacińskiej i Karaibów oraz Unii Europejskiej, które miały miejsce w Rio de Janeiro (28-29 czerwca 1999 r.), w Madrycie (17-18 maja 2002 r.) i w Guadalajarze (28-29 maja 2004 r.),

—  uwzględniając deklarację luksemburską, przyjętą na XII spotkaniu ministrów państw Grupy z Rio i Unii Europejskiej, które odbyło się Luksemburgu w dniu 27 maja 2005 r.,

—  uwzględniając strategiczny komunikat Komisji do Rady i do Parlamentu Europejskiego w sprawie umocnienia partnerstwa między Unią Europejską i Ameryką Łacińską, przedstawiony z myślą o IV szczycie UE–Ameryka Łacińska i Karaiby, który odbędzie się w Wiedniu w dniach 12-13 maja 2006 r. (COM(2005)0636),

—  uwzględniając akt końcowy XVII konferencji międzyparlamentarnej Unia Europejska–Ameryka Łacińska, która odbyła się w Limie w dniach 14-16 czerwca 2005 r.,

—  uwzględniając rezolucję z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie wszechstronnego partnerstwa i wspólnej strategii stosunków między Unią Europejską i Ameryką Łacińską(1),

—  uwzględniając art. 45 Regulaminu,

—  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Rozwoju (A6-0047/2006),

A.   mając na uwadze, że na trzech wymienionych szczytach szefowie państw i rządów Unii Europejskiej, Ameryki Łacińskiej i Karaibów postanowili, że ostatecznym strategicznym celem jest nawiązanie strategicznego partnerstwa międzyregionalnego UE – Ameryka Łacińska i Karaiby,

B.   mając na uwadze, że obecne stosunki nadal nie spełniają oczekiwań, jakie powinno spełniać rzeczywiste partnerstwo strategiczne, w odniesieniu zarówno do zagadnień dotyczących polityki i bezpieczeństwa, jak i aspektów handlowych, społecznych i budżetowych,

C.   mając na uwadze, że Ameryka Łacińska, zaangażowana podobnie jak UE w dziedzinie praw człowieka, demokracji i multilateralizmu, jest priorytetowym partnerem Unii, która zabiega o umocnienie swojej pozycji w świecie, jest obecnie dla Ameryki Łacińskiej największym inwestorem zagranicznym, największym darczyńcą i najważniejszym partnerem handlowym wielu krajów, w szczególności należących do grupy Mercosur,

D.   mając na uwadze, że Unia Europejska jest największym darczyńcą pomocy humanitarnej oraz współpracy rozwojowej w Ameryce Łacińskiej,

E.   mając na uwadze, że według danych Komisji Gospodarczej ONZ ds. Ameryki Łacińskiej (ECLAC) kraje Ameryki Łacińskiej przeżywały przez trzy kolejne lata wzrost gospodarczy, a produkt krajowy brutto (PKB) wzrósł w 2005 r. o 4,3%,

F.   mając na uwadze, że PKB na jednego mieszkańca wynosi w Ameryce Łacińskiej około 2 800 EUR, a zatem trzykrotnie więcej niż w Chinach; mając również na uwadze, że region ten jest bardzo ważnym rynkiem dla Unii ze względu na jego coraz mocniejsze związki z Azją, w szczególności z Chinami, oraz na obfitość zasobów ludzkich i surowców; mając także na uwadze, że pomimo obecnej asymetrii w stosunkach handlowych Unia jest kluczowym partnerem Ameryki Łacińskiej w dziedzinie rozwoju gospodarczego, przemysłowego, naukowego i technologicznego, przyczyniając się zarazem do zróżnicowania tego regionu, powiązanego ściśle również ze Stanami Zjednoczonymi,

G.   mając na uwadze, że w chwili obecnej prawie 45% mieszkańców Ameryki Łacińskiej żyje nadal w ubóstwie i w warunkach rażącej nierówności społecznej, dyskryminacji i zaniedbania, które dotykają przede wszystkim ludność tubylczą, kobiety i dzieci, co w oczywisty sposób osłabia demokrację i powoduje podziały społeczne, zagraża wzrostowi gospodarczemu i tworzy klimat sprzyjający konfliktom społecznym i niestabilności politycznej,

H.   mając na uwadze poważne wysiłki podjęte przez niektóre kraje Ameryki Łacińskiej, a także postęp społeczny dokonany w związku z pracami na rzecz osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju;

I.   mając na uwadze prace tychże państw prowadzone w ramach programów solidarności i współpracy południe-południe, mające znaczący wpływ na opiekę zdrowotną, edukację oraz działania przeciwdziałające niepełnosprawności;

J.   mając na uwadze, że w różnych krajach Ameryki Łacińskiej po upadku reżimów i dyktatur powstało wiele raportów prawdy i pojednania zawierających zalecenia, które dopiero mają zostać wprowadzone w celu ustanowienia sprawiedliwości jako podstawy dla rozwoju demokratycznych społeczeństw,

K.   mając na uwadze, że do poprawy zarządzania i spójności społecznej konieczny jest światowy system gospodarczy wrażliwszy na potrzeby najsłabiej rozwiniętych krajów,

L.   mając na uwadze, że w związku z powyższym niezbędne jest ożywienie wspomnianych stosunków strategicznych, zwłaszcza w niektórych najważniejszych dziedzinach leżących u podstaw partnerstwa, jak na przykład dążenie do skutecznego multilateralizmu, wspieranie procesów integracji regionalnej i spójności społecznej w Ameryce Łacińskiej, migracje, a także doskonalenie mechanizmów instytucjonalnych partnerstwa,

M.   mając na uwadze, że IV szczyt UE - Ameryka Łacińska, który odbędzie się w Wiedniu w maju 2006 r., stanowi doskonałą okazję do takiego ożywienia, a dla Unii nową sposobność do nakreślenia całościowych, spójnych i niezależnych ram strategicznych, które w stały i uporządkowany sposób będą stymulować stosunki z Ameryką Łacińską i wyznaczać kierunek działań zewnętrznych UE w tej strefie,

N.   mając na uwadze dodatkowe wsparcie instytucjonalne i na rzecz rozwoju współpracy, które ma pochodzić z utworzonego podczas 15. szczytu iberoamerykańskiego (który odbył się w Salamance w październiku 2005 r.) Iberoamerykańskiego Sekretariatu Generalnego (SEGIB), organu posiadającego osobowość prawną i wspierającego Konferencję Iberoamerykańską,

O.   mając na uwadze, że niezbędne jest również ożywienie współpracy parlamentarnej w ramach strategicznego partnerstwa, a najodpowiedniejszym krokiem w tym kierunku byłoby bezzwłoczne podjęcie w Wiedniu decyzji o utworzeniu transatlantyckiego zgromadzenia parlamentarnego UE–Ameryka Łacińska, co powinno wzmocnić i zracjonalizować dialog między oboma regionami,

P.   mając na uwadze pilną konieczność zapewnienia odpowiednich środków finansowych na realizację priorytetów ożywionego partnerstwa strategicznego między oboma regionami,

1.   gratuluje Komisji nowego komunikatu strategicznego, przedstawionego po dziesięciu latach i w przededniu wiedeńskiego szczytu głów państw i szefów rządów UE–Ameryka Łacińska i Karaiby, który pozwala na identyfikację i ocenę wyzwań i niezwykłych możliwości wynikających z realizacji w praktyce rzeczywistego strategicznego partnerstwa między oboma regionami;

2.   wyraża zadowolenie z faktu, że tym samym Komisja przyczyniła się do powstania konstruktywnego klimatu międzyinstytucjonalnego, w czym wykazała się wyczuciem politycznym, umiejętnością przewidywania sprzyjających okoliczności i pełnienia roli lidera, które to cechy są w chwili obecnej niezwykle pożądane; docenia w szczególności jakość i rzetelność, z jaką przygotowano ww. komunikat od strony technicznej;

3.   wyraża poparcie dla prezydencji austriackiej, która w zdecydowany sposób podjęła wyzwanie, jakim jest umacnianie stosunków UE–Ameryka Łacińska i Karaiby, co wyraża się w uznaniu IV szczytu za jeden z kluczowych punktów programu Prezydencji;

4.   potwierdza, że intencją Parlamentu jest odgrywanie konstruktywnej roli we wspieraniu Komisji i obecnej prezydencji, a także uczynienie co tylko w jego mocy, aby planowany wiedeński szczyt był prawdziwym sukcesem dla wszystkich partnerów;

5.   popiera rolę SEGIB jako organizatora szczytów iberoamerykańskich i zaleca ustanowienie elastycznego mechanizmu przygotowywania i monitorowania szczytów UE-Ameryka Łacińska, z uwzględnieniem udziału Prezydencji Rady, Komisji, grupy wysokich urzędników i SEGIB, tak aby wykorzystać i koordynować efekt synergii stworzony przez poszczególnych zaangażowanych partnerów i zapobiec powielaniu zasobów;

Całościowe podejście do strategicznego partnerstwa między oboma regionami

6.   podkreśla absolutną konieczność zachowania strategicznej i całościowej wizji partnerstwa, które nie powinno ograniczać się do pojedynczych propozycji czy działań i dla którego ostatecznym celem nadal powinno być ustanowienie prawdziwego politycznego, społecznego, kulturowego, środowiskowego i dotyczącego bezpieczeństwa partnerstwa, ustanowienia europejsko-latynoamerykańskiej strefy globalnego partnerstwa międzyregionalnego w perspektywie średniookresowej, a także nawiązanie rzeczywistego partnerstwa w sprawach społecznych i naukowych oraz w dziedzinie wspólnego dążenia do trwałego rozwoju;

7.   zgadza się z przedstawionymi przez Komisję celami i argumentami za umocnieniem wzajemnych stosunków, choć równocześnie oczekuje więcej konkretów w odniesieniu do ostatecznych celów przedstawionych propozycji i zaleceń, zgodnie z poprzednim ustępem;

8.   popiera wnioski Komisji mające na celu intensyfikację i ukierunkowanie dialogu politycznego, podkreśla jednak ponownie, że podstawą dla umocnienia partnerstwa politycznego i w dziedzinie bezpieczeństwa powinna być europejsko-latynoamerykańska karta na rzecz pokoju i bezpieczeństwa, która w oparciu o Kartę Narodów Zjednoczonych pozwoli na skonkretyzowanie interesujących dla obu regionów projektów politycznych, strategicznych i dotyczących bezpieczeństwa, a także prace międzyregionalnego ośrodka ds. zapobiegania konfliktom oraz nowe mechanizmy instytucjonalne, obejmujące:

   a) utworzenie europejsko-latynoamerykańskiego transatlantyckiego zgromadzenia parlamentarnego, w skład którego wejdzie jednakowa liczba posłów do Parlamentu Europejskiego z jednej strony, a z drugiej strony posłów Parlamentu Latynoamerykańskiego (Parlatino), Parlamentu Środkowoamerykańskiego (Parlacen), Parlamentu Wspólnoty Andyjskiej (Parlandino) oraz wspólnych komisji parlamentarnych UE-Meksyk i UE-Chile,
   b) utworzenie stałego sekretariatu UE-Ameryka Łacińska, który będzie stymulował prace w ramach partnerstwa w okresach między spotkaniami na szczycie,
   c) uaktualnienie dialogu politycznego na szczeblu ministerialnym, w tym organizację częstych spotkań ministrów obrony, sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, spraw społecznych, środowiska, rozwoju itp.,
   d) systematyczne dążenie do konsensusu między UE i Ameryką Łacińską w różnych organizacjach i w ramach negocjacji międzynarodowych, w szczególności w ONZ i w Światowej Organizacji Handlu,
   e) instytucjonalizację regularnego dialogu między samorządami lokalnymi i regionalnymi z obu regionów pod auspicjami Komitetu Regionów,
   f) instytucjonalizację regularnego dialogu między przedsiębiorcami z obu regionów i odpowiedni udział organizacji związków zawodowych i społeczeństwa obywatelskiego w monitorowaniu stosowania porozumień;

9.   popiera zalecenie Komisji, aby dialog polityczny był dostosowany do potrzeb poszczególnych rozmówców w kontaktach międzyregionalnych, ponadregionalnych lub dwustronnych i ograniczał się do niewielkiej liczby tematów, w tym reformy ONZ i utrzymania pokoju; uznaje również konieczność rozszerzenia dialogu na inne dziedziny interesujące dla obu stron, jak poszanowanie praw człowieka, system rządów demokratycznych oraz zwalczanie ubóstwa, terroryzmu i handlu narkotykami, a także dialogi sektorowe dotyczące spójności społecznej, środowiskowych aspektów trwałego rozwoju, sprawiedliwości społecznej i praw pracowniczych oraz migracji i programów wymiany pracowników;

10.   popiera wniosek Komisji, aby dialog polityczny dotyczący zapobiegania konfliktom i zarządzania sytuacjami kryzysowymi został włączony do nowej agendy politycznej, sugeruje jednak, że dialog ten powinien obejmować również wszystkie zagadnienia dotyczące europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBO) i nawiązywać w praktyce do europejsko-latynoamerykańskiej karty na rzecz pokoju i bezpieczeństwa oraz do prac międzyregionalnego ośrodka ds. zapobiegania konfliktom, który należy utworzyć w Ameryce Łacińskiej, co będzie lepszym sposobem wymiany doświadczeń oraz wspierania i koordynowania wysiłków zainteresowanych krajów i instancji regionalnych, w szczególności Organizacji Państw Amerykańskich (OPA) i Grupy z Rio;

11.   uważa, że jeżeli nastąpi opóźnienie w osiągnięciu porozumienia w sprawie wspomnianej europejsko-latynoamerykańskiej karty na rzecz pokoju i bezpieczeństwa – jak to miało miejsce w przypadku podobnych przedsięwzięć w innych regionach świata – należy podjąć starania gwarantujące, że inne środki działania i cele wzmocnionego partnerstwa nie zostaną wstrzymane w wyniku braku porozumienia;

12.   uważa, że celem utworzonego przez oba regiony ośrodka zapobiegania konfliktom powinno być wczesne wykrywanie przyczyn ewentualnej przemocy i konfliktów zbrojnych, służące zapobieganiu takim konfliktom lub ich ewentualnej eskalacji na wczesnym etapie;

13.   potwierdza swoje przekonanie, że dialog między dwoma regionami otwiera drogę do rozwiązania wspólnych problemów, wzmacnia i wspiera wielostronność globalnej polityki, a jednocześnie zwiększa znaczenie polityczne Ameryki Łacińskiej na forum międzynarodowym i w organizacjach międzynarodowych;

14.   przypomina, że jest przekonany, iż wewnętrzna stabilność wielu partnerów z Ameryki Łacińskiej nadal zależy od reformy struktur państwa, a konkretnie od modernizacji jego struktur przedstawicielskich, instytucji i partii politycznych, włączenia grup społecznych takich jak ludność rdzenna w ramy procedur decyzyjnych oraz od wzmocnienia systemu rządów demokratycznych;

15.   dziękuje Komisji za wyraźne poparcie dla utworzenia w Wiedniu transatlantyckiego zgromadzenia parlamentarnego UE–Ameryka Łacińska i Karaiby jako wkładu w utrwalanie systemu rządów demokratycznych i wzmacnianie parlamentarnego wymiaru partnerstwa; zwraca się do uczestników IV szczytu z prośbą o jednoznaczną decyzję o utworzeniu tegoż zgromadzenia w akcie końcowym lub w zobowiązaniach wiedeńskich, w formie zgodnej z propozycją wspólnych organów parlamentarnych UE i Ameryki Łacińskiej, w skład którego wejdzie jednakowa liczba posłów do Parlamentu Europejskiego z jednej strony, a z drugiej strony posłów Parlamentu Latynoamerykańskiego (Parlatino), Parlamentu Środkowoamerykańskiego (Parlacen), Parlamentu Wspólnoty Andyjskiej (Parlandino) oraz wspólnych komisji parlamentarnych UE-Meksyk i UE-Chile;

16.   proponuje, aby transatlantyckie europejsko-latynoamerykańskie zgromadzenie parlamentarne (EUROLAT) stało się organem parlamentarnym strategicznego partnerstwa, posiadającym następujące kompetencje doradcze i rozwojowe:

   a) parlamentarne forum dyskusji i kontroli w kwestiach dotyczących strategicznego partnerstwa, wspierające jego konsolidację i rozwój,
   b) nadzór i kontrola parlamentarna wykonywania już obowiązujących, właśnie negocjowanych lub modyfikowanych układów o stowarzyszeniu, przy odpowiednim udziale wspólnych komisji parlamentarnych ustanowionych w tychże układach,
   c) przyjmowanie rezolucji, zaleceń i innych aktów skierowanych do uczestników szczytów UE–Ameryka Łacińska i Karaiby oraz do wspólnych organów ministerialnych, w tym również do Grupy z Rio i procesu z San José;

17.   zwraca się w szczególności do partnerów z Ameryki Łacińskiej o podjęcie konkretnych zobowiązań zmierzających do wzmocnienia bezpośredniej legitymacji prawnej wszystkich wspólnych regionalnych zgromadzeń parlamentarnych poprzez zachęcanie do jak najszybszego zorganizowania powszechnych i bezpośrednich wyborów do tychże parlamentów;

18.   proponuje rozszerzenie roli samorządów lokalnych i regionalnych we wspieraniu inicjatyw w zakresie zdecentralizowanej współpracy władz publicznych, adresowanych do osób na najniższym szczeblu i mających poprawić ich sytuację; proponuje także wzmocnienie instrumentów, które mają opierać się na doświadczeniach zdobytych dzięki powiązaniom międzyregionalnym i kontaktom nawiązanym do tej pory;

19.   ponownie apeluje o przyznanie odpowiedniej roli społeczeństwu obywatelskiemu (organizacjom pozarządowym, przedsiębiorstwom, stowarzyszeniom, wyższym uczelniom, związkom zawodowym itp.) w celu zapewnienia większego udziału całego społeczeństwa w monitorowaniu działań i korzyści płynących ze wzmocnienia partnerstwa;

20.   uznaje, że do prawidłowego rozwoju partnerstwa niezbędne będą działania europejsko-latynoamerykańskiego forum pracodawców, nastawionego na promowanie wymiany handlowej i stymulowanie wszelkiego rodzaju inwestycji w obu regionach, złożonego z przedstawicieli organizacji pracodawców oraz małych, średnich i dużych przedsiębiorstw europejskich i latynoamerykańskich;

21.   ponawia propozycję ustanowienia europejsko-latynoamerykańskiej strefy globalnego partnerstwa międzyregionalnego w perspektywie średniookresowej, w dwóch etapach:

   a) zakończenie w Wiedniu negocjacji w sprawie układu o stowarzyszeniu UE–Mercosur; rozpoczęcie negocjacji w sprawie układów o stowarzyszeniu ze Wspólnotą Andyjską (CAN) i krajami Ameryki Środkowej; rozpoczęcie stosowania w stosunkach ze wszystkimi stronami i optymalne wykorzystanie płynących korzyści z nowego ogólnego systemu preferencji "GSP plus" do czasu wejścia w życie wspomnianych układów, a także pogłębianie już istniejących układów UE–Meksyk i UE–Chile w celu pełnego wykorzystania ich potencjału,
   b) zawarcie wszechstronnego układu o stowarzyszeniu międzyregionalnym do roku 2010, który zapewni podstawę prawną i pełny zasięg geograficzny dla poszczególnych aspektów partnerstwa między oboma regionami, a którego ostatecznym celem będzie dwustronna, oparta na wzajemnych preferencjach, stopniowa i wzajemna liberalizacja handlu wszelkiego rodzaju towarami i usługami (z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących gospodarczych usług użyteczności publicznej) między oboma regionami, zgodnie z normami WTO;

22.   popiera zalecenia Komisji mające na celu stworzenie korzystnych warunków dla wymiany handlowej i inwestycji w obu regionach poprzez konsolidację wielostronnego systemu handlowego WTO, pogłębianie istniejących układów z Meksykiem i Chile, negocjowanie układów o stowarzyszeniu i wolnym handlu z MERCOSUR-em, Wspólnotą Andyjską (CAN) oraz Ameryką Środkową i krajami regionu Karaibów, a także ułatwianie towarom latynoamerykańskim dostępu do rynku europejskiego dzięki preferencjom celnym i zwolnieniom z opłat celnych będących rozwinięciem systemu "SPG plus";

23.   uważa, że zawarcie umów między Unią Europejską a MERCOSUR-em oraz rozpoczęcie negocjacji ze Wspólnotą Andyjską i Ameryką Środkową na zbliżającym się szczycie w Wiedniu przyczyni się do powodzenia szczytu i znacząco ożywi stosunki między Unią Europejską i Ameryką Łacińską;

24.   przypomina, że wobec nikłych wyników konferencji ministerialnej w Hongkongu zasada "uzależniania od WTO" obecnego upoważnienia do negocjacji z grupą MERCOSUR okazuje się nietrafna, co w jeszcze większym stopniu odnosi się do przyszłych upoważnień do negocjacji ze Wspólnotą Andyjską i z krajami Ameryki Środkowej; podkreśla, że w obecnej sytuacji bardziej realistyczne wydaje się sfinalizowanie układu z grupą MERCOSUR, obejmującego rozdział dotyczący rolnictwa, zgodny z określoną w Hongkongu agendą "2013" ustalającą uzgodnione wspólnie okresy przejściowe;

25.   apeluje, aby upoważnienia do negocjacji nowych układów o stowarzyszeniu ze Wspólnotą Andyjską i krajami Ameryki Środkowej nie zawierały klauzuli uzależniającej w żaden sposób zawarcia tychże układów od sfinalizowania kolejnej rundy negocjacji WTO, gwarantując zarazem pełną ostateczną zgodność między strefą wolnego handlu, którą utworzą strony, a postanowieniami WTO; zwraca się do Komisji i do Rady, aby skonsultowały z Parlamentem dyrektywy negocjacyjne przed ich ostatecznym zatwierdzeniem przez Radę;

26.   zaleca, aby obowiązujące lub obecnie negocjowane porozumienia dwustronne i międzyregionalne stosowano w całościowej i wielostronnej perspektywie promowania integracji regionalnej i wewnętrznej wymiany handlowej, tak aby w odpowiednim momencie zawarte w nich postanowienia można było włączyć do proponowanego wszechstronnego międzyregionalnego układu o stowarzyszeniu;

27.   ponownie wyraża przekonanie, że obok aspektów gospodarczych i handlowych przyszłych układów należy uwidaczniać również jakościowe znaczenie elementów politycznych, społecznych, kulturowych, a także tych, które dotyczą migracji i trwałego rozwoju; uznaje za sprawę zasadniczą podejmowanie inicjatyw niezbędnych do zagwarantowania odpowiednich zależności między wolnym handlem a spójnością społeczną;

28.   zaleca uczestnikom szczytu upewnienie się, że wzmocnienie relacji między oboma regionami w zakresie ponadnarodowej działalności handlowej uwzględnia napięcia, które w wyniku pewnych rodzajów działalności mogą pojawić się w określonych obszarach i sektorach, zaleca też sprzyjanie inwestycjom opartym na zasadach etyki;

29.   popiera wniosek Komisji, aby w kontekst umocnionego partnerstwa strategicznego UE–Ameryka Łacińska i Karaiby wpisać stosunki łączące kraje regionu Karaibów z Unią Europejską i partnerami z Ameryki Środkowej i Południowej na podstawie kolejnych konwencji z Lomé i umów z Kotonu, a w szczególności w związku z udziałem w Cariforum (stowarzyszenie państw regionu Karaibów), z przynależnością Karaibskiego Wspólnego Rynku Caricom do Grupy z Rio i z uczestnictwem w szczytach UE–Ameryka Łacińska i Karaiby; zachęca Komisję do przedstawienia dalszych propozycji w tym kierunku w kolejnym komunikacie poświęconym temu tematowi;

30.   uznaje za szczególnie trafne wnioski Komisji zmierzające do promowania roli europejskich sektorów zaawansowanych technologii w rozwoju Ameryki Łacińskiej i Karaibów poprzez ramowe programy badań i rozwoju technologicznego, między innymi dzięki intensyfikacji programu @LIS w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego i dzięki systemowi nawigacji Galileo, którego efekty będą odczuwalne zwłaszcza w zakresie bezpieczeństwa morskiego i powietrznego;

31.   ponawia propozycje mające na celu osiągnięcie prawdziwego partnerstwa w sprawach społecznych i naukowych oraz we wspólnym dążeniu do trwałego rozwoju za pomocą takich środków i narzędzi jak:

   rozpoczęcie zdecydowanej i szeroko zakrojonej polityki współpracy na rzecz rozwoju, skoncentrowanej na wspólnym zadaniu, jakim jest osiągnięcie Milenijnych Celów Rozwoju do roku 2015,
   zdecydowane otwarcie rynków UE krok po kroku, zgodnie z celami zawartymi w układzie o stowarzyszeniu,
   utworzenie funduszu solidarności obu regionów oraz "funduszu na rzecz Ameryki Łacińskiej",
   przyjęcie specjalnych ram prawnych, w zróżnicowany sposób regulujących współpracę Unii z Ameryką Łacińską,
   rozszerzenie zakresu programów UE dotyczących kształcenia zawodowego, edukacji, kultury, ochrony zdrowia i migracji, tak aby umożliwić krajom latynoamerykańskim korzystanie z nich,
   promowanie programów współpracy naukowo-technicznej oraz programów wymiany naukowców, inżynierów i studentów,
   wspieranie programów reform instytucjonalnych i podatkowych,
   przyznanie finansowego wsparcia na rzecz otwarcia Andyjskiego Instytutu Bioróżnorodności, o którego utworzeniu zadecydowano na XVII międzyparlamentarnej konferencji UE-Ameryka Łacińska,
   wspieranie regionalnych rynków i projektów w ramach uczciwego handlu,
   przyznanie środków budżetowych odpowiadających deklarowanym celom,
  

w związku z ostatnim punktem uważa za sprawę zasadniczą, aby w projekcie przyszłego budżetu Komisja przedstawiła ambitne propozycje, które nie zmuszą Parlamentu do systematycznego zwiększania kwot zawartych w pierwotnym projekcie budżetu i do wchodzenia z tego powodu w konflikt z Radą;

32.   uznaje, że koniecznie jest nadanie nowego silnego impulsu unijnej polityce współpracy na rzecz rozwoju między Unią Ameryką Łacińską, w której kluczowymi elementami powinno być zwalczanie ubóstwa i nierówności społecznych; podkreśla znaczenie przykładania wagi do wdrażania polityki podatkowej i wspierania spójności społecznej przy jednoczesnych zdecydowanych działaniach nastawionych na wspieranie edukacji i ochrony zdrowia (będących podstawowymi wymogami na rzecz osiągnięcia Milenijnych Celów Rozwoju), w szczególności w odniesieniu do grup szczególnie wrażliwych, jak kobiety i dzieci, mniejszości etnicznych i grup tubylczych;

33.   podkreśla, że polityka wsparcia współpracy i rozwoju powinna opierać się na jasno wyznaczonych celach z uwzględnieniem różnych warunków gospodarczych i społecznych oraz poziomu rozwoju krajów Ameryki Łacińskiej; uznaje jednak, że dla zwalczania ubóstwa, wspierania spójności społecznej i osiągnięcia Celów Milenijnych ważne jest wspieranie, wszelkimi dostępnymi środkami, w tym poprzez współpracę gospodarczą w obszarach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, krajów o średnich dochodach w tym regionie;

34.   wyraża zgodę na dostosowanie pomocy do potrzeb zainteresowanych państw, zauważając jednocześnie, że niektóre z proponowanych dziedzin współpracy, takie jak migracja czy też zwalczanie terroryzmu i handlu narkotykami, stanowią w większej mierze priorytet dla darczyńców niż dla beneficjentów; nalega, by w współpraca w tychże dziedzinach nie odbywała się z uszczerbkiem dla środków przeznaczonych na likwidację ubóstwa;

35.   podkreśla, że ubóstwo i głód stanowią złożony i wielowymiarowy problem i że wszystkie kraje są wspólnie odpowiedzialne za ich zwalczanie; wzywa także rządy do przyjęcia bezpośrednich środków mających na celu ich wyeliminowanie poprzez przyspieszenie programów zatrudnienia i generowania przychodów, wspierając w ten sposób trwały wzrost gospodarczy, co pozwoli na lepsze systemy ubezpieczeń społecznych zapewniające bezpieczniejsze i wyższe emerytury;

36.   podkreśla konieczność rozszerzania współpracy z państwami Ameryki Łacińskiej, które nie tylko walczą z powodzeniem na rzecz postępu w realizacji Milenijnych Celów Rozwoju we własnych krajach, lecz ponadto odgrywają zasadniczą rolę w nadzwyczajnej mobilizacji wzajemnego wsparcia i współpracy Południe-Południe;

37.   wskazuje na fakt, iż wsparcie budżetowe jest najwydajniejsze w przypadku jego nakierowania na konkretne dziedziny; nalega, by warunkiem wstępnym dla uzyskania jakiegokolwiek wsparcia budżetowego było stosowanie minimalnych wymogów z zakresu zarządzania finansami publicznymi, a także by niezależnie od przypadku gwarantowane były środki towarzyszące;

38.   dziękuje Komisji za wniosek w sprawie nadania priorytetowego charakteru tworzeniu "wspólnej przestrzeni szkolnictwa wyższego UE, Ameryki Łacińskiej i Karaibów", uważa jednak, że wyznaczony cel przyjęcia na europejskich wyższych uczelniach zaledwie 4 000 studentów i wykładowców latynoamerykańskich w latach 2007-2013 jest niedość ambitny; podkreśla, że osiągnięcie konkretnych efektów w dziedzinie kultury i polityki w tak rozległym regionie wymaga co najmniej potrojenia tej liczby, podkreśla, że w celu sprostania potrzebom najuboższych grup społecznych Ameryki Łacińskiej należy poświęcić szczególną uwagę edukacji podstawowej;

39.   wyraża zdecydowane poparcie dla wniosku Komisji w sprawie intensyfikacji przekazywania wiedzy i wymiany pozytywnych doświadczeń w dziedzinie współpracy kulturalnej między wszystkimi zaangażowanymi partnerami oraz w sprawie organizacji "Tygodnia Europy" we wszystkich krajach latynoamerykańskich około 9 maja w oparciu o prace ich delegacji i w ścisłej współpracy z ambasadami Państw Członkowskich;

40.   uznaje konieczność wprowadzenia dodatkowych środków zmierzających do lepszego wzajemnego zrozumienia, jak na przykład poprawa informacji na stronie internetowej Komisji i ich upowszechnianie w języku hiszpańskim i portugalskim, uzupełnienie strony o fora i informatory elektroniczne, bardziej zdecydowane wspieranie ośrodków i jednostek badających stosunki UE–Ameryka Łacińska (EULARO, CELARE, Centrum monitorowania zdecentralizowanej współpracy UE-Ameryka Łacińska, Instytut Studiów Latynoamerykańskich i Portugalskich itp.) lub mogących odgrywać ważną rolę w upowszechnianiu wiedzy o realiach obu regionów (Forum z Biarritz, Instytut Goethego, Instytut Cervantesa, Fundación Carolina, British Council, Alliance Française itp.);

41.   proponuje utworzyć europejsko-latynoamerykańską fundację na rzecz promowania dialogu między partnerami, o charakterze publiczno-prywatnym, na wzór istniejących fundacji zajmujących się innymi strefami geograficznymi, jak Azja czy basen Morza Śródziemnego, i zwraca się do Komisji o przedstawienie konkretnych propozycji umożliwiających realizację tej idei;

42.   uznaje konieczność znacznej poprawy zdolności informacyjnych sieci przedstawicielstw Komisji, która należy bez wątpienia do najskuteczniejszych i najlepiej poinformowanych służb zewnętrznych w świecie, co pozwoli na intensyfikację wspomnianego wyżej wzajemnego zrozumienia; zobowiązuje się do zwiększenia roli dyplomacji parlamentarnej jako narzędzia uzupełniającego, poprzez wykorzystanie sieci stałych delegacji parlamentarnych, delegacji ad hoc i konferencji międzyparlamentarnych; proponuje utworzenie łącznikowych jednostek parlamentarnych złożonych z urzędników Parlamentu Europejskiego w najważniejszych przedstawicielstwach Komisji w regionie;

43.   przypomina, że postępujący wzrost produkcji, handlu i spożycia narkotyków, w szczególności kokainy, na skalę światową, a także w samej Europie, pociągający za sobą jak wiadomo wzrost zorganizowanej przestępczości, nielegalnego handlu bronią, korupcji i prania pieniędzy, poważnie szkodzi wszystkim partnerom z Europy i Ameryki Łacińskiej i wymaga zdecydowanej strategii umożliwiającej stawienie czoła wspomnianym szkodliwym zjawiskom poprzez zachęcanie do podejmowania upraw alternatywnych, jednak bez karania drobnych producentów, manipulowanych przez przemytników narkotyków;

44.   zgadza się ze sformułowanym przez Komisję celem dalszego wspomagania Ameryki Łacińskiej w walce z narkotykami oraz wspólnego przyczyniania się do wzrostu bezpieczeństwa i stabilności w obu regionach poprzez przestrzeganie zasady współodpowiedzialności w walce z narkotykami we wszystkich odnośnych dziedzinach i organach;

45.   popiera prace współprezydencji kostarykańskiej i austriackiej w ramach mechanizmu koordynacji i współpracy UE–Ameryka Łacińska w zwalczaniu narkotyków, które miały na celu wzmocnienie jego roli jako katalizatora inicjatyw, programów i projektów mających zapobiegać i ograniczać spożycie, produkcję i nielegalny handel narkotykami, w oparciu o zasadę współodpowiedzialności obu regionów;

46.   potwierdza potrzebę opracowania jak najefektywniejszego planu działania, umożliwiającego współpracę przy konkretnych projektach w ramach powyższego mechanizmu związanego z priorytetami Planu Panamskiego i jego głównymi elementami;

47.   popiera wniosek Komisji w sprawie promowania prawidłowego zarządzania w dziedzinie finansów, podatków i sądownictwa za pomocą zachęt finansowych, które należy określić w ramach specjalnych porozumień z krajami Ameryki Łacińskiej; wzywa kraje partnerskie do przyjęcia racjonalnych i skutecznych polityk w zakresie rządów demokratycznych, spraw społecznych, finansów publicznych i podatków, w celu zwiększenia spójności społecznej oraz zmniejszenia ubóstwa, nierówności i marginalizacji;

48.   ponawia propozycję uzupełnienia wspomnianych wyżej działań o konkretne i praktyczne środki w dziedzinie zwalczania handlu narkotykami, zorganizowanej przestępczości i nielegalnego handlu bronią strzelecką, dzięki nowym programom szkoleń i wymian pracowników organów sądowniczych i policyjnych (EuroLatinFor), a także poprzez zachęcanie do zbliżania przepisów ustawodawczych w celu skutecznego ścigania tego rodzaju przestępstw, przy pełnym poszanowaniu suwerenności wszystkich partnerów (EuroLatinLex);

49.   w tym celu wzywa Komisję do włączenia europejskiego kodeksu postępowania w sprawie eksportu broni do rozdziału "dialog polityczny" harmonogramu współpracy międzyregionalnej;

50.   zdecydowanie popiera wnioski Komisji mające na celu sprzyjanie trwałemu rozwojowi w obu regionach, między innymi poprzez ustanowienie specjalnego dialogu dotyczącego związanych z rozwojem kwestii ochrony środowiska, organizację spotkań przygotowujących szczyty ministrów ochrony środowiska, a także uzgodnione działania na różnych forach międzynarodowych, w szczególności w sprawach dotyczących zmian klimatycznych i racjonalnego gospodarowania zasobami wodnymi;

51.   zachęca strony do konsekwentnego przestrzegania międzynarodowych konwencji w sprawie środowiska naturalnego, zmian klimatycznych i bioróżnorodności;

52.   wzywa Komisję do zdecydowanego wdrażania instrumentów zapobiegających grabieży zasobów naturalnych w Ameryce Łacińskiej, w tym programu FLEGT (egzekwowanie prawa leśnego, zarządzanie i handel), zwłaszcza w celu uniemożliwienia nielegalnego importu drewna;

53.   wzywa uczestników szczytu o opracowanie wspólnych strategii i metod zapobiegania, ostrzegania i przygotowania do sytuacji nieprzewidywalnych, aby zmniejszyć bezradność wobec klęsk żywiołowych wynikających ze zmian klimatycznych i związanych z nimi zjawisk, jak wybuchy wulkanów, trzęsienia ziemi i powodzie, które według danych ECLAC w samej tylko Ameryce Łacińskiej spowodowały w 2005 r. śmierć tysięcy osób i szkody na ponad 6 miliardów dolarów;

54.   nalega, aby Komisja zadbała o włączenie do programu rozmów w zakresie spraw społecznych kwestii mających na celu poprawę warunków pracy, zwłaszcza rolników, zgodnie z międzynarodowymi standardami pracy propagowanymi przez MOP i aby potraktowała to jako sposób na zapewnienie trwałego rozwoju w Ameryce Łacińskiej;

Wiedeński szczyt jako nowy impuls dla strategicznego partnerstwa obu regionów

55.   zaleca uczestnikom wiedeńskiego szczytu podjęcie ograniczonej liczby ostatecznych i wykonalnych zobowiązań, mogących nadać strategicznemu partnerstwu nowy impuls w czterech głównych kierunkach: wspólne dążenie do skutecznego multilateralizmu; decydujący impuls dla procesów integracji regionalnej w Ameryce Łacińskiej; konkretne zobowiązania w zakresie spójności społecznej oraz w zakresie migracji i programów interakcji społecznej;

a)Wspólne dążenie do skutecznego multilateralizmu

56.   utrzumuje swoje przekonanie, że rzeczywiste partnerstwo strategiczne powinno się opierać na realistycznych celach i wspólnych agendach, dla których inspiracją jest fakt, że europejscy i latynoamerykańscy partnerzy w swoich działaniach zewnętrznych stawiają na multilateralizm (protokół z Kioto, Międzynarodowy Trybunał Karny, walka z karą śmierci i z terroryzmem, zasadnicza rola systemu ONZ itd.);

57.   podkreśla wyjątkowe możliwości dla wspólnych działań na wielostronnych forach w takich sprawach, jak reforma ONZ, monitorowanie porozumień z milenijnego szczytu + 5, który odbył się w Nowym Jorku we wrześniu 2005 r., prace nowo powstałej Komisji Budowania Pokoju i Rady Praw Człowieka, rozbrojenie i nierozprzestrzenianie broni masowego rażenia, społeczeństwo informacyjne i zarządzanie Internetem, nowy międzynarodowy system finansowy, w tym reforma MFW, Agenda Rozwoju WTO z Doha czy wzmacnianie zdolności ONZ w zakresie pomocy humanitarnej;

58.   przypomina, że skuteczny multilateralizm wymaga uczestników na skalę kontynentalną, przemawiających jednym głosem i z determinacją wyrażających swoje wartości i interesy w epoce globalizacji; przypomina również, że w chwili obecnej rola obu regionów na arenie międzynarodowej nie odzwierciedla politycznego i gospodarczego znaczenia obu partnerów; wyraża nadzieję, że wszyscy partnerzy znacznie bardziej zaangażują się w uzgadnianie wspólnych stanowisk w ramach partnerstwa oraz w stosunkach zewnętrznych;

59.   przypomina zobowiązania z Guadalajary, zgodne ze strategią bezpieczeństwa europejskiego, do wzmacniania organizacji regionalnych jako podstawowej metody dążenia do skutecznego multilateralizmu, który jest podstawą zewnętrznych działań UE, przyczyną jej powstania i racją bytu;

60.   uznaje za sprawę zasadniczą zachowanie globalnej wizji wzajemnych stosunków, aby nie podważać rzeczywistej natury partnerstwa strategicznego i nie niszczyć bądź nie osłabiać dynamiki latynoamerykańskich procesów integracji regionalnej; opowiada się również za mechanizmami dialogu dostosowanymi do sytuacji poszczególnych rozmówców i niepozostającymi w sprzeczności z całościową wizją, jakiej wymaga integracja regionalna;

61.   przypomina, że obowiązujące lub właśnie zawierane układy o stowarzyszeniu oferują wyjątkowe możliwości intensyfikacji wszelkiego rodzaju stosunków między UE a jej latynoamerykańskimi partnerami; uznaje prawo Państw Członkowskich do uprzywilejowania stosunków z niektórymi partnerami w ramach współpracy czysto dwustronnej, z pełnym poszanowaniem polityki i kompetencji Unii;

62.   uznaje za sprawę zasadniczą aktywny udział obu regionów we wspólnym systemie bezpieczeństwa międzynarodowego ONZ;

b)Decydujący impuls dla procesów integracji regionalnej w Ameryce Łacińskiej

63.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja nadal uznaje integrację regionalną za priorytetowy czynnik wspierania rozwoju w regionie; popiera również propozycje zmierzające do wzmacniania procesów integracji regionalnej poprzez zakończenie już w Wiedniu negocjacji w sprawie układów o stowarzyszeniu i wolnym handlu z grupą MERCOSUR oraz niezwłoczne rozpoczęcie negocjacji w sprawie układów tego samego rodzaju ze Wspólnotą Andyjską i Ameryką Środkową;

64.   stwierdza, że już sama perspektywa zawarcia układu o stowarzyszeniu z Unią przyczyniła się w znacznym stopniu do tego, że kraje andyjskie i środkowoamerykańskie dokonały postępów w różnych dziedzinach integracji gospodarczej, w szczególności w odniesieniu do unii celnej i procedur celnych; wyraża przekonanie, że postępy te będą się intensyfikować w związku z negocjacją przyszłych układów, które w ten sposób będą namacalnie i wyraźnie wspierać integrację regionalną w Ameryce Łacińskiej;

65.   zobowiązuje Komisję Europejską do przeprowadzenia szczegółowej analizy ewentualnego przystąpienia nowych członków, zmian w składzie lub konwergencji poszczególnych subregionalnych schematów integracji w Ameryce Łacińskiej, aby umożliwić odpowiednie i stopniowe przystosowywanie strategii i treści planowanych układów do rozwoju integracji w regionie; potwierdza, że wszelkie zmiany w kształcie mechanizmu subregionalnego muszą zawsze mieć na celu popieranie lepszej integracji regionalnej, a nie podważanie istniejących ustaleń;

66.   proponuje uczestnikom wiedeńskiego szczytu, aby nakreślili długoterminową strategię mającą na celu zawarcie wszechstronnego międzyregionalnego układu o stowarzyszeniu i ustanowienia europejsko-latynoamerykańskiej strefy globalnego partnerstwa międzyregionalnego w perspektywie średniookresowej; zaleca w tym celu, aby już w Wiedniu rozpoczęto prace nad studium wykonalności obu inicjatyw;

67.   przypomina, że jak wynika z doświadczeń europejskich, integracja regionalna przyczynia się w istotny sposób do wzrostu gospodarczego, modernizacji środków produkcji, rozwoju handlu i zdobywania rynków międzynarodowych, spójności społecznej, a w ostatecznym rozrachunku do stabilności politycznej;

68.   popiera wnioski Komisji Europejskiej mające na celu wspieranie integracji terytorialnej w Ameryce Łacińskiej i wzajemnych powiązań między sieciami infrastruktury, w szczególności w odniesieniu do energetyki, wody, transportu, telekomunikacji i badań naukowych; zwraca się do Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) o pilne udzielenie znacznej pomocy w związku z "funduszem na rzecz Ameryki Łacińskiej", o którym mowa poniżej;

69.   zwraca się do Komisji Europejskiej o opracowanie szerzej zakrojonej strategii wsparcia dla integracji, nie ograniczającej się do wspierania zobowiązań handlowych, ale podkreślającej również inne aspekty, jak bezpieczeństwo w regionie i system rządów demokratycznych, przepływ osób i pracowników, wspólne zarządzanie ekosystemami i dorzeczami rzek, a także integracja fizyczna i infrastruktura;

70.   uważa współpracę transgraniczną za wyraźną konieczność w kontekście procesów integracji regionalnej, tak jak zostało to udowodnione w UE, i w związku z tym zaleca wprowadzenie środków wspierających tego rodzaju praktykę;

71.   zwraca się do Komisji Europejskiej o uruchomienie wieloletniego programu współpracy z SEGIB, finansowanego z przeznaczonego na ten cel budżetu, tak aby umożliwić wykorzystanie pełnego potencjału wzajemnej współpracy dzięki współpracy instytucjonalnej, pomocy technicznej, wymianie i programom szkoleniowym związanym z integracją regionalną, jak i politykom z zakresu współpracy na rzecz rozwoju oraz przygotowaniom do szczytów i ich stałemu monitorowaniu na szczeblu lokalnym;

c)Konkretne zobowiązania w zakresie spójności społecznej

72.   przyłącza się w pełni do wniosku Komisji w sprawie włączenia celu spójności społecznej do wszelkich inicjatyw podejmowanych w ramach partnerstwa z Ameryką Łacińską, w sposób stały, spójny i konkretny; podkreśla, że europejskich i latynoamerykańskich partnerów łączy idea solidarności, w której gospodarka rynkowa i spójność społeczna nie powinny być sprzeczne, ale uzupełniać się wzajemnie; nalega, aby odnośne działania nakierowane były na niwelowanie dysproporcji społecznych oraz włączenie w obręb społeczeństwa grup obecnie marginalizowanych i pozbawionych szans, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb (jakiegokolwiek rodzaju) rdzennej ludności;

73.   przypomina, że w Ameryce Łacińskiej system rządów demokratycznych i spójność społeczna są ze sobą ściśle powiązane, jak wynika z raportu w sprawie demokracji w Ameryce Łacińskiej opracowanego przez UNDP w 2004 r. i z raportu Międzyamerykańskiej Komisji Praw Człowieka OPA z tego samego roku;

74.   popiera w związku z tym zalecenia Komisji dotyczące ustanowienia specjalnego dialogu w sprawie spójności społecznej, nadania priorytetowej wagi współpracy społecznej w ramach polityki współpracy na rzecz rozwoju, zachęcania do bliższej współpracy z instytucjami międzynarodowymi, zaangażowania poszczególnych uczestników, a w szczególności organizowania co dwa lata forum spójności społecznej z udziałem władz publicznych, przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, sektora prywatnego i instytucji międzynarodowych, które zajmowałoby się między innymi znacznym i niekontrolowanym rozrostem miast oraz związanymi z tym problemami społecznymi i w dziedzinie bezpieczeństwa;

75.   wzywa partnerów do realizacji wspólnych inicjatyw i częstszego organizowania forów społecznych, skupiających z jednej strony przedstawicieli świata biznesu, pracowników, konsumentów i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego reprezentujących UE i Amerykę Łacińską, a z drugiej inne kraje; wzywa Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny do nasilenia działań w tym kierunku i do przekazania swoich doświadczeń latynoamerykańskim partnerom; przychylnie odnosi się do pozytywnego wkładu wniesionego przez fora społeczeństwa obywatelskiego odbywające się równolegle do szczytów;

76.   zaleca, aby rosnące dochody z ropy naftowej i innych surowców naturalnych były priorytetowo kierowane na trwałe, długoterminowe programy w dziedzinie szkoleń i infrastruktury, mające poprawić konkurencyjność i zatrudnienie;

77.   ponawia propozycję utworzenia funduszu solidarności dla obu regionów, którego celem będzie zarządzanie i finansowanie programów sektorowych nastawionych w pierwszym etapie na zwalczanie wykluczenia społecznego i skrajnego ubóstwa, ochronę zdrowia, edukację oraz rozwój infrastruktury w krajach i regionach o niższym poziomie dochodów na mieszkańca i o wyższym stopniu nierówności społecznych, a w dalszej przyszłości we wszystkich krajach Ameryki Łacińskiej;

78.   wyraża opinię, że skromny zastrzyk lub realokacja środków nie zwiększających łącznego budżetu UE mogłoby zadziałać w regionie jak katalizator, który w połączeniu ze środkami wniesionymi przez inne instytucje (EBI, Międzyamerykański Bank Rozwoju, Andyjska Korporacja Rozwoju, Środkowoamerykański Bank Integracji Gospodarczej, Bank Światowy itp.) i zainteresowane państwa pozwoliłoby na uzyskanie wsparcia budżetowego o wystarczającej masie krytycznej, aby zaradzić istniejącym problemom;

79.   zaleca, aby wspomniany fundusz był koordynowany przez Komisję (lub w odpowiednich przypadkach przez SEGIB) we współpracy z instytucjami i krajami będącymi darczyńcami, a ponadto aby obejmował "fundusz na rzecz Ameryki Łacińskiej" oparty wyłącznie na wkładzie finansowym EBI i innych zainteresowanych instytucji; wzywa latynoamerykańskie instytucje finansowe do wspierania integracji terytorialnej i łączenia sieci infrastrukturalnych w Ameryce Łacińskiej w takich sektorach, jak energetyka, woda, transport, telekomunikacja i badania naukowe;

80.   ponownie zwraca się do Komisji i Rady o zachęcanie wspomnianych instytucji do wspomagania tworzenia funduszu solidarności; wzywa uczestników wiedeńskiego szczytu do wsparcia projektu i do niezwłocznego rozpoczęcia prac nad studium wykonalności;

81.   zaleca krajom latynoamerykańskim, aby uzgadniały i planowały łączenie sieci infrastrukturalnych w tak zwane "pierścienie energetyczne", sięgając w razie potrzeby do europejskich doświadczeń w dziedzinie sieci transeuropejskich;

82.   potwierdza zobowiązania z Guadalajary dotyczące wzmocnienia zdecentralizowanego podejścia stanowiącego podstawę europejskich programów współpracy na rzecz rozwoju (URBAL, AL-INVEST, @LIS, ALFA, ALBAN); nalega także, aby zachęcać samorządy lokalne i regionalne do udziału w inicjatywie EUROsociAL, regionalnym programie na rzecz spójności społecznej w Ameryce Łacińskiej;

83.   zaleca Komisji wspieranie tworzenia w porozumieniach w sprawie integracji regionalnej w Ameryce Łacińskiej mechanizmów korygujących dysproporcje w zakresie spójności społecznej i terytorialnej oraz promowanie działań zwalczających korupcję i zachęcających do dyscypliny podatkowej i fiskalnej;

84.   podkreśla, że programy dialogu i spójności społecznej muszą zwracać uwagę na brak równouprawnienia, wyraźnie widoczny w kontekście dostępu do zatrudnienia, dostępu do edukacji oraz udziału kobiet w podejmowaniu decyzji;

85.   wzywa do potępienia w trakcie szczytu wiedeńskiego handlu ludźmi oraz zabójstw i przemocy wobec kobiet, a także do promowania i utrzymania w mocy odnośnych krajowych i międzynarodowych aktów prawnych; proponuje ustanowienie szeroko zakrojonego i priorytetowego programu działania na rzecz dzieci i młodzieży w Ameryce Łacińskiej, na wzór programów UNICEF;

86.   proponuje opracowanie przez kraje partnerskie oraz różnorakich dwustronnych i wielostronnych wierzycieli nowych wspaniałomyślnych rozwiązań w zakresie zwrotu zadłużenia; w związku z powyższym zwraca uwagę na inicjatywy dotyczące przekształcenia długu poprzez inwestycje o charakterze społecznym i edukacyjnym, które były przedstawiane na ibero-amerykańskich szczytach;

d)Konkretne i wiarygodne zobowiązania w zakresie migracji i programów interakcji społecznej

87.   ponownie podkreśla konieczność prowadzenia przez partnerów innowacyjnej polityki migracyjnej, opartej na poszanowaniu praw podstawowych zgodnie z obowiązującymi umowami międzynarodowymi i godności ludzkiej oraz na walce z dyskryminacją, rasizmem i ksenofobią bez ingerowania w suwerenność zainteresowanych krajów;

88.   uznaje, że migracje i programy interakcji społecznej stanowią centralny temat w stosunkach Unii z jej latynoamerykańskimi partnerami; opowiada się za podejściem zrównoważonym, całościowym i spójnym, obejmującym działania zmierzające do zwalczania nielegalnej imigracji, a także – we współpracy z zainteresowanymi krajami – podkreślającym korzyści z imigracji legalnej, które to podejście powinno wynikać z dialogu i lojalnej współpracy dostosowanej do sytuacji każdego z zainteresowanych krajów i wspartej wystarczającymi środkami budżetowymi, zgodnie z decyzjami Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 15-16 grudnia 2005 r.;

89.   wyraża ubolewanie z powodu faktu, że Komisja nie przedstawiła specjalnych wniosków na szczyt; proponuje, aby w oparciu o komunikat Komisji z dnia 30 listopada 2005 r. zatytułowany "Działania priorytetowe stanowiące odpowiedź na wyzwania związane z migracją: pierwsze działania podjęte w następstwie szczytu w Hampton Court" (COM(2005)0621) i jako część długofalowego procesu zainicjowanego programem haskim, dotyczącego szans i zagrożeń związanych z migracją, oraz w kontekście decyzji podjętych na nieformalnym spotkaniu w Hampton Court, Rada przyjęła jak najszybciej specjalne działania priorytetowe dla Ameryki Łacińskiej, na wzór konkluzji przyjętych przez Radę Europejską w Brukseli w odniesieniu do Afryki i regionu Morza Śródziemnego;

90.   podkreśla, że działania te powinny obejmować takie kwestie, jak: organizacja ruchów migracyjnych poprzez wzmocnienie umów dwustronnych i zwalczanie nielegalnej emigracji i mafii, które ciągną z niej korzyści, a także przeciwko handlowi ludźmi, szczególnie w odniesieniu do najbardziej wrażliwych grup, zwłaszcza kobiet i dzieci; wspólne zarządzanie ruchami migracyjnymi, określenie polityki w zakresie imigracji tymczasowej; wprowadzenie specjalnych krótkoterminowych wiz dla przedsiębiorców, wykładowców akademickich, badaczy, studentów, dziennikarzy i działaczy związkowych uczestniczących w działaniach związanych z partnerstwem; mobilizacja imigracji na rzecz rozwoju kraju pochodzenia (wsparcie projektów prowadzonych przez imigrantów w ich krajach pochodzenia itp.), wdrożenie polityki integracji legalnych imigrantów w krajach przyjmujących, a także finansowanie i monitorowanie podjętych działań;

91.   proponuje podjęcie przez kraje partnerskie odpowiednich działań służących zmniejszeniu nadmiernych obecnie kosztów ponoszonych przez emigrantów w związku z dokonywaniem przez nich przekazów pieniężnych do kraju;

o
o   o

92.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom Państw Członkowskich Unii Europejskiej oraz wszystkim krajom Ameryki Łacińskiej i regionu Karaibów, a także Parlamentowi Latynoamerykańskiemu, Parlamentowi Środkowoamerykańskiemu, Parlamentowi Wspólnoty Andyjskiej oraz wspólnej komisji parlamentarnej grupy Mercosur.

(1) Dz.U. C 140 E z 13.6.2002, str. 569.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności