Indeks 
Teksty przyjęte
Czwartek, 24 maja 2007 r. - Strasburg
Wspólna organizacja rynków rolnych *
 Wspólna organizacja rynku zbóż *
 Weryfikacja mandatu Beniamino Donnici
 Nigeria
 Międzynarodowy Handel Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES)
 Strategia innowacyjna
 Walka z przestępczością zorganizowaną
 Kaszmir: obecna sytuacja i perspektywy na przyszłość
 Estonia
 Kwestia kanału Radio Caracas TV w Wenezueli
 Prawa człowieka w Syrii
 Prawa człowieka w Sudanie

Wspólna organizacja rynków rolnych *
PDF 496kWORD 247k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dla niektórych produktów rolnych (COM(2006)0822 – C6-0045/2007 – 2006/0269(CNS))
P6_TA(2007)0207A6-0171/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2006)0822)(1),

–   uwzględniając art. 36 i art. 37 Traktatu WE, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0045/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A6-0171/2007),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady, jeśli ta uznałaby za stosowne oddalić się od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli ta uznałaby za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawki Parlamentu
Poprawka 1
Punkt 6 preambuły
(6)  Uproszczenie nie powinno prowadzić do kwestionowania decyzji politycznych dotyczących WPR podejmowanych w przeszłości. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem stanowić przede wszystkim uproszczenie techniczne. W związku z tym nie powinno ono uchylać istniejących instrumentów ani ich zmieniać, chyba że uległy one dezaktualizacji, stały się zbędne lub, z uwagi na swój charakter, nie podlegają pod zakres decyzyjny Rady, ani nie wprowadzać nowych instrumentów lub środków.
(6)  Uproszczenie nie powinno prowadzić do kwestionowania decyzji politycznych dotyczących WPR podejmowanych w przeszłości. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem stanowić wyłącznie uproszczenie techniczne. W związku z tym nie powinno ono uchylać istniejących instrumentów ani ich zmieniać, chyba że z uwagi na ich czysto techniczny charakter, nie podlegają pod zakres decyzyjny Rady, ani nie wprowadzać nowych instrumentów lub środków.
Poprawka 2
Punkt 7 preambuły
(7)  W związku z tym niniejsze rozporządzenie nie powinno zawierać tych elementów WOR, które mogą być przedmiotem przeglądów politycznych. Dotyczy to niektórych kwestii sektora owoców i warzyw, bananów oraz wina. Przepisy zawarte w odnośnych rozporządzeniach (EWG) nr 404/93, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1493/1999 należy zatem włączyć do niniejszego rozporządzenia jedynie w zakresie, w jakim nie staną się one przedmiotem reform politycznych.
(7)  W związku z tym niniejsze rozporządzenie nie powinno zawierać tych WOR, które mogą być przedmiotem przeglądów politycznych i które należy włączyć do niniejszego rozporządzenia dopiero w chwili zakończenia realizowanych obecnie reform.
Poprawka 3
Punkt 9 preambuły
(9)  WOR zbóż, ryżu, cukru, suszu paszowego, nasion, oliwek, lnu i konopi, bananów, wina, mleka i przetworów mlecznych oraz jedwabników przewiduje lata gospodarcze dostosowane przede wszystkim do naturalnego cyklu produkcyjnego każdego z tych produktów. W przypadku WOR owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych Komisja została upoważniona do odgórnego ustalenia lat gospodarczych z uwagi na fakt, że cykle produkcyjne tych produktów różnią się w znacznym stopniu oraz że w niektórych przypadkach ustalanie roku gospodarczego nie jest konieczne. Zatem w niniejszym rozporządzeniu należy uwzględnić lata gospodarcze ustalone w odniesieniu do wspomnianych sektorów oraz upoważnienie Komisji do ustalania lat gospodarczych w odniesieniu do rynku owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych.
(9)  WOR zbóż, ryżu, cukru, suszu paszowego, nasion, oliwek, lnu i konopi, bananów, mleka i przetworów mlecznych oraz jedwabników przewiduje lata gospodarcze dostosowane przede wszystkim do naturalnego cyklu produkcyjnego każdego z tych produktów.
Poprawka 4
Punkt 11 a preambuły (nowy)
(11a)  Organizacje o charakterze międzybranżowym powstałe z inicjatywy organizacji przedsiębiorców i reprezentujące znaczną część różnych kategorii zawodowych należących do danego sektora mogą przyczyniać się do lepszego uwzględniania rzeczywistości rynkowej, ułatwiać ewolucję zachowań ekonomicznych, służąc poszerzaniu wiedzy, a także doskonaleniu organizacji produkcji, oraz poprawie prezentacji i wprowadzania do obrotu produktów. Zważywszy, że działania tych organizacji o charakterze międzybranżowym mogą przyczyniać się ogólnie do realizacji celów określonych w art. 33 Traktatu, w szczególności tych, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla istnienia i funkcjonowania tego rodzaju organizacji w państwach członkowskich.
Poprawka 5
Punkt 20 preambuły
(20)  W ramach rozporządzeń podstawowych dotyczących sektora wołowiny i cielęciny, wieprzowiny oraz baraniny i koziny ustanowiono wspólnotowe skale klasyfikacji tusz. Skale te są niezbędne w celu rejestrowania cen oraz stosowania systemu interwencji w sektorze wołowiny i cielęciny oraz wieprzowiny. Ponadto służą one realizacji celu, jakim jest poprawa przejrzystości rynku. Należy zatem utrzymać skale klasyfikacji tusz. Jednak z uwagi na głównie techniczny charakter tych skal należy przyznać Komisji uprawnienia konieczne do wydawania odpowiednich przepisów na podstawie kryteriów obowiązujących w przypadku istniejących skal.
(20)  W ramach rozporządzeń podstawowych dotyczących sektora wołowiny i cielęciny, wieprzowiny oraz baraniny i koziny ustanowiono wspólnotowe skale klasyfikacji tusz. Skale te są niezbędne w celu rejestrowania cen w sektorze wołowiny i cielęciny, baraniny oraz wieprzowiny oraz w celu stosowania systemu interwencji w sektorze wołowiny i cielęciny oraz wieprzowiny. Ponadto służą one realizacji celu, jakim jest poprawa przejrzystości rynku. Należy zatem utrzymać skale klasyfikacji tusz. Klasyfikacja tusz dorosłego bydła i tusz owczych powinna być dokonywana w oparciu o kryteria uformowania oraz otłuszczenia. Łączne zastosowanie tych dwóch kryteriów umożliwia podział tusz na klasy. Sklasyfikowane w ten sposób tusze powinny podlegajać oznakowaniu. W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia we Wspólnocie należy wprowadzić inspekcje na miejscu prowadzone przez wspólnotowy komitet kontrolny.
Poprawka 6
Punkt 25 preambuły
(25)  Szczególne instrumenty konieczne są w celu zapewnienia odpowiedniej równowagi praw i obowiązków między przedsiębiorstwami cukrowniczymi a plantatorami buraków cukrowych. Do niniejszego rozporządzenia należy zatem przenieść ramowe przepisy regulujące stosunki umowne między nabywcami i sprzedawcami buraków cukrowych, określone we WOR cukru. Szczegółowe warunki były dotychczas przewidziane we WOR cukru i zawarte w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 318/2006. Z uwagi na wysoce techniczny charakter tych przepisów, wydaje się stosowniejszym, by kwestiami tymi zajęła się Komisja.
(25)  Szczególne instrumenty konieczne są w celu zapewnienia odpowiedniej równowagi praw i obowiązków między przedsiębiorstwami cukrowniczymi a plantatorami buraków cukrowych. Należy zatem przyjąć ramowe przepisy regulujące stosunki umowne między nabywcami i sprzedawcami buraków cukrowych. Różnorodność okoliczności naturalnych, ekonomicznych i technicznych utrudnia ujednolicenie warunków skupu buraków cukrowych na całym obszarze Wspólnoty. Istnieją już porozumienia branżowe między stowarzyszeniami plantatorów buraków cukrowych a przedsiębiorstwami cukrowniczymi. Przepisy ramowe powinny zatem określać jedynie gwarancje minimalne zapewniające plantatorom buraków cukrowych i przedsiębiorstwom cukrowniczym sprawne funkcjonowanie rynku cukru, pozostawiając możliwość przyjmowania odstępstw od niektórych przepisów na mocy porozumienia branżowego.
Poprawka 7
Punkt 26 preambuły
(26)  Różnorodność warunków naturalnych oraz sytuacji ekonomicznych i technicznych utrudnia zapewnienie jednolitych warunków zakupu buraków cukrowych na całym obszarze Wspólnoty. Istnieją już porozumienia branżowe między stowarzyszeniami plantatorów buraków cukrowych a przedsiębiorstwami cukrowniczymi. Przepisy ramowe powinny zatem jedynie określać gwarancje minimalne w odniesieniu zarówno do plantatorów buraków cukrowych, jak i przemysłu cukrowniczego w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku cukru, z możliwością przyjęcia odstępstwa od niektórych postanowień w ramach porozumienia branżowego.
skreślony
Poprawka 8
Punkt 35 preambuły
(35)  Zgodnie z celem niniejszego rozporządzenia strukturę kwoty mlecznej należy dostosować do struktury przewidzianej w przypadku kwoty cukru. Zatem punktem wyjścia dla przepisów dotyczących sektora mleka nie powinno być zobowiązanie do płacenia dodatkowej opłaty w przypadku przekroczenia krajowej ilości referencyjnej, lecz ustalenie krajowych kwot, które w przypadku ich przekroczenia stają się podstawą do naliczania opłaty z tytułu nadwyżek.
(35)  Zgodnie z celem niniejszego rozporządzenia należy zgrupować w jednej sekcji system ograniczania produkcji w sektorze mleka oraz analogiczny system mający zastosowanie w sektorze cukru. Zatem w sektorze mleka należy zastąpić kryterium krajowej ilości referencyjnej przez kryterium krajowych kwot, które w przypadku ich przekroczenia stają się podstawą do naliczania opłaty z tytułu nadwyżek.
Poprawka 9
Punkt 35 a preambuły (nowy)
(35a)  Zasadniczym celem systemu kwot mlecznych jest zmniejszenie nierównowagi między popytem na mleko i przetwory mleczne a ich podażą oraz wynikających z tej nierównowagi nadwyżek strukturalnych, a dzięki temu – osiągnięcie lepszej równowagi rynkowej. Należy zatem przewidzieć jego kontynuację w ciągu siedmiu kolejnych nowych okresów dwunastomiesięcznych, począwszy od dnia 1 kwietnia 2008 r. Należy ponadto utrzymać metodę przyjętą w 1984 r., zgodnie z którą wprowadza się opłaty od ilości mleka zebranego lub sprzedanego bezpośrednio, poza systemem kwot.
Poprawka 10
Punkt 95 preambuły
(95)  Niniejsze rozporządzenie przyznaje Komisji uprawnienia, które w przeszłości zostały przyznane Radzie w celu podejmowania decyzji zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 Traktatu. Tego rodzaju akty prawne wydane przez Radę powinny pozostać w mocy do chwili przyjęcia przez Komisję odnośnych przepisów na podstawie uprawnień przyznanych jej na mocy niniejszego rozporządzenia. W celu zapobieżenia przypadkom, w których istniałyby równoległe przepisy ustanowione przez Radę i Komisję, Komisja powinna zostać upoważniona do uchylania tego rodzaju aktów Rady.
(95)  Niniejsze rozporządzenie przyznaje Komisji uprawnienia, które w przeszłości zostały przyznane Radzie w celu podejmowania decyzji natury technicznej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 37 Traktatu. Tego rodzaju akty prawne wydane przez Radę powinny pozostać w mocy do chwili przyjęcia przez Komisję odnośnych przepisów technicznych na podstawie uprawnień przyznanych jej na mocy niniejszego rozporządzenia. W celu zapobieżenia przypadkom, w których istniałyby równoległe przepisy ustanowione przez Radę i Komisję, Komisja powinna zostać upoważniona do uchylania tego rodzaju aktów Rady. Rada powinna podejmować wszystkie decyzje natury politycznej zgodnie z art. 37 Traktatu, po konsultacji z Parlamentem Europejskim.
Poprawka 11
Artykuł 1 ustęp 1 litera i)
i) owoców i warzyw, część IX załącznika I (zwanego dalej "sektorem owoców i warzyw");
skreślona
Poprawka 12
Artykuł 1 ustęp 1 litera j)
j) przetworów owocowych i warzywnych, część X załącznika I (zwanego dalej "sektorem przetworów owocowych i warzywnych");
skreślona
Poprawka 13
Artykuł 1 ustęp 1 litera l)
l) wina, część XII załącznika I (zwanego dalej "sektorem wina");
skreślona
Poprawka 14
Artykuł 1 ustęp 2
2.  W odniesieniu do sektora owoców i warzyw, przetworów owocowych i warzywnych oraz wina stosuje się wyłącznie następujące przepisy niniejszego rozporządzenia:
skreślony
a) artykuł 3 i 4;
b) część IV;
c) artykuł 183;
d) artykuł 184;
e) artykuł 185;
f) artykuł 188 i pierwszy ustęp artykułu 189;
g) litera a) artykułu 195.
Poprawka 15
Artykuł 2 ustęp 2 litery b a) i b b) (nowe)
ba) "cena referencyjna" oznacza cenę podstawową;
bb) "cena interwencyjna" oznacza cenę przy jakiej następuje interwencja.
Poprawka 16
Artykuł 3 ustęp 1 litera d)
d) od 1 sierpnia do 31 lipca następnego roku w przypadku sektora wina;
skreślona
Poprawka 17
Artykuł 3 ustęp 2
2.  W przypadku produktów sektora owoców i warzyw oraz przetworów owocowych i warzywnych lata gospodarcze w razie konieczności ustala Komisja.
skreślony
Poprawka 18
Artykuł 9 litera f a) (nowa)
fa) wieprzowiny.
Poprawka 19
Artykuł 39
1.  Komisja ustanawia wspólnotowe skale klasyfikacji tusz, wraz z przepisami dotyczącymi podawania cen niektórych produktów przez państwa członkowskie, w odniesieniu do następujących sektorów:
1.  Ustanawiane są wspólnotowe skale klasyfikacji tusz, wraz z przepisami dotyczącymi podawania cen niektórych produktów przez państwa członkowskie, w odniesieniu do następujących sektorów:
a) wołowiny i cielęciny pochodzącej od dorosłego bydła;
a) wołowiny i cielęciny pochodzącej od dorosłego bydła;
b) wieprzowiny;
b) wieprzowiny;
c) baraniny i koziny.
c) baraniny i koziny.
2.  Przy ustanawianiu wspólnotowych skali, o których mowa w ust. 1, Komisja kieruje się w szczególności następującymi kryteriami:
2.  Przy ustanawianiu wspólnotowych skali, o których mowa w ust. 1, brane są pod uwagę w szczególności następujące kryteria:
a) tusze dorosłego bydła klasyfikowane są zgodnie ze skalą w oparciu o kryterium uformowania oraz otłuszczenia, co umożliwia podział tusz na klasy oraz oznakowanie sklasyfikowanych tusz;
a) tusze dorosłego bydła klasyfikowane są zgodnie ze skalą w oparciu o kryterium uformowania oraz otłuszczenia, co umożliwia podział tusz na klasy oraz oznakowanie sklasyfikowanych tusz;
b) tusze wieprzowe klasyfikowane są zgodnie ze skalą w oparciu o kryterium zawartości chudego mięsa w stosunku do ich wagi, przy zastosowaniu zasady bezpośredniego ustalenia procentowej zawartości chudego mięsa na podstawie obiektywnego pomiaru, co umożliwia podział tusz na klasy oraz ich oznakowanie;
b) tusze wieprzowe klasyfikowane są zgodnie ze skalą w oparciu o kryterium zawartości chudego mięsa w stosunku do ich wagi, przy zastosowaniu zasady bezpośredniego ustalenia procentowej zawartości chudego mięsa na podstawie obiektywnego pomiaru, co umożliwia podział tusz na klasy oraz ich oznakowanie;
c) tusze owcze i kozie klasyfikowane są zgodnie ze skalą w oparciu o kryterium uformowania oraz otłuszczenia, co umożliwia podział tusz na klasy oraz oznakowanie sklasyfikowanych tusz.
c) tusze owcze i kozie klasyfikowane są zgodnie ze skalą w oparciu o kryterium uformowania oraz otłuszczenia, co umożliwia podział tusz na klasy oraz oznakowanie sklasyfikowanych tusz.
W odniesieniu do tusz lekkich jagniąt można stosować inne kryteria, w szczególności dotyczące wagi, barwy mięsa i barwy tłuszczu.
W odniesieniu do tusz lekkich jagniąt można stosować inne kryteria, w szczególności dotyczące wagi, barwy mięsa i barwy tłuszczu
2 a.  W celu zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozporządzenia we Wspólnocie odbywają się inspekcje na miejscu prowadzone przez wspólnotowy komitet kontrolny.
Poprawka 20
Artykuł 41 ustęp 1 akapit drugi litera f a) (nowa)
fa) produktów pszczelich.
Poprawka 21
Artykuł 47 ustęp 1
1.  Porozumienia branżowe oraz umowy dostawy muszą być zgodne z przepisami ust. 3 oraz z warunkami zakupu określonymi przez Komisję, w szczególności w odniesieniu do warunków regulujących zakup, dostawę i odbiór buraków oraz zapłatę za buraki.
1.  Porozumienia branżowe oraz umowy dostawy muszą być zgodne z przepisami ust. 3 oraz z warunkami zakupu, o których mowa w załączniku IIa, w szczególności w odniesieniu do warunków regulujących zakup, dostawę i odbiór buraków oraz zapłatę za buraki.
Poprawka 22
Artykuł 50 zdanie wprowadzające
Komisja może przyjąć szczegółowe zasady wprowadzania niniejszej sekcji w życie, a w szczególności:
Komisja może przyjąć szczegółowe zasady wprowadzania niniejszej sekcji w życie, a w szczególności następujące elementy:
-a) zmiany w załączniku IIa;
Poprawka 23
Artykuł 51 zdanie wprowadzające
W celu zachęcenia organizacji branżowych i organizacji międzybranżowych do podjęcia działań na rzecz łatwiejszego dostosowania podaży do wymogów rynku, z wyjątkiem działań związanych z wycofaniem z rynku, Komisja może podjąć następujące środki w odniesieniu do sektorów roślin żywych, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, baraniny i koziny, jaj oraz drobiu:
W celu zachęcenia organizacji branżowych i organizacji międzybranżowych do podjęcia działań na rzecz łatwiejszego dostosowania podaży do wymogów rynku, z wyjątkiem działań związanych z wycofaniem z rynku, Komisja może podjąć następujące środki w odniesieniu do sektorów roślin żywych, mleka i przetworów mlecznych, wołowiny i cielęciny, wieprzowiny, baraniny i koziny, jaj oraz drobiu:
Poprawka 24
Artykuł 51 litera d a) (nowa)
da) środki mające na celu umożliwienie lepszego ukierunkowania hodowli.
Poprawka 25
Artykuł 52 ustęp 2 a (nowy)
(2a)  Niniejsze rozporządzenie stosuje się bez uszczerbku dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1868/94 z dnia 27 lipca 1994 r. ustanawiającego system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej1.
--  -----------------------
1Dz.U. L 197 z 30.7.1994, str. 4. Rozporządzenie ostatnio zmienione roporządzeniem (WE) nr 941/2005 (Dz.U. L 159 z 22.6.2005, str. 1).
Poprawka 27
Artykuł 118 akapit pierwszy zdanie wprowadzające
Państwa członkowskie uznają organizacje międzybranżowe, które:
Z zastrzeżeniem postanowień szczegółowych dotyczących danego sektora produkcyjnego i bez uszczerbku dla uznawania analogicznych organizacji zajmujących się produktami, których niniejszy artykuł nie dotyczy, państwa członkowskie, zgodnie z własnymi zasadami, uznają organizacje o charakterze międzybranżowym, które:
Poprawka 28
Artykuł 118 akapit pierwszy litera a)
a) skupiają przedstawicieli działalności gospodarczej związanej z produkcją, przetwórstwem produktów następujących sektorów lub związanej z handlem nimi:
a) skupiają organizacje reprezentatywne dla działalności gospodarczej związanej z produkcją, a także z przetwórstwem produktów danego sektora i/lub handlem nimi:
i) sektor oliwek;
ii) sektor tytoniu;
Poprawka 29
Artykuł 118 akapit pierwszy litera c) część wprowadzająca
c) dążą do określonego celu, w szczególności do:
c) dążą do określonego celu, który może polegać w szczególności na:
Poprawka 30
Artykuł 118 akapit pierwszy litera c) punkt i)
i) koncentracji i koordynacji podaży i wprowadzania do obrotu produktów ich członków;
i) koncentracji i koordynacji podaży i wprowadzania do obrotu danych produktów;
Poprawka 31
Artykuł 118 akapit pierwszy litera c) punkt ii)
ii) wspólnego dostosowania produkcji i przetwórstwa do wymagań rynku oraz ulepszenia produkt;
ii) wspólnym dostosowaniu produkcji i/lub przetwórstwa do wymagań rynku oraz ulepszeniu produktu;
Poprawka 32
Artykuł 118 akapit pierwszy litera c) punkt iv)
iv) prowadzenia badań nad zrównoważonymi metodami produkcji i rozwojem sytuacji rynkowej.
iv) prowadzeniu badań i eksperymentów nad nowymi zrównoważonymi metodami produkcji i badań nad rozwojem sytuacji rynkowej.
Poprawka 33
Artykuł 118 akapit pierwszy litera c) punkt iv) a (nowy)
iva) wspieraniu innowacyjności, poprawy jakościowej, różnorodności, bezpieczeństwa produktów, ochrony środowiska, różnorodności biologicznej;
Poprawka 34
Artykuł 118 akapit pierwszy litera c) punkt iv b (nowy)
ivb) zapewnieniu informacji o produkcie na przestrzeni całego cyklu produkcyjnego i handlowego, a także zapewnieniu promocji produktu.
Poprawka 35
Artykuł 118 akapit drugi a (nowy)
Organizacje międzybranżowe mogą zwracać się do organów, które je uznały, aby zasady, porozumienia i metody ustalone w ramach tych organizacji stały się obowiązujące dla wszystkich podmiotów prowadzących działalność związaną z danym produktem lub daną grupą produktów.
Poprawka 36
Artykuł 124
1.  Nie naruszając przypadków, w których pozwolenia na przywóz są wymagane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, Komisja może nałożyć obowiązek przedstawienia pozwolenia na przywóz do Wspólnoty jednego z produktów lub większej ich liczby w ramach następujących sektorów:
1.  W przypadku sektorów zbóż, cukru, ryżu, lnu i konopi, mleka, wołowiny i cielęciny (produkty wymienione w załączniku I część XV lit. a)) oraz oliwek (produkty opatrzone kodami NC 1509, 1510 00, 0709 90 39, 0711 20 90, 2306 90 19, 1522 00 31 et 1522 00 39) przy wszelkim przywozie do Wspólnoty wymagane jest przedstawienie pozwolenia na przywóz.
a) zbóż;
Można jednak zezwolić na odstępstwo:
b) ryżu;
a) w przypadku produktów zbożowych, które nie maja znaczącego wpływu na sytuację w zakresie zaopatrzenia danego rynku,
c) cukru;
b) jeżeli zarządzanie częścią przywozu cukru lub ryżu nie wymaga zezwolenia na przywóz.
d) nasion;
e) oliwek, w przypadku produktów objętych kodem CN 1509, 1510 00, 0709 90 39, 0711 20 90, 2306 90 19, 1522 00 31 oraz 1522 00 39;
f) lnu i konopi, w odniesieniu do konopi;
g) bananów;
h) roślin żywych;
i) wołowiny i cielęciny;
j) mleka i produktów mlecznych;
k) wieprzowiny;
l) baraniny i koziny;
m) jaj;
n) drobiu;
o) alkoholu etylowego.
1a.  Co do innych sektorów i produktów – z zastrzeżeniem przypadków, w których pozwolenia na przywóz są wymagane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem – Komisja może nałożyć obowiązek przedstawienia pozwolenia na przywóz do Wspólnoty.
Poprawka 37
Artykuł 135 ustęp 2
2.  Nie nakłada się dodatkowych należności celnych przywozowych, jeżeli przywóz prawdopodobnie nie zakłóci funkcjonowania rynku wspólnotowego lub jeżeli skutki takiego nałożenia byłyby nieproporcjonalne do zakładanego celu.
2.  Rada sprawdza, czy nałożenie dodatkowych należności celnych przywozowych nie pociąga za sobą ryzyka zakłócenia funkcjonowania rynku wspólnotowego lub czy skutki takiego nałożenia nie są nieproporcjonalne do zakładanego celu.
Poprawka 38
Artykuł 187 akapit pierwszy a (nowy)
Komisja stara się stosować zasadę opłacalności przy określaniu tych przepisów i gwarantuje państwom członkowskim, że nie spowoduje to nadmiernego wzrostu obciążeń budżetowych.
Poprawka 39
Artykuł 187 akapit drugi a (nowy)
Procedury poprzedzające zastosowanie tych kar uwzględniają możliwość wniesienia sprawy do sądu oraz prawo do sprawiedliwego procesu w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r.
Poprawka 40
Artykuł 188 ustęp 1
1.  Komisję wspiera Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych (zwany dalej "Komitetem").
1.  Komisję wspierają, odpowiednio do danego rynku, komitety zarządzające ds. mięsa, przetworów mlecznych, produktów roślinnych lub upraw wieloletnich.
1 a.  Komisja gwarantuje, poprzez odpowiednie procedury i odpowiednie finansowanie, że wyznaczani przez państwa członkowskie eksperci posiadają wysoki poziom wiedzy specjalistycznej.
Poprawka 41
Artykuł 188 ustęp 1 b (nowy)
1b.  W okresie dwóch lat odod daty przyjęcia niniejszego rozporządzenia Komisja ocenia współpracę z komitetami zarządzającymi oraz grupami ekspertów sektorowych oraz przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radziesprawozdanie na ten temat , wraz z uwagami państw członkowskich.
Poprawka 42
Artykuł 188 ustęp 1 c (nowy)
1c. Art. 7 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ma zastosowanie do posiedzeń komitetów zarządzających.
Poprawka 43
Artykuł 188 ustęp 3
3.  Komitet przyjmuje swój regulamin wewnętrzny.
3.  Komitety przyjmują swoje regulaminy wewnętrzne.
Poprawka 44
Artykuł 195 ustęp 1 litera a)
a) rozporządzenia (EWG) nr 234/68, (EWG) nr 827/68, (EWG) nr 2517/69, (EWG) nr 2728/75, (EWG) nr 2729/75, (EWG) nr 2759/75, (EWG) nr 2771/75, (EWG) nr 2777/75, (EWG) nr 1055/77, (EWG) nr 2931/79, (EWG) nr 1358/80, (EWG) nr 3730/87, (EWG) nr 4088/87, (EWG) nr 2075/92, (EWG) nr 2077/92, (EWG) nr 404/93, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 2529/2001, (WE) nr 670/2003, (WE) nr 797/2004 oraz (WE) nr 1952/2005 z dniem 1 stycznia 2008 r.;
a) rozporządzenia (EWG) nr 234/68, (EWG) nr 827/68, (EWG) nr 2728/75, (EWG) nr 2729/75, (EWG) nr 2759/75, (EWG) nr 2771/75, (EWG) nr 2777/75, (EWG) nr 1055/77, (EWG) nr 2931/79, (EWG) nr 1358/80, (EWG) nr 3730/87, (EWG) nr 4088/87, (EWG) nr 2075/92, (EWG) nr 2077/92, (EWG) nr 404/93, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 2529/2001, (WE) nr 670/2003, (WE) nr 797/2004 oraz (WE) nr 1952/2005 z dniem 1 stycznia 2008 r.;
Poprawka 45
Artykuł 198 ustęp 2 litera e)
e) od dnia 1 sierpnia 2008 r. w odniesieniu do sektora wina, jak również art. 191;
skreślona
Poprawka 46
Załącznik I część IX

Tekst proponowany przez Komisję

Część IX: Owoce i warzywa

W odniesieniu do owoców i warzyw niniejsze rozporządzenie obejmuje produkty wyszczególnione w poniższej tabeli:

Kod CN

Opis

0702 00 00

Pomidory, świeże lub chłodzone

0703

Cebula, szalotka, czosnek, pory oraz pozostałe warzywa cebulowe, świeże lub schłodzone

0704

Kapusty, kalafiory, kalarepa, kapusta włoska i podobne jadalne warzywa kapustne, świeże lub schłodzone

0705

Sałata (Lactuca sativa) i cykoria (Cichorium spp.), świeże lub schłodzone

0706

Marchew, rzepa, buraki sałatkowe, salsefia, selery, rzodkiewki i podobne korzenie jadalne, świeże lub schłodzone

0707 00

Ogórki i korniszony, świeże lub schłodzone

0708

Warzywa strączkowe, łuskane lub niełuskane, świeże lub schłodzone

ex 0709

Pozostałe warzywa, świeże lub schłodzone, z wyłączeniem warzyw objętych podpozycjami 0709 60 91, 0709 60 95, 0709 60 99, 0709 90 31, 0709 90 39 i 0709 90 60

ex 0802

Pozostałe orzechy, świeże lub suszone, nawet łuskane lub obrane, z wyłączeniem areca (lub betel) i cola objętych podpozycją 0802 90 20

0803 00 11

Świeże plantany

ex 0803 00 90

Suszone plantany

0804 20 10

Figi, świeże

0804 30 00

Ananasy

0804 40 00

Awokado

0804 50 00

Guawa, mango i smaczelina

0805

Owoce cytrusowe, świeże lub suszone

0806 10 10

Winogrona stołowe, świeże

0807

Melony (łącznie z arbuzami) i papaje, świeże

0808

Jabłka, gruszki i pigwy, świeże

0809

Morele, wiśnie i czereśnie, brzoskwinie (łącznie z nektarynami), śliwki i owoce tarniny, świeże

0810

Pozostałe owoce, świeże

0813 50 31

0813 50 39

Mieszanki wyłącznie owoców suszonych objętych pozycjami 0801 i 0802

1212 99 30

Chleb świętojański

Poprawka Parlamentu

skreślona

Poprawka 47
Załącznik I część X

Tekst proponowany przez Komisję

Część X: Przetwory owocowe i warzywne

W odniesieniu do przetworów owocowych i warzywnych niniejsze rozporządzenie obejmuje produkty wyszczególnione w poniższej tabeli:

Kod CN

Opis

a)

ex 0710

Warzywa (niegotowane lub gotowane na parze lub w wodzie), zamrożone, z wyłączeniem kukurydzy cukrowej objętej podpozycją 0710 40 00, oliwek objętych podpozycją 0710 80 10 i owoców z rodzaju Capsicum lub z rodzaju Pimenta objętych podpozycją 0710 80 59

ex 0711

Warzywa zakonserwowane tymczasowo (na przykład w gazowym ditlenku siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nienadające sięw tym stanie do bezpośredniego spożycia, z wyłączeniem oliwek objętych podpozycją 0711 20 owoców z rodzaju Capsicum lub z rodzaju Pimenta objętych podpozycją 0711 90 10 i kukurydzy cukrowej objętej podpozycją 0711 90 30

ex 0712

Warzywa suszone, całe, cięte w kawałki, w plasterkach, łamane lub w proszku, ale dalej nieprzetworzone, z wyłączeniem ziemniaków sztucznie suszonych i nienadających się do spożycia przez ludzi, objętych podpozycją ex 0712 90 05, kukurydzy cukrowej objętej podpozycjami ex 0712 90 11 i 0712 90 19 oraz oliwek objętych podpozycją ex 0712 90 90

0804 20 90

Figi suszone

0806 20

Rodzynki

ex 0811

Owoce i orzechy, niegotowane lub gotowane na parze lub w wodzie, zamrożone, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego, z wyłączeniem bananów mrożonych objętych podpozycją ex 0811 90 95

ex 0812

Owoce i orzechy zakonserwowane tymczasowo (na przykład, gazowym ditlenkiem siarki, w solance, w wodzie siarkowej lub w innych roztworach konserwujących), ale nienadające się w tym stanie do bezpośredniego spożycia, z wyłaczeniem bananów objętych podpozycją ex 0812 90 98

ex 0813

Owoce suszone, inne niż te objęte pozycjami 0801 do 0806; mieszanki orzechowe lub owoców suszonych należące do niniejszego rozdziału z wyjątkiem mieszanek tylko orzechów objętych pozycjami 0801 do 0806 oraz podpozycjami 0813 50 31 i 0813 50 39

0814 00 00

Skórki owoców cytrusowych lub melonów (łącznie z arbuzami), świeże, zamrożone, suszone lub tymczasowo zakonserwowane w solance, wodzie siarczanej lub innych roztworach konserwujących

0904 20 10

Słodka papryka, nierozgniatana ani niemielona

b)

ex 0811

Owoce i orzechy, niegotowane lub gotowane na parze lub w wodzie, zamrożone, nawet zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego

ex 1302 20

Substancje pektynowe, pektyniany i pektany

ex 2001

Warzywa, owoce, orzechy i pozostałe jadalne części roślin, przetworzone lub zakonserwowane octem lub kwasem octowym, z wyłączeniem:

– owoców z rodzaju Capsicum innych niż słodka papryka lub pieprz angielski objętych podpozycją 2001 90 20

– kukurydzy cukrowej (Zea mays var. saccharata) objętej podpozycją 2001 90 30

– ignamów, słodkich ziemniaków i podobnych jadalnych części roślin, zawierających 5% masy skrobi lub więcej objętych podpozycją 2001 90 40

– rdzeni palmowych objętych podpozycją 2001 90 60

– oliwek objętych podpozycją 2001 90 65

– liści winorośli, kiełków chmielu i podobnych jadalnych części roślin objętych podpozycją ex 2001 90 99

2002

Pomidory przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym

2003

Grzyby i trufle, przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym

ex 2004

Pozostałe warzywa, przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym, zamrożone, inne niż produkty objęte pozycją 2006, z wyłączeniem kukurydzy cukrowej (Zea mays var. saccharata) objętej podpozycją ex 2004 90 10, oliwek objętych podpozycją ex 2004 90 30 i ziemniaków przetworzonych lub zakonserwowanych w postaci mąki, mączki lub płatków objętych podpozycją 2004 10 91

ex 2005

Pozostałe warzywa, przetworzone lub zakonserwowane inaczej niż octem lub kwasem octowym, zamrożone, inne niż produkty objęte pozycją 2006, z wyłączeniem oliwek objętych podpozycją 2005 70, kukurydzy cukrowej (Zea mays var. saccharata) objętej podpozycją 2005 80 00 i owoców z rodzaju Capsicum, innych niż słodka papryka i papryka roczna objętych podpozycją 2005 99 10 i ziemniaków przetworzonych lub zakonserwowanych w postaci mąki, mączki lub płatków objętych podpozycją 2005 20 10

ex 2006 00

Warzywa, orzechy, skórki z owoców i pozostałe części roślin, zakonserwowane cukrem (odsączone, lukrowane lub kandyzowane), z wyłączeniem bananów zakonserwowanych cukrem objętych pozycjami ex 2006 00 38 i ex 2006 00 99

ex 2007

Dżemy, galaretki owocowe, marmolady, przeciery i pasty owocowe lub orzechowe, otrzymane przez gotowanie, nawet zawierające dodatek cukru lub innej substancji słodzącej, z wyłączeniem:

– przetworów homogenizowanych z bananów objętych podpozycją ex 2007 10

– dżemów, galaretek, marmolad, przecierów i past z bananów objętych podpozycjami ex 2007 99 39, ex 2007 99 57 i ex 2007 99 98

ex 2008

Owoce, orzechy i pozostałe jadalne części roślin, inaczej przetworzone lub zakonserwowane, nawet zawierające dodatek cukru lub innej substancji słodzącej, lub alkoholu, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, z wyłączeniem:

– masła orzechowego objętego podpozycją 2008 11 10

– rdzeni palmowych objętych podpozycją 2008 91 00

– kukurydzy objętej podpozycją 2008 99 85

– ignamów, słodkich ziemniaków i podobnych jadalnych części roślin, zawierających 5% masy skrobi lub więcej objętych podpozycją 2008 99 91

– liści winorośli, kiełków chmielu i podobnych jadalnych części roślin objętych podpozycją ex 2008 99 99

– mieszanek bananów inaczej przetworzonych lub zakonserwowanych objętych podpozycjami ex 2008 92 59, ex 2008 92 78, ex 2008 92 93 i ex 2008 92 98

– bananów inaczej przetworzonych lub zakonserwowanych objętych podpozycjami ex 2008 99 49, ex 2008 99 67 i ex 2008 99 99

ex 2009

Soki owocowe (z wyłączeniem soku winogronowego i moszczu gronowego objętych podpozycjami 2009 61 i 2009 69 oraz soku bananowego objętego podpozycją ex 2009 80) i soki warzywne niesfermentowane i niezawierające dodatku alkoholu, nawet z dodatkiem cukru lub innej substancji słodzącej

Poprawka Parlamentu

skreślona

Poprawka 48
Załącznik I część XII

Tekst proponowany przez Komisję

Część XII: Wino

W odniesieniu do wina niniejsze rozporządzenie obejmuje produkty wyszczególnione w poniższej tabeli:

Kod CN

Opis

a)

2009 61

2009 69

Sok winogronowy (włączając moszcz winogronowy)

2204 30 92

2204 30 94

2204 30 96

2204 30 98

Pozostały moszcz winogronowy, inny niż w trakcie fermentacji lub z fermentacją zatrzymaną inaczej niż przez dodanie alkoholu

b)

ex 2204

Wino ze świeżych winogron, łącznie z winami wzmocnionymi; moszcz gronowy inny niż ten objęty podpozycjami 2204 30 92, 2204 30 94, 2204 30 96 i 2204 30 98

c)

0806 10 90

Winogrona świeże inne niż winogrona stołowe

2209 00 11

2209 00 19

Ocet winny

d)

2206 00 10

Napoje fermentowane wzbudzone

2307 00 11

2307 00 19

Osad winny z drożdży

2308 00 11

2308 00 19

Wytłoki winogron

Poprawka Parlamentu

skreślona

Poprawka 49
Załącznik II a (nowy)

Poprawka Parlamentu

ZAŁĄCZNIK IIa

WARUNKI ZAKUPU BURAKÓW

PUNKT I

Do celów niniejszego załącznika "Strony umowy" oznaczają:

a) przedsiębiorstwa cukrownicze (zwane dalej "wytwórcami"),

oraz

b) sprzedawców buraków (zwanych dalej "sprzedawcami"),

PUNKT II

1. Umowy dostawy są sporządzane na piśmie dla określonej ilości buraków kwotowych.

2. Umowy dostawy określają możliwość dostawy dodatkowej ilości buraków i określają warunki takich dostaw.

PUNKT III

1. Umowy dostawy określają ceny zakupu w odniesieniu do ilości buraków, przy czym dokonuje się rozróżnienia w zależności od tego, czy ilość cukru produkowana z tych buraków stanowi:

a) cukier objęty kwotami,

b) cukier nieobjęty kwotami,

W przypadku ilości określonych w lit. a) ceny nie mogą być niższe od minimalnej ceny buraków kwotowych określonej w art. 5 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006.

2. Umowy dostawy określają stałą zawartość cukru w burakach. Zawierają one skalę przeliczeniową pokazującą różne zawartości cukru oraz współczynniki służące do przeliczania ilości dostarczonych buraków na ilości odpowiadające zawartości cukru wskazanej w umowie dostawy.

Skala jest oparta na uzyskach odpowiadających różnym zawartościom cukru.

3. W przypadku, gdy sprzedawca podpisał z wytwórcą umowę na dostawę buraków na produkcję cukru w ramach kwot, wszystkie dostawy dokonane przez takiego sprzedawcę, przeliczone według ust. 2 tego punktu, są uważane za dostawy buraków przeznaczonych na produkcję cukru w ramach kwot, aż do osiągnięcia ilości buraków określonej w umowie dostawy.

4. Wytwórcy produkujący ilość cukru poniżej przyznanej kwoty buraków, na które podpisali przedsiewne umowy dostawy, rozdzielają między sprzedawców, z którymi podpisali przedsiewne umowy dostawy buraków przeznaczonych na produkcję cukru w ramach kwot, ilość buraków, która odpowiada ewentualnej produkcji dodatkowej aż do osiągnięcia ich kwoty.

Porozumienia branżowe mogą określać odstępstwa od niniejszego przepisu.

PUNKT IV

1. Umowy dostawy zawierają postanowienia dotyczące rozłożenia w czasie oraz normalnego czasu trwania dostaw buraków.

2. Postanowienia, o których mowa w ust. 1, są postanowieniami stosowanymi w poprzednim roku gospodarczym, z uwzględnieniem poziomu rzeczywistej produkcji; porozumienia branżowe mogą określać odstępstwa od tych postanowień.

PUNKT V

1. Umowy dostawy określają miejsca gromadzenia buraków cukrowych.

2. W przypadku, gdy sprzedawcy i wytwórcy podpisali już umowę na poprzedni rok gospodarczy, uzgodnione przez nich miejsca gromadzenia dla dostaw podczas tego roku gospodarczego pozostają aktualne.

Porozumienia branżowe mogą określać odstępstwa od niniejszego przepisu.

3. Umowy dostawy przewidują, że koszty załadunku i transportu z miejsc przechowywania są ponoszone przez wytwórcę, z zastrzeżeniem specjalnych porozumień opartych na uregulowaniach lokalnych lub praktykach stosowanych przed poprzednim rokiem gospodarczym.

4. W Danii, Grecji, Hiszpanii, Irlandii, Portugalii, Finlandii i Zjednoczonym Królestwie, gdzie buraki są dostarczane franco zakład, umowy przewidują jednakże udział wytwórców w kosztach załadunku i transportu oraz określają stosunek procentowy lub odpowiednie kwoty.

PUNKT VI

1. Umowy dostawy przewidują miejsca odbioru buraków cukrowych.

2. W przypadku, gdy sprzedawcy i wytwórcy podpisali już umowę na poprzedni rok gospodarczy, uzgodnione przez nich miejsca odbioru dla dostaw podczas tego roku gospodarczego pozostają aktualne. Porozumienia branżowe mogą określać odstępstwa od niniejszego przepisu.

PUNKT VII

1. Umowy dostawy przewidują, że zawartość cukru zostanie oznaczona przy zastosowaniu metody polarymetrycznej. Próbka buraków jest pobierana przy odbiorze.

2. Porozumienia branżowe mogą przewidywać pobieranie próbek na innym etapie. W takich przypadkach umowa dostawy przewiduje korektę, aby wyrównać spadek zawartości cukru między momentem odbioru a pobraniem próbki.

PUNKT VIII

Umowy dostawy przewidują, że waga brutto, tara i zawartość cukru są określane przy pomocy jednej z następujących procedur:

a) wspólnie przez wytwórcę i organizację handlową zrzeszającą plantatorów buraków, jeżeli porozumienie branżowe tak przewiduje;

b) przez wytwórcę, pod nadzorem organizacji handlowej zrzeszającej plantatorów buraków;

c) przez wytwórcę, pod nadzorem eksperta uznanego przez dane państwo członkowskie, pod warunkiem że sprzedawca pokrywa związane z tym koszty.

PUNKT IX

1. Umowy dostawy przewidują w odniesieniu do całej ilości dostarczonych buraków, jedno lub kilka z następujących zobowiązań wytwórcy:

a) bezpłatny zwrot sprzedawcy świeżych wysłodków z masy dostarczonych buraków, bez kosztów dla sprzedającego, na bazie EXW;

b) bezpłatny zwrot sprzedawcy części takich wysłodków sprasowanych, suszonych lub suszonych i melasowanych, bez kosztów dla sprzedającego, na bazie EXW;

c) zwrot sprzedawcy wysłodków sprasowanych lub wysuszonych, na bazie EXW; w takim przypadku wytwórca może zażądać od sprzedawcy pokrycia kosztów prasowania lub suszenia;

d) zapłata sprzedawcy kwoty wyrównawczej uwzględniającej możliwości sprzedaży danych wysłodków.

W przypadku, gdy części całej dostarczonej masy buraków są traktowane w różny sposób, umowa dostawy zawiera więcej niż jedno ze zobowiązań określonych w akapicie pierwszym.

2. Porozumienia branżowe mogą przewidywać dostawy wysłodków na etapie innym niż etap, o którym mowa w ust. 1 lit. a), b) oraz c).

PUNKT X

1. Umowy dostawy określają terminy płatności zaliczek oraz terminy płatności ceny zakupu buraków.

2. Terminami, o których mowa w ust. 1, są terminy obowiązujące w poprzednim roku gospodarczym. Porozumienia branżowe mogą określać odstępstwa od niniejszego przepisu.

PUNKT XI

W przypadku, gdy umowy dostawy określają zasady obejmujące kwestie, które są przedmiotem niniejszego załącznika, lub gdy zawierają one postanowienia dotyczące innych kwestii, postanowienia i skutki takich umów nie mogą być sprzeczne z niniejszym załącznikiem.

PUNKT XII

1. Porozumienia branżowe zawierają klauzule arbitrażowe.

2. W przypadku, gdy porozumienia branżowe na szczeblu wspólnotowym, regionalnym lub lokalnym określają zasady obejmujące kwestie, które są przedmiotem niniejszego rozporządzenia, lub gdy zawierają postanowienia dotyczące innych kwestii, postanowienia i skutki takich porozumień nie mogą być sprzeczne z niniejszym załącznikiem.

3. Porozumienia, o których mowa w ust. 2 określają w szczególności:

a) zasady rozdziału między sprzedawców ilości buraków, które wytwórca postanawia zakupić przed zasiewami do celów produkcji cukru w ramach limitów kwoty;

b) zasady rozdziału określone w pkt. III ust. 4;

c) skalę przeliczeniową określoną w pkt. III ust. 2;

d) zasady wyboru oraz dostaw nasion produkowanych odmian buraków;

e) minimalną zawartość cukru w dostarczanych burakach;

f) wymóg konsultacji między wytwórcą a przedstawicielami sprzedawców przed ustaleniem daty rozpoczęcia dostaw buraków;

g) wypłaty sprzedawcom premii za wcześniejsze lub późniejsze dostawy;

h) szczegóły dotyczące:

(i) części wysłodków określonych w pkt. IX ust.1 lit. b);

(ii) kosztów określonych w pkt. IX ust.1 lit. c);

(iii) kwoty wyrównawczej określonej w pkt. IX ust 1 lit. d);

i) usunięcie wysłodków przez sprzedawcę;

j) bez uszczerbku dla przepisów dotyczących minimalnej ceny buraka w ramach kwot, określonych w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 318/2006, zasady podziału między wytwórcę a sprzedawców ewentualnej różnicy między ceną referencyjną a rzeczywistą ceną sprzedaży cukru.

PUNKT XIII

W przypadku braku porozumienia branżowego określającego sposób rozdziału między sprzedawców ilości buraków przeznaczonych do produkcji cukru w ramach limitów kwoty, które wytwórca zamierza kupić przed zasiewami, zainteresowane państwo członkowskie może samo określić zasady takiego rozdziału.

Zgodnie z tymi zasadami tradycyjnym sprzedawcom buraków do spółdzielni mogą być przyznawane także inne prawa w zakresie dostaw niż te, które by mieli należąc do takich spółdzielni.

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Wspólna organizacja rynku zbóż *
PDF 287kWORD 45k
Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1784/2003 w sprawie wspólnej organizacji rynku zbóż (COM(2006)0755 – C6-0044/2007 –2006/0256 (CNS))
P6_TA(2007)0208A6-0141/2007

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2006)0755)(1),

–   uwzględniając art.  37 Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0044/2007),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A6-0141/2007),

1.   zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.   zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3.   zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament;

4.   zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję   Poprawki Parlamentu
Poprawka 1
PUNKT 6 PREAMBUŁY
(6)  Niezbędne wydaje się zatem przyjęcie właściwych środków, aby zapewnić właściwe działanie wspólnotowego rynku zbóż. W tym celu wyłączenie kukurydzy z systemu interwencji przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 wydaje się być najbardziej adekwatnym środkiem, biorąc pod uwagę wyżej wymienione kwestie oraz inne możliwości zbytu dostępne na rynku dla producentów.
(6)  Niezbędne wydaje się zatem przyjęcie właściwych środków, aby zapewnić właściwe działanie wspólnotowego rynku zbóż. W tym celu roczna wielkość zakupów kukurydzy w systemie interwencji przewidzianym rozporządzeniem (WE) nr 1784/2003 powinna zostać ograniczona, biorąc pod uwagę wyżej wymienione kwestie.
Poprawka 2
ARTYKUŁ 1 PUNKT 2
Artykuł 5 ustęp 1 (rozporządzenie (WE) nr 1784/2003)
2. W art. 5, ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie:
"1. Agencje interwencyjne wyznaczone przez państwa członkowskie skupują zebraną we Wspólnocie, zaoferowaną im pszenicę zwyczajną, pszenicę durum, jęczmień i sorgo, pod warunkiem że oferty są zgodne z ustanowionymi warunkami, w szczególności pod względem jakości i ilości."
skreślony
Poprawki 3 i 4
ARTYKUŁ 1 PUNKT 2 A (nowy)
Artykuł 5 ustęp 1 akapity pierwszy a i b (nowe) (rozporządzenie (WE) nr 1784/2003)
2a. W art. 5 ust. 1 dodaje się następujący akapit:
"W drodze odstępstwa od postanowień pierwszego akapitu, skup interwencyjny kukurydzy odbywa się przy zastosowaniu następujących pułapów rocznych:
- 2 mln ton w roku gospodarczym 2007/2008,
- 1 mln ton w roku gospodarczym 2008/2009,
- 0 mln ton w roku gospodarczym 2009/2010."
Do dnia 31 grudnia 2008 r. Komisja przedstawia sprawozdanie oceniające tendencje na rynku kukurydzy, sytuację gospodarczą sektora oraz proponuje zniesienie lub przedłużenie interwencji, a także, w razie potrzeby, przedkłada nowy wniosek legislacyjny."

(1) Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


Weryfikacja mandatu Beniamino Donnici
PDF 123kWORD 47k
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie weryfikacji mandatu Beniamino Donniciego (2007/2121(REG))
P6_TA(2007)0209A6-0198/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Akt z 20 września 1976 r. dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich(1),

–   uwzględniając art. 3, 4 i 9 Regulaminu oraz załącznik I do Regulaminu,

–   uwzględniając oficjalny komunikat, wydany przez właściwy włoski organ krajowy, o wyborze Beniamino Donniciego do Parlamentu Europejskiego,

–   uwzględniając sprzeciw ze strony Achille Occhetta otrzymany w dniu 25 marca 2007 r., dotyczący ważności wyboru Beniamino Donniciego do Parlamentu Europejskiego,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A6-0198/2007),

A.   mając na uwadze, że art. 7 ust. 1 i 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. wymienia stanowiska, których nie można łączyć z funkcją posła do Parlamentu Europejskiego,

B.   mając na uwadze, że w świetle art. 9 Regulaminu i załącznika I do Regulaminu posłowie do Parlamentu Europejskiego są zobowiązani do złożenia oświadczeń dotyczących ich działalności zawodowej oraz każdej innej funkcji lub działalności, z tytułu której otrzymują wynagrodzenie,

C.   mając na uwadze, że art. 3 ust. 5 Regulaminu stanowi, co następuje: "Jeżeli nominacja posła następuje w wyniku rezygnacji kandydatów znajdujących się na tej samej liście, komisja odpowiedzialna za weryfikację mandatów czuwa nad tym, by rezygnacja ta przebiegała zgodnie z duchem i literą Aktu z dnia 20 września 1976 r. oraz art. 4 ust. 3 niniejszego Regulaminu.",

D.   mając na uwadze, że krajowe przepisy dotyczące europejskiej procedury wyborczej muszą być zgodne z podstawowymi zasadami systemu prawnego Wspólnoty, wspólnotowym prawem pierwotnym oraz z duchem i literą Aktu z 1976 r.; mając zatem na uwadze, że stosując lub interpretując przepisy krajowe dotyczące europejskiej procedury wyborczej, właściwe krajowe organy legislacyjne, administracyjne i sądowe nie mogą nie uwzględniać zasad prawa wyborczego Wspólnoty,

E.   mając na uwadze, że zgodność rezygnacji z mandatu złożonej przez Achille Occhettę z duchem i literą Aktu z 1976 r. należy oceniać w świetle art. 6 tego Aktu, który stanowi, że posłowie do Parlamentu Europejskiego "nie są związani żadnymi instrukcjami ani nie otrzymują mandatu wiążącego" oraz że wolność i niezależność posłów stanowią rzeczywistą, podstawową zasadę,

F.   mając na uwadze, że Statut posła (który będzie w mocy od 2009 r.) przewiduje w art. 2 ust. 1, że "Posłowie są wolni i niezależni."; mając na uwadze, że z kolei ust. 2 – będący naturalną kontynuacją ust. 1 – stanowi, że "Porozumienia w sprawie złożenia mandatu przed upływem kadencji lub na jej zakończenie są nieważne",

G.   mając na uwadze, że wspomniane przepisy Statutu posła służą jedynie wyraźnemu potwierdzeniu zasad wolności i niezależności, zawartych już w Akcie z 1976 r., oraz że w Statucie posła zostały one jasno zapisane jako gwarancja dla Parlamentu Europejskiego i zasiadających w nim posłów,

H.   mając na uwadze, że chociaż Statut posła do Parlamentu Europejskiego wejdzie w życie z początkiem następnej kadencji Parlamentu w 2009 r., stanowi on, biorąc pod uwagę obecny system prawny Wspólnoty, instrument prawa pierwotnego, przyjęty przez Parlament Europejski przy bezwarunkowej aprobacie Rady oraz stosownie opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

I.   mając na uwadze, że Parlament Europejski i krajowe organy odpowiedzialne za wdrożenie lub interpretację przepisów krajowych dotyczących europejskiej procedury wyborczej muszą we właściwy sposób uwzględniać zasady i przepisy Statutu posła oraz muszą, np., zgodnie z zasadą lojalnej współpracy ustanowionej na mocy art. 10 Traktatu WE, powstrzymywać się od przyjmowania środków lub przepisów wyraźnie sprzecznych ze Statutem,

J.   mając na uwadze, że zasady i przepisy Statutu posła niewątpliwie stanowią część zasad, o których mowa w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej i na których opiera się Unia Europejska (w tym zasad demokracji i praworządności) i których musi ona przestrzegać jako ogólnych zasad prawa Wspólnoty,

K.   mając na uwadze, że zakres prawny art. 6 Aktu z 1976 r. obejmuje kandydatów, którzy oficjalnie figurują na liście wybranych kandydatów – przy czym jest to w interesie Parlamentu Europejskiego, zważywszy, że wybrani kandydaci są potencjalnymi posłami do tego Parlamentu,

L.   mając na uwadze, że rezygnacja z wyboru złożona przez Achille Occhettę jest rezultatem woli wynikającej z porozumienia zawartego – przed ogłoszeniem kandydatów wybranych w wyborach europejskich, które odbyły się w dniach 12 i 13 czerwca 2004 r. – z innym kandydatem z listy "Società civile Di Pietro-Occhetto" oraz że wskutek tego owa rezygnacja musi zostać uznana za niezgodną z duchem i literą Aktu z 1976 r., a w konsekwencji za nieważną,

M.   mając na uwadze, że uznanie za nieważną rezygnacji złożonej przez Achille Occhettę podważa faktyczną i prawną podstawę istnienia i ważności mandatu jego następcy – Beniamino Donniciego,

N.   mając na uwadze, że regionalny sąd administracyjny dla Lacjum (sąd pierwszej instancji w danej sprawie) w swoim wyroku z dnia 21 lipca 2006 r. stwierdził, że rezygnacja złożona przez Achille Occhettę przed ogłoszeniem nazwisk wybranych kandydatów, nie może być uważana za równoznaczną z rezygnacją z miejsca w kolejności na liście wybranych kandydatów – zważywszy, iż poszanowanie woli wyborców zmusza do uznania wyników wyborczych za nierozporządzalne i niepodlegające zmianie – oraz że wspomniana rezygnacja nie ma wpływu na przyjmowanie ewentualnych aktów subrogacji w przypadkach niezgodności, utraty mandatu, niewybieralności lub rezygnacji z nominacji lub mandatu ze strony osób uprawnionych; mając dalej na uwadze, że w konsekwencji kandydat, który nie zamierza przyjąć mandatu, do którego został wybrany, ma prawo, jeżeli spełnione są warunki zastępstwa – wycofać swoją decyzję o rezygnacji i przyjąć miejsce przeznaczone do obsadzenia w drodze subrogacji,

O.   mając na uwadze, że Rada Stanu ostatecznym orzeczeniem mającym powagę rzeczy osądzonej unieważniła ogłoszenie Achille Occhetty posłem do Parlamentu Europejskiego,

P.   mając na uwadze, że zgodnie z art. 12 Aktu z 1976 r. Parlament Europejski, i tylko Parlament Europejski, weryfikuje mandaty posłów wybranych w głosowaniu powszechnym; mając na uwadze, że to podstawowe uprawnienie Parlamentu Europejskiego nie może być podważone, a tym bardziej unieważnione na mocy decyzji podjętej przez organy krajowe z jawnym pogwałceniem właściwych zasad i przepisów prawa Wspólnoty, nawet jeśli taka decyzja została prawomocnie podjęta przez najwyższy organ sądowy danego państwa członkowskiego, jak miało to miejsce w przypadku orzeczenia włoskiej Rady Stanu, czego dotyczy niniejsza decyzja; mając na uwadze, że w swoim orzecznictwie Trybunał Sprawiedliwości potwierdził ważność tego uprawnienia, także w odniesieniu do prawomocnych orzeczeń krajowych wydanych z naruszeniem prawa Wspólnoty, i orzekł na niekorzyść państwa,

Q.   mając na uwadze, że Parlament Europejski może legalnie zanegować ważność mandatu Beniamino Donniciego, a jednocześnie nie brać pod uwagę orzeczenia wydanego przez włoską Radę Stanu, sprzecznego z duchem i literą Aktu z 1976 r., i w rezultacie utrzymać w mocy mandat Achille Occhetty,

1.   stwierdza nieważność mandatu posła do Parlamentu Europejskiego Beniamino Donniciego, o którego wyborze poinformowały właściwe organy krajowe;

2.   potwierdza ważność mandatu Achille Occhetty;

3.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji właściwemu włoskiemu organowi krajowemu, a także Beniamino Donniciemu i Achille Occheccie.

(1) Dz.U. L 278 z 8.10.1976, str. 5. Akt ostatnio zmieniony decyzją 2002/772/WE, Euratom (Dz.U. L 283 z 21.10.2002, str. 1).


Nigeria
PDF 131kWORD 56k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie ostatnich wyborów w Nigerii
P6_TA(2007)0210B6-0201/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając oświadczenie dotyczące wstępnych wyników i konkluzji misji obserwatorów wyborów Unii Europejskiej do Federalnej Republiki Nigerii z dnia 23 kwietnia 2007 r.,

–   uwzględniając Deklarację zasad międzynarodowej obserwacji wyborów oraz Kodeks postępowania obserwatorów międzynarodowych, upamiętnione dnia 27 października 2005 r. w siedzibie ONZ,

–   uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 kwietnia 2000 r. dotyczący pomocy UE przy organizowaniu wyborów i czynności monitorujących (COM(2000)0191),

–   uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że wybory stanowe i federalne w Nigerii nie odpowiadały podstawowym międzynarodowym i regionalnym standardom wyborów demokratycznych i nie mogą zostać uznane za wiarygodne, wolne i sprawiedliwe,

B.   mając na uwadze, że wybory te nie spełniły oczekiwań ludności nigeryjskiej, która aktywnie zaangażowała się w proces wyborczy i brała udział w wyborach często w bardzo trudnych warunkach, wykazując silną determinację, aby oddać głos i wykorzystać swoje demokratyczne prawo pomimo atmosfery braku bezpieczeństwa i strachu wyborców na wielu obszarach;

C.   mając na uwadze, że misja obserwacji wyborów Unii Europejskiej stwierdziła w odniesieniu do wyborów liczne niedociągnięcia ze względu na złą organizację, brak przejrzystości, powszechne nieprawidłowości proceduralne, znaczące dowody oszustw, w szczególności podczas procesu zbierania wyników, pozbawianie wyborców prawa głosów na różnych etapach procesu i brak równych warunków dla osób startujących w wyborach,

D.   mając na uwadze, że zamiast zagwarantowania obywatelom podstawowego prawa do udziału w wolnych wyborach rząd nigeryjski i urzędnicy komisji wyborczych aktywnie uczestniczyli w oszustwach i aktach przemocy lub przynajmniej ignorowali przypadki łamania praw człowieka popełniane przez zwolenników partii rządzącej i inne osoby,

E.   mając na uwadze, że w dniu wyborów stanowych lokale wyborcze były otwierane bardzo późno lub wcale, brakowało potrzebnych materiałów, a liczba urzędników komisji wyborczej, z których większość nie miała wystarczającego wykształcenia, była niewystarczająca,

F.   mając na uwadze, że tajność głosowania często nie była zagwarantowana z powodu braku pomieszczeń, w których wyborcy mogli oddawać głosy, i niedogodnego układu wewnątrz lokali wyborczych, procedury nie były stosowane prawidłowo, niezależne monitorowanie było częściowo utrudnione oraz zdarzały się przypadki głosowania osób niepełnoletnich,

G.   mając na uwadze, że obserwatorzy z ramienia UE donosili o nieprawidłowościach podczas procesu liczenia i zbierania głosów, które obejmowały przypadki przerwania procesu, zaprzestania liczenia i rozbieżności w wynikach, a wyniki z poszczególnych okręgów wyborczych nie zostały podane do wiadomości publicznej na żadnym szczeblu administracji wyborczej w całym kraju,

H.   mając na uwadze, że problemy te doprowadziły do aktów przemocy, w wyniku których w okresie poprzedzającym i następującym po wyborach stanowych w dniu 14 kwietnia 2007 r. zginęło co najmniej 50 osób, a wiele zostało rannych, przy czym połowa przypadków śmierci miała miejsce w regionie Delty Nigru, a także doprowadziły do chaosu, włącznie z przypadkami kradzieży urn wyborczych przez gruby bandytów,

I.   mając na uwadze, że możliwe było zapobiegnięcie niektórym niedostatkom w okresie między głosowaniami w dniu 14 kwietnia i 21 kwietnia 2007 r., i mając na uwadze, że partie polityczne i policja mogły podjąć konkretne działania, aby stworzyć pokojowe i stabilne warunki do przeprowadzenia wyborów,

J.   mając na uwadze, że w dniu wyborów federalnych obserwatorzy z ramienia UE byli świadkami tych samych nieprawidłowości jak w dniu 14 kwietnia 2007 r., w szczególności głosowania wielokrotnego, zmiany urzędowych formularzy z wynikami, kradzieży poufnych dokumentów wyborczych, kupowania głosów i głosowania osób niepełnoletnich,

K.   mając na uwadze, że w obu przypadkach wyniki wskazywały na zdecydowaną wygraną rządzącej Partii Ludowo-Demokratycznej, a w niektórych przypadkach na 100% zwycięstwo tej partii,

L.   mając na uwadze poważne zastrzeżenia dotyczące przeprowadzenia tych wyborów zgłaszane przez partie polityczne, organizacje społeczeństwa obywatelskiego i środki przekazu,

M.   mając na uwadze, że Ugrupowanie Monitorujące Przekształcenia – największa krajowa organizacja obserwacyjna w Nigerii – wezwało do ponownych wyborów prezydenckich,

N.   mając na uwadze, że Niezależna Krajowa Komisja Wyborcza nie była dobrze przygotowana do wyborów i nie wzbudzała zaufania wśród stron zaangażowanych w wybory, w zakresie jej uprawnień i bezstronności,

O.   mając na uwadze, że w trakcie przygotowań do wyborów odnotowano niedostatki w zakresie podstawowego równego traktowania opozycji, przejrzystości, rejestracji wyborców i przestrzegania praworządności, a prezydent Olusegun Obasanjo próbował wykluczyć kandydatów,

P.   mając na uwadze, że prezydentura Obasanjo odnotowała imponujące postępy i była orędownikiem demokracji w całej Afryce, teraz jednak musi skonsolidować te pozytywne osiągnięcia i zaangażować się w przeprowadzenie powszechnych i sprawiedliwych wyborów, zgodnie ze standardami międzynarodowymi,

Q.   mając na uwadze niewystarczającą liczbę kobiet startujących w wyborach, a także kobiet w strukturach administracji wyborczej,

R.   mając na uwadze, że powszechne wybory oferowały temu krajowi możliwość doświadczenia po raz pierwszy przekazania władzy przez jeden rząd cywilny drugiemu, co tym samym umocniłoby demokrację,

S.   mając na uwadze, że wybory te, biorąc pod uwagę 140 milionów mieszkańców Nigerii należących do 250 grup etnicznych i mieszkających w 36 stanach, z których każdy ma swojego gubernatora i swoje ustawodawstwo oraz biorąc pod uwagę 64 miliony zarejestrowanych wyborców, były największymi wyborami w historii Afryki,

T.   mając na uwadze, że przejrzystość i wiarygodność wyborów silnie wpływają na międzynarodową pozycję Nigerii, a także na jakość stosunków dwustronnych i współpracy gospodarczej,

U.   mając na uwadze, że wybory przeprowadzone wiarygodnie i z powodzeniem wymagają również natychmiastowego i stymulującego do działań zaangażowania na szczeblu krajowym, regionalnym, a także szerszym międzynarodowym, aby uniknąć aktów przemocy związanych z wyborami i manipulacji wyborczej;

V.   mając na uwadze, że pomimo profesjonalnych działań misji obserwacji wyborów UE mających na celu zbudowanie zaufania wyborców poprzez ogólnie ujawnianie nieprawidłowości, zapobieganie fałszerstwom i zapewnianie doradztwa w zakresie poprawy procedur wyborczych, wiarygodność UE ucierpiała z powody braku spójnej polityki powyborczej w odniesieniu do podjęcia kwestii porażki wyborów,

W.   mając na uwadze, że stawką jest stabilność Nigerii,

1.   wzywa odpowiednie władze i zainteresowane strony do pilnego podjęcia działań naprawczych, aby przywrócić warunki konieczne do przeprowadzenia wiarygodnych i przejrzystych wyborów w Nigerii;

2.   domaga się, aby władze nigeryjskie pilnie, w sposób dogłębny i przejrzysty zbadały nieprawidłowości wyborcze i podjęły natychmiastowe działania, aby naprawić sytuację i pociągnąć do odpowiedzialności sprawców tych nieprawidłowości;

3.   wzywa do konkretnych środków mających na celu ustanowienie prawdziwie niezależnej administracji wyborczej w pełni uprawnionej do przeprowadzenia powszechnych i sprawiedliwych wyborów;

4.   stwierdza, że ludność Nigerii ma prawo do nowych, wiarygodnych wyborów, które przeprowadzone zostaną przez niezależną i skuteczną Niezależną Krajową Komisję Wyborczą (INEC); podkreśla fakt, że komisja INEC nie jest obecnie w stanie sprostać stojącym przed nią wymogom organizacyjnym i logistycznym;

5.   ubolewa, że prawo wyborcze z 2006 r. nadal nie spełnia podstawowych wymogów przejrzystości, w szczególności w odniesieniu do zbierania i publikowania wyników, oraz wzywa do wprowadzenia poprawek do tego prawa;

6.   wyraża opinię, że komisja, która składałaby się z członków izby reprezentantów i senatu należących do wszystkich partii politycznych, mogłaby zostać powołana w celu zbadania procesu wyborczego i zaproponowania rozwiązań dotyczących nowych i wiarygodnych wyborów;

7.   z przykrością stwierdza, że pomimo poprawy sytuacji, ze względu na powszechne przestrzeganie wolności wypowiedzi i zgromadzeń podczas kampanii wyborczej, ogólną pozytywną i niezależną rolę sądów oraz rzeczywiste oddanie sprawie demokracji, które wykazywała ludność nigeryjska, wyborów tych nie można uznać za wiarygodne;

8.   wyraża głębokie ubolewanie, że pomimo porozumień rządu dotyczących powszechnej mobilizacji policji, armii i służb bezpieczeństwa państwa wybory doprowadziły do śmierci – zanim nawet rozpoczęło się liczenie głosów, a czasami zanim nawet wyborcy mogli oddać głos – co najmniej 200 osób, zarówno startujących w wyborach, jak i funkcjonariuszy policji, które zginęły w starciach związanych z wyborami;

9.   wzywa władze Nigerii, Niezależną Krajową Komisję Wyborczą (INEC) i partie polityczne do zbadania wszelkich przejawów przemocy i pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności;

10.   potępia atmosferę bezkarności dla łamania procedur wyborczych, nietykalność władz oraz praktykę zatrudniania bandytów do podsycania związanych z wyborami aktów przemocy i wzywa do konkretnych działań w tej dziedzinie;

11.   wzywa rząd Nigerii, aby nie ingerował w skargi dotyczące procesu wyborczego i wzywa opozycyjne partie polityczne do wykorzystania sądowych procedur wyborczych, powstrzymania się od aktów przemocy i wsparcia wspólnej mediacji Unii Afrykańskiej - Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej (UA-ECOWAS) mającej na celu przeprowadzenie nowych wiarygodnych wyborów, aby znaleźć rozwiązanie dla dramatycznej sytuacji powyborczej;

12.   z zadowoleniem przyjmuje mechanizmy przyjęte przez Sąd Apelacyjny w celu usprawnienia i zapewnienia czasowego rozpatrywania skarg powyborczych, wyraża jednak ubolewanie, że poszkodowane partie opozycyjne, które złożyły skargi do Sądu Skarg Wyborczych, nadal, dwa tygodnie po wyborach prezydenckich, czekają na rozpoczęcie procedury;

13.   wzywa do skutecznej i powszechnej edukacji z zakresu praw obywatelskich i wyborczych oraz podkreśla potrzebę walki z powszechnym analfabetyzmem, który pozbawia ludność nigeryjską dostępu do drukowanej prasy i stanowi jedną z głównych przeszkód dla uczestnictwa w wyborach, w szczególności w przypadku kobiet;

14.   zatwierdza wnioski misji obserwacji wyborów Unii Europejskiej;

15.   wzywa Komisję do przedstawienia Radzie i Parlamentowi Europejskiemu spójnego i wiarygodnego wniosku w sprawie wspólnotowej polityki dotyczącej sytuacji po wyborach, która szanuje wolny wybór ludności w danym kraju oraz wyraża niepokój, że obecna polityka "pracujemy bez względu na okoliczności" jest szkodliwa i niekorzystnie wpływa na wiarygodność misji obserwacji wyborów UE;

16.   podkreśla, że pomoc UE dla Nigerii nie powinna być przekazywana strukturom federalnym czy stanowym do czasu przeprowadzenia nowych, wiarygodnych wyborów; zauważa, że z funduszy tych winna skorzystać ludność Nigerii, dlatego należy je wykorzystać na dobre zarządzanie, demokratyzację, kształcenie wyborców i podstawowe usługi socjalne o charakterze wspólnotowym, w szczególności poprzez organizacje społeczeństwa obywatelskiego;

17.   domaga się, aby Komisja i jej delegacja w Nigerii zapewniły wyłączenie rządu z procesu wyboru projektów i wdrożenia funduszy pochodzących z europejskiej inicjatywy na rzecz demokracji i praw człowieka, której wyraźnym celem jest funkcjonowanie bez konieczności zgody państwa przyjmującego;

18.   wzywa rząd federalny do walki z praktykami korupcji, przemocy i bezkarności, które miały negatywny wpływ na zarządzanie w dużej części kraju, w szczególności na szczeblu stanowym i lokalnym, i utrzymywały większość obywateli Nigerii w ubóstwie, pozbawiając ich podstawowych usług z zakresu ochrony zdrowia i szkolnictwa, a także wzywa do przestrzegania praw człowieka;

19.   wzywa władze Nigerii do rozpoczęcia rozmów z ludnością lokalną na temat przyszłości regionu Delty Nigru, zwłaszcza w odniesieniu do jego rozwoju społecznego, gospodarczego i środowiskowego;

20.   zauważa, że osiągnięcie milenijnych celów rozwoju jest kluczowym aspektem demokracji i przyczynia się do poprawy sprawiedliwości społecznej i rozwoju gospodarczego;

21.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi Nigerii, współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE, przewodniczącym Komisji i Rady Wykonawczej Unii Afrykańskiej oraz Komisji i Radzie Ministrów Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Zachodniej.


Międzynarodowy Handel Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES)
PDF 292kWORD 62k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie strategicznych celów UE na 14 sesję Konferencji Stron Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES), które odbędzie się w Hadze w dniach 3-15 czerwca 2007 r.
P6_TA(2007)0211B6-0200/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając 14 sesję Konferencji Stron Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES), które odbędzie się w Hadze (w Holandii) w dniach 3-15 czerwca 2007 r.,

–   uwzględniając art. 108 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że CITES jest najszerszym istniejącym w skali świata porozumieniem w sprawie ochrony dzikiej przyrody przed nadmierną eksploatacją dzikich zwierząt i roślin w wyniku międzynarodowego handlu, zrzeszającym 171 stron, w tym 27 państw członkowskich UE,

B.   mając na uwadze, że związane z działalnością ludzką wykorzystywanie zasobów naturalnych, niszczenie siedlisk, zmiany klimatyczne, nadmierna eksploatacja dzikich gatunków oraz nielegalny handel dzikimi zwierzętami i roślinami są głównymi powodami zubożenia różnorodności biologicznej na Ziemi,

C.   mając na uwadze, że zgodnie z prognozami zawartymi w raportach naukowych zmiany klimatyczne przyspieszą utratę różnorodności biologicznej oraz pogorszą sytuację zagrożonych gatunków,

D.   mając na uwadze, że świadomość społeczna w krajach konsumenckich miała i nadal ma zasadnicze znaczenie dla kontroli kłusownictwa oraz nielegalnego międzynarodowego handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem,

E.   mając na uwadze, że nielegalny handel w istotny sposób negatywnie oddziałuje na globalny program na rzecz zrównoważonego środowiska i trwałego rozwoju,

F.   mając na uwadze, że strategia UE dotycząca trwałego rozwoju zapewnia ramy odpowiedzialnego i zrównoważonego zarządzania zasobami naturalnymi,

G.   mając na uwadze, że zorganizowane przez Prezydencję Brytyjską warsztaty dotyczące koordynacji egzekwowania przepisów UE w zakresie handlu dziką przyrodą, które odbyły się w dniach 25-27 października 2005 r. poskutkowały szerokim poparciem projektu unijnego planu działania na rzecz zwalczania nielegalnego handlu dzikimi gatunkami w Unii Europejskiej (2006-2010),

H.   mając na uwadze, że w zakresie ochrony gatunków morskich, które mogą być zagrożone handlem międzynarodowym, CITES odgrywa rolę uzupełniającą w stosunku do Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) i innych organizacji międzynarodowych,

I.   mając na uwadze, że Międzynarodowa Komisja Wielorybnicza (IWC), uznana przez CITES za organ właściwy do regulowania spraw związanych z ochroną wielorybów i zarządzaniem nimi, ogłosiła światowe moratorium na połowy wielorybów w celach komercyjnych,

J.   mając na uwadze wysuniętą przez Japonię w dokumencie nr 51 14. Konferencji Stron Konwencji propozycję objęcia okresowym przeglądem załączników wszystkich waleni znajdujących się w załączniku I i zarządzanych przez IWC, a także wprowadzenia zmian do rezolucji CITES nr 11.4 ustanawiającej stosunki pomiędzy IWC a CITES oraz dostarczania przez IWC danych naukowych i udzielania konsultacji na temat opracowanego w ramach CITES wykazu gatunków wielorybów,

K.   mając na uwadze, że Parlament Europejski w swojej rezolucji z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie przyspieszenia realizacji planu działania UE dotyczącego egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT)(1) wyraził swoje rozczarowanie "niezwykle powolnymi postępami" w zakresie programu FLEGT; mając na uwadze, że w obliczu braku obowiązkowych i wszechstronnych uregulowań zabraniających importu nielegalnego i niewłaściwie wycinanego drewna do UE inicjatywy CITES zmierzające do uregulowania międzynarodowego handlu drewnem są sprawą najwyższej wagi,

L.   mając na uwadze przyjęcie na 12. Konferencji Stron Konwencji, wbrew zaleceniu Parlamentu Europejskiego, decyzji o zezwoleniu na jednorazową i uzależnioną od spełnienia pewnych warunków wyprzedaż rządowych zapasów kości słoniowej z Botswany, Namibii i RPA oraz mając na uwadze fakt, że ustanowione wspomnianą decyzją warunki umożliwiające wymianę handlową nie zostały jeszcze spełnione,

M.   mając na uwadze fakt, że ilość przechwyconej nielegalnej kości słoniowej znacznie wzrosła od 13. Konferencji Stron Konwencji i że co roku zabija się szacunkowo 20.000 lub więcej słoni; mając na uwadze fakt, że dalsza liberalizacja handlu kością słoniową miałaby szkodliwe oddziaływanie na już uszczuplone i rozbite populacje słoni w innych krajach w Afryce i Azji;

N.   mając na uwadze, że Konwencja o ochronie migrujących gatunków dzikich zwierząt wymienia żarłacza białego w załącznikach I i II do tej konwencji, a Australia umieściła ten gatunek w roku 2001 w załączniku III do Konwencji CITES, z zastrzeżeniami złożonymi przez Norwegię i Japonię, natomiast od roku 1996 Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i jej Zasobów (IUCN) wpisuje wspomniany gatunek jako "narażony" na swoją czerwoną listę gatunków zagrożonych wyginięciem,

O.   mając na uwadze rosnące zagrożenie, w obliczu którego stają azjatyckie populacje wielkich kotów oraz rozczarowujący brak postępów w zakresie stanowczych działań zmierzających do zatrzymania spadku populacji tygrysa i innych wielkich kotów,

P.   mając na uwadze wprowadzenie w maju 2005 r. powszechnie obowiązujących wymogów oznakowania kawioru w celu uregulowania handlu kawiorem,

Q.   mając na uwadze, że ochrona gatunków musi pozostać podstawą uzasadniania decyzji o objęciu wykazem, a przy wdrażaniu tych decyzji należy wziąć pod uwagę oddziaływanie na warunki bytowe ludzi;

R.   mając na uwadze, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby w oparciu o cele ochrony gatunkowej lub inne cele, takie jak dbanie o dobrostan zwierząt, UE przyjęła bardziej rygorystyczne wewnętrzne środki dotyczące importu dzikich zwierząt,

1.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do stosowania zasady ostrożności jako wiodącej zasady we wszystkich decyzjach w sprawie dokumentów roboczych oraz propozycji objęcia wykazem, a także do uwzględniania zasady "użytkownik płaci", podejścia ekosystemowego i tradycyjnych zasad ochrony przyrody;

2.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania, aby żadna decyzja mająca na celu ściślejszą koordynację pomiędzy CITES a innymi konwencjami z zakresu różnorodności biologicznej nie podważyła charakteru CITES jako ogólnoświatowego porozumienia w sprawie ochrony przyrody ani też surowych środków ochrony ustanowionych przez CITES;

3.   stanowczo sprzeciwia się przeprowadzaniu tajnych głosowań i wyraża rozczarowanie faktem, że Stała Komisja CITES nie wystąpiła z propozycją wykluczenia możliwości stosowania tajnego głosowania w procesie decyzyjnym w ramach Konwencji;

4.   z zadowoleniem przyjmuje przedstawione przez Kenię i Mali propozycje ustanowienia dwudziestoletniego moratorium na wszystkie rodzaje handlu kością słoniową, poparte przez Togo i Ghanę oraz odzwierciedlone w Deklaracji z Akry, wzywającej do zakazu handlu kością słoniową i podpisanej przez przedstawicieli 19 państw afrykańskich;

5.   przypomina, że zaproponowane moratorium nie będzie miało wpływu na podjętą na 12. Konferencji Stron Konwencji decyzję o zezwoleniu na jednorazową i uzależnioną od spełnienia pewnych warunków wyprzedaż rządowych zapasów kości słoniowej z Botswany, Namibii i RPA;

6.   podkreśla, że przyjęcie propozycji przedstawionej przez Kenię i Mali dałoby czas na dopracowanie systemu MIKE (monitorowanie nielegalnego zabijania słoni) i pozwoliłoby społeczności międzynarodowej przenieść punkt ciężkości debaty z handlu kością słoniową na rzeczywiste zagrożenia dla słoni i ich siedlisk;

7.   wzywa do pełnego wykonania przez afrykańskie rządy, we współpracy z organizacjami pozarządowymi, podjętej na 13. Konferencji Stron Konwencji decyzji w sprawie realizacji planu działania na rzecz kontroli handlu afrykańską kością słoniową, wraz z wymogami dotyczącymi sprawozdawczości;

8.   wzywa Komisję do wsparcia starań mających na celu wzmocnienie i monitorowanie ochrony tygrysów, na przykład poprzez identyfikowanie luk prawnych, trudności w realizacji, a także słabych stron dotyczących egzekwowania prawa oraz zdolności;

9.   wzywa Komisję do zdawania sprawozdań na temat postępów w realizacji wymogów oznakowania kawioru, do zachęcania innych państw europejskich, północnoamerykańskich i azjatyckich będących ważnymi producentami czy konsumentami do wprowadzenia systemu oznakowania, a także do wzmożenia procesu ustanawiania zrównoważonych limitów eksportowych, opartych na możliwie najbardziej wiarygodnych i aktualnych danych naukowych;

10.   wzywa UE do wsparcia następujących propozycji na Konferencję Stron Konwencji:

   przesunięcie Nycticebus spp. (lorisowatych) z załącznika II do załącznika I do konwencji CITES;
   odrzucenie propozycji wykreślenia Lynx rufus (rysia rudego) z załącznika II do konwencji CITES ze względu na problem podobieństwa do rysia europejskiego (Lynx lynx) oraz rysia iberyjskiego (Lynx pardinus);
   zaproponowane przez Niemcy w imieniu państw członkowskich wpisania do załącznika II do konwencji CITES dwóch gatunków rekina: Lamna nasus (żarłacza śledziowego) i Squalus acanthias (kolenia);
   wpisanie do załącznika I do konwencji CITES Pristidae spp. (ryb pił), z których wszystkie są uznane za gatunki skrajnie zagrożone przez Unię Ochrony Przyrody i jej Zasobów (IUCN);
   zaproponowane przez Niemcy w imieniu państw członkowskich wpisanie do załącznika II do konwencji CITES gatunku Anguilla Anguilla (węgorza europejskiego);
   wpisanie do załącznika do II konwencji CITES gatunku Pterapogon kauderni;
   wpisanie do załącznika II do konwencji CITES tropikalnego drzewa brezylki ciernistej (Caesalpinia echinata), palisandru (Dalbergia retusa, Dalbergia granadillo i Dalbergia stevensonii) oraz cedru (Cedrela spp.);
   wpisanie do załącznika II do konwencji CITES gatunku Lycaon pictus (likaona – dzikiego psa afrykańskiego);
   przedłożony przez Niemcy w imieniu państw członkowskich dokument roboczy w sprawie przestrzegania i egzekwowania prawa;
   przedłożony przez Niemcy w imieniu państw członkowskich dokument roboczy w sprawie elektronicznego handlu okazami gatunków objętych konwencją CITES;
   cztery wnioski złożone przez Algierię dotyczące wpisania do załącznika I do konwencji CITES następujących gatunków: Cervus elaphus barbarus (jelenia berberyjskiego), Gazella cuvieri (gazeli edmi), Gazella dorcas (gazeli dorkas) i Gazella leptoceros (gazeli Lodera);
   przedłożony przez Australię dokument roboczy w sprawie handlu tradycyjnymi lekami;
   propozycja Kenii i Mali wprowadzenia dwudziestoletniego moratorium na wszelkie rodzaje handlu kością słoniową;

11.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do odrzucenia:

   dok. 51 14. Konferencji Stron Konwencji dotyczącego waleni i złożonego przez Japonię;
   limitów eksportowych na Diceros bicornis (nosorożca czarnego) dla Namibii i RPA;
   propozycji zastąpienia wszystkich znajdujących się w załączniku II do konwencji CITES adnotacji do list populacji słoni w Botswanie, Namibii, RPA i Zimbabwe, co umożliwiłoby ustanowienie rocznych limitów eksportowych w handlu surową kością słoniową;
   poprawki do adnotacji do list populacji słoni w Botswanie w załączniku II do konwencji CITES, co umożliwiłoby ustanowienie rocznych limitów eksportowych w handlu surową kością słoniową, w obrocie handlowym żywymi zwierzętami, wyrobami skórzanymi i skórami oraz w obrocie niehandlowym trofeami łowieckimi;
   propozycji rozszerzenia handlu wełną Vicugna vicugna (wikunii) na dziewięć populacji tych zwierząt w Boliwii, ponieważ niektóre z tych populacji są bardzo małe;
   propozycji przesunięcia brazylijskiej populacji Melanosuchus niger (kajmana czarnego) z załącznika I do załącznika II do konwencji CITES;
   propozycji wpisania populacji leoparda (Panthera pardus) do załącznika II do konwencji CITES oraz zwiększenia limitu eksportowego na trofea myśliwskie z Mozambiku;

12.   uważa, że CITES może w najlepszy sposób przyczynić się do poprawy warunków bytowych ubogich poprzez zapewnienie realizacji i egzekwowania Konwencji oraz zapobieganie nieregulowanemu i nielegalnemu handlowi, dlatego też wzywa Komisję i państwa członkowskie do wycofania dok. 14 zatytułowanego "CITES a źródła utrzymania" na 14. Konferencję Stron Konwencji;

13.   wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia międzynarodowej współpracy w zakresie realizacji konwencji CITES poprzez rozwijanie strategii zawierającej określone priorytety ułatwiające jej realizację oraz udzielanie dodatkowych zachęt i wsparcia finansowego– zwłaszcza na potrzeby szkoleń i pomocy technicznej w zakresie identyfikacji gatunków i środków wykonawczych;

14.   przypomina, że Unia Europejska jest jednym z największych rynków nielegalnego handlu dzikimi gatunkami oraz że przestrzeganie prawa różni się w poszczególnych państwach członkowskich, wzywa też Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia koordynacji starań na rzecz egzekwowania przepisów UE w zakresie handlu dziką przyrodą;

15.   wzywa strony konwencji CITES, które jeszcze tego nie uczyniły do jak najszybszego ratyfikowania poprawki z Gaborone, tak aby Wspólnota Europejska mogła stać się stroną tej Konwencji;

16.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, stronom konwencji CITES oraz Sekretariatowi CITES.

(1) Dz.U. C 157 E z 6.7.2006, str. 482.


Strategia innowacyjna
PDF 265kWORD 119k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie wykorzystania wiedzy w praktyce: szeroko zakrojona strategia innowacyjna dla UE (2006/2274(INI))
P6_TA(2007)0212A6-0159/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Wykorzystanie wiedzy w praktyce: szeroko zakrojona strategia innowacyjna dla UE" (COM(2006)0502),

–   uwzględniając komunikat Komisji "Inwestowanie w badania naukowe: plan działania dla Europy" (COM(2003)0226),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: badania naukowe i innowacje jako inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia: wspólna koncepcja" (COM(2005)0488) oraz towarzyszące mu dokumenty robocze służb Komisji (SEC(2005)1253 i SEC(2005)1289),

–   uwzględniając sprawozdanie z dnia 20 stycznia 2006 r. dotyczące badań i rozwoju oraz innowacji przedstawione przez niezależną grupę ekspertów mianowaną w związku ze szczytem w Hampton Court , który odbył się dnia 27 października 2005 r., zatytułowane "Tworzenie innowacyjnej Europy" (tzw. sprawozdanie "Aho"),

–   uwzględniając konkluzje Prezydencji ze szczytu Rady UE w Lizbonie w dniach 23-24 marca 2000 r., gdzie postanowiono uczynić Unię najbardziej konkurencyjną i dynamiczną gospodarką na świecie opartą na wiedzy, oraz konkluzje prezydencji ze szczytu Rady UE w Brukseli w dniach 22-23 marca 2005 r., i 23-24 marca 2006 r.,

–   uwzględniając konkluzje z 2769 spotkania Rady ds. Konkurencyjności z dnia 4 grudnia 2006 r.,

–   uwzględniając komunikat Komisji na wiosenny szczyt Rady Europejskiej zatytułowany "Wspólne działania na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia – nowy początek strategii lizbońskiej" (COM(2005)0024),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Wspólne działania na rzecz wzrostu i zatrudnienia: wspólnotowy program lizboński" (COM(2005)0330),

–   uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany "Realizacja wspólnotowego programu lizbońskiego: Finansowanie rozwoju MŚP – tworzenie europejskiej wartości dodanej" (COM(2006)0349),

–   uwzględniając krajowe programy reform przedstawione przez państwa członkowskie, sprawozdania państw członkowskich z jesieni 2006 r. w sprawie realizacji ich krajowych programów reform, a także ocenę wdrożenia tychże programów przez Komisję w jej rocznym sprawozdaniu z postępu prac (COM(2006)0816),

–   uwzględniając zalecenie Rady 2005/601/WE z dnia 12 lipca 2005 r. sprawie ogólnych wytycznych polityki gospodarczej państw członkowskich i Wspólnoty (2005-2008)(1) i decyzję Rady 2005/600/WE z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie wytycznych dla polityk zatrudnienia państw członkowskich(2), które razem tworzą "Zintegrowane wytyczne na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia",

–   uwzględniając decyzję nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013)(3) (7PR),

–   uwzględniając decyzję nr 1639/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiającą program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007-2013)(4) (CIP),

–   uwzględniając wniosek w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Europejski Instytut Technologii (COM(2006)0604),

–   uwzględniając wniosek w sprawie rozporządzenia Rady w sprawie wspólnotowego patentu (COM(2000)0412), oraz jego tekst zmieniony przez Prezydencję,

–   uwzględniając wspólnotowe ramy dotyczące pomocy państwa na rzecz badań, rozwoju i innowacji(5), oraz komunikat Komisji zatytułowany "W kierunku bardziej skutecznego stosowania zachęt podatkowych na rzecz badań i rozwoju" (COM(2006)0728),

–   uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany "European Competitiveness Report 2006" (SEC(2006)1467) oraz komunikat Komisji zatytułowany "Reformy gospodarcze i konkurencyjność: główne przesłania sprawozdania na temat europejskiej konkurencyjności w 2006 r." (COM(2006)0697),

–   uwzględniając "Zestawienie dotyczące europejskiej innowacyjności za 2006 r.", które jasno wykazuje, że Stany Zjednoczone i Japonia nadal wyprzedzają UE w tej dziedzinie,

–   uwzględniając dokument "Nauka, technologia i przemysł w krajach OECD: przegląd 2006",

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie realizacji wspólnotowego programu lizbońskiego: badania naukowe i innowacje jako inwestycje na rzecz wzrostu i zatrudnienia: wspólna koncepcja(6),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 października 2006 r. w sprawie przyszłej polityki patentowej w Europie(7),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie wkładu w dotyczącą strategii lizbońskiej debatę w ramach wiosennego szczytu Rady Europejskiej 2006(8),

–   uwzględniając sprawozdanie grupy eksperckiej z lipca 2004 r. zatytułowane "Poprawa instytucji w celu transferu technologii z sektora nauki do przedsiębiorstw",

–   uwzględniając opinięz własnej inicjatywy Europejskiego Komitetu Ekonomicznego i Socjalnego zatytułowaną "Inwestowanie w wiedzę i innowacje (Strategia Lizbońska)", raport informacyjny (CESE 40/2007, INT/325),

–   uwzględniając inicjatywę i2010, a w szczególności komunikat Komisji zatytułowany "Plan działania na rzecz administracji elektronicznej w ramach inicjatywy i2010: przyspieszenie wprowadzania elektronicznych usług administracji publicznej w Europie z korzyścią dla wszystkich" (COM(2006)0173),

–   uwzględniając dokument roboczy Komisji w sprawie innowacji w usługach z listopada 2006 r.,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie wkładu przyszłej polityki regionalnej w innowacyjne zdolności UE(9),

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisji Rozwoju Regionalnego i Komisji Prawnej (A6-0159/2007),

A.   mając na uwadze stan realizacji strategii lizbońskiej, a w związku z tym potrzebę bardziej wszechstronnej strategii innowacyjnej wobec globalnej konkurencji,

B.   mając na uwadze, że różnicowanie poprzez innowacyjność to jedna z dróg, jakimi może pójść UE, by podjąć wyzwania globalizacji,

C.   mając na uwadze, że należy podkreślić zarówno wykorzystywanie osiągnięć akademickich, w szczególności przez małe i średnie przedsięmbiorstwa (MŚP), jak i dostępność wyników badań naukowych, szczególnie dla innowacji o znaczeniu społecznym oraz mając na uwadze, że należy rozwiązać kwestię koncentracji platform innowacyjności pod względem geograficznym, tak aby wykorzystać umiejętności i różnorodność oferowane przez różne regiony UE,

D.   mając na uwadze fakt, że znaczna wiedza specjalistyczna zgromadzona w ośrodkach naukowych UE nie jest wystarczająco wykorzystana,

E.   mając na uwadze, że sytuacja w dziedzinie wspierania innowacji nie charakteryzuje się konkurencyjnością i brak jest przejrzystych i sprawiedliwych warunków dla wszystkich podmiotów prowadzących innowacyjne działania, w tym małych innowacyjnych przedsiębiorstw i ośrodków innowacji technologicznej,

F.   mając na uwadze, że samo przyjęte podejście do wspierania innowacyjności, obejmujące inicjatywy technologiczne powodowane przez popyt, jest niewystarczające i wymaga jednoczesnego promowania dogodnych warunków rynkowych, celem stworzenia otoczenia regulacyjnego sprzyjającego innowacyjności,

G.   mając na uwadze, że dobre funkcjonowanie rynku wewnętrznego, wspierane przez nową dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym(10), prowadzi do stworzenia warunków sprzyjających innowacyjności poprzez podwyższoną konkurencyjność na większym i bardziej stabilnym obszarze gospodarczym, przyciągając więcej inwestycji i promując mobilność pracowników,

H.   mając na uwadze, że bariery utrudniające ruch towarów, usług i siły roboczej są nadal obecne na wspólnym rynku, co uniemożliwia europejskim przedsiębiorstwom osiąganie skali niezbędnej do czerpania zysków z inwestycji w badania i innowacje,

I.   mając na uwadze fakt, że podstawowym celem innowacyjności jest wzrost konkurencyjności oraz poprawa jakości życia obywateli UE,

J.   mając na uwadze, że zasada doskonałości, której stosowanie jest właściwe głównie przy wspieraniu priorytetowych badań naukowych, utrudnia zdrową konkurencję w obszarze wspierania innowacji i uniemożliwia małym podmiotom (innowacyjnym przedsiębiorstwom, ośrodkom technologicznym i innowacji, ośrodkom badawczym) dostęp do programów wsparcia,

K.   mając na uwadze, że innowacje umożliwiają utrzymanie tradycyjnych sektorów,

L.   mając na uwadze rolę innowacyjności w kształtowaniu modeli socjalnych krajów członkowskich,

M.   mając na uwadze, że innowacje mogą przyczynić się do integracji pewnych grup społecznych, na przykład osób niepełnosprawnych,

N.   mając na uwadze fakt, iż towary, usługi i procesy stanowią słabo wykorzystany potencjał innowacyjny UE,

O.   mając na uwadze potrzebę instytucjonalnego wsparcia procesu zarządzania wiedzą o innowacjach i prawach autorskich,

P.   mając na uwadze finansowanie polityki innowacyjnej oraz zwiększenie w niej udziału zamówień publicznych i partnerstwa prywatno-publicznego,

Q.   mając na uwadze, że warunkiem innowacyjności jest edukacja, w tym edukacja interdyscyplinarna, obejmująca obszary na styku tradycyjnych dziedzin oraz mając na uwadze, że innowacyjność powinna stać się integralną częścią programów edukacyjnych na wszystkich poziomach nauczania,

R.   mając na uwadze, że kształcenie ustawiczne, może przyczynić się do rozszerzenia wiedzy o innowacjach, i że promocja społeczeństwa informacyjnego przeciwdziała marginalizacji na rynku pracy,

S.   mając na uwadze, że źródłem innowacyjności może być kreowanie europejskich standardów i norm jakości na wczesnym etapie rozwoju nowoczesnych produktów i usług,

T.   mając na uwadze, że 7PR powinien kształtować wzmocnioną i rozszerzoną Europejską Przestrzeń Badawczą skoncentrowaną na konkretnych zadaniach celowych,

U.   mając na uwadze, że definicja innowacji zawarta w podręczniku Oslo (OECD) jest szeroko interpretowana oraz że staje się definicją standardowo używaną w instytucjach Wspólnoty,

1.   przychyla się do propozycji Komisji dotyczącej nowej inicjatywy pionierskich rynków, mającej na celu wprowadzenie do obrotu innowacyjnych produktów i usług w dziedzinach, w których UE może stać się liderem światowym; jest zdania, że nową pilotażową inicjatywę rynkową, która powinna się koncentrować przede wszystkim na tworzeniu i wprowadzaniu na rynek nowych innowacyjnych produktów i usług, należy podjąć głównie w dziedzinach, w których istnieje potencjalnie wysoki popyt, dbając jednocześnie o uwzględnienie słabiej rozwiniętych regionów;

2.   przypomina, że podczas opracowywania polityk wsparcia innowacji należy wziąć pod uwagę poszerzoną definicję innowacji, w celu uwzględnienia zarówno sektora usług, w tym działalności turystycznej, jak i innowacji nietechnologicznych – czyli innowacyjnej działalności w zakresie marketingu i zarządzania; w pełni popiera konkluzje Rady ds. Konkurencyjności z dnia 4 grudnia 2006 r., w których Rada zwróciła się do Komisji o przygotowanie wytycznych politycznych dotyczących innowacji w obszarze usług i innowacji nietechnologicznych, oraz zwraca się do Komisji o konsultowanie podczas prac w szczególności organizacji reprezentujących małe przedsiębiorstwa i przedsiębiorstwa rzemieślnicze;

3.   zauważa, że choć MŚP, klastry i współpraca między organizacjami mają szczególną rolę do odegrania w tworzeniu i wdrażaniu innowacyjnych rozwiązań, w tym w sektorach technologii mniej zaawansowanych, brak jest systematycznego wsparcia publicznego o przejrzystych zasadach; niemniej jednak przyjmuje z zadowoleniem nowe ramy dotyczące pomocy państwa na rzecz badań, rozwoju i innowacji zawierające wykaz specjalnych środków wspierających innowacyjne działania MŚP;

4.   wzywa państwa członkowskie do ożywienia europejskich przedsiębiorstw i ich potencjału innowacyjnego poprzez zmniejszenie biurokracji, co podniesie jakość stanowionego prawa, zmniejszając obciążenie administracyjne; stanowczo jest zdania, że poprawa otoczenia regulacyjnego, w szczególności zlikwidowanie nadmiernego obciążenia regulacyjnego MŚP, doprowadzi do stworzenia sprzyjających warunków rynkowych i pomoże we wprowadzeniu nowych innowacyjnych produktów i usług na wiodące rynki, oraz że spowoduje wzrost zaufania konsumentów, a także sprzyjać będzie inicjatywom takim jak proponowany program Eurostars;

5.   przyjmuje z zadowoleniem uruchomienie rozszerzonej strategii innowacji dla małych przedsiębiorstw i dla mikroprzedsiębiorstw, których potencjał innowacyjny, zwłaszcza jeśli chodzi o mało- i średniozaawansowane technologie i innowacje nietechnologiczne, nie jest obecnie wystarczająco uznawany i wykorzystywany; ubolewa jednak nad faktem, że ww. komunikat Komisji w sprawie wykorzystania wiedzy w praktyce nie proponuje środków operacyjnych, jakie miałyby im zostać przeznaczone; zwraca się w związku z tym do Komisji i Rady o uwzględnienie specyfiki i potrzeb tych przedsiębiorstw w dziesięciu priorytetach rozszerzonej strategii innowacji i zaleca Komisji, aby wraz z reprezentującymi je organizacjami przedłożyła Parlamentowi i Radzie szczegółowy program rozwoju szeroko pojętych innowacji w tych przedsiębiorstwach, niezależnie od ich obszaru działalności;

6.   podkreśla znaczenie nauki, technologii i innowacji w edukacji i kulturze; podkreśla potrzebę wprowadzenia do programu szkolnictwa zajęć i inicjatyw mających na celu przyciągnięcie młodzieży do nauki i innowacji; jest zdania, że jakość i ilość kursów kształcenia ustawicznego musi ulec poprawie i zwiększeniu oraz że należy zachęcać do korzystania z technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w celu stworzenia społeczeństwa opartego na wiedzy, co przyniesie korzyści europejskim innowacjom;

7.   zaleca, aby Komisja i państwa członkowskie rozważyły utworzenie prawdziwie europejskiego systemu dalszej edukacji, który pomógłby w budowaniu silniejszego europejskiego rynku pracy;

8.   uważa, że potrzebne są odpowiednie środki na szczeblu wspólnotowym, regionalnym i lokalnym w celu zwiększenia liczby absolwentów uczelni wyższych, zwłaszcza kobiet, na kierunkach naukowych, inżynieryjnych i technicznych oraz w zakresie badań podstawowych poprzez wykorzystanie szczegółowego programu "Ludzie" w ramach 7PR, udzielanie stypendiów, przyznawanie nagród i stwarzanie innych zachęt, a także zachęcając kobiety – poprzez projekty doradcze oraz inne formy wsparcia – do zakładania innowacyjnych przedsiębiorstw;

9.   postuluje tworzenie infrastruktury technologicznej i naukowej, niezbędnej do kreowania innowacji przy już istniejących centrach edukacyjnych tak, aby zapewnić możliwość rozwoju ośrodków badawczych; przypomina o znaczeniu finansowania wysokiej jakości infrastruktury fizycznej i technologicznej, aby przyciągnąć inwestycje i ułatwić zawodową mobilność;

10.   podkreśla, że innowacyjne procesy wymagają odpowiedniej organizacji terytorialnej, wraz z utworzeniem nowych modeli relacji między przedsiębiorstwami, ośrodkami badań, uniwersytetami (takie jak klastry, okręgi i platformy) i zwraca uwagę na pozytywny wpływ, jaki innowacje mogą mieć na procesy organizacyjne; zwraca się do państw członkowskich o wykorzystywanie funduszy strukturalnych do budowania nowej i wzmacniania istniejącej infrastruktury technicznej służącej rozwojowi innowacji, w postaci ośrodków innowacji, inkubatorów technologii i ośrodków badawczo-rozwojowych w regionach obdarzonych wystarczającym potencjałem innowacyjności i wiedzy; uważa, że warunkiem wstępnym potencjału innowacyjnego w UE jest darmowy lub tani dostęp do łączy szerokopasmowych, który ułatwia przedsiębiorczość oparta na wiedzy; z zadowoleniem przyjmuje wysiłki mające na celu propagowanie wymiany wiedzy pomiędzy uczelniami i innymi publicznymi ośrodkami badawczymi a przemysłem;

11.   wzywa państwa członkowskie do rozważenia i wprowadzenia zachęt podatkowych, które zachęcą przedsiębiorstwa do ponoszenia nakładów na badania, rozwój i innowacje, przeprowadzając, jeśli zajdzie taka potrzeba, strukturalny przegląd istniejących mechanizmów i zachęt;

12.   wzywa państwa członkowskie do pilnej współpracy nad zakończeniem tworzenia rynku wewnętrznego i do dążenia do osiągnięcia porozumienia politycznego w sprawie środków ustawodawczych i środków o innym charakterze w obszarach, gdzie wciąż istnieją przeszkody hamujące swobody przepływ towarów, usług, kapitału i pracowników, pozbawiające przedsiębiorstwa możliwości kapitalizacji ich inwestycji w innowacje;

13.   uważa, że usuwanie przeszkód w swobodnym przepływie czynników produkcji i towarów na rynku wewnętrznym jest niezbędne, ponieważ może ono pomóc w zapewnieniu łatwiejszego dostępu do kapitału podwyższonego ryzyka, zwiększenia mobilności badaczy oraz przepływu towarów i usług opartych na nowatorskich technologiach, a także płynniejszego przekazywania wiedzy, co przyczynia się do tworzenia rzeczywistej europejskiej przestrzeni dla innowacyjności; jest zdania, że użyteczne rozwiązania innowacyjne charakterystyczne dla branży usługowej powinny być szerzej brane pod uwagę i uważa, że systematyczna likwidacja barier w swobodnym przepływie towarów, usług i kapitału, swoboda przedsiębiorczości oraz swobodny przepływ osób, w tym pracowników, pobudzi innowacyjność;

14.   odnotowuje pozytywne efekty istnienia Europejskich Platform Technologicznych (EPT) oraz udziału klastrów EUREKA w tych platformach, zwracając się do państw członkowskich o ich wspieranie oraz zachęca do tworzenia innych sieci EPT; ocenia także pozytywnie przygotowania dotyczące Wspólnych Inicjatyw Technologicznych w kluczowych domenach europejskiej innowacyjności, takich jak proponowany program Eurostars, które przyjmą formę partnerstwa publiczno-prywatnego;

15.   zwraca się do państw członkowskich z apelem, by wytypowały (z uwzględnieniem hierarchii ważności) najbardziej innowacyjne dla nich dziedziny, zarówno z zakresu badań stosowanych oraz technologii, jak i działań nietechnologicznych, w tym takich jak np. teoria zarządzania lub organizacja biurokratyczna i do wspierania, oprócz własnych priorytetów, priorytetów określonych przez EPT w dziedzinie innowacji;

16.   wzywa Komisję do promowania wymiany najlepszych praktyk oraz do promowania identyfikacji i wymiany wniosków wynikających ze złych praktyk, w szczególności celem promowania lepszego stanowienia prawa w zakresie wspólnych inicjatyw technologicznych w oparciu o wyspecjalizowane partnerstwa publiczno-prywatne, co pobudziłoby rozwój innowacyjności również w mniej rozwiniętych regionach UE;

17.   zwraca uwagę Komisji i państw członkowskich na fakt, że jeśli utworzony zostanie Europejski Instytut Technologii (EIT), to powinien on mieć ambicję inwestowania w powiązanie ośrodków wiedzy z przedsiębiorstwami poprzez koncentrowanie się na innowacjach, a oprócz pełnienia roli koordynacyjnej w ramach trójkąta wiedzy, powinien też pomóc pobudzić konkurencję w innowacyjnych dziedzinach, aby w ten sposób znacząco przyczynić się do wykorzystania europejskiego potencjału innowacyjnego w praktyce;

18.   odnotowuje powołanie Europejskiej Rady Badawczej i apeluje, aby ważnym kryterium selekcji tematyki badawczej była innowacyjność i możliwość praktycznego wdrożenia podejmowanych projektów;

19.   podkreśla, że uważa uwypuklony w strategii lizbońskiej cel, jakim jest przeznaczanie 3% PKB na wydatki związane z badaniami i rozwojem, za minimum;

20.   rozumie, że niepewność związana z badaniami i rozwojem zmniejsza gotowość rynków finansowych do inwestowania w projekty w tej dziedzinie; z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący mechanizmu finansowania opartego na podziale ryzyka, stosowanego w przypadku inwestycji w przedstawiające wysokie ryzyko projekty w dziedzinie badań i rozwoju, a polegającego na udzielaniu pożyczek i gwarancji;

21.   odnotowuje CIP przewidujący adekwatne instrumenty finansowe oraz ww. komunikat Komisji w sprawie finansowania rozwoju wskazujący konkretne działania dla zwiększenia inwestycji kapitału podwyższonego ryzyka;

22.   podkreśla, że zasadnicze znaczenie w podnoszeniu poziomu badań i rozwoju oraz w rozwijaniu nowych technologii i wprowadzaniu na rynek innowacyjnych rozwiązań ma dostęp MŚP, mikroprzedsiębiorstw i przedsiębiorców do środków; podkreśla w związku z tym, że należy wspierać zarówno finansowanie we wczesnym stadium, jak i stałe finansowanie przez wystarczająco długi okres; podkreśla jednak, że obecny system funduszy kapitału podwyższonego ryzyka nie zaspokaja potrzeb grupy docelowej w zakresie finansowania, w szczególności w dziedzinie innowacji nietechnologicznych; wzywa państwa członkowskie do wykorzystywania funduszy publicznych, w tym funduszy strukturalnych, aby rozpocząć tworzenie funduszy kapitału podwyższonego ryzyka w formie partnerstw publiczno-prywatnych w regionach i dziedzinach posiadających potencjał innowacyjny i dobrą bazę naukową; zwraca się ponadto do Komisji, Europejskiego Banku Inwestycyjnego(EBI) i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego (EFI) o określenie odpowiednich sposobów finansowania poprzez przystosowanie kapitału podwyższonego ryzyka lub stworzenie, w razie konieczności, nowatorskich instrumentów finansowych;

23.   wzywa państwa członkowskie i społeczności lokalne i regionalne do przyjęcia innowacji ekologicznych, w ramach CIP, a także zwraca uwagę na możliwość wykorzystania pomocy finansowej dla MŚP, takich jak program JEREMIE; zachęca Komisję, państwa członkowskie i władze regionalne do wykorzystywania odnawialnych źródeł wsparcia finansowego na proinnowacyjne badania, takich jak system bonów na innowacje (innovation voucher system); zachęca podmioty odpowiedzialne na szczeblu regionalnym, aby z funduszy strukturalnych finansowały również eksperymentalne, a więc ryzykowne środki;

24.   wzywa podmioty odpowiedzialne na szczeblu regionalnym i lokalnym do zapewnienia sprzyjających warunków oraz do uczynienia ze wspierania innowacji istotnego punktu programów operacyjnych oraz do przeznaczenia znaczącej części środków z funduszy strukturalnych na inwestycje w dziedzinie nauki, innowacji i doskonalenia zawodowego, co obok innych korzyści zwiększy zatrudnienie, tworzenie miejsc pracy oraz będzie przeciwdziałać tendencjom odpływu pracowników i wyludniania się obszarów; wzywa państwa członkowskie do wsparcia tych wysiłków poprzez inwestycje publiczne w placówki szkolnictwa wyższego w celu promowania talentów;

25.   zwraca się do Komisji z prośbą o dokonanie oceny wyników uzyskanych w ramach analizy aspektów jakościowych, ilościowych i finansowych projektów i działań w taki sposób, aby w przyszłości poprawić skuteczność podobnych działań;

26.   oczekuje, że większa konkurencja powodowana przez rynek wewnętrzny skłoni przedsiębiorstwa do zwiększania środków przeznaczanych na badania i innowacyjność; wzywa przedsiębiorstwa do reinwestowania części zysków w badania i rozwój technologiczny;

27.   jest zdania, że eko-innowacje odgrywają ważną rolę w ulepszaniu racjonalizacji zużycia energii, rozwoju czystych i bezpiecznych dostaw energii (w tym odnawialnych źródeł energii i czystej energii opartej na paliwach kopalnych), a także w poprawie konkurencyjnej pozycji UE; w związku z tym jest zdania, że eko-innowacje muszą zyskać większe znaczenie w polityce innowacyjnej UE i w polityce poszczególnych krajów oraz że UE powinna wprowadzić w praktyce zasadę "top runner";

28.   zauważa, że miasta mogą odgrywać ważną rolę w przygotowaniu strategii innowacji dla całego regionu a w stosownych przypadkach mogą przejąć inicjatywę w zakresie szczególnie obiecujących projektów, np. wykorzystania potencjału termo-modernizacyjnego i ko-generacyjnego, lub podjąć inne działania, takie jak rozwijanie parków naukowych i technologicznych;

29.   zwraca szczególną uwagę na trudności słabiej rozwiniętych regionów w pozyskiwaniu prywatnego kapitału inwestycyjnego oraz wzywa państwa członkowskie i podmioty lokalne oraz regionalne do korzystania w większym stopniu z pożyczek EBI oraz do wspierania i wzmacniania partnerstw publiczno-prywatnych w obszarze działań innowacyjnych, dbając w sposób szczególny o stosowanie najlepszych praktyk i dobre wykorzystanie środków publicznych;

30.   podkreśla konieczność wzmocnienia roli przedsiębiorstwa w działalności innowacyjnej, jako podmiotu i głównej siły napędowej innowacji, a nie tylko odbiorcy innowacyjnych procesów i mechanizmów;

31.   odnotowuje inicjatywę "Europe INNOVA", która zakłada bardziej aktywne podejście do tworzenia i wspierania innowacyjnych przedsiębiorstw w sektorze usług;

32.   wzywa Komisję, aby zachęcała do wykorzystywania zreformowanych sieci "EuroInfoCentres" i Centrów Przekazu Informacji w celu zapewnienia kompleksowych usług na poziomie regionalnym dla wszystkich uczestników procesu innowacji, a szczególnie indywidualnych innowatorów i małych innowacyjnych przedsiębiorstw; zachęca organizacje branżowe i pośredniczące, takie jak izby handlowe i inne ośrodki informacji do stworzenia, wspólnie z EuroInfoCentres i Centrami Przekazu Informacji punktów kompleksowej informacji; wzywa ponadto Komisję do wspierania roli, jaką organizacje pośredniczące reprezentujące MŚP odgrywają jako twórcy innowacji i doradcy, poprzez zaoferowanie wsparcia mechanizmom doradczym;

33.   wzywa państwa członkowskie do dalszych wysiłków na rzecz zmniejszenia różnic między regionami, które utrudniają tworzenie europejskiej przestrzeni naukowo-technologicznej;

34.   uważa, że zamówienia publiczne odgrywają strategiczną rolę w promowaniu innowacyjnych produktów i usług, pod warunkiem że są ukierunkowane na tworzenie bardziej wydajnych i skutecznych produktów oraz świadczenie racjonalnie zorganizowanych usług, zapewniających lepszy stosunek jakości do ceny; zwraca się do państw członkowskich, władz regionalnych i lokalnych o to, aby przy wyborze najlepszych ofert uwzględniały ich faktyczne nowatorstwo;

35.   z zadowoleniem przyjmuje zamiar opublikowania przez Komisję wytycznych dotyczących jak najskuteczniejszego wykorzystania skonsolidowanych ram prawnych w zamówieniach publicznych, które nie tylko sprzyjają konkurencyjności, ale również wprowadzają bardziej elastyczne zasady, przyczyniając się w ten sposób do przyjmowania innowacyjnych rozwiązań i rozwoju kreatywności;

36.   wzywa Radę i Komisję do poprawy standardów prawnych związanych z aspektem ekonomicznym badań i innowacji w celu zapewnienia lepszej ochrony przy rozpowszechnianiu procesów, technik i odkryć w kontekście międzynarodowej otwartości;

37.   zauważa, że innowacyjność usług odgrywa istotną rolę w gospodarce i że ochrona własności intelektualnej w zakresie usług jest w Europie często ograniczona do tajemnicy handlowej; jest zdania, że dla mniejszych przedsiębiorstw negocjowanie i wdrażanie umów o poufności jest trudne i kosztowne oraz że może to utrudniać wspólne przedsięwzięcia i pozyskiwanie finansowania;

38.   podkreśla, że wysiłki powinny koncentrować się na łatwiejszym wykorzystywaniu wyników badań naukowych w produktach nadających się do wprowadzenia do obrotu, zwłaszcza przez MŚP (dokładając jednocześnie starań, aby nie zdławić podstawowych badań naukowych) i uważa, że potrzebne jest bardziej kompleksowe podejście, uwzględniające zarówno ściślejsza współpracę sektora badawczego z sektorem przedsiębiorczości, jak i interesy konsumentów, społeczeństwa obywatelskiego i środowiska naturalnego, a także biorące pod uwagę wszystkie podmioty lokalne (publiczne i prywatne); z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja planuje przyjąć komunikat w sprawie promowania przekazywania wiedzy między uczelniami i innymi publicznymi organizacjami badawczymi a przemysłem;

39.   oświadcza, że rozsądna i solidna ochrona praw autorskich i systemy patentowe to sprawa kluczowa dla budowy gospodarki i społeczeństwa opartych na innowacyjnej wiedzy; wzywa Komisję i EFI do przeanalizowania możliwości zapewnienia małym przedsiębiorstwom odpowiedniego wsparcia finansowego dla ich wniosków patentowych;

40.   zwraca się do Komisji, by we współpracy z krajami członkowskimi przygotowała sposoby alternatywne i komplementarne względem środków ochrony prawnej przewidzianych w prawie patentowym, mające chronić twórców i pojawiające się modele twórcze przed szantażem i naruszeniami prawa;

41.   z zadowoleniem przyjmuje podjęte przez Komisję niedawne inicjatywy w zakresie otwartego dostępu, mające na celu lepsze rozpowszechnianie wiedzy naukowej;

42.   zwraca się do Komisji i krajów członkowskich, by jednolite wymogi określające zasady patentowalności zostały dostosowane do warunków poszczególnych branż;

43.   zwraca się do Komisji i państw członkowskich, aby w ramach nowego patentu wspólnotowego zaproponowały sposób eliminacji patentów na trywialne rozwiązania i tzw. "patentów uśpionych";

44.   wzywa Komisję, by we współpracy z europejskimi organizacjami normalizacyjnymi przyspieszyła tempo europejskiej normalizacji i doprowadziła do skutecznego stosowania standardów, które już istnieją;

45.   jest przekonany, że szybsze opracowywanie interoperacyjnych norm europejskich pomoże wspierać rozwój wiodących rynków, szczególnie w dziedzinie usług i zaawansowanych technologii, a także pomoże doprowadzić do ich stosowania na całym świecie, przez co przedsiębiorstwa europejskie mogą zyskać przewagę nad pozostałymi podmiotami na arenie światowej;

46.   wzywa państwa członkowskie do promowania metody uzyskania konsensusu odnośnie standardów europejskich, mając na uwadze, iż szybkość tego działania jest kluczowym zagadnieniem dla właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego UE, dla handlu transgranicznego, a w konsekwencji – dla zwrotu nakładów na prace badawczo-rozwojowe;

47.   wzywa Komisję, by wspierała nie tylko przyjmowanie, ale również stosowanie norm europejskich, szczególnie poprzez przybliżanie ich w prosty sposób małym i średnim przedsiębiorstwom; uważa, że podręczniki i instrukcje powinny być dostępne we wszystkich językach urzędowych UE;

48.   z zadowoleniem przyjmuje współpracę UE ze światowymi organami regulacyjnymi i oczekuje, że dzięki standaryzacji innowacje techniczne będą szybko i skutecznie wprowadzane na rynek;

49.   jest zdania, że fragmentaryzacja standardów w skali światowej nie jest pożądana; zaleca, aby Komisja, państwa członkowskie oraz różne europejskie i międzynarodowe organy zajmujące się ustalaniem standardów rozważyły stosowanie, gdy tylko to możliwe, podejścia polegającego na priorytetowym traktowaniu rozwiązań na skalę międzynarodową przy określaniu nowych standardów;

50.   przypomina definicję otwartych standardów przyjętą przez Komisję zgodnie z którą: (i) standard został przyjęty i jest utrzymywany przez organizację o charakterze niezarobkowym, a jego dalszy rozwój odbywa się na podstawie otwartej procedury podejmowania decyzji dostępnej dla wszystkich zainteresowanych stron; (ii) standard został opublikowany, a jego specyfikacja jest dostępna bezpłatnie lub za symboliczną opłatą; (iii) własność intelektualna – tzn. obecność ewentualnych patentów – (części) standardu jest nieodwołalnie i nieodpłatnie udostępniona;

51.   zgadza się z Komisją, że polityka klastrów jest ważnym elementem polityki innowacyjnej państw członkowskich i wzywa podmioty odpowiedzialne, szczególnie na szczeblu regionalnym i lokalnym, do wsparcia klastrów oraz ośrodków innowacyjności i ośrodków technologicznych zarówno w miastach, jak i na obszarach wiejskich w taki sposób, aby osiągnąć stan równowagi między poszczególnymi regionami; zachęca państwa członkowskie do promowania na swoich terytoriach tzw. wyspecjalizowanych regionów wiedzy oraz klastrów, a także do współpracy transgranicznej, jak również do promowania współpracy ze specjalistami z krajów trzecich; w związku z tym podkreśla znaczenie utworzenia struktur zarządzania w celu usprawnienia współpracy między różnymi podmiotami w ramach klastrów i wnosi o wykorzystanie koncepcji klastrów również w ramach działalności transgranicznej, korzystając przy tym głównie z doświadczeń regionów europejskich posiadających już ustalone struktury transgraniczne i sieci społeczne, uważa że w tym kontekście można by skonsultować się z klastrami i sieciami EUREKA oraz dokonać ich włączenia;

52.   odnotowuje inicjatywę Komitetu Regionów polegającą na połączeniu w sieć regionów tworzących interaktywną platformę wspólnot terytorialnych, mającą na celu porównanie i wymianę doświadczeń w realizacji strategii lizbońskiej;

53.   wzywa Komisję do monitorowania procesów innowacyjnych w regionach oraz do opracowania wskaźników innowacyjności wspólnych dla całej UE, które będą lepiej ilustrowały gotowość państw członkowskich i regionów do wprowadzania innowacji;

54.   wzywa państwa członkowskie do aktywnego podnoszenia atrakcyjności kariery naukowej, poprzez promowanie istniejących środków motywacyjnych i nagród, takich jak Kartezjusz, Arystoteles i nagrody dla młodych naukowców, a także oferowanie interesujących warunków pozwalających na przyciągnięcie najzdolniejszych i najbardziej twórczych naukowców do Europy;

55.   wzywa Komisję i państwa członkowskie oraz władze regionalne do ustanowienia i propagowania narodowych i europejskich nagród innowacyjnych;

56.   uważa, że aby towary i usługi wykorzystujące wyniki badań naukowych cieszyły się większą akceptacją obywateli, konieczne jest podniesienie poziomu zaufania i bezpieczeństwa poprzez odpowiednie instrumenty ochrony konsumentów;

57.   podkreśla, że innowacyjność to sposób na poprawę jakości życia obywateli UE, a nie cel sam w sobie; w związku z tym wyraża opinię, że chociaż konkurencja i liberalizacja na rynku towarów i usług przyczyniają się do osiągania tego celu w zakresie innowacyjności, to jednak muszą im towarzyszyć przepisy dotyczące kontroli i ochrony konsumentów, jeżeli uzasadnia to interes publiczny;

58.   uważa, że środkom innowacyjnym muszą towarzyszyć lepsze kampanie informacyjne i podkreśla potrzebę dzielenia się informacjami otrzymanymi z zakończonych projektów; jednocześnie zaleca wyciągnięcie wniosków z niewłaściwych procedur zastosowanych w projektach zakończonych niepowodzeniem oraz ostrzeżenie innych regionów UE przed popełnieniem podobnych błędów;

59.   wzywa Komisję, państwa członkowskie, władze regionalne i lokalne do zagwarantowania powszechnego dostępu do pracy w oparciu o ICT, aby generalnie ułatwić naukę i pracę przez Internet;

60.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich.

(1) Dz.U. L 205 z 6.8.2005, str. 28.
(2) Dz.U. L 205 z 6.8.2005, str 21.
(3) Dz.U. L 412 z 30.12.2006, str. 1.
(4) Dz.U. L 310 z 9.11.2006, str. 15.
(5) Dz.U. C 323 z 30.12.2006, str. 1.
(6) Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0301.
(7) Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0416.
(8) Dz.U. C 291 E z 30.11.2006, str. 321.
(9) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0184.
(10) Dz.U. L 376 z 27.12.2006, str. 36.


Walka z przestępczością zorganizowaną
PDF 233kWORD 76k
Zalecenie Parlamentu Europejskiego dla Rady z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie opracowania strategicznej koncepcji walki z przestępczością zorganizowaną (2006/2094(INI))
P6_TA(2007)0213A6-0152/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając projekt zalecenia dla Rady przedstawiony przez Billa Newtona Dunna w imieniu grupy ALDE w sprawie opracowania strategicznej koncepcji walki z przestępczością zorganizowaną (B6-0073/2006),

–   uwzględniając komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: "Opracowanie strategicznej koncepcji dotyczącej zwalczania przestępczości zorganizowanej" (COM(2005)0232),

–   uwzględniając art. 114 ust. 3 i art. 90 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0152/2007),

A.   mając na uwadze postęp we współpracy policyjnej i sądowej w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej, który dokonał się od momentu jej rozpoczęcia 30 lat temu;

B.   mając na uwadze w szczególności znaczący postęp w dziedzinie współpracy organów ścigania i organów sądowych (jak wynika to z rocznych sprawozdań państw członkowskich, Europolu, Eurojustu oraz Grupy Roboczej ds. Współpracy Celnej (CCWG) za 2005 r., która pozostaje podstawą wszelkich efektywnych polityk na szczeblu europejskim w zakresie walki z przestępczością zorganizowaną;

C.   mając na uwadze, że wysiłki, które miały doprowadzić do zwiększenia wymiany informacji oraz intensyfikacji działań w zakresie szkoleń ukierunkowanych na pracujące wspólnie służby przyniosły rezultaty, przyczyniając się do likwidacji braku wzajemnego zaufania, który był kluczowym, powracającym problemem związanym ze współpracą w tej dziedzinie;

D.   mając na uwadze, że wszystkie instytucje i agencje UE zaangażowane w walkę z przestępczością zorganizowaną powinny w pełni respektować wolności obywatelskie i podstawowe prawa człowieka obywateli UE oraz państw trzecich, w tym najwyższe standardy ochrony danych;

E.   mając na uwadze, że postęp w walce z przestępczością zorganizowaną nie jest obecnie możliwy bez radykalnej zmiany podejścia, która pozwoliłaby jednocześnie zlikwidować coraz bardziej złożone ograniczenia wewnętrzne i zmierzyć się z wyzwaniem, jakim są wyjątkowo szybko rosnące ograniczenia zewnętrzne;

F.   mając na uwadze zasięg geograficzny przestępczości zorganizowanej w bardziej niż kiedykolwiek przedtem otwartej Europie w doskonały sposób czerpie korzyści ze swej umiejętności wykorzystywania nowych środków przemieszczania się, wymiany i łączności, podczas gdy na organy ścigania często nakłada się obciążenia prawne i administracyjne, które stanowią przeszkodę dla ich codziennej działalności;

G.   mając na uwadze, że zorganizowane grupy przestępcze ewoluują w kierunku wzorów na kształt przedsiębiorstwa, stają się coraz bardziej złożone i posiadają coraz wyraźniejszą strukturę, są zdolne przeniknąć w głąb rynków gospodarczo-finansowych powodując ich zaburzenia w poszukiwaniu legalnego otoczenia gospodarczego, przez które mogłyby kierować nielegalnie nabyte dochody, często za pomocą wymyślnych operacji prania brudnych pieniędzy,

H.   mając na uwadze, że tworzenie i/lub nabywanie, również z wykorzystaniem "firm-przykrywek" w zarządzaniu przedsiębiorstwem, przedsiębiorstw działających w branżach charakteryzujących się przepływem ogromnych sum pieniędzy, stanowi jedno z głównych narzędzi wykorzystywanych przez zorganizowane grupy przestępcze,

I.   mając na uwadze, że działania represyjne nie są wystarczające dla zwalczenia zjawiska przestępczości zorganizowanej, jeżeli nie będzie im towarzyszyć uważna analiza zasięgu omawianego zjawiska i zdolności organizacji mafijnych do znajdowania punktów oparcia swoich działań przede wszystkim w tych strefach, gdzie istnieje słaba struktura społeczna,

J.   mając na uwadze, że działania mające na celu zwalczanie przestępczości zorganizowanej muszą być wspierane poważnymi badaniami w zakresie zdolności kumulowania kapitału i powiązań między legalną i nielegalną działalnością gospodarczą w skali globalnej, przy rozwijaniu działań uniemożliwiających infiltrację administracji publicznej i powiązania z instytucjami, organizacjami publicznymi i politykami,

K.   mając na uwadze, że działanie zorganizowanych grup przestępczych polega na budowaniu klimatu milczącej zgody i obejmowaniu kontroli nad danym terenem za pomocą nielegalnych środków,

L.   mając na uwadze, że przestępczość zorganizowana może umożliwiać rozwój organizacji terrorystycznych poprzez kanały, które sama zazwyczaj wykorzystuje, takie jak nielegalny handel dający nielegalne zyski, jakie mogą zostać zainwestowane działalność terrorystyczą,

M.   mając na uwadze, że w ramach tej walki z czasem i przestrzenią zwalczanie przestępczości zorganizowanej powinno pilnie dostosować udostępnione środki i metody i rozwinąć umiejętność przeidywania, w oparciu głównie o właściwe i maksymalnym wykorzystanie potencjalnych zasobów informacyjnych;

N.   mając na uwadze, że jedynie proaktywna polityka pozwoli jednocześnie zrozumieć rzeczywistość, w której odbywa się skomplikowana współpraca pomiędzy różnymi grupami przestępczymi, oraz zniwelować zagrożenia, jakie dla naszych społeczeństw niesie działalność tych organizacji, poprzez zastosowanie polityki zapobiegania, obejmującej nowe podmioty, zawsze jednak przepełnionej troską o pełne poszanowanie praw podstawowych;

O.   mając na uwadze ogólną potrzebę pogłębienia wiedzy o zjawiskach przestępczych i rozpowszechniania jej wśród wszystkich podmiotów zaangażowanych w zwalczanie przestępczości;

P.   mając na uwadze, że wsparcie opinii publicznej, która zazwyczaj nie jest wystarczająco poinformowana, stanowi jeden z kluczy do zwycięstwa w zwalczaniu przestępczości w średnim i długim okresie;

Q.   mając na uwadze, że dostępne narzędzia wspólnotowe, takie jak Europol i Eurojust nie będą mogły w pełni działać aż do momentu uzyskania prawdziwej autonomii oraz mając na uwadze, że należy pilnie wyposażyć je w środki pozwalające na swobodniejsze działanie niż ma to obecnie miejsce, a jednocześnie ustanowić odpowiednią kontrolę parlamentarną, która pozwoli na ocenę przydatności i rzeczywistej wartości dodanej ich działalności w dziedzinie bezpieczeństwa, jak również na poszanowanie praw podstawowych zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej;

R.   mając na uwadze, że interesujące jest odnotowanie faktu, że dzięki ocenie zagrożeń związanych z przestępczością zorganizowaną (OCTA)(1), którą opublikował w tym roku Europol, państwa członkowskie dysponują dynamiczną analizą, która ułatwi im określenie priorytetów strategicznych, oraz że ten pierwszy krok powinien zachęcić Radę do podążania w kierunku właściwej strukturyzacji przestrzeni obejmującej różne elementy walki z przestępczością, szczególnie poprzez pogłębienie zainicjowanej przez prezydencję austriacką koncepcji architektury bezpieczeństwa wewnętrznego, jak również poprzez operacyjny rozwój zasady interoperacyjności; te dwa elementy, w połączeniu z wykorzystaniem metodologii policyjnej opartej na informacji powinny przyczynić się do rozwoju nowej synergii oraz do eliminowania szkodliwej konkurencji między służbami analitycznymi i/lub organami ścigania na poziomie strategicznym, taktycznym i operacyjnym;

1.   przekazuje Radzie następujące zalecenia:

   a. wzywa Radę do zwrócenia się do wszystkich państw członkowskich o ratyfikowanie Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko przestępczości zorganizowanej (konwencja z Palermo) oraz załączonych do niej protokołów w sprawie handlu ludźmi i przemytu migrantów oraz do stosowania tych instrumentów prawnych;
   b. zwraca się do Rady z wnioskiem o aktywne zachęcanie państw członkowskich do rozsądnego wspierania programów kształcenia i wymiany obejmujących właściwe służby i organy zaangażowane w zwalczanie przestępczości zorganizowanej oraz o wezwanie państw członkowskich do przyznawania takim programom – w ramach perspektyw finansowych i odpowiedniego programu ogólnego, jak również rozdziału "bezpieczeństwo" siódmego programu ramowego badań i rozwoju – wystarczajacych środków budżetowych na programy szkolenia i wymiany, które pozwolą im na osiągnięcie rzeczywistej efektywności, a także wzywa do udostępnienia najlepszych praktyk również innym państwom członkowskim;
   c. przypomina Radzie, że wzmocnienie instrumentów współpracy policyjnej i sądowej odbywa się obecnie poprzez dostosowanie struktur wewnętrznych, na co przekłada się potrzeba modelowania procedur, przepływności kanałów przekazywania informacji oraz pogłębiania wiedzy o zjawiskach przestępczości zorganizowanej;
   d. wzywa Radę, w celu doprowadzenia do bardziej skutecznych działań na szczeblu UE, do zapewniania zbliżenia przez państwa członkowskie przepisów prawa karnego, w ramach ścisłej współpracy i ze szczególnym uwzględnieniem definicji pojęć i przestępstw w dziedzinie przestępczości zorganizowanej i terroryzmu, a także do zbliżenia procedur karnych w państwach członkowskich przy jednoczesnym pełnym zapewnieniu gwarancji proceduralnych;
   e. sugeruje Radzie wezwanie państw członkowskich do upowszechnienia, kiedy tylko będzie to możliwe, wykorzystywania specjalnych technik dochodzeniowych oraz do utworzenia wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych wprowadzonych decyzją ramową Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych grup dochodzeniowo-śledczych(2), której transpozycji dokonały już w szerokim zakresie państwa członkowskie(3), jak również do systematycznego włączania kwestii współpracy w terenie do różnych instrukcji dotyczących "najlepszych praktyk", służących tym organom jako ramy operacyjne;
   f. zwraca uwagę Rady i państw członkowskich na fakt, że niezbędne jest przyjęcie przepisów w zakresie przestępczości zorganizowanej i terroryzmu w celu szczególnej ochrony ładu prawnego i interesów finansowych Unii;
   g. zwraca uwagę Rady na potrzebę większej drożności kanałów informacyjnych łączących podmioty zaangażowane w zwalczanie przestępczości, co wymaga znaczących postępów legislacyjnych zarówno w konkretnych obszarach – takich jak pozyskiwanie i dopuszczalność materiału dowodowego, czy informacje finansowe pozwalające zidentyfikować, a następnie zneutralizować efekty działalności przestępczej – jak i w znajdujących się jeszcze w zawieszeniu sprawach zasadniczych, jak np. zasada dyspozycyjności, którą należy wyraźnie określić i uzupełnić gwarancjami, zwłaszcza w zakresie ochrony danych osobowych w ramach trzeciego filaru; w tym celu wzywa Radę do przyjęcia w trybie pilnym projektu decyzji ramowej Rady (COM(2005)0475 w sprawie ochrony danych w ramach trzeciego filaru, przy należytym uwzględnieniu stanowiska przyjętego prawie jednogłośnie przez Parlament w dniu 27 września 2006 r.(4);
   h. zauważa, że zarówno państwa członkowskie, jak instytucje UE mogą zwrócić się do niedawno utworzonej Agencji ds. Praw Podstawowych w celu ochrony praw określonych w Karcie praw podstawowych oraz w celu zbadania spraw, które podniesione zostały w ramach współpracy w dziedzinie spraw wewnętrznych i sprawiedliwości; wzywa ponadto Radę do korzystania z tej możliwości, jeżeli okaże się to konieczne, ze szczególnym odniesieniem do art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej, jak również do wspierania korzystania z niej w przypadku państw członkowskich;
   i. wzywa Radę do zwrócenia uwagi państw członkowskich na konieczność wzmocnienia strategii dochodzeniowych i przewidywania skutecznych działań w celu zwalczania przestępczości zorganizowanej poprzez systematyczne przejmowanie nielegalnie nabytych środków gospodarczo-finansowych;
   j. w związku z planem działania Komisji w sprawie statystyk dotyczących przestępczości i wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych (COM(2006)0437) wzywa Radę do zmobilizowania wysiłków państw członkowskich na rzecz pogłębiania wiedzy o zjawiskach przestępczych poprzez stworzenie sieci narzędzi statystycznych opracowanych w zmiennej perspektywie (jak w przypadku OCTA) i na podstawie wspólnych wskaźników, tak aby rozpowszechniane informacje, poza dostarczeniem wiernego opisu stanu przestępczości zorganizowanej, były porównywalne i umożliwiły formułowanie strategii i zaleceń dotyczących przejrzystych działań, które mogą być wprowadzone przez organy działające w terenie;
   k. zwraca się do Rady z wnioskiem o usprawnienie koniecznego procesu autonomizacji Europolu i Eurojustu poprzez przyznanie im wszelkich uprawnień związanych z podejmowaniem inicjatyw w ich obszarze kompetencji, tak aby organy te mogły przejść od spełniania roli koordynującej do roli napędowej w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej na poziomie europejskim, przy należytym uwzględnieniu konieczności nawiązania odpowiednich kontaktów z właściwymi władzami krajowymi państw członkowskich w taki sposób, by nie osłabiać działań tych władz i nie prowadzić do nierównowagi czy powielania działań; stwierdza, że takie poszerzenie kompetencji powinno wiązać się z ustanowieniem rzeczywistej kontroli parlamentarnej, którą ze względów legitymizacji i skuteczności może sprawować we właściwy sposób jedynie Parlament;
   l. wzywa Radę do uwzględnienia faktu, że nie można pomijać żadnego kierunku działania w dziedzinie prewencji, która jest kwestią zasługującą na szczególną uwagę przede wszystkim w kontekście inicjatyw mających na celu skuteczną ochronę nie tylko ofiar, ale i świadków aktów przestępczych, a tym samym pozyskanie źródeł informacji, które często milczą na skutek szantażu ze strony organizacji przestępczych i odczuwanego strachu;
   m. sugeruje Radzie przeprowadzenie rzeczywistej debaty nad stosownością wprowadzania na poziomie europejskim statusu "skruszonego przestępcy" oraz jego zgodnością z podstawowymi wspólnymi wartościami w zakresie poszanowania praw człowieka i godności ludzkiej, tak aby w sposób optymalny uzyskać informacje dotyczące istniejącej już i akceptowanej przez wszystkich podstawy prawnej;
   n. wyraża przekonanie, że w średnim i długim okresie wsparcie opinii publicznej jest jednym z warunków osiągnięcia sukcesu w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej, w związku z czym zwraca się do Rady z wnioskiem o wezwanie państw członkowskich do podjęcia znaczącego wysiłku w zakresie komunikacji z szeroko pojęta opinią publiczną w celu zapoznania jej z informacjami o sukcesach osiągniętych dzięki właściwej współpracy różnych organów ścigania i sądowych, przede wszystkim w kontekście wykorzystanych instrumentów oraz zaangażowanych podmiotów wspólnotowych, tak aby zwiększyć świadomość wartości dodanej inicjatyw UE w tej ważnej dla obywateli dziedzinie;
   o. sugeruje Radzie, aby szczegółowo uwzględniła wnioski płynące z okresowych badań Eurobarometru (takich jak badanie z marca 2006 r. w sprawie przestępczości zorganizowanej i korupcji(5)), których celem powinno stać się kontrolowanie sposobu postrzegania przez obywateli europejskich roli UE odgrywanej w tej dziedzinie oraz pożądanych zmian na poziomie europejskim,
   p. w oparciu o białą księgę w sprawie Europejskiej Polityki Komunikacji(6) zwraca się do Rady z wnioskiem o pomoc przy opracowaniu rzeczywistej strategii organizowania i przekazywania informacji opinii publicznej, do której można by bezpośrednio włączyć Sieć Zapobiegania Przestępczości poprzez poszerzenie zakresu jej kompetencji(7);
   q. zaleca Radzie, aby ta zwróciła się do państw członkowskich o promowanie programów, szczególnie na szczeblu lokalnym, na rzecz zwiększania świadomości publicznej w zakresie handlu ludźmi w celach wykorzystywania seksualnego lub wykorzystywania do pracy, głównie handlu kobietami i dziećmi;
   r. stanowczo domaga się od Rady stosowania proaktywnego podejścia w polityce UE w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej w ramach umów o współpracy z krajami trzecim, przyjmując jednocześnie ścisłe rtay zawierające obowiązujące gwarancje w zakresie praw podstawowych; w tym kontekście podkreśla, że OCTA jasno wytycza kierunki działania, wskazując obszary działalności i powiązania grup przestępczych, co do których możliwe było określenie pochodzenia geograficznego;
   s. biorąc pod uwagę fakt, iż aparat państwowy niektórych krajów sąsiadujących z Unią nader często ma wybiórczy stosunek do przestępczości, doradza Radzie przyjęcie szczegółowego podejścia, koncentrującego się wokół nowej inicjatywy w obszarze przejrzystości i zwalczania korupcji, które ma na celu kształtowanie stosunków z krajami trzecimi, a przede wszystkim z państwami sąsiadującymi z UE;
   t. doradza Radzie zwrócenie się do państw członkowskich o zachowanie jak największej ostrożności w związku z możliwymi powiązaniami organizacji terrorystycznych ze zorganizowanymi grupami przestępczymi, ze szczególnym uwzględnieniem prania brudnych pieniędzy i finansowania organizacji terrorystycznych;
   u. wzywa Radę ponadto do uwzględnienia kluczowej roli Europejskiego Koordynatora ds. walki z terroryzmem, w którego gestii leży monitorowanie szczegółowych instrumentów i wywiadu w zakresie walki z terroryzmem oraz zbieranie i koordynowanie informacji przekazywanych przez policję i służby ds. bezpieczeństwa państw członkowskich;
   v. wzywa prezydencję Rady do ponownego podjęcia i intensyfikacji rozpoczętej przez prezydencję austriacką refleksji mającej na celu opracowanie rzeczywistej "architektury bezpieczeństwa wewnętrznego".
   w. wzywa Radę do podjęcia inicjatyw skierowanych przede wszystkim na przechwytywanie kapitału finansowego pochodzącego z procederu prania brudnych pieniędzy i na konfiskowanie dóbr pochodzących z działalności przestępczej i mafijnej;
   x. wzywa Radę do zobowiązania wszystkich państw członkowskich, które jeszcze tego nie uczyniły, do ratyfikowania Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji;
   y. zwraca się do Rady o promowanie w państwach członkowskich, - a w szczególności w regionach, w których istnieje silniejszy wpływ kulturowy i społeczny przestępczości zorganizowanej, - w szkołach i w dzielnicach o podwyższonym ryzyku, projektów edukacyjnych z zakresu przestrzegania prawa, w celu zwalczania przestępczości zorganizowanej za pomocą poważnego projektu pedagogicznego;
   z. wzywa Radę do monitorowania działalności administracyjnej i rządowej wybieralnych instytucji krajowych, regionalnych i lokalnych, gdzie funkcje piastują politycy i urzędnicy, na których ciąży zarzut utrzymywania związków z organizacjami przestępczymi lub mafijnymi;

2.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszego zalecenia Radzie oraz przedstawienia go do wglądu Komisji.

(1) "Organised Crime Threat Assesment" – wersja dostępna na: http://www.Europol.eu.int/publications/OCTA/OCTA2006.pdf
(2) Dz.U. L 162 z 20.6.2002, str. 1.
(3) Por. sprawozdanie Komisji dotyczące przeniesienia przepisów decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych (COM(2004)0858).
(4) Dz.U. C 300 E z 9.12.2006, str. 231 oraz Dz.U. C 306 E z 15.12.2006, str. 263.
(5) http://ec.europa.eu/public_opinion/archives/ebs/ebs_245_
(6) http://ec.europa.eu/communication_white_paper/doc/white
(7) www.eucpn.org: http://www.eucpn.org/keydocs/l_15320010608en00010003.pdf


Kaszmir: obecna sytuacja i perspektywy na przyszłość
PDF 503kWORD 155k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie Kaszmiru: obecna sytuacja i perspektywy na przyszłość (2005/2242(INI))
P6_TA(2007)0214A6-0158/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając swoje najnowsze rezolucje dotyczące Dżammu i Kaszmiru, w szczególności rezolucje z dnia 29 września 2005 r. w sprawie partnerstwa strategicznego między UE a Indiami(1), z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie Kaszmiru(2), z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie rocznego sprawozdania na temat praw człowieka na świecie w 2005 roku i polityki UE w tej dziedzinie(3), z dnia 28 września 2006 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych Unii Europejskiej z Indiami(4) oraz z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie sytuacji w Pakistanie(5),

–   uwzględniając Umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską a Islamską Republiką Pakistanu w sprawie partnerstwa i rozwoju(6), przyjęcie której, Parlament zatwierdził dnia 22 kwietnia 2004 r.(7),

–   uwzględniając wszystkie rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w tej sprawie w latach 1948-1971(8),

–   uwzględniając zaniepokojenie wyrażane przez różne grupy robocze i sprawozdawców Rady Praw Człowieka ONZ oraz jej poprzedniczki, Komisji Praw Człowieka ONZ, a także przez międzynarodowe organizacje praw człowieka, a dotyczące przypadków łamania praw człowieka w Kaszmirze,

–   uwzględniając traktat w sprawie wód Indusu z 1960 r.,

–   uwzględniając sprawozdanie z wizyt delegacji ad hoc Parlamentu w Dżammu i Kaszmirze, przyjęte przez Komisję Spraw Zagranicznych w listopadzie 2004 r.,

–   uwzględniając tragiczne w skutkach trzęsienie ziemi, które nawiedziło Dżammu i Kaszmir dnia 8 października 2005 r.,

–   uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr A/RES/60/13 z dnia 14 listopada 2005 r., chwalącą rządy i ludność zaangażowane w operacje pomocowe po trzęsieniu ziemi, łącznie z pracami związanymi z odbudową,

–   uwzględniając wizytę prezydenta Islamskiej Republiki Pakistanu Perveza Musharrafa w Komisji Spraw Zagranicznych dnia 12 września 2006 r.,

–   uwzględniając siódmy szczyt UE–Indie, który odbył się 13 października 2006 r. w Helsinkach,

–   uwzględniając wysiłki na rzecz pokoju w Kaszmirze, ponawiane od chwili wejścia w życie w 2003 r. porozumienia o rozejmie, po którym w styczniu 2004 r. prezydent Musharraf zobowiązał się do niewykorzystywania terytorium Pakistanu do celów transgranicznego terroryzmu, dalekosiężną wizję premiera Indii Manmohaan Singha, zgodnie z którą "granic nie można wyznaczyć na nowo, ale powinny one utracić znaczenie", oraz kolejną rundę rozmów pokojowych rozpoczętą w dniu 17 stycznia 2007 r.,

–   uwzględniając nowo przedstawiony czteropunktowy plan generała Musharrafa w sprawie rozwiązania konfliktu kaszmirskiego (brak zmiany granic Dżammu i Kaszmiru, swobodny przepływ osób przez linię kontroli, stopniowa demilitaryzacja oraz autonomia ze wspólnym mechanizmem kontrolnym reprezentującym Indie, Pakistan i Kaszmirczyków), a także inicjatywę premiera Singha w sprawie zawarcia kompleksowego traktatu o pokoju, bezpieczeństwie i przyjaźni,

–   uwzględniając wizytę ministra spraw zagranicznych Indii Pranaba Mukherjeego w Pakistanie w dniach 13 i 14 stycznia 2007 r., podczas której zostały podpisane cztery porozumienia na rzecz budowy zaufania,

–   uwzględniając sprawozdanie Międzynarodowej Grupy ds. Sytuacji Kryzysowych w sprawie Azji nr 125 z dnia 11 grudnia 2006 r., a także sprawozdania Amnesty International, Freedom House, Human Rights Watch oraz amerykańskiego departamentu stanu ds. praw człowieka,

–   uwzględniając wizyty sprawozdawcy Parlamentu po obu stronach tzw. linii kontroli w czerwcu 2006 r.,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A6-0158/2007),

A.   mając na uwadze, że terytorium sporne, które wchodziło w skład dawnego księstwa Dżammu i Kaszmiru, jest obecnie podzielone i podlega administracji Republiki Indii, Islamskiej Republiki Pakistanu oraz Chińskiej Republiki Ludowej, zaś liczba jego ludności wynosi 13,4 mln,

B.   mając na uwadze, że duże obszary stanu Dżammu i Kaszmir, a zwłaszcza Gilgit i Baltistan, są zaniedbane i panuje na nich skrajne ubóstwo, zaś bardzo wielu ludzi nie posiada podstawowych umiejętności czytania i liczenia i nie ma dostępu do opieki zdrowotnej, brak jest struktur demokratycznych, zaś przestrzeganie zasad prawa i sprawiedliwości pozostawia wiele do życzenia; mając na uwadze, że cały obszar Dżammu i Kaszmiru jest pogrążony w głębokim kryzysie gospodarczym,

C.   mając na uwadze, że u podłoża konfliktu o Dżammu i Kaszmir między Pakistanem a Indiami leży także zaostrzająca go kwestia zasobów wodnych, która ma podstawowe znaczenie dla wszelkich możliwości rozstrzygnięcia sporu,

D.   mając na uwadze, że terytorium Dżammu i Kaszmiru stanowi źródło konfliktu od niemal 60 lat, zaś w okresie tym wybuchały konflikty zbrojne między Indiami, Pakistanem i Chinami; mając na uwadze, że konflikt ten pochłonął ponad 80 000 istnień ludzkich; mając na uwadze, że konflikty między Indiami a Pakistanem obejmują obecnie międzynarodowy terroryzm; oraz mając na uwadze, że Chiny, Indie i Pakistan to mocarstwa atomowe, i że żadne z nich nie podpisało traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej,

E.   mając na uwadze, że istnieją liczne dowody na to, iż przez wiele lat Pakistan zapewniał bojownikom kaszmirskim szkolenia, broń, środki finansowe i schronienie i nie udało mu się pociągnąć bojowników do odpowiedzialności za okrucieństwa popełniane po stronie administrowanej przez Indie; mając na uwadze jednak, że, jak wynika z indyjskich sprawozdań rządowych, od 11 września 2001 r. wyraźnie zmniejszyło się zjawisko przenikania bojówek na teren administrowanego przez Indie Dżammu i Kaszmiru, a także mając na uwadze, że rząd Pakistanu powinien ostatecznie położyć kres wszelkiej polityce infiltracji;

F.   mając na uwadze, że na linii kontroli od listopada 2003 r. obowiązuje zawieszenie broni, które – pomimo kilku incydentów – jest nadal utrzymywane,

G.   mając na uwadze, że zawieszenie broni umożliwiło Indiom i Pakistanowi podjęcie toczącego się wciąż dialogu w sprawie Dżammu i Kaszmiru, który obecnie zaczyna przynosić umiarkowanie pozytywne rezultaty; mając na uwadze, że w ramach procesu pokojowego podejmowanych jest szereg środków budowy zaufania; mając na uwadze, że Kaszmirczycy usiłują odnieść korzyści z tych środków budowy zaufania i rzeczywiście je wdrażają na szczeblu lokalnym; mając na uwadze, że Kaszmirczycy po stronie chińskiej pozostają poza tym procesem,

H.   mając na uwadze, że wspólne indyjsko-pakistańskie oświadczenie w sprawie Kaszmiru ogłoszone w dniu 18 kwietnia 2005 r. na zakończenie wizyty prezydenta Musharrafa w Indiach pomogło wzmocnić proces zbliżenia między dwoma krajami, szczególnie poprzez potwierdzenie nieodwracalności procesu pokojowego oraz skupienie się na niemilitarnych sposobach rozwiązania konfliktu kaszmirskiego,

I.   mając na uwadze, że rozwój gospodarczy ma znaczenie zasadnicze dla budowania materialnej i społecznej infrastruktury i poprawy potencjału produkcyjnego Dżammu i Kaszmiru; mając na uwadze, że wspólna deklaracja UE-Pakistan z dnia 8 lutego 2007 r. stanowi pozytywny nowy krok w umacnianiu stosunków, a także mając na uwadze, że obie strony z niecierpliwością oczekują realizacji umowy o współpracy trzeciego pokolenia, wierząc, że może to wspomóc rozwój społeczno-gospodarczy i dobrobyt w Pakistanie; mając na uwadze, że UE i Pakistan ponownie potwierdziły swoje zobowiązanie do rozwiązywania konfliktów drogą pokojową, zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego, porozumieniami dwustronnymi oraz zasadami Karty ONZ,

J.   mając na uwadze, że obecna obszerna umowa o współpracy trzeciego pokolenia między Wspólnotą Europejską a Indiami, istniejąca od 1994 r., ma za podstawę prawną wspólne oświadczenie polityczne, które ustaliło doroczne posiedzenia ministerialne i otworzyło drzwi szeroko zakrojonemu dialogowi politycznemu,

K.   mając na uwadze, że rankiem 8 października 2005 r. szeroką strefę rozciągającą się od Afganistanu przez Pakistan i Indie nawiedziło trzęsienie ziemi o sile 7,6 stopnia w skali Richtera – najbardziej niszczycielski międzynarodowy kataklizm tego typu, jaki pamięta ludzkość – zaś jego skutki najboleśniej dotknęły stan Dżammu i Kaszmir, a olbrzymie straty poniosła ludność Azad Dżammu i Kaszmiru oraz Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej (NWFP) Pakistanu,

L.   mając na uwadze, że trwające kilka minut trzęsienie ziemi pochłonęło w Azad Kaszmir ponad 75 000 ofiar, która to liczba wzrosła później do 88 000, zaś w administrowanym przez Indie stanie Dżammu i Kaszmir zginęło 6 000 osób oraz że dziesiątki tysięcy ludzi zostało rannych, a miliony zostały przesiedlone, przy czym po stronie pakistańskiej ludzie ci pozostali bez trwałego schronienia, zatrudnienia, opieki zdrowotnej i dostępu do edukacji, a ich podstawowe potrzeby zaspokojone zostały w minimalnym stopniu; mając na uwadze, że dziesiątki miast i wsi zostały częściowo lub całkowicie zrujnowane, tereny rolnicze uległy zniszczeniu, a środowisko naturalne – zanieczyszczeniu oraz że poziom rozwoju znacznie się cofnął,

M.   mając na uwadze, że zarówno państwowe siły zbrojne, jak i uzbrojone grupy opozycyjne w sporze o Kaszmir powinny przestrzegać konwencji genewskich z 1949 r. oraz zwyczajowego międzynarodowego prawa humanitarnego, zakazującego atakowania ludności cywilnej, czego silne naruszenie stanowią zbrodnie wojenne, które państwa mają obowiązek ścigać na drodze sądowej,

N.   mając na uwadze, że w ostatnich 10 latach na lodowcu Siachen zginęło ponad 2 000 żołnierzy, oraz że zawieszenie broni w regionie Siachen obowiązujące od listopada 2005 r. jest przyjmowane z zadowoleniem,

Wprowadzenie

1.   podkreśla, że Indie, Pakistan i Chiny (którym Pakistan oddał obszar Trans-Karakorum w 1963 r.) są dla UE ważnymi partnerami, z których pierwszy posiada status partnera strategicznego; jest przekonany, że rozwiązanie trwającego wzdłuż linii kontroli konfliktu może nastąpić poprzez stałe zaangażowanie rządów Indii i Pakistanu, włączające ludność wszystkich części byłego księstwa; sądzi niemniej jednak, że UE może mieć coś do zaoferowania z uwagi na zebrane w przeszłości zakończone sukcesem doświadczenia w zakresie rozwiązywania konfliktów powstałych w kontekście wielości grup etnicznych, narodowości i wyznań; proponuje więc, aby niniejsza rezolucja i wszelkie spotkania, jakie mogą zostać zorganizowane w wyniku jej uchwalenia, pozwoliły na wymianę doświadczeń, z których UE również będzie mogła czerpać; ponownie podkreśla znaczenie dalszej pomocy UE zarówno dla Indii, jak i Pakistanu, gdyż realizują one podjęty w roku 2004 proces pokojowy;

2.   zwraca uwagę na fakt, że Indie to największy na świecie świecki kraj demokratyczny, posiadający struktury demokratyczne na wszystkich szczeblach, podczas gdy Pakistanowi wciąż nie udaje się w pełni zaszczepić demokracji w regionie Azad Kaszmiru i musi on poczynić kroki w kierunku demokracji w regionie Gilgit-Baltistan; stwierdza, że oba kraje są potęgami atomowymi nieobjętymi traktatem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej; podkreśla, że doktryna atomowa Indii opiera się na zasadzie niestosowania broni atomowej jako pierwszy, podczas gdy Pakistan musi podjąć takie zobowiązanie; stwierdza, że prezydent Musharraf nie był w stanie zrealizować podjętego w roku 1999 zobowiązania, że "wojsko nie ma zamiaru pozostać przy sterze dłużej, niż to absolutnie konieczne dla przygotowania drogi do rozkwitu w Pakistanie prawdziwej demokracji";

3.   ogromnie ubolewa nad negatywnym ciągiem wydarzeń wywołanych zawieszeniem przewodniczącego sądu najwyższego Iftikhara Muhammeda Chaudhry'ego, oraz, uznając, że zawieszenie to otworzyło faktycznie nową debatę nad demokracją, konstytucjonalizmem oraz rolą armii w Pakistanie, ubolewa nad niedawnym wybuchem przemocy; podkreśla, że sytuacja mieszkańców Pakistanu, a w szczególności Azad Dżammu i Kaszmiru i Gilgitu-Baltistanu bezwzględnie wymaga istnienia pewnego i niezależnego systemu wymiaru sprawiedliwości;

4.   wzywa przedstawicieli rządów zarówno Indii, jak i Pakistanu do wykorzystania stworzonej oświadczeniami premiera Singha i prezydenta Musharrafa okazji do nadania większego rozmachu w zakresie zwiększonego samozarządzania, swobody przemieszczania się, demilitaryzacji oraz nawiązania współpracy międzyrządowej w takich kwestiach, jak woda, turystyka, handel i środowisko naturalne, a także do popierania rzeczywistych postępów w poszukiwaniu rozwiązania sporu kaszmirskiego;

5.   stwierdza, że w przypadku ludności Azad Kaszmiru trzęsienie ziemi spowodowało znaczne pogorszenie, jeśli chodzi o i tak bardzo niedostateczne zaspokajanie podstawowych potrzeb, i w dramatyczny sposób naruszyło potencjał instytucji i tworzenia możliwości rozwojowych; w związku z tym wzywa Unię Europejską do udzielenia pomocy i wspierania Kaszmirczyków;

6.   wzywa rządy Pakistanu i Indii do możliwie najszybszego rozwiązania kluczowych kwestii związanych z nadbrzeżami rzek – kwestii dotyczących górnego biegu i wykorzystania rzek płynących przez stan Dżammu i Kaszmir (rzeki Indus, Dźhelam, Czenab, Rawi, Bjas i Satledź), w nawiązaniu do istniejącego mechanizmu przewidzianego w traktacie w sprawie wód Indusu z 1960 r.; jednak, jak np. w przypadku modernizacji zapory Mangla, lub budowy zapory Baglihar, podkreśla że zapotrzebowanie na wodę ze strony rolnictwa, rybołówstwa oraz ludzi i zwierząt hodowlanych musi pozostać priorytetem, a także wzywa rządy obu krajów do zlecenia przeprowadzenia wszechstronnych analiz wpływu z perspektywy zagadnień środowiskowych i społecznych, zanim podjęte zostaną jakiekolwiek decyzje dotyczące wszelkich przyszłych projektów zapór;

7.   wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu negatywnego wpływu, jaki wywarł na środowisko długotrwały konflikt w Dżammu i Kaszmirze, który doprowadził do tego, że gospodarcza przyszłość Dżammu i Kaszmiru stoi pod znakiem zapytania ze względu na poważną degradację ziemi, zanieczyszczenie powietrza, zanieczyszczenie rzek oraz, co szczególnie niepokojące, starożytnej atrakcji turystycznej, jaką jest jezioro Dal, ze względu na wycinkę lasów i wyginięcie dzikich zwierząt;

8.   odnotowuje duże znaczenie - dla stabilności i wzrostu w regionie - wody, bezpieczeństwa oraz zrównoważonych i bezpiecznych dostaw energii, a zatem opracowywania projektów dotyczących nawadniania i elektrowni wodnych; uważa za niezbędne, aby rządy Pakistanu i Indii kontynuowały konstruktywny dialog i konsultowały się z przedstawicielami Kaszmirczyków w sprawie kwestii związanych z nadbrzeżami rzek oraz wzywa je do przyjęcia całościowego podejścia do zasobów wodnych, uznając kluczowe powiązania między wodą, lądem, lokalnymi użytkownikami, środowiskiem i infrastrukturą;

9.   podkreśla istnienie wspólnego dziedzictwa Indii i Pakistanu, którego przykładem jest pradawna kultura Dżammu i Kaszmiru; uznaje i docenia różnorodność, wielość kultur i wyznań oraz świeckość tradycji ludów zamieszkujących Dżammu i Kaszmir, które zachowały się w indyjskiej części Dżammu i Kaszmiru;

10.   jest przekonany, że poszanowanie tożsamości regionalnych przez UE oraz wysiłki podejmowane w celu zapewnienia podejmowania decyzji na najbardziej odpowiednim szczeblu administracyjnym (tj. jak najbliżej osób, których decyzje dotyczą) odpowiadają aspiracjom ludności Kaszmiru dotyczącym struktur podejmowania decyzji opartych na delegacji uprawnień i uznania ich specyficznej tożsamości kulturowej;

Sytuacja polityczna: dążenia ludności

11.   wyraża uznanie dla Indii i Pakistanu i wspiera je w toczących się obecnie działaniach pokojowych i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że rozmowy dwustronne – zawieszone na trzy miesiące po zamachach bombowych w Bombaju w lipcu 2006 r. – zostały wznowione; podkreśla potrzebę wspierania przez kraje znajdujące się w tym regionie, UE oraz wspólnotę międzynarodową toczących się obecnie rozmów dwustronnych oraz dalszego umacniania wymiany dotyczącej sposobów rozwiązania konfliktu i zapewniającej ludności Dżammu i Kaszmiru i ich sąsiadom lepszą przyszłość, a także znalezienia rozwiązania sporu o Kaszmir, które byłoby do przyjęcia dla wszystkich stron;

12.   wzywa Unię Europejską do wsparcia zaangażowania lokalnego społeczeństwa obywatelskiego w proces pokojowy, a przede wszystkim do podtrzymywania projektów obejmujących przedstawicieli różnych krajów w celu propagowania dialogu i współpracy między pakistańskimi, indyjskimi i kaszmirskimi organizacjami pozarządowymi;

13.   z dużym zadowoleniem przyjmuje zainicjowane przez Indie i Pakistan środki budowy zaufania, które w umiarkowanym stopniu przyczyniają się do osłabienia napięcia i ograniczenia nieufności po obu stronach i które po latach rozłąki pozwoliły połączyć się rodzinom po obu stronach; podkreśla, że rządy Indii i Pakistanu powinny dołożyć większych starań, aby zaangażować ludność Kaszmiru w rozwiązanie podstawowych kwestii spornych;

14.   zwraca uwagę na fakt, że ze względu na sytuację humanitarną związaną z trzęsieniem ziemi zwykli mieszkańcy Kaszmiru stopniowo korzystają obecnie z procesu pokojowego poprzez mającą miejsce wymianę i polityczne zobowiązanie rządów Indii i Pakistanu do swobodnego (choć nadal ograniczonego) przepływu ludności, towarów i usług przez linię kontroli; wzywa do ponowienia wysiłków, aby wszyscy mieszkańcy Kaszmiru, niezależnie od przekonań politycznych, mogli w pełni zaangażować się w przebieg procesu pokojowego oraz środki budowy zaufania;

15.   podkreśla, że kryzysy i konflikty ostatnich lat zwiększyły, a nie zmniejszyły, znaczenie ONZ, która pozostaje ważnym forum dla dialogu i dyplomacji; przypomina dużą liczbę rezolucji sporządzonych w latach 1948-1971 przez Radę Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Kaszmiru, które to rezolucje usiłowały zachęcać rządy zarówno Indii, jak i Pakistanu do podejmowania wszystkich posiadanych w swojej mocy środków umożliwiających poprawę sytuacji, a także wyrażały przekonanie, że pokojowe rozwiązanie konfliktu najlepiej posłuży interesom ludności Dżammu i Kaszmiru, Indii oraz Pakistanu; wyciąga wniosek, że w świetle powyższego oraz dalszego naruszania punktów zawartych w różnych rezolucjach Rady Bezpieczeństwa ONZ warunki wstępne do nawoływania do przeprowadzenia plebiscytu nie zostały aktualnie osiągnięte;

16.   ponownie podkreśla, że na mocy art. 1.1 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych ONZ każdy naród ma prawo do samostanowienia, na mocy którego może on swobodnie wybierać swój status polityczny oraz swobodnie kontynuować gospodarczy, społeczny i kulturowy rozwój; potwierdza, że na mocy art. 1.3, wszystkie strony paktu muszą wspierać wykonanie prawa do samostanowienia oraz jego poszanowanie, zgodnie z postanowieniami Karty Narodów Zjednoczonych; zauważa jednakże, że wszystkie rezolucje ONZ w sprawie konfliktu kaszmirskiego uznają wyraźnie i jedynie prawo byłego księstwa Dżammu i Kaszmiru do stania się częścią Indii lub Pakistanu; w kontekście poszukiwania rozwiązania konfliktu kaszmirskiego, które całemu regionowi przyniosłoby olbrzymie korzyści, z zadowoleniem przyjmuje aktualnie rozważane w dyskusjach w ramach mieszanego dialogu i indyjskiego okrągłego stołu (a w tym kontekście ponowne nawiązanie dialogu przez rząd Indii z wielopartyjną grupą nacisku politycznego All Parties Hurriyat Conference (APHC)) nowe koncepcje w szczególności dotyczące stałego uznania granic za zbyteczne, systemu samorządowego oraz instytucjonalnych rozwiązań na rzecz wspólnego lub zbiorowego zarządzania; usilnie zachęca zarówno Indie, jak i Pakistan do dalszej analizy tych koncepcji we wspólnych dyskusjach, a także w rozmowach z Kaszmirczykami po obu stronach linii kontroli oraz w regionie Gilgit i Baltistan;

17.   wyraża ubolewanie z powodu sytuacji politycznej i humanitarnej trwającej we wszystkich czterech częściach Dżammu i Kaszmiru; z zadowoleniem wita jednakże rolę złożonego procesu pokojowego zmierzającego do trwałego osiedlenia Kaszmirczyków w oparciu o demokrację, państwo prawa i poszanowanie praw podstawowych; popiera podejście "drugiej drogi" oraz szerszy dialog angażujący wybitne osobistości, pracowników akademickich i innych odpowiednich ekspertów z obu stron Kaszmiru oraz z Indii i Pakistanu, przedstawiający praktyczne propozycje dotyczące ściślejszej współpracy; gratuluje Indiom i Pakistanowi zbliżenia tych grup i sugeruje, aby UE zaoferowała praktyczne wsparcie za każdym razem, kiedy obydwie strony zwrócą się o to w ramach złożonego procesu pokojowego;

18.   z ubolewaniem stwierdza jednak, że Pakistan wciąż nie wywiązuje się ze swych zobowiązań polegających na wprowadzeniu konkretnych i reprezentatywnych struktur demokratycznych w Azad Kaszmirze; w szczególności stwierdza, że Kaszmirczycy wciąż nie mają swojej reprezentacji w pakistańskim Zgromadzeniu Narodowym, że Azad Kaszmirem kieruje Ministerstwo ds. Kaszmiru z siedzibą w Islamabadzie, że w Radzie Kaszmiru przewagę stanowią urzędnicy pakistańscy oraz że sekretarz generalny, główny inspektor policji, minister skarbu oraz minister finansów pochodzą z Pakistanu; nie pochwala postanowień konstytucji tymczasowej z 1974 r., w myśl których zakazana jest wszelka działalność polityczna niezgodna z doktryną przynależności Dżammu i Kaszmiru do Pakistanu, zaś kandydaci na posłów do parlamentu w Azad Kaszmirze są zobowiązani do podpisania stosownej deklaracji lojalności; wyraża zaniepokojenie faktem, że region Gilgit-Baltistan w ogóle nie jest reprezentowany w sposób demokratyczny; zwraca ponadto uwagę na fakt, że rozporządzeniem rządu Pakistanu z 1961 r. dotyczącym nieruchomości w Dżammu i Kaszmirze przekazano rządowi federalnemu kontrolowany przez Pakistan teren należący 15 sierpnia 1947 r. do stanu Dżammu i Kaszmir;

19.   ogromnie ubolewa nad dalszym niejednoznacznym stanowiskiem obecnego rządu Pakistanu w kwestii tożsamości etnicznej ludności Gilgitu i Baltistanu, mając na uwadze, że oświadczeniom prezydenta zaprzeczają oficjalne komunikaty rządu; zdecydowanie zaleca rządowi Pakistanu uznanie i wykonanie orzeczenia Sądu Najwyższego Pakistanu z dnia 28 maja 1999 r., które uznaje kaszmirskie dziedzictwo ludności Gilgitu i Baltistanu, oraz stwierdza, że rząd powinien uznać przysługujące im podstawowe prawa człowieka, swobody demokratyczne i dostęp do wymiaru sprawiedliwości;

20.   przyznaje, że Pakistan znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji, na którą składają się naciski wielu stron, jednak:

   - z ubolewaniem stwierdza, że brak jest w tym kraju wystarczającej woli politycznej ukierunkowanej na zaspokojenie podstawowych potrzeb, natomiast w wyniku trzęsienia ziemi sytuacja w zakresie uczestnictwa kobiet w polityce i rządów prawa w Azad Kaszmirze jest rozpaczliwa;
   - przypomina podpisanie w 2001 r. umowy o współpracy trzeciego pokolenia między WE i Pakistanem, której art. 1 jako podstawowy element wymienia poszanowanie praw człowieka i zasad demokratycznych, oraz wzywa UE, aby wypełniła swoje zadania w zakresie zachowania tych zasad podczas wdrażania umowy; w związku z tym jest szczególnie zaniepokojony faktem, że ludność Gilgitu i Baltistanu podlega bezpośredniej władzy wojskowej i nie cieszy się systemem demokratycznym;
   - odnotowuje zatwierdzenie ustawy o ochronie kobiet reformującej opierające się na szariacie dekrety hudud dotyczące cudzołóstwa i gwałtu jako pozytywny krok w kierunku lepszej ochrony praw kobiet w Pakistanie oraz docenia zaangażowanie prezydenta Musharrafa i parlamentarzystów opowiadających się za reformami w wysiłki mające na celu przyjęcie tych poprawek pomimo prób ich usunięcia; podkreśla jednak, że całkowicie jasne jest, iż Pakistan musi uczynić więcej w celu wypełnienia swoich zobowiązań w zakresie praw człowieka;
   - pozostaje zaniepokojony trudną sytuacją, w jakiej znajdują się wszystkie mniejszości w regionie;

21.   wzywa Pakistan do ponownego przemyślenia własnej koncepcji odpowiedzialności demokratycznej, praw mniejszości i praw kobiet w Azad Kaszmirze, które to zagadnienia – podobnie jak wszędzie indziej na świecie – są kluczem do poprawy warunków życia i oddalenia groźby terroryzmu;

22.   wyraża zaniepokojenie z powodu braku wolności słowa w Azad Kaszmirze, doniesień o torturach i okrutnym traktowaniu oraz dyskryminowaniu uchodźców z administrowanego przez Indie stanu Dżammu i Kaszmir, o korupcji wśród urzędników rządowych oraz wzywa rząd Pakistanu do zapewnienia, że ludność Azad Kaszmiru korzysta z podstawowych praw obywatelskich i politycznych w otoczeniu wolnym od przymusu i strachu;

23.   wzywa ponadto Pakistan do zapewnienia wolnych i sprawiedliwych wyborów w Azad Kaszmirze, uznając, że w wyborach powszechnych w dniu 11 lipca 2006 r. dokonano na masową skalę oszustw i fałszowania głosów oraz mając na uwadze, że kandydatom, którzy odmówili uznania stanowiska o przyłączeniu Kaszmiru do Pakistanu, zabroniono udziału w wyborach; wzywa także Pakistan do zorganizowania po raz pierwszy wyborów w Gilgicie i Baltistanie;

24.   wzywa rządy Pakistanu i Indii także do przekształcenia zawieszenia broni obowiązującego w Siachen od 2003 r. w trwałe porozumienie pokojowe, ponieważ na tym właśnie najwyżej położonym na świecie polu bitwy co roku więcej żołnierzy traci życie z powodu klimatu niż w wyniku konfliktu zbrojnego;

25.   wzywa Unię Europejską do udzielenia wsparcia Indiom i Pakistanowi w negocjacjach dotyczących utworzenia w regionie Siachen strefy, z której wojska zostaną całkowicie wycofane, bez uszczerbku dla stanowiska każdej ze stron, w szczególności poprzez udzielenie pomocy w dostarczeniu technologii monitorowania i udostępnieniu procedur weryfikacyjnych;

26.   wzywa zbrojne grupy bojowników do ogłoszenia zawieszenia broni, a następnie przeprowadzenie rozbrojenia, demobilizacji oraz procesu ponownej integracji; wzywa rządy Pakistanu i Indii do ułatwienia takiego zawieszenia broni;

27.   zachęca rząd Pakistanu do zamknięcia bojówkarskich stron internetowych i czasopism; proponuje, aby rządy Pakistanu i Indii rozważyły wprowadzenie prawa zakazującego szerzenia nienawiści;

28.   stwierdza, że administrowanemu przez Indie Dżammu i Kaszmirowi przysługuje na mocy art. 370 indyjskiej konstytucji wyjątkowy status, oznaczający większą autonomię niż w przypadku innych stanów związkowych; z zadowoleniem przyjmuje działania podjęte niedawno w Dżammu i Kaszmirze, zmierzające ku umocnieniu demokracji (czego dowodzi wynosząca 75% frekwencja w niedawnych wyborach do władz lokalnych) oraz poczynania premiera Singha zmierzające do ponownego podjęcia dialogu z APHC; zauważa jednakże, że nadal mają miejsce uchybienia związane z prawami człowieka i demokracją bezpośrednią, jak pokazuje to chociażby fakt, że wszyscy kandydaci do pełnienia funkcji w Dżammu i Kaszmirze (a także w innych stanach) muszą podpisywać przysięgę na wierność konstytucji stanu Dżammu i Kaszmiru, która potwierdza niepodzielność Indii; wzywa indyjską Komisję Praw Człowieka do pełnego wykorzystania swojego mandatu w przypadku jakiegokolwiek podejrzenia lub stwierdzenia pogwałcenia praw człowieka i dla poprawy wiarygodności zachęca Komisję do pozytywnego rozwiązania problemu braku specjalistów ds. praw człowieka w swoim kierownictwie; z nadzieją oczekuje dalszych postępów w tym zakresie oraz pozytywnych skutków wprowadzenia w życie nowych aktów prawnych dotyczących pracy dzieci, a także problemu przemocy wobec kobiet; odnotowuje z zaniepokojeniem doniesienia, według których duża liczba Kaszmirczyków jest przetrzymywana bez należytego procesu;

29.  wyraża ubolewanie wobec udokumentowanych przypadków pogwałcenia praw człowieka przez siły zbrojne Indii, zwłaszcza gdy akty zabójstw i gwałtów odbywają się w atmosferze bezkarności; z zaniepokojeniem zauważa, że zgodnie ze swoimi statutami Krajowa Komisja Praw Człowieka nie posiada żadnych uprawnień do badania nadużyć praw człowieka popełnianych przez indyjskie siły bezpieczeństwa; z zadowoleniem jednak przyjmuje zalecenie indyjskiej Komisji Krajowej Praw Człowieka – co jest przestrzegane – aby wojsko wyznaczyło starszych rangą oficerów do nadzoru wdrożenia podstawowych praw człowieka i praworządności w jednostkach wojskowych; odnotowuje podjęte przez rząd Indii we wrześniu 2005 r. zobowiązanie o nietolerowaniu łamania praw człowieka; wzywa Lok Sabha do rozważenia zmiany ustawy o ochronie praw człowieka, tak aby umożliwić Krajowej Komisji Praw Człowieka przeprowadzenie niezależnego dochodzenia w sprawie domniemanych nadużyć popełnionych przez członków sił zbrojnych;

30.   podkreśla, że ryzykowne jest utrzymanie kary śmierci w złożonej sytuacji politycznej, jaką jest konflikt w Kaszmirze, gdzie prawo do sprawiedliwego procesu najwyraźniej nie jest zapewnione; z zaniepokojeniem zauważa, że południowa Azja nadal cieszy się złą sławą w zakresie stosowania kary śmierci i szczerze ubolewa nad tym, że zarówno rząd Indii, jak i Pakistanu, opowiadają się za utrzymaniem kary śmierci; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że najważniejsze głosy w tym regionie świata nawołujące do zniesienia kary śmierci pochodzą m.in. od prezydenta Kalama i nowo wybranego przewodniczącego sądu najwyższego w Indiach; z zadowoleniem odnosi się do rezolucji Komisji Praw Człowieka Narodów Zjednoczonych nr 2005/59 w sprawie kary śmierci i ponownie potwierdza dotyczące praw człowieka wytyczne UE w zakresie kary śmierci; wzywa Indie i Pakistan do rozważenia przyłączenia się do drugiego protokołu fakultatywnego Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz podobnych instrumentów regionalnych w celu wprowadzenia moratorium na wykonywanie kary śmierci, a w konsekwencji przejścia do jej całkowitego zniesienia;

31.   w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje deklaracje premiera Singha wzywające do "zerowej tolerancji w stosunku do łamania praw człowieka" w Kaszmirze oraz wzywa rząd indyjski do położenia kresu wszystkim praktykom zabijania bez wyroku, "zaginięć", tortur i zatrzymywania bez nakazu aresztowania w Dżammu i Kaszmirze;

32.   zauważa, że powszechna bezkarność zachęca do dalszego łamania w tym stanie praw człowieka i ułatwia je; wzywa Indie i rząd stanowy Dżammu i Kaszmiru do uchylenia wszystkich przepisów prawnych zapewniających całkowitą bezkarność członkom sił zbrojnych oraz do powołania niezależnej i bezstronnej komisji śledczej do zbadania przypadków poważnych naruszeń międzynarodowych praw człowieka i prawa humanitarnego przez indyjskie siły bezpieczeństwa od czasu rozpoczęcia konfliktu;

33.   wzywa rządy Indii i Pakistanu do umożliwienia międzynarodowym organizacjom praw człowieka (takim jak Freedom House, Amnesty International i Human Rights Watch) natychmiastowego i nieograniczonego dostępu do wszystkich części byłego księstwa w celu zbadania sytuacji w zakresie praw człowieka i opracowywania okresowych niezależnych raportów; wzywa oba rządy, aby publicznie zobowiązały się do pełnej współpracy z tego rodzaju międzynarodowymi organizacjami praw człowieka;

34.   wzywa UE do zajęcia twardego stanowiska w kwestii zachowania klauzuli dotyczącej demokracji i praw człowieka w umowach z Indiami i Pakistanem w celu nawiązania z oboma krajami intensywnego dialogu politycznego na temat praw człowieka (w tym na terenie Kaszmiru) oraz w celu zbadania możliwości nawiązania z Pakistanem szczególnego dialogu dotyczącego praw człowieka, jak to ma już miejsce w przypadku Indii, oraz powołania specjalnych podkomisji ds. praw człowieka, zajmujących się oboma krajami, podobnie jak w przypadku niektórych innych państw;

35.   dostrzega trudne warunki życia szeregu grup społecznych, takich jak migrujący pandici z Doliny Kaszmirskiej; wzywa do stanowczego zajęcia się kwestią dyskryminacji wobec nich i innych grup, zwłaszcza jeśli chodzi o zatrudnienie; sugeruje by te grupy, które chcą wzmocnić swoją pozycję, założyły komitety złożone z wybranych przez siebie przedstawicieli, przy czym należy zapewnić odpowiednią reprezentację kobiet i osób poniżej 25 roku życia;

36.   sugeruje, aby Indie rozważyły rozmiar sukcesu odniesionego przez Autonomous Hill Council w Ladakh w 1993 r.; wyraża nadzieję, że szlak handlowy Kargil-Skardu zostanie ponownie otwarty w ramach wdrażania środków budowy zaufania, zaś podział między Ladakh i Terytoriami Północnymi będzie można przezwyciężyć poprzez utworzenie przejść podobnych do tych, które już funkcjonują w innych punktach wzdłuż linii kontroli;

37.   z zadowoleniem przyjmuje w szczególności ogólny wzrost liczby wiz uprawniających do podróży między Indiami i Pakistanem oraz ponowne otwarcie linii autobusowej Śrinigar-Muzzafarabad; zauważa, że według najnowszych statystyk jej wykorzystanie ogranicza się do niespełna 400 osób po każdej stronie linii kontroli; oraz wzywa władze Indii i Pakistanu do złagodzenia ograniczeń w wydawaniu pozwoleń podróżnych;

38.   wyraża uznanie dla Indii za wysiłki propagowania rozwoju społeczno-gospodarczego Dżammu i Kaszmiru poprzez specjalny pakiet rozwiązań dla tego stanu, nacisk na tworzenie miejsc pracy i przedsięwzięcia promujące turystykę w Dżammu i Kaszmirze, oraz proponuje zbadanie, w jaki sposób partnerstwo UE-Indie, które ma wkrótce zostać zawarte, mogłoby wpłynąć na stworzenie nowych miejsc pracy dla pracowników wykwalifikowanych, a zwłaszcza dla kobiet i ludzi młodych; zachęca Unię Europejską do wspierania inicjatyw lokalnych organizacji pozarządowych mających na celu organizację przedsięwzięć tworzących możliwości rozwojowe dla kobiet, zarówno w dziedzinie produkcji, jak i marketingu; wyraża przekonanie, że Unia Europejska mogłaby zająć się kwestią równości szans poprzez zwiększenie handlu towarami, które tradycyjnie stanowią źródło utrzymania kobiet, takich jak wyroby tekstylne i rzemieślnicze, oraz poprzez ułatwienie wymiany usług w sektorach zatrudniających kobiety; zaleca wzmocnienie w podobny sposób stosunków gospodarczych pomiędzy Unią Europejską a Pakistanem;

39.   wzywa Indie i Pakistan do zbadania potencjalnej roli, jaką odgrywa większe bezpieczeństwo i poszanowanie praw człowieka w osiągnięciu celów, jakimi są tworzenie miejsc pracy i rozwój turystyki na całym terytorium Dżammu i Kaszmiru;

Zwalczanie terroryzmu

40.   jest świadom, że jeżeli nie położy się kresu terroryzmowi, niemożliwy będzie rzeczywisty postęp w dążeniu do rozwiązania politycznego ani poprawa sytuacji ekonomicznej ludności zamieszkującej Dżammu i Kaszmir; zwraca uwagę, że mimo ciągłego spadku liczby ofiar ataków terrorystycznych w ciągu ostatnich pięciu lat, działalność ustawicznie przeobrażających się grup terrorystycznych stacjonujących w Azad Kaszmirze, takich jak Lashkar-e-Taiba i Harakat ul-Mujahedeen, spowodowała śmierć setek ludzi w administrowanym przez Indie stanie Dżammu i Kaszmir oraz poza nim;

41.   wyraża ubolewanie wobec udokumentowanych przypadków pogwałcenia praw człowieka przez Pakistan, w tym w regionie Gilgitu i Baltistanu, gdzie miały miejsce rzekomo gwałtowne zamieszki w roku 2004 oraz jakże częste akty terroru i przemocy, jakich dopuszczają się zbrojne grupy bojowników; nalega, aby Pakistan zrewidował swoją koncepcję takich podstawowych praw, jak swoboda wypowiedzi, swoboda stowarzyszania się oraz swoboda wyznawania religii w Azad Kaszmirze, Gilgicie i Baltistanie i odnotowuje z zaniepokojeniem czynione przez stowarzyszenia praw człowieka takie jak Amnesty International doniesienia o torturach i przetrzymywaniu bez należytego procesu; usilnie wzywa wszystkie strony, by zajęły się tymi incydentami czyniąc wszystko, co w ich mocy; z zadowoleniem przyjmuje składane na forum publicznym zobowiązania Pakistanu dotyczące ukrócenia przenikania przez linię kontroli bojowników działających poza jego terytorium, jednak jest zdania, że Pakistan musi przyjąć w tym celu znacznie silniejsze i bardziej skuteczne środki; nalega na stałe i zdecydowane zaangażowanie prezydenta Musharrafa na rzecz zwalczania terroryzmu, który, jak powszechnie wiadomo, stanowi ogromne wyzwanie; popiera i zachęca państwa członkowskie UE do udzielania wielostronnej i dwustronnej pomocy, która służy wspieraniu Pakistanu w walce z terroryzmem oraz w podejmowaniu zdecydowanych wysiłków na rzecz poprawy jakości życia ludności zamieszkującej Azad Kaszmir oraz Gilgit i Baltistan; ponadto żąda, aby rząd Pakistanu i państwa członkowskie UE podwoili wysiłki w celu zidentyfikowania i ujęcia potencjalnie zwerbowanych terrorystów przyjeżdżających do Pakistanu z państw członkowskich UE; z zadowoleniem przyjmuje niedawne utworzenie przez oba rządy wspólnego zespołu ds. zwalczania terroryzmu i wymiany informacji oraz odnotowuje, że pierwsze spotkanie zespołu odbyło się w Islamabadzie w dniu 6 marca 2007 r.;

42.   zdecydowanie popiera zalecenia Międzynarodowej Grupy ds. Sytuacji Kryzysowych z dnia 11 grudnia 2006 r. dla Pakistanu, wzywające do podjęcia zdecydowanych działań w celu rozbrajania bojowników w Azad Kaszmirze, Gilgicie i Baltistanie, zamykania obozów szkoleniowych dla terrorystów, zaprzestania rekrutacji i szkoleń terrorystów na własnym terytorium oraz zatrzymania przepływu pieniędzy i broni do talibów oraz innych zagranicznych lub lokalnych bojowników na terytorium Pakistanu;

43.   wyraża zrozumienie i wspiera dążenia mieszkańców Kaszmiru, którzy chcą znacznego zredukowania sił militarnych przebywających po obu stronach linii kontroli; stwierdza jednak, że jakakolwiek znacząca demilitaryzacja może mieć miejsce dopiero wtedy, gdy równolegle z rzeczywiście podjętymi działaniami w celu zażegnania groźby przenikania do Dżammu i Kaszmiru jednostek bojówkarskich działających poza Pakistanem uruchomione zostaną środki budowy zaufania, takie jak zakończenie wzajemnych oskarżeń, uruchomienie na całej długości linii autobusowej Śrinagar-Muzzafarabad, nawiązanie łączności i powiązań handlowych oraz podjęcie innych środków określonych w ścisłym porozumieniu z mieszkańcami Kaszmiru po obu stronach oraz także zauważa korzystny wpływ tych działań na zdrowie psychiczne i poczucie bezpieczeństwa ludności, a zwłaszcza dzieci i młodzieży; podkreśla, że tylko poprzez podjęcie nowych inicjatyw ukierunkowanych na przyszłość można uruchomić pozytywny proces;

44.   podkreśla zasadnicze znaczenie zniesienia wszelkich przeszkód i utrudnień dla wszystkich Kaszmirczyków w swobodnym podróżowaniu po całym stanie Dżammu i Kaszmir dla stworzenia atmosfery zaufania i dobrej woli w regionie;

Środki budowy zaufania

45.   z ogromnym zadowoleniem przyjmuje najnowsze oznaki, świadczące o wznowieniu wysiłków ze strony rządów pakistańskiego i indyjskiego, a nawet o znaczących zmianach w polityce, zmierzających do rozwiązania sporu kaszmirskiego;

46.   ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje podjęcie kroków ku ponownemu zjednoczeniu rodzin, które dzieli linia kontroli, poprzez otwarcie pięciu przejść; zdaje sobie sprawę, że ocenia się, iż otwieranie przejść na linii kontroli odbywało się w sposób ewidentnie powolny i nie odpowiadało pilnym potrzebom na miejscu; mimo to wspiera tę ideę i oczekuje coraz częstsze korzystanie z przejść; z zadowoleniem przyjąłby udostępnienie takiej możliwości wszystkim obywatelom po obu stronach i zaleca, by Indie i Pakistan podjęły środki ułatwiające wszelkiego rodzaju przemieszczanie się, zarówno w obrębie byłego księstwa, jak i międzynarodowe, przy pomocy przyspieszonych usług administracyjnych i konsularnych;

47.   uważa, że kluczowe jest zwiększenie wymiany ponad linią kontroli na wszystkich poziomach społeczeństwa obywatelskiego i we wszystkich dziedzinach życia; proponuje opracowanie programów wymiany między stowarzyszeniami prawniczymi, szkołami i uniwersytetami, w tym utworzenie wspólnego uniwersytetu, którego budynki byłyby rozmieszczone po obu stronach linii podziału; w celu przezwyciężenia wzajemnej nieufności panującej w armii każdej ze stron sugeruje nawiązanie dialogu między wojskowymi;

48.   wzywa rządy Indii i Pakistanu do uczynienia z odbudowy i ochrony środowiska w Dżammu i Kaszmirze jednego z priorytetów wspólnych działań i inicjatyw wzdłuż linii kontroli i wzywa UE oraz państwa członkowskie do silnego wsparcia wszelkich tego typu projektów;

49.   zaleca rozważenie utworzenia wspólnej, indyjsko-pakistańskiej komórki monitorującej wymianę danych na temat typu pogody i aktywności sejsmicznej w celu zapewnienia wczesnego ostrzegania przed klęskami żywiołowymi, mającymi swe źródło po jednej ze stron linii kontroli;

50.   na szczeblu politycznym zaleca utworzenie wspólnej komisji parlamentarnej Indii i Pakistanu, której celem byłoby krzewienie dialogu i wymiany parlamentarnej, zaś w ramach władz lokalnych – utworzenie wspólnych grup roboczych, badających zagadnienia związane z handlem i turystyką;

51.   wzywa przedsiębiorstwa w UE do zapoznania się z potencjałem inwestycyjnym i turystycznym całego Kaszmiru, a w szczególności zwraca uwagę na obecność posiadającej silną motywację siły roboczej; sugeruje, że przedsiębiorstwa europejskie mogłyby utworzyć spółki typu "joint venture" z miejscowymi firmami, zaś opracowane równolegle programy ubezpieczeń inwestycyjnych zwiększyłyby zaufanie inwestorów; wzywa wszystkie strony, aby wspierały obecność izb handlowych Dżammu i Kaszmiru na międzynarodowych targach handlowych w Unii Europejskiej w celu umożliwienia im promowania produktów eksportowych;

52.   w dalszym ciągu podtrzymuje skierowane do Pakistanu wezwanie do rozwoju zasobów ludzkich poprzez inwestowanie w edukację w sektorze usług, w tym w szkoły prowadzące szkolenia zawodowe i wyższe szkoły techniczne na terytoriach administrowanych federalnie, z regionem Gilgit-Baltistan w Kaszmirze włącznie;

53.   zauważa, że Indie są największym pojedynczym beneficjentem ogólnego systemu preferencji (GSP); wzywa Komisję, aby automatycznie dokonywała ponownej oceny systemu GSP+ i innych stosownych środków handlowych w bezpośrednim następstwie katastrof naturalnych na dużą skalę, takich jak trzęsienia ziemi; z zadowoleniem wita zobowiązanie wszystkich państw południowej Azji będących członkami SAARC (Południowoazjatyckie stowarzyszenie współpracy regionalnej) do podjęcia skutecznych działań na rzecz politycznego i gospodarczego urzeczywistnienia Południowoazjatyckiego porozumienia o wolnym handlu, co musi przynieść korzyści czterem częściom Dżammu i Kaszmiru; wzywa rząd Pakistanu do zakończenia stosowania mechanizmu "listy pozytywnej"; odnotowuje pozytywnie, że pomimo wahań we wzajemnym handlu w ostatnim dziesięcioleciu ogólny poziom oficjalnej wymiany handlowej wzrósł ze 180 mln USD w 1996 r. do 602 mln USD w 2005 r., a zakładając, że wysoki poziom nieoficjalnej wymiany handlowej oznacza ukryty potencjał handlowy, tendencja ta ma szanse się utrzymać i powinno się ją popierać;

54.   podkreśla znaczny potencjał turystyki w zakresie ożywienia miejscowej gospodarki; wzywa zatem rządy państw członkowskich UE do uważnego śledzenia sytuacji, jeśli chodzi o bezpieczeństwo w regionie, aby można było w sposób skoordynowany udzielać aktualnych informacji związanych z podróżą osobom pragnącym udać się do stanu Dżammu i Kaszmir;

Wpływ trzęsienia ziemi z dnia 8 października 2005 r.

55.   kładzie nacisk na fakt, że trzęsienie ziemi wywarło ogromny wpływ na życie ludzi po obu stronach linii kontroli, i że katastrofa humanitarna pogorszyła i tak słabą zdolność instytucjonalną na terenie Azad Kaszmiru oraz w Północno-Zachodniej Prowincji Granicznej (NWFP); podkreśla, że głównym celem dla tych ludzi jest obecnie przetrwanie z dnia na dzień;

56.   z ubolewaniem stwierdza, że poza śmiercią tysięcy ludzi trzęsienie ziemi spowodowało w Azad Kaszmirze niemożliwe do oszacowania straty materialne związane z infrastrukturą (szpitale, szkoły, budynki rządowe, kanały komunikacyjne) oraz z podstawowymi instytucjami i usługami, które w wielu przypadkach i bez tego były bardzo słabo rozwinięte;

57.   z głębokim smutkiem przyjmuje fakt, że trzęsienie ziemi w nieproporcjonalnym stopniu dotknęło dzieci, z których - według danych UNICEF- 17 000 zostało zabitych; z dużym zaniepokojeniem śledzi doniesienia o handlu dziećmi mającym miejsce w następstwie katastrofy i wzywa rząd Pakistanu do szczególnego zajęcia się kwestią praw dzieci i ich ochrony w Azad Kaszmirze, Gilgicie i Baltistanie oraz do skuteczniejszego zajęcia się problemem handlu dziećmi;

58.   zwraca uwagę na trudną sytuację przesiedleńców wewnętrznych oraz ludzi w poważnej stałej potrzebie powstałej w wyniku trzęsienia ziemi; z uwagi na brak konwencji dotyczącej praw przesiedleńców wewnętrznych z zadowoleniem przyjmuje "Zasady przewodnie" ONZ, które mogą stanowić podstawę reakcji humanitarnej na mnożące się, z pozoru niewidoczne przypadki naruszenia praw człowieka, które niesie ze sobą przymusowe przesiedlenie oraz żąda, aby właściwe władze zaangażowane w Kaszmirze przestrzegały tych zasad; wzywa rząd Pakistanu do uczynienia wszystkiego, co w jego mocy, aby niezwłocznie przydzielić ziemię mieszkańcom tych wsi, które znikły w wyniku osunięć ziemi, tak aby mogli oni odtworzyć swoje wioski i odbudować trwałe miejsca zamieszkania; usilnie zaleca, by UE ciągle poświęcała uwagę tym zasadom, jak również szerzej pojętym zagadnieniom demokracji, sprawiedliwości i praw człowieka we wszystkich czterech częściach Kaszmiru; stwierdza, że pełniące funkcję stałego schronienia obozy dla "uchodźców" po obu stronach linii kontroli powinny zostać zlikwidowane, zaś ich mieszkańcom należy zapewnić właściwą ochronę, zadbać o ich potrzeby i zatroszczyć się o ich integrację społeczną, a także umożliwić szybki powrót do domu lub osiedlenie na stałe; stwierdza, że społeczność międzynarodowa powinna zaoferować nieprzerwaną pomoc w tym zakresie;

59.   podkreśla, że kataklizm dotknął region, który jest już i tak osłabiony przez konflikt i terroryzm, w którym podstawowe instytucje są nieustannie osłabiane przez przestępczość zorganizowaną i infiltrację przez linię kontroli przez siatki radykalnych islamistów, wykorzystujących górzysty teren;

60.   z przerażeniem przyjmuje fakt, że i tak minimalne już przed trzęsieniem ziemi istniejące w Azad Kaszmirze warunki bytu (w kategoriach żywności, wody, schronienia, urządzeń sanitarnych, szkół i ledwie odpowiadających potrzebom ośrodków opieki zdrowotnej) zostały znacznie pogorszone w wyniku trzęsienia ziemi; nawołuje właściwe władze, podczas gdy miliony ludzi żyją w ubóstwie, do skierowania swojej energii na walkę z korupcją, w wyniku której międzynarodowe fundusze nie trafiły do właściwych adresatów, włączając w to niepokojące twierdzenia, jakoby potępiane przez ONZ organizacje terrorystyczne działały w regionie trzęsienia ziemi w Azad Kaszmirze; wzywa Komisję, rządy państw członkowskich, rządy Indii i Pakistanu oraz agencje pomocy do dalszego skupiania się na podstawowych potrzebach ofiar trzęsienia ziemi;

61.   zauważa, że rozmiary i siła trzęsienia ziemi okazały się bardziej brzemienne w skutki po pakistańskiej stronie linii kontroli, niszcząc całe obszary infrastruktury lokalnego rządu i w sposób nieunikniony opóźniając dotarcie na miejsce niezbędnych w sytuacji kryzysowej usług; winszuje rządom, wojsku i lokalnej społeczności po obu stronach linii kontroli ich poświęcenia, determinacji i zaangażowania w stawianie czoła różnorakim wyzwaniom spowodowanym trzęsieniem ziemi;

Reakcja na trzęsienie ziemi z dnia 8 października 2005 r.

62.   przyznaje, że reakcja wspólnoty międzynarodowej, Indii i Pakistanu na trzęsienie ziemi była jak na panujące warunki szybka i pozytywna– natychmiast doszło do porozumienia się władz Indii i Pakistanu na najwyższym szczeblu, zaś krajowe i lokalne organizacje pozarządowe działały sprawnie, współpracując z administracją lokalną i centralną; wyraża pełne uznanie dla bezprecedensowej solidarności, jaką okazały wspólnota międzynarodowa oraz międzynarodowe organizacje pozarządowe wobec osób ocalałych i ofiar trzęsienia ziemi, i z zadowoleniem przyjmuje zawieranie nowych partnerstw; zaleca, aby Unia Europejska przychylnie odniosła się do dalszych apeli o dodatkową pomoc przy odbudowie na obszarach dotkniętych trzęsieniem ziemi oraz zwraca się do Komisji o dostarczenie aktualnych informacji na temat już złożonych wniosków o taką pomoc;

63.   zauważa z niepokojem, że we wstępnej ocenie szkód i potrzeb opracowanej przez Azjatycki Bank Rozwoju i Bank Światowy z udziałem Komisji całkowitą utratę zatrudnienia lub środków do życia w wyniku trzęsienia ziemi oszacowano na 29%, co dotyczy w przybliżeniu 1,64 miliona osób, z czego, według szacunków, ponad połowa nie ukończyła 15 roku życia; z zadowoleniem przyjmuje plan Komisji, aby udzielić Pakistanowi 50 milionów euro na bezpośrednią pomoc po trzęsieniu ziemi i na wsparcie odbudowy; podkreśla, że w pierwszej kolejności plan powinien skupić się na ochronie grup najbardziej zagrożonych, przywróceniu działalności gospodarczej na obszarach dotkniętych trzęsieniem, w tym na ponownym uruchomieniu małych firm i odtworzeniu utraconych środków trwałych w rolnictwie, oraz na stworzeniu możliwości zatrudnienia za pomocą programów szkoleniowych i podnoszących kwalifikacje; zaleca, aby w perspektywie średnio- i długoterminowej kroki mające na celu odbudowę i zagwarantowanie środków utrzymania obejmowały mikrofinansowanie i podnoszenie kwalifikacji oraz wzywa Komisję do wsparcia tego typu strategii w skali długoterminowej;

64.   z zadowoleniem odnotowuje uwolnienie przez Komisję środków na pilne operacje pomocy humanitarnej dla ofiar trzęsienia ziemi w Azad Kaszmirze i Pakistanie, wzywa jednak komisarza ds. rozwoju i pomocy humanitarnej do przychylenia się do wniosku premiera Azad Kaszmiru o uwolnienie dalszych środków przeznaczonych na odbudowę towarzyszącą jeszcze przez lata usuwaniu skutków tej humanitarnej katastrofy;

65.   wyraża uznanie dla wszystkich osób zaangażowanych w określanie i zaspokajanie potrzeb związanych ze zdrowiem publicznym w obozach dla poszkodowanych w wyniku trzęsienia ziemi – pomimo wyzwań, jakie na terenach dotkniętych katastrofą stanowi zaopatrzenie w czystą wodę pitną i odpowiednie urządzenia sanitarne, w obozach nie zaobserwowano poważnych zbiorowych przypadków wystąpienia chorób przenoszonych przez wodę; wyraża uznanie dla rządu pakistańskiego za udzielenie schronienia i zapewnienie zaopatrzenia ponad dwóm milionom przesiedleńców, umożliwiając im przetrwanie zimy, wyraża także uznanie dla Indii za zakwaterowanie po swojej stronie linii kontroli 30 000 osób, które straciły dach nad głową; wyraża zaniepokojenie doniesieniami o tysiącach ludzi wciąż przebywających w namiotach, czego świadkiem była delegacja Parlamentu SAARC w dniach 15-22 grudnia 2006 r. do Azad Kaszmiru;

66.   stwierdza, że w ciągu kilku dni od kataklizmu Pakistan ustanowił Federalny Komitet Pomocowy, mający koordynować akcje poszukiwawcze i ratownicze oraz nieść pomoc poszkodowanym; z ubolewaniem stwierdza jednak, że Pakistan nie był w stanie przyjąć oferowanych przez Indie helikopterów z powodu narodowości pilotów, nie przyjął propozycji współpracy przy niesieniu pomocy ponad linią kontroli, nie zgodził się na pomoc indyjskich służb medycznych ani na naprawę infrastruktury telekomunikacyjnej, choć każda z tych form pomocy mogła znacznie przyczynić się do ograniczenia liczby ofiar; w związku z tym ubolewa, że trzęsienie ziemi nie stało się okazją do zademonstrowania woli politycznej do priorytetowego potraktowania humanitarnych potrzeb ludności kaszmirskiej oraz do przezwyciężenia różnic politycznych;

67.   z zadowoleniem przyjmuje fakt, że niezwykle szybko pojawiły się deklaracje wsparcia finansowego, które złożyły kraje sąsiadujące z Pakistanem (Indie, Chiny, Iran i Afganistan) oraz kraje położone nieco dalej – Turcja i Organizacja Konferencji Islamskiej (OKI), jak również cała wspólnota międzynarodowa; wyraża uznanie dla Komisji Europejskiej, a w szczególności dla znajdującej się już w Pakistanie DG ECHO, z uwagi na błyskawiczną i skuteczną reakcję; wzywa ofiarodawców do przekazania deklarowanej pomocy możliwie jak najszybciej;

68.   gratuluje zwłaszcza programu autorstwa Komisji, dotyczącego stopniowego finansowania w odpowiedzi na trzęsienie ziemi, który to program udostępnił obecnie 48,6 mln EUR i jest realizowany w ramach partnerstwa z organizacjami pozarządowymi, Czerwonym Krzyżem i agendami ONZ; wzywa do stałego zaangażowania w odbudowę Kaszmiru ze strony UE;

69.   podkreśla, że fundusze na odbudowę powinny być przede wszystkim przeznaczone na inicjatywy, których celem jest zachowanie pozostałych lasów, w szczególności poprzez udostępnienie alternatywnych źródeł paliwa, zalesianie, programy edukacyjne z zakresu ochrony środowiska oraz ewentualnie programy odszkodowań, które pozwoliłyby rządowi Azad Kaszmir na zapewnienie rekompensat za stratę dochodów będącą wynikiem ograniczenia sprzedaży drewna;

70.   ubolewa nad faktem, że przed rozprowadzeniem pomocy humanitarnej dostarczonej przez Indie rząd pakistański nalegał na usunięcie wszystkich indyjskich etykiet;

71.   podkreśla, że niezdecydowana z początku reakcja na katastrofę ze strony wojska pakistańskiego spowodowała w bezpośrednim następstwie wytworzenie swoistej próżni w niesieniu pomocy, którą wykorzystały działające na tym terenie organizacje bojówkarskie, takie jak Jamaat-i-Islami i Jamaat-ud-Dawa, znana wcześniej jako Lakshar-e-Tayyaba (która została uznana za organizację terrorystyczną i w konsekwencji zdelegalizowana przez rząd Musharrafa w 2002 r.) – organizacje te stały się szybko faktycznymi dostawcami żywności, zapewniały schronienie, kształcenie dla dzieci i zapomogi dla wdów; z wielkim niepokojem zauważa, że zwiększyło to wiarygodność takich skrajnych ugrupowań w oczach miejscowej ludności, co jeszcze bardziej osłabia jakiejkolwiek szanse na prawdziwie demokratyczną reprezentację;

72.   wzywa rządy Indii i Pakistanu wraz z międzynarodową wspólnotą do dołożenia wszelkich starań na rzecz podjęcia działań ochronnych i uważnego śledzenia wykorzystania przekazanych funduszy;

73.   z ogromnym zadowoleniem przyjmuje przełomowe porozumienie z dnia 2 maja 2006 r. w sprawie ożywienia handlu po obu stronach linii kontroli między podzielonymi regionami Dżammu i Kaszmiru poprzez uruchomienie transportu ciężarowego na trasie ze Śrinagaru do Muzaffarabadu, a także drugiej linii autobusowej przecinającej Kaszmir i łączącej Poonch w Dżammu i Kaszmirze z Rawalakot w Azad Kaszmirze; proponuje utworzenie sieci dróg między Dżammu, Sialkotem i Gilgit-Baltistan; sugeruje także uruchomienie połączenia kolejowego między Dżammu a Śrinagarem oraz poprawę połączenia drogowego między tymi miastami; z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie premiera Singha z dnia 23 maja 2006 r. do stworzenia warunków umożliwiających bardziej swobodny handel i przemieszczanie się poprzez wprowadzenie tzw. "miękkich" granic, tak aby stworzyć sprzyjający klimat dla rozwiązania sporu o Kaszmir; zachęca obie strony do szybkiego osiągnięcia znacznej oficjalnej wymiany handlowej; wzywa do rychłego zawarcia umów obejmujących szczegółowe ustalenia w zakresie transportu drogowego, przy czym ustalenia te powinny być w miarę możliwości uproszczone; proponuje utworzenie kompleksowego planu rozwoju rynkowego, obejmującego jednostki przetwórstwa rolnego, tzw. "łańcuch chłodniczy", usługi przewozu małych kontenerów i usługi transportu ciężarowego pod zamknięciem celnym;

Wnioski

74.   wzywa UE i jej instytucje, by nie dopuściły do tego, żeby trudna sytuacja ludności Kaszmiru poszła w zapomnienie, oraz zapewniły, że programy pomocowe i inne są planowane i wdrażane z myślą o długofalowym uzdrawianiu sytuacji i budowie instytucji;

75.   podkreśla, że zgodnie z doświadczeniem zebranym przez UE niezwykle istotną rolę w procesie poprawy stosunków między dwoma krajami pełni zwiększenie wzajemnych przepływów handlowych; jest zdania, że w przypadku Dżammu i Kaszmiru szczególnie ważny dla zapewnienia wzrostu gospodarczego jest handel ponad linią kontroli, który umożliwi rozwój i spowoduje uwolnienie potencjału gospodarczego; zaleca, by priorytetem stały się przedsięwzięcia związane z transportem i infrastrukturą;

76.   wyraża silne poparcie dla kontynuowania podjętych inicjatyw przez władze polityczne na wszystkich szczeblach po stronie indyjskiej i pakistańskiej; wzywa je do tego, by priorytetem były dla nich potrzeby ludności Kaszmiru – zarówno w zakresie materialnym, jak i instytucjonalnym – aby umożliwić polepszenie politycznej, gospodarczej, społecznej i kulturowej sytuacji Kaszmirczyków; zaleca, by UE była gotowa odpowiedzieć na prośby kierowane przez którykolwiek rząd;

77.   wyraża uznanie dla ogromu prac podejmowanych przez delegacje Komisji w Islamabadzie i w New Delhi;

78.   stwierdza, że czasami klęski żywiołowe stwarzają warunki polityczne dla mediacji; że natura nie zna granic, i że tylko razem podejmując trwałe działania, Pakistan i Indie mogą dać ludności Kaszmiru nadzieję na zbudowanie lepszej przyszłości;

o
o   o

79.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich, rządom Republiki Indii oraz Islamskiej Republiki Pakistanu, właściwym władzom lub rządom stanowym administrowanego przez Indie i Pakistan Dżammu i Kaszmiru, rządowi Chińskiej Republiki Ludowej oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.

(1) Dz.U. C 227 E z 21.9.2006, str. 589.
(2) Dz.U. C 280 E z 18.11.2006, str. 469.
(3) Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, str. 341.
(4) Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0388.
(5) Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, str. 1040.
(6) Dz.U. L 378 z 23.12.2004, str. 22.
(7) Dz.U. C 104 E z 30.4.2004, str. 988.
(8) W sprawie spisu wszystkich rezolucji – patrz załącznik do sprawozdania A6–0158/2007 Komisji Spraw Zagranicznych.


Estonia
PDF 138kWORD 50k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie Estonii
P6_TA(2007)0215RC-B6-0205/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając oświadczenie Prezydencji UE z dnia 2 maja 2007 r. w sprawie sytuacji zaistniałej przed ambasadą Estonii w Moskwie,

–   uwzględniając oświadczenie swojego Przewodniczącego Hansa-Gerta Pötteringa oraz debatę plenarną w sprawie sytuacji w Estonii z dnia 9 maja 2007 r.,

–   uwzględniając liczne deklaracje poparcia dla Estonii wydane przez Radę, Komisję i rządy państw członkowskich,

‐   uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że w stolicy Estonii oraz w północno-wschodniej części tego kraju w dniach 26-28 kwietnia 2007 r. demonstranci protestujący przeciwko decyzji rządu Estonii o przeniesieniu sowieckiego "pomnika wyzwolicieli Tallina" z centrum stolicy Estonii na oddalony o kilka kilometrów cmentarz estońskich sił zbrojnych wywołali trwające dwie noce gwałtowne zamieszki, które rozpoczęły się atakiem demonstrantów na policję i rozwinęły się w zakrojone na szeroką skalę akty wandalizmu w centrum Tallina,

B.   mając na uwadze, że policja używała siły tylko w ostateczności i że estoński kanclerz sprawiedliwości nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w jej działaniach,

C.   mając na uwadze, że rząd Estonii wyjaśnił wcześniej rządowi Federacji Rosyjskiej powody swojej decyzji, proponując współpracę przy przenoszeniu pomnika i zachęcając przedstawicieli władz rosyjskich do wzięcia udziału w ekshumacji szczątków, co spotkało się z odmową władz rosyjskich,

D.   mając na uwadze, że ekshumacje przeprowadzono w ścisłej zgodności z międzynarodowymi standardami i normami godnego postępowania oraz że pomnik został ponownie odsłonięty na cmentarzu wojskowym w ramach oficjalnej ceremonii z udziałem przedstawicieli koalicji antyhitlerowskiej,

E.   mając na uwadze, że agresywne demonstracje i wystąpienia przeciwko prawu i porządkowi prowadzono przy aktywnym współudziale sił spoza terytorium Estonii,

F.   mając na uwadze oświadczenia kilku wysokich rangą urzędników rosyjskich, w tym wygłoszone podczas wizyty w Tallinie oficjalne oświadczenie delegacji Dumy Państwowej, wzywające rząd Estonii do ustąpienia,

G.   mając na uwadze, że premier Estonii Andrus Ansip oświadczył, iż wydarzenia te stanowią dobrze skoordynowaną i oczywistą ingerencję w wewnętrzne sprawy Estonii,

H.   mając na uwadze, że bezpośrednio po zamieszkach w Tallinie przez siedem dni wrogie demonstracje prorządowej rosyjskiej organizacji młodzieżowej "Nasi" uniemożliwiały normalne funkcjonowanie ambasady Estonii w Moskwie, czego wynikiem były fizyczne napaści na ambasadorów Estonii i Szwecji, groźby zniszczenia budynku ambasady, zerwanie estońskiej flagi na terytorium ambasady i nazwanie Estonii krajem "faszystowskim",

I.   mając na uwadze systematyczne "cyberataki" głównie spoza terytorium Estonii mające na celu zablokowanie oficjalnych linii komunikacyjnych oraz stron internetowych administracji estońskiej; mając również na uwadze fakt, że ataki te pochodzą z adresów IP administracji rosyjskiej, oraz fakt, że nadal trwają ataki propagandowe prowadzone za pośrednictwem internetu oraz telefonii komórkowej, w których wzywa się do zbrojnego oporu i dalszych zamieszek,

J.   mając na uwadze, że zaledwie kilka dni po wydarzeniach w Tallinie wprowadzono daleko idące ograniczenia dla eksportu towarów estońskich do Rosji, a przedsiębiorstwa rosyjskie zawiesiły realizację umów zawartych z firmami estońskimi, zagrożone zostały dostawy energii do Estonii, a począwszy od końca czerwca 2007 r. zostanie zawieszone połączenie kolejowe na trasie Tallin-Sankt Petersburg,

K.   mając na uwadze, że władze rosyjskie, w tym delegacja Dumy Państwowej, odmówiły niestety prowadzenia dialogu z władzami estońskimi, a nawet udziału we wspólnej konferencji prasowej w ministerstwie spraw zagranicznych,

L.   mając na uwadze, że metropolita Korneliusz estońskiego kościoła prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego wyraził opinię, że nie ma podstaw do konfliktu między wspólnotami i że nie widzi powodu, by przedstawiać zamieszki jako konflikt między wspólnotą estońsko- a rosyjskojęzyczną;

M.   mając na uwadze, że rosyjskie media dodatkowo zaogniały sytuację podając nieprawdziwe informacje, co stało się przyczyną dalszych protestów,

N.   mając na uwadze, że jedynie garstka rdzennej ludności rosyjskiej brała udział w manifestacjach i dopuszczała się grabieży, a wielu policjantów rosyjskiego pochodzenia doskonale pełniło swoje obowiązki oraz że zdecydowana większość pytanych osób poparła działania rządu Estonii,

O.   mając na uwadze, że Estonia jako niezależne państwo członkowskie UE i NATO ma suwerenne prawo do dokonania oceny swojej tragicznej historii najnowszej, poczynając od utraty niepodległości w wyniku paktu Ribbentrop – Mołotow z 1939 r. odzyskanej dopiero w 1991 r.,

P.   mając na uwadze, że sowiecka okupacja oraz aneksja państw bałtyckich nigdy nie zostały uznane przez zachodnie demokracje jako zgodne z prawem;

Q.   mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie 60 rocznicy zakończenia drugiej wojny światowej w Europie w dniu 8 maja 1945 r.(1) Parlament Europejski stwierdził, że "dla niektórych narodów koniec drugiej wojny światowej oznaczał ponowną tyranię narzuconą przez stalinowski Związek Radziecki" oraz pogratulował krajom Europy Środkowo-Wschodniej z okazji odzyskania niepodległości "po tylu dziesięcioleciach sowieckiej dominacji bądź okupacji";

R.   mając na uwadze, że jedynie prawny następca Związku Radzieckiego, czyli Federacja Rosyjska, wciąż zaprzecza, iż kraje bałtyckie zostały niezgodnie z prawem włączone do Związku Radzieckiego;

1.   wyraża poparcie dla demokratycznie wybranego rządu Estonii, solidaryzując się z nim w jego wysiłkach mających na celu zapewnienie porządku i stabilności, a także praworządności wszystkim mieszkańcom Estonii;

2.   uważa, że ataki skierowane przeciwko jednemu z najmniejszych państw członkowskich UE są sprawdzianem europejskiej solidarności;

3.   jest zdania, że różnorakie próby ingerowania w wewnętrzne sprawy Estonii, podejmowane przez władze Rosji, są niedopuszczalne;

4.   jest zaniepokojony nieodpowiednią ochroną, jaką władze Rosji zapewniają ambasadzie estońskiej w Moskwie, a także fizycznymi napaściami demonstrantów z organizacji "Nasi" na ambasador Estonii; wzywa rząd Rosji do bezwzględnego poszanowania Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych z 1961 r.;

5.   potępia rosyjskie próby wywierania presji gospodarczej na Estonię jako narzędzia polityki zagranicznej i wzywa rząd Rosji do przywrócenia normalnych stosunków gospodarczych pomiędzy obydwoma państwami;

6.   przypomina władzom Rosji, że niewybredna i otwarcie wroga retoryka kierowana przez nie pod adresem Estonii stoi w jawnej sprzeczności z zasadami postępowania na arenie międzynarodowej i ogólnie wpłynie na stosunki UE z Rosją;

7.   wzywa Komisję i wszystkie państwa członkowskie do wsparcia analiz "cyberataków" na estońskie strony internetowe oraz do przedstawienia studium na temat tego, jak można rozwiązać kwestię takich ataków i zagrożeń na poziomie UE, a także wzywa Rosję do pełnego poparcia tych badań;

8.   wzywa rząd Rosji do podjęcia otwartego i bezstronnego dialogu z demokratycznymi państwami Europy Wschodniej i Środkowej na temat historii XX wieku oraz zbrodni przeciwko ludzkości, w tym zbrodni popełnionych w tym czasie przez totalitarny komunizm;

9.   z zadowoleniem przyjmuje słowa estońskiego prezydenta Toomasa Hendrika Ilvesa, który podkreślił, że wszyscy ludzie, którzy przybyli do Estonii w czasach sowieckich i żyją obecnie w Republice Estonii, a także ich dzieci i wnuki, są estońskimi współobywatelami, że wszyscy Estończycy mają własne, niezwykle bolesne doświadczenia związane z życiem pod okupacją trzech kolejnych mocarstw w minionym wieku; oraz że istnieje potrzeba dostrzeżenia i zrozumienia tragedii innych; i który przypomniał wszystkim zaangażowanym stronom, że w tym celu należy zintensyfikować dialog wewnętrzny w Estonii, tak aby pokonać istniejące bariery między różnymi społecznościami i stworzyć nowe możliwości integracji, zwłaszcza dla rosyjskojęzycznych obywateli;

10.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej.

(1) Dz.U. C 92 E z 20.4.2006, str. 392.


Kwestia kanału Radio Caracas TV w Wenezueli
PDF 200kWORD 36k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie kanału Radio Caracas TV w Wenezueli
P6_TA(2007)0216RC-B6-0206/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 regulaminu,

A.   mając na uwadze, że pluralizm mediów i swoboda wypowiedzi to nieodzowne filary demokracji,

B.   mając na uwadze, że wolność mediów ma zasadnicze znaczenie dla demokracji i poszanowania podstawowych wolności ze względu na fundamentalną rolę, jaką odgrywa, gwarantując swobodę wypowiadania poglądów i idei oraz przyczyniając się do rzeczywistego udziału obywateli w procesach demokratycznych,

C.   mając na uwadze, że nieprzedłużenie wygasającej z dniem 27 maja 2007 r. koncesji na nadawanie programów prywatnej grupy audiowizualnej Radio Caracas Televisión (RCTV) może doprowadzić do zniknięcia grupy, zatrudniającej 3 000 osób,

D.   mając na uwadze, że nieprzedłużenie koncesji tej grupy audiowizualnej, jednej z najstarszych i największych w Wenezueli, pozbawia dużą część odbiorców pluralistycznej informacji i narusza prawo prasy do bycia przeciwwagą dla władz,

E.   mając na uwadze, że prezydent Wenezueli Hugo Chávez zapowiedział, że nie przedłuży koncesji na nadawanie programów RCTV, i że koncesja ta wygasa z dniem 27 maja 2007 r.,

F.   mając na uwadze, że zgodnie z oświadczeniami wenezuelskiego rządu RCTV to jedyny środek masowego przekazu, którego dotknie podobne nieprzedłużenie koncesji,

G.   mając na uwadze, że art. 57 i 58 wenezuelskiej konstytucji gwarantują swobodę wypowiedzi, komunikacji i informacji,

H.   mając na uwadze, że Wenezuela podpisała Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz Amerykańską konwencję praw człowieka,

I.   mając na uwadze, że Najwyższy Trybunał Sprawiedliwości Wenezueli, do którego odwołała się RCTV, nie dotrzymał ustawowego terminu wydania orzeczenia,

J.   mając na uwadze, że jeśli władze uważają to za konieczne, to postawa zarzucana dyrekcji RCTV powinna być przedmiotem zwykłej procedury sądowej,

K.   mając na uwadze, że zapowiedź takiej decyzji, przedstawiona publicznie dnia 28 grudnia 2006 r. przez samą głowę państwa, to alarmujący precedens w odniesieniu do swobody wypowiedzi w tym kraju,

1.   przypomina rządowi Boliwariańskiej Republiki Wenezueli, że ma obowiązek przestrzegać i egzekwować przestrzeganie swobody wypowiedzi i opinii oraz wolności prasy, do czego zobowiązuje go własna konstytucja, Międzyamerykańska karta demokratyczna, Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Amerykańska konwencja praw człowieka, których to państwo jest sygnatariuszem;

2.   zwraca się do rządu Wenezueli, by w imię zasady bezstronności państwa zagwarantował jednakowe traktowanie prawne wszystkich mediów, zarówno publicznych, jak i prywatnych, niezależnie od wszelkich racji politycznych lub ideologicznych;

3.   wzywa do dialogu między rządem a prywatnymi mediami wenezuelskimi, wyrażając zarazem głębokie ubolewanie z powodu faktu, że władze wenezuelskie nie są w żadnej mierze otwarte na dialog ogólnie, a w przypadku RCTV szczególnie;

4.   zwraca się w związku z tym do właściwych delegacji i komisji Parlamentu Europejskiego o zajęcie się tą sprawą;

5.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Państw Amerykańskich, Europejsko-Latynoamerykańskiemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu, parlamentowi Mercosuru oraz rządowi Boliwariańskiej Republiki Wenezueli.


Prawa człowieka w Syrii
PDF 272kWORD 40k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie Syrii
P6_TA(2007)0217RC-B6-0212/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Powszechną Deklarację Praw Człowieka ONZ z 1948 r.,

–   uwzględniając art. 11 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 177 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ustanawiające promocję praw człowieka jako cel wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa,

–   uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie Syrii i Bliskiego Wschodu oraz swoją rezolucję z dnia 26 października 2006 r. zawierającą zalecenie dla Rady w sprawie zawarcia euro-śródziemnomorskiego układu o stowarzyszeniu między, z jednej strony, Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi a Syryjską Republiką Arabską z drugiej strony(1),

–   uwzględniając oświadczenie Prezydencji UE z dnia 14 maja 2007 r. w sprawie skazania w Syrii intelektualisty Michela Kilo i działacza politycznego Mahmuda Issy w Syrii,

–   uwzględniając Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, który Syria ratyfikowała w dniu 21 kwietnia 1969 r.,

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że poszanowanie praw człowieka jest zasadniczym elementem partnerstwa euro-śródziemnomorskiego, wyrażonym w umowie o współpracy zawartej przez UE i Syrię oraz w układzie o stowarzyszeniu, nad którym wciąż toczą się prace,

B.   mając na uwadze wielokrotne interwencje Parlamentu Europejskiego i jego przewodniczącego na rzecz uwolnienia obrońców praw człowieka, polityków i parlamentarzystów przetrzymywanych w syryjskich więzieniach,

C.   mając na uwadze, że Michel Kilo, pisarz zaangażowany na rzecz demokracji, został aresztowany w dniu 14 maja 2006 r. głównie z powodu swojego stanowiska w sprawie deklaracji "Bejrut-Damaszek", zaś Mahmud Issa został skazany w dniu 13 maja 2007 r. na trzy lata więzienia,

D.   mając na uwadze, że Sulejman Al-Szamar, lider Narodowej Wspólnoty Demokratycznej i Khalil Hussajn, przewodniczący biura PR przy organizacji Kurd Future Trend, zostali skazani na dziesięć lat więzienia za "osłabianie etyki narodowej" i "spiskowanie z obcym krajem",

E.   mając na uwadze, że Faek El Mir i Aref Dalila, członkowie różnych organizacji praw człowieka w Syrii, są obecnie przetrzymywani w odosobnieniu przez sześć lat,

F.   mając na uwadze, że w dniu 8 listopada 2005 r. i na podstawie politycznie uzasadnianych zarzutów syryjskie siły bezpieczeństwa aresztowały Kamala al-Labwaniego, fizyka i współzałożyciela Liberalnego Zgromadzenia Demokratycznego, po jego powrocie z podróży po Europie, Stanach Zjednoczonych i Egipcie, a obecnie skazały go na 12 lat więzienia połączonego z ciężkimi robotami,

G.   mając na uwadze, że Anwar Al Bunni, członek-założyciel Syryjskiej Organizacji Praw Człowieka i prawnik specjalizujący się w dziedzinie praw człowieka, został aresztowany w 2006 r. na ulicach Damaszku na krótko przed objęciem funkcji dyrektora Centrum Praw Człowieka, które finansuje Unia Europejska, a teraz został skazany na pięć lat więzienia za "rozpowszechnianie fałszywych informacji przynoszących szkodę państwu",

1.   wyraża poważne zaniepokojenie niedawnymi wyrokami wydanymi wobec więźniów politycznych i obrońców praw człowieka w Syrii, które to wyroki mają wpływ na wszelkie opozycyjne nurty polityczne;

2.   jest poważnie zaniepokojony zastosowaniem restrykcyjnych środków i zarzutami postawionymi Mahmudowi Issie, Fayekowi El Mirowi, Arefowi Dalili, Kamalowi al Labwaniemu, Anwarowi Al Bunniemu, Michelowi Kilo, Sulejmanowi Al-Szamarowi i Khalilowi Hussajnowi za korzystanie z ich demokratycznych praw i ich pokojową działalność;

3.   nalega na władze syryjskie, by ściśle stosowały się do międzynarodowego prawa o ochronie praw człowieka, a zwłaszcza do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, jak również do Konwencji przeciwko torturom i innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, które Syria ratyfikowała odpowiednio w 1969 r. i 2004 r.;

4.   wzywa Syrię do poszanowania swobody przekonań i prawa do sprawiedliwego procesu;

5.   nalega na władze syryjskie do wzięcia pod uwagę obaw wyrażonych przez Komisję Praw Człowieka ONZ oraz do:

   a) zagwarantowania, że aresztowani są dobrze traktowani i niepoddawani torturom lub innemu rodzajowi brutalnego traktowania;
   b) zapewnienia osobom zatrzymanym lub uwięzionym szybkiego i regularnego kontaktu z ich prawnikami, lekarzami i rodzinami;

6.   nalega na odpowiednie władze syryjskie, by uchyliły wyżej wspomniane wyroki, wycofały zarzuty wciąż rozpatrywane przed sądem wojskowym dla Damaszku i uwolniły wyżej wymienionych więźniów skazanych za przekonania i więźniów politycznych;

7.   wzywa do uchylenia stanu wyjątkowego w Syrii, który został wprowadzony ponad 40 lat temu;

8.   w szczególności wzywa instytucje Wspólnoty i państwa członkowskie do podjęcia wszelkich działań koniecznych do wsparcia działaczy syryjskiego społeczeństwa obywatelskiego poprzez europejski instrument sąsiedztwa i partnerstwa (ENPI) oraz niedawno przyjętą europejską inicjatywę na rzecz demokracji i praw człowieka (EIDHR), w tym do niezwłocznego zastosowania tzw. środków ad hoc na rzecz obrońców praw człowieka;

9.   zwraca się do Syrii, która mogłaby odgrywać istotną rolę w zaprowadzeniu pokoju w regionie, do wspierania praw człowieka i swobody wypowiedzi w kraju;

10.   wzywa Syrię do wsparcia procesu powołania trybunału karnego o charakterze międzynarodowym po zakończeniu śledztwa prowadzonego w Libanie przez sędziego Brammertza, komisarza niezależnej międzynarodowej komisji śledczej ONZ;

11.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządowi i parlamentowi Syryjskiej Republiki Arabskiej.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2006)0459.


Prawa człowieka w Sudanie
PDF 201kWORD 41k
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie praw człowieka w Sudanie
P6_TA(2007)0218B6-0208/2007

Parlament Europejski,

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

A.   mając na uwadze, że w dniu 13 lutego 2007 i 6 marca 2007 r. i r. sąd karny prowincji Managil w stanie Gazira w środkowym Sudanie, któremu przewodniczył Hatim Abdurrahman Mohamed Hasan skazał na śmierć przez ukamienowanie za popełnienie cudzołóstwa Sadię Idries Fadul (22-letnią kobietę z plemienia Fur z Darfuru) oraz Amounę Abdallah Daldoum (23-letnią kobietę z plemienia Tama z Darfuru),

B.   mając na uwadze, że ukamienowanie to okrutna i nieludzka kara oraz mając na uwadze, że surowe karanie cudzołóstwa stanowi pogwałcenie podstawowych praw człowieka i międzynarodowych zobowiązań przyjętych przez Sudan,

C.   mając na uwadze, że Sadia Idries Fadul i Amouna Abdallah Daldoum odwołały się od wyroku,

D.   mając na uwadze, że zgodnie z pismem ambasady Republiki Sudanu w Brukseli sąd unieważnił wyroki śmierci, ponieważ Sadii Idries Fadul oraz Amounie Abdallah Daldoum i nie zapewniono "niezbędnej obrony adwokata z urzędu" podczas rozprawy, i sąd karny rozpatrzy sprawę ponownie "w świetle uwag prawnych sądu apelacyjnego",

E.   mając na uwadze, że w dniu 3 maja 2007 r. sąd karny w Nyali w południowym Darfurze skazał na śmierć przez powieszenie Abdelrhmana Zakarię Mohameda i Ahmeda Abdullaha Sulejmana (obydwaj z nich w wieku 16 lat), którym przedstawiono zarzuty zabójstwa, umyślnego uszkodzenia ciała i rabunku,

F.   mając na uwadze, że Sudan ratyfikował Konwencję ONZ o prawach dziecka, zgodnie z którą rząd zobowiązał się do niewykonywania egzekucji na osobach poniżej 18 roku życia,

G.   mając na uwadze, że rząd Sudanu podpisał umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej Państwami Członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu 23 czerwca 2000 r.(1) (umowa z Kotonu), a współpraca UE z krajami AKP bazuje na poszanowaniu praw człowieka, zasad demokracji i państwa prawa,

H.   mając na uwadze, że Republika Sudanu podpisała zawartą w umowie z Kotonu klauzulę dotyczącą praw człowieka oraz Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych,

I.   mając na uwadze, że ratyfikowana przez Republikę Sudanu Afrykańska karta praw człowieka i praw ludów obejmuje postanowienia chroniące prawo do życia oraz zakazujące tortur i okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego karania i traktowania, a jednak za niektóre naruszenia prawa karnego nadal wykonuje się karę śmierci, chłostę, obcinanie członków i inne kary cielesne,

J.   mając na uwadze, że w dniu 14 marca 2007 r. Komisja ogłosiła, że przeznaczy dodatkowe 45 milionów EUR na pomoc humanitarną dla Sudanu (co daje jak dotąd łącznie 85 milionów EUR w 2007 r.), dowodząc tym samym zainteresowania UE losem mieszkańców Sudanu,

1.   z zadowoleniem przyjmuje unieważnienie wyroku śmierci, jeżeli zostanie ono potwierdzone przez sam sąd, i wzywa rząd Sudanu do zagwarantowania nienaruszalności fizycznej i psychicznej Sadii Idriss Fadul i Amouny Abdallah Daldoum;

2.   wzywa rząd Sudanu do uchylenia wyroków śmierci i zagwarantowania nienaruszalności fizycznej i psychicznej Abdelrhmana Zakarii Mohameda i Ahmeda Abdullaha Sulejmana;

3.   przypomina z naciskiem rządowi Sudanu, że prawo międzynarodowe zabrania stosowania kary śmierci wobec nieletnich przestępców;

4.   wzywa Radę, Komisję, i państwa członkowskie do:

   a) potępienia stosowania kary śmierci, chłosty i innych cielesnych, okrutnego lub lub poniżającego karania, do propagowania prawa do życia i zakazu tortur oraz okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego karania i traktowania, a także do wspierania praw kobiet w stosunkach z władzami Sudanu, w tym prawa kobiet i dziewcząt do życia w warunkach wolnych od dyskryminacji i przemocy, zgodnie z prawem i standardami międzynarodowymi; oraz
   b) propagowania przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności w stosunkach z władzami Sudanu, w tym przestrzegania przepisów krajowych i międzynarodowych standardów praw człowieka, takich jak Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, którego Sudan jest stroną od 1986 r., Konwencja ONZ o prawach dziecka, której Sudan jest stroną od 1990 r., oraz art. 96 (klauzula dotycząca praw człowieka) umowy z Kotonu, podpisanej przez rząd Sudanu w 2005 r.;

5.   wzywa rząd Sudanu do dokonania przeglądu swojego systemu prawnego zgodnie z powyższym oraz do ratyfikowania drugiego protokołu dodatkowego do Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, mającego na celu zniesienie kary śmierci;

6.   wzywa rząd Sudanu do przystąpienia do protokołu do Afrykańskiej karty praw człowieka i praw ludów w sprawie praw kobiet w Afryce oraz do protokołu Trybunału Sprawiedliwości Unii Afrykańskiej, przyjętych w Maputo w Mozambiku w dniu 11 lipca 2003 r.;

7.   zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie i  Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE, Sekretarzowi Generalnemu ONZ i Sekretarzowi Generalnemu Unii Afrykańskiej oraz rządowi Sudanu.

(1) Dz.U. L 317 z 15.12.2000, str. 3.

Informacja prawna - Polityka ochrony prywatności