Parlament Europejski,

‐   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie praw człowieka w Tunezji, w szczególności rezolucje z dnia 29 września 2005 r.(1) i 15 grudnia 2005 r.(2),

‐   uwzględniając euro-śródziemnomorski układ stowarzyszeniowy zawarty pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i jej państwami członkowskimi z jednej strony a republiką Tunezji z drugiej, który wszedł w życie z dniem 1 marca 1998 r.(3),

‐   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 maja 2003 r. "Nowy impuls do działań prowadzonych przez UE w dziedzinie praw człowieka i demokratyzacji, we współpracy z partnerami śródziemnomorskimi" (COM(2003)0294),

‐   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 kwietnia 2005 r. "Dziesiąta rocznica partnerstwa euro-śródziemnomorskiego – program pracy mający na celu sprostanie wyzwaniom najbliższych pięciu lat" (COM(2005)0139),

‐   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie europejskiej polityki sąsiedztwa z dnia 12 maja 2004 r. (COM(2004)0373) oraz plan działania UE-Tunezja, który wszedł w życie z dniem 4 lipca 2005 r.,

‐   uwzględniając wytyczne Rady dotyczące ochrony obrońców praw człowieka, przyjęte w czerwcu 2004 r.,

‐   uwzględniając oświadczenia urzędującej Prezydencji Rady oraz Komisji złożone poczas debaty na temat praw człowieka w Tunezji w dniu 13 grudnia 2005 r.,

‐   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie klauzuli dotyczącej praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską(4),

‐   uwzględniając działania podjęte przez Prezydencje Rady w związku z prawami człowieka w Tunezji w okresie od września 2005 r. do maja 2006 r.,

‐   uwzględniając, fakt że Tunezja została desygnowana do przewodniczenia Euro-Śródziemnomorskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu (EMPA) od dnia 1 kwietnia 2006 r.,

‐   uwzględniając posiedzenie komisji politycznej EMPA w dniu 7 czerwca 2006 r.,

‐   uwzględniając wybór Tunezji do Rady Praw Człowieka ONZ oraz jej zobowiązania w dziedzinie praw człowieka,

–   uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,

A.   przypominając, że prawa człowieka stanowią zasadniczy element stosunków Unii Europejskiej z Tunezją, zgodnie z art. 2 układu stowarzyszeniowego UE-Tunezja oraz planem działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa;

B.   przypominając w związku z tym, że w ramach tego planu działania Tunezja zobowiązała się promować demokrację i poszanowanie wolności podstawowych zgodnie z konwencjami międzynarodowymi oraz że realizacja tych zobowiązań stanowi fundament rozwoju stosunków europejsko-tunezyjskich;

C.   przypominając trzy postulaty wystosowane przez Komisję do władz tunezyjskich, dotyczące natychmiastowego odblokowania europejskich środków finansowych przeznaczonych na projekty z dziedziny społeczeństwa obywatelskiego, realizacji programu reformy systemu sądownictwa oraz utworzenia podkomisji ds. praw człowieka;

D.   zauważając w związku z tym, że jedynym rezultatem uzyskanym przez Komisję było zawarcie umowy w sprawie finansowania, dotyczącej reformy wymiaru sprawiedliwości;

E.   mając na uwadze, że ustawa o utworzeniu Wyższego Instytutu ds. Adwokatury przewidziana w tej umowie została uchwalona w na początku maja 2006 r. przez parlament tunezyjski, jednak nie uwzględniono przy tym wyników konsultacji z adwokaturą; zauważając, że Specjalny Sprawozdawca ONZ ds. Niezależności Sędziów i Pełnomocników Procesowych nie otrzymał dotąd zaproszenia ze strony rządu tunezyjskiego;

F.   zaniepokojony zakazem organizacji kongresu Tunezyjskiej Ligi Praw Człowieka (LTDH), przewidzianego na 27-28 maja 2006 r., jak również użyciem siły i aktami przemocy wobec obrońców praw człowieka i obserwatorów międzynarodowych;

G.   przypominając, że LTDH jest pierwszą arabską i afrykańską ligą praw człowieka oraz jednym z filarów niezależnego społeczeństwa obywatelskiego w Tunezji;

H.   mając na uwadze, że sytuacja praw i swobód w Tunezji nadal budzi zaniepokojenie oraz że skuteczność kroków podejmowanych przez Radę i Komisję wyraźnie okazała się ograniczona;

I.   mając na uwadze, że Tunezja będzie sprawować przewodnictwo w EMPA od dnia 1 kwietnia 2006 r. i że w rezultacie na kraju tym spoczywać będzie poważna odpowiedzialność za promowanie demokracji i praw człowieka w ramach partnerstwa euro-śródziemnomorskiego;

J.   przypominając rolę, jaką Tunezja odgrywa w rozwoju euro-śródziemnomorskiej przestrzeni pokoju, dobrobytu i demokracji;

1.   przypomina, że od 1998 r. Tunezję i Unię Europejską łączy euro-śródziemnomorski układ stowarzyszeniowy, którego art. 2 obejmuje klauzulę praw człowieka, stanowiącą zasadniczy element tego układu;

2.   ubolewa, że sytuacja swobód i praw człowieka w Tunezji nadal budzi niepokój; wzywa władze tunezyjskie do wypełniania przez nie zobowiązań międzynarodowych;

3.   oczekuje od władz tunezyjskich wyjaśnień w związku z zakazem organizacji kongresu LTDH oraz aktami przemocy wobec tunezyjskich obrońców praw człowieka i funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości;

4.   wzywa urzędującą Prezydencję Rady do złożenia publicznego oświadczenia w związku z zakazem organizacji kongresu LTDH oraz aktami przemocy wobec tunezyjskich obrońców praw człowieka, pełnomocników procesowych i funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości;

5.   ponownie wzywa Radę i Komisję do zorganizowania posiedzenia rady stowarzyszeniowej w celu przeprowadzenia dyskusji nad sytuacją praw człowieka w Tunezji;

6.   w związku z powyższym zwraca się do Rady i Komisji o szybkie podjęcie wobec władz tunezyjskich wszelkich niezbędnych działań prowadzących do odblokowania europejskich środków finansowych przeznaczonych na projekty w dziedzinie społeczeństwa obywatelskiego oraz do uwolnienia mec. Mohammeda Abbou; domaga się, by działalność obrońców praw człowieka w Tunezji była w pełni zagwarantowana zgodnie z wytycznymi UE w tej dziedzinie;

7.   wzywa Komisję do dołożenia wszelkich starań, aby projekt wsparcia reformy wymiaru sprawiedliwości gwarantował niezależność władzy sądowniczej i swobodę działania funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości; wzywa jednocześnie władze tunezyjskie do wyrażenia zgody na wizytę Specjalnego Sprawozdawcy ONZ ds. Niezależności Sędziów i Pełnomocników Procesowych;

8.   jest zdania, że wdrożenie prowadzonych obecnie reform musi być uznane za priorytet partnerstwa europejsko-tunezyjskiego i stanowić fundament harmonijnego rozwoju stosunków między Unią Europejską a Tunezją;

9.   wzywa do ułatwienia pracy EMPA poprzez lepszą współpracę przewodnictwa tunezyjskiego pod względem poszanowania praw człowieka i oczekuje widocznej poprawy w tej dziedzinie, zwłaszcza w kontekście przyszłego zgromadzenia plenarnego EMPA;

10.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządowi i parlamentowi Tunezji, a także prezydium Euro-Śródziemnomorskiego Zgromadzenia Parlamentarnego.

(1) Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2005)0368. (2) Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2005)0525. (3) Dz.U. L 97 z 30.3.1998, str. 2. (4) Teksty przyjęte w tym dniu, P6_TA(2006)0056.